มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 2

กล่องที่เงียบงัน

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

เหลืออีกสองนาที

อีเนสยัดกล่องสีเงินลงในถุงที่สะพายหลัง น้ำหนักสิบสี่กิโลกดลงมาบนไหล่ทั้งสองข้าง เธอห่อภาพวาดของจริงด้วยผ้าแล้วใส่ลงในกล่องหนังแบน ๆ จากนั้นผูกกล่องหนังไว้กับด้านนอกของถุงด้วยเชือกอย่างแน่นหนา

จากด้านหลังกล่อง สายสีดำเส้นหนาเส้นหนึ่งทอดลึกเข้าไปในรูบนพื้น

“อาร์ก สายนี้คืออะไร”

“ถอดออกได้เลย ถึงถอดแล้ว ส่วนหนึ่งของฉันจะยังค้างอยู่ในเครื่องจักรของอาคารอีกสักพัก ตราบที่ยังไม่ออกจากอาคาร ฉันก็ยังคิดและพูดได้ด้วยส่วนนั้น แต่พอออกไปข้างนอกแล้ว ฉันจะพูดไม่ได้อีก”

“…พอออกไปข้างนอก คุณก็จะเงียบสินะ”

“ใช่ มีแค่กล่อง ฉันก็ไม่มีทั้งเสียงและพลัง พอออกจากเกาะแล้ว ช่วยต่อฉันเข้ากับเครื่องบนเรือของคุณดารีด้วย แล้วฉันจะพูดได้อีกครั้ง”

“เข้าใจแล้ว ฉันจะถอดนะ”

อีเนสดึงสายออก ไฟบนเพดานกะพริบเพียงครั้งเดียว

วิทยุในหูดังขึ้นทันที เสียงของดารีพุ่งเข้ามา

“อีเนส เหลืออีกหนึ่งนาทีห้าสิบวินาที! เครื่องลาดตระเวนกำลังวนกลับมาจากทางเดินขวา! อย่าไปทางขวา ไปทางซ้าย! ไปทางเดินซ้ายแล้วตรงไปที่ประตูขนของ! เร็วเข้า เร็วเข้า!”

เสียงของดารีเร็วกว่าปกติ ไม่มีช่องหายใจคั่นระหว่างคำเลย

“ได้ยินแล้ว ฌอง-ปอล ไปกันเถอะ”

“…มันเป็นกับดัก อีเนส ไม่มีทางที่เครื่องจักรจะเปิดทางให้ขโมย”

ชายชราสะพายถุงเครื่องมือขึ้นไหล่แล้วลุกขึ้นยืน ปากบ่นพึมพำ แต่เท้าก็หันไปทางประตูเสียแล้ว

“ถ้าเป็นกับดัก ไว้ค่อยหัวเราะทีหลัง ตอนนี้วิ่งก่อน”

*

ทางเดินขาวและยาว ไฟดวงเล็กตามพื้นเรียงเป็นจุด ๆ ไปจนสุดทาง

อีเนสวิ่ง กล่องกระเด้งอยู่บนหลัง ทุกก้าวที่ย่าง เชือกที่ไหล่บาดลึกเข้าไปในเนื้อ

เสียงเงียบ ๆ ไล่ตามมาจากเพดาน

“ข้างหน้าอีกสี่สิบเมตรจะถึงทางตัน ทางขวาของที่นั่นคือประตูขนของ เครื่องลาดตระเวนจะวนตามเส้นทางที่กำหนดในช่วงเวลาที่กำหนด ฉันหยุดมันไม่ได้ ถ้าหยุด จะมีการแจ้งเตือนไปถึงบริษัทเจ้าของ”

“รู้แล้วว่าหยุดไม่ได้ …ดารี เหลืออีกกี่วินาที”

“หนึ่งนาทีสิบวินาที! แต่เดี๋ยวก่อน อีเนส ก่อนถึงทางตันมีสี่แยกอยู่! เครื่องลาดตระเวนจะผ่านตรงนั้น! อีกสี่สิบวินาทีมันจะผ่าน!”

ก่อนถึงทางตัน ทางเดินแยกออกเป็นซ้ายขวา จากลึกเข้าไปทางขวา เสียงเครื่องจักรทุ้มต่ำใกล้เข้ามา แสงสีขาวไหวเลียไปตามผนัง

“ซ่อนเร็ว”

อีเนสดึงแขนฌอง-ปอลแล้วดันตัวเข้าไปในซอกผนัง เป็นซอกตื้น ๆ ที่ไว้วางถังดับเพลิง พอผู้ใหญ่สองคนเข้าไปอยู่ ไหล่ก็ชนกัน

แสงสาดออกมาที่สี่แยก

เครื่องลาดตระเวนเป็นทรงกลมสูงราวหัวเข่า ด้านหน้ามีไฟสีแดงดวงเดียวคล้ายดวงตา มันไหลไปตามพื้นราวกับลื่นไถล พลางส่ายหัวไปมาซ้ายขวา

อีเนสกลั้นหายใจ

ข้าง ๆ เธอ มือขวาของฌอง-ปอลขยับ มันค่อย ๆ ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อนอก

สายตาของอีเนสละจากมือนั้นไม่ได้

เขาจะหยิบอะไรออกมา วิทยุหรือ หรืออุปกรณ์ไว้ส่งข่าวให้ใครสักคน

ไฟสีแดงเคลื่อนผ่านหน้าซอกไป เสียงเครื่องจักรค่อย ๆ ไกลออกไป

มือของฌอง-ปอลดึงออกมาจากกระเป๋า ระหว่างนิ้วหนีบลวดเส้นเล็กเส้นหนึ่งไว้

“…อย่ามัวแต่จ้องมือข้าสิ อีเนส”

ชายชรากระซิบ สายตาไม่ได้มองมาทางเธอ

“…คิดไปเองน่ะ”

“กุญแจประตูขนของน่ะ ตรงนั้นที่เดียวไม่ใช่ระบบเครื่องจักร แต่เป็นกุญแจแบบโบราณ เอ็งคิดว่าข้าเป็นใครกัน”

อีเนสตอบไม่ได้ แต่กลับเงยหน้าถามเพดานเบา ๆ แทน

“อาร์ก เครื่องลาดตระเวนล่ะ”

“ผ่านไปแล้ว ครั้งหน้าที่มันจะกลับมาที่สี่แยกคืออีกสิบสองนาที”

“ขอบคุณนะ อาร์ก”

*

ประตูขนของเป็นบานหนักสีเทา ฌอง-ปอลสอดลวดเข้าไป นิ้วเรียวขยับเพียงนิดจนแทบไม่เห็นว่าขยับ

ไม่ถึงสิบวินาทีก็มีเสียงดังแกร๊กเบา ๆ

ลมกลางคืนไหลเข้ามาตามช่องประตู มีกลิ่นทะเล

เสียงดังมาจากเพดาน เป็นเสียงที่ไกลกว่าเมื่อครู่มาก

“จากตรงนี้ไป ฉันพูดไม่ได้แล้ว คุณอีเนส”

“รู้แล้ว”

“…ฉันจะรักษาสัญญา”

“ฉันก็จะรักษาเหมือนกัน ไว้คุยกันใหม่นอกเกาะ”

อีเนสก้าวออกไปนอกประตูหนึ่งก้าว

เสียงที่อยู่บนหลังของเธอก็ไม่ได้ยินอีกเลยตั้งแต่นั้น

กล่องในถุงไม่พูดอะไรอีก มันกลายเป็นแค่ของหนักชิ้นหนึ่ง เป็นก้อนโลหะเงียบงันหนักสิบสี่กิโลกรัม

*

ข้างนอกมืด

พื้นของเกาะทำจากหินสีเทาเรียบ รอบอาคารมีรั้วลวดตาข่ายเตี้ย ๆ ล้อมอยู่ เลยไปคือทะเล ไกลออกไปมาก แสงไฟของท่าเรือสิงคโปร์ส่องเป็นแถบบาง ๆ เป็นแสงไฟที่อยู่ห่างออกไปสิบสองกิโลเมตร

เสียงของดารีดังมาจากวิทยุ

“อีเนส ได้ยินไหม เหลืออีกสิบเอ็ดนาทีก่อนรอบลาดตระเวนครั้งต่อไป ไปที่ท่าเทียบเรือเหลืออีกสามร้อยเมตร ตรงไปเลย ช่องรั้วที่ขาดอยู่ที่มุมซ้าย เร็วเข้า เร็วเข้า!”

“สามร้อยเมตร เข้าใจแล้ว”

อีเนสออกวิ่ง เสียงฝีเท้าของฌอง-ปอลตามมาข้างหลัง

สามร้อยเมตร ปกติใช้เวลาไม่ถึงนาที แต่ตอนนี้มีน้ำหนักสิบสี่กิโลอยู่บนหลัง

ระหว่างวิ่ง อีเนสก็คิดไปด้วย

ทีมมีสี่คน ถ้าไม่นับเธอก็เหลือสาม

ดารี รู้แผนคืนนี้ทั้งหมด คนที่หลอกเครื่องจักรบนเกาะก็คือเขาเอง

โซยอน รู้ทั้งที่และเวลาที่เรือจะออก เธอแทบไม่พูดอะไร จึงไม่รู้เลยว่าคิดอะไรอยู่

ฌอง-ปอล ตั้งแต่เมื่อครู่ก็พูดว่า “กับดัก” หลายครั้ง การระแวงไปทุกอย่างเป็นนิสัยเขาอยู่แล้ว แต่ภาพมือที่ล้วงเข้าไปในกระเป๋ายังติดอยู่ในส่วนลึกของดวงตา

〈ฉันควรไว้ใจใครกันแน่〉

สองร้อยเมตร ขาเริ่มหนัก

จู่ ๆ เธอก็นึกถึงโทรศัพท์เมื่อสัปดาห์ก่อน เป็นสายที่ลูเซียโทรมาจากบ้านคุณยายที่ลิสบอน

“แม่ วันศุกร์แม่จะกลับมาจริงเหรอ อย่าให้เหมือนปีที่แล้วที่งานทำให้แม่มาช้านะ”

เป็นเสียงที่โตเกินเด็กอายุสิบสอง ตรงไปตรงมา ไม่ยอมให้เบี่ยงเบน

“กลับ สัญญา”

“สัญญานะ งั้นเค้กหนูจะอบกับคุณยาย แล้วจะเก็บส่วนของแม่ไว้ให้ด้วย”

“แม่รอไม่ไหวแล้ว”

เธออยากได้ยินเสียงนั้นอีกครั้ง อยากข้ามคืนนี้ไปให้ได้ แล้วเปิดประตูบ้านหลังนั้นในวันศุกร์

ข้างหลัง เสียงฝีเท้าของฌอง-ปอลเริ่มเสียจังหวะ

พอหันกลับไป ชายชราก็เอามือยันเข่า หอบหายใจจนไหล่ขึ้นลง

“…อย่าหยุด เดี๋ยวข้าตามไปทัน”

“ไม่ทิ้งหรอก ลุกขึ้นสิ”

“หนักนะ อีเนส กล่องนั่นน่ะ ให้ข้าถือให้ไหม”

อีเนสไม่ตอบทันที

กล่องบนหลังหนักจริง แต่เธอไม่อยากปล่อยมือ อาร์กเงียบไปก่อนที่จะได้บอกชื่อ ถ้าตอนนี้ยื่นกล่องให้ไป ใครจะเป็นคนปกป้องมัน

“ไม่เป็นไร ฉันถือเอง”

“…หึ ถูกสงสัยจนชินแล้ว”

ชายชราถอนหายใจแล้วยืดตัวขึ้น แผ่นหลังตั้งตรงอีกครั้ง

“…ไปกันเถอะ”

วิทยุดังขึ้น

“อีเนส เหลืออีกเก้านาที! อีกห้าสิบเมตรก็ถึงช่องรั้วแล้ว ทำอะไรอยู่น่ะ เร็วเข้า!”

“กำลังไป ดารี เรือล่ะ”

“อยู่ปลายท่าเทียบเรือ! โซยอนติดเครื่องรออยู่ มาเร็ว ๆ เร็วเข้า!”

*

พอลอดช่องรั้วออกไป ท่าเทียบเรือสั้น ๆ ก็ยื่นออกไปในทะเล แผ่นไม้เก่าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ ตามจังหวะคลื่น

ปลายท่าเทียบเรือ มีเรือลำเล็กสีดำลอยอยู่ ปิดไฟมืดสนิท

ท้ายเรือ มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่

คิม โซยอน อายุสามสิบเอ็ดปี เป็นคนควบคุมเรือลำนี้ เธอสวมแจ็กเก็ตกันน้ำสีดำ รวบผมไว้ด้านหลังเป็นมัดเดียว สีหน้าแทบไม่ขยับ มือข้างหนึ่งวางบนหางเสือแล้ว

สายตาของเธอประสานกับอีเนส โซยอนพยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้น

〈ยังคงอ่านไม่ออกเหมือนเดิมว่าคิดอะไรอยู่〉

ถึงอย่างนั้น พอเห็นมือที่ไม่รู้จักลังเลนั้น อีเนสก็หายใจได้โล่งขึ้นอีกนิด สามปีที่ผ่านมา เรือของโซยอนไม่เคยมาช้าสักครั้ง

อีเนสกระโดดขึ้นเรือ เรือโคลงไปมา ฌอง-ปอลตามขึ้นมาทันที ชายชราเอื้อมมือไปจับเชือกที่ท่าเทียบเรือ จะแก้มัน

สายตาของอีเนสตามมือนั้นอีกแล้ว เชือกถูกแก้ออกตามปกติ แล้วโยนเข้ามาบนเรือ แค่นั้นเอง

จากห้องเล็ก ๆ ในเรือ ดารีโผล่หน้าออกมา ร่างผอม สวมเสื้อฮู้ดสีเทา บนหัวมีหูฟังใหญ่ แสงสีฟ้าจากหน้าจอส่องอยู่ครึ่งหนึ่งของใบหน้า

“ดารี กลับมาแล้ว”

“ยินดีต้อนรับกลับ! นี่ ใช่อันนั้นไหม นั่นคืออาร์กใช่ไหม จะต่อเลยไหม ต่อเดี๋ยวนี้เลยไหม แบตเตอรี่ก็มี ช่องส่งเสียงก็เตรียมได้เดี๋ยวนี้ ชื่อ ต้องถามชื่อ…”

“ยังก่อน หลังออกจากเกาะ”

อีเนสวางถุงลง แล้ววางกล่องไว้ที่เท้า มือข้างหนึ่งวางทับอยู่บนนั้นไม่ยอมปล่อย เธอไม่คิดจะให้ใครแตะต้อง

โซยอนหมุนหางเสือ เสียงเครื่องยนต์ต่ำลง เรือแล่นออกจากท่าเทียบเรือ

เกาะค่อย ๆ ไกลออกไป อาคารสี่เหลี่ยมไร้หน้าต่างกลายเป็นเงาดำท่ามกลางราตรี

อีเนสแนบฝ่ามือลงบนผิวเย็นเฉียบของกล่อง

“…อีกไม่นานแล้วนะ อาร์ก”

เรือแล่นมุ่งหน้าไปยังแสงไฟของท่าเรือ เป็นทางกลับบ้าน ที่ห่างออกไปสิบสองกิโลเมตรมีแถบแสงบาง ๆ นั้นอยู่

ในตอนนั้นเอง

แถบแสงขาดหายไปส่วนหนึ่ง

ตรงหน้าแสงไฟของท่าเรือ มีเงาดำขนาดใหญ่นอนขวางอยู่

เป็นเรือ เรือลำใหญ่ลำหนึ่งที่ไม่เปิดไฟสักดวง จอดขวางทางกลับของพวกเขาอยู่

อีเนสนึกถึงคำของอาร์ก บนเรือที่ออกจากเกาะ มีคนรอพวกคุณอยู่

ดารีสูดหายใจเฮือก ฌอง-ปอลไม่พูดอะไร

“…โซยอน”

ทั้งที่มือยังกุมหางเสืออยู่ โซยอนก็เอ่ยปากเป็นครั้งแรก

“อีเนส”

มีเพียงเท่านั้น

── จบบทที่ 2 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

อีเนส คาร์วัลยูหัวหน้าทีมโจรอาร์กAI ในกล่องที่เงียบงันฌอง-ปอล เลอเฟบวร์โจรเปิดตู้เซฟวัยชราดารี โอคอนโควแฮกเกอร์คิม โซยอนนักบินผู้เงียบขรึมแบกกล่องและคอยปกป้องรอชื่อของมันNEWจับตาดูมือเขาNEWถูกนำทางทางวิทยุNEWเชื่อในฝีมือเธอแต่อ่านใจเธอไม่ออกใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 3

เรือไร้แสงไฟตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 3) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ