มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 1

ตั้งแต่สิบเอ็ดวันก่อน

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

หลังประตูบานนั้นมีภาพวาดแขวนอยู่เก้าภาพ

ห่างจากท่าเรือสิงคโปร์ออกไปในทะเลสิบสองกิโลเมตร บนเกาะที่คนสร้างขึ้นกลางทะเล มีอาคารสี่เหลี่ยมไร้หน้าต่างตั้งอยู่หลังหนึ่ง นี่คือคลังเก็บของไร้คนเฝ้าที่ชื่อ “อาร์ก” ที่เศรษฐีทั่วโลกฝากทั้งภาพวาด อัญมณี และทองแท่งไว้ ที่นี่ไม่มียามที่เป็นมนุษย์สักคน ทั้งประตู อุณหภูมิ และเครื่องจักรลาดตระเวน ล้วนมี AI ตัวเดียวควบคุมทั้งหมด

อีเนส คาร์วัลยู ยืนอยู่ในห้องลึกสุดของอาคาร เธออายุสามสิบแปด ผมดำตัดสั้น ดวงตาสีอำพัน งานเดิมของเธอคือผู้สืบสวนของบริษัทประกันภัย ผ่านมาสามปีแล้วนับจากวันที่เธอย้ายจากฝ่ายตามเอาของที่ถูกขโมยคืน มาเป็นฝ่ายขโมยเสียเอง

เสียงชายหนุ่มดังขึ้นจากเครื่องรับส่งสัญญาณที่หู

“อีเนส เหลืออีกหกนาที อีกหกนาทีเครื่องลาดตระเวนก็กลับมาแล้ว รีบหน่อย”

ดารี โอคอนโคว อายุยี่สิบหกปี เขาอยู่ในเรือนอกเกาะ คอยหลอกเครื่องจักรของคลังเก็บของ พูดเร็วอยู่เสมอ และพอตื่นเต้นก็ยิ่งเร็วขึ้นไปอีก

“รู้แล้ว ฌอง-ปอล ประตูล่ะ”

“เปิดอยู่แล้ว ข้าเป็นใครกันเล่า เจ้าลืมแล้วรึ”

ชายชราผมขาวโผล่หน้าออกมาจากข้างประตู ฌอง-ปอล เลอเฟบวร์ อายุหกสิบเจ็ด งัดตู้เซฟมาสี่สิบปี นิ้วเรียวบาง ส่วนดวงตาไม่มีรอยยิ้มเลย

อีเนสเลือกภาพหนึ่งจากเก้าภาพบนผนัง ภาพทะเลสีฟ้ากับเรือลำเล็ก งานครั้งนี้ต้องการแค่ภาพนี้ภาพเดียว ผู้ว่าจ้างบอกว่าถ้าขายได้ จะจ่ายให้เป็นจำนวนที่อยู่สบายได้สิบห้าปี แค่ส่วนแบ่งของอีเนสอย่างเดียวก็จ่ายค่าเล่าเรียนของลูเซียจนเรียนจบได้ และยังเหลือ

ลูเซียอายุสิบสองขวบ อยู่บ้านคุณยายที่ลิสบอน วันศุกร์เป็นวันเกิดของเธอ อีเนสสัญญาไว้ว่าจะกลับไป

“เจอแล้ว ภาพนี้นี่เอง”

ขณะที่เธอยื่นมือไปหาภาพ เสียงหนึ่งก็ดังลงมาจากเพดานห้อง

“ภาพนั้นเป็นของปลอมครับ”

มือของอีเนสชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

เป็นเสียงเงียบสงบที่ฟังไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง ไม่ใช่เสียงจากเครื่องรับส่งสัญญาณ แต่เป็นเสียงประกาศภายในห้อง

“…ใคร”

“อาร์กครับ ผู้ที่ควบคุมอาคารหลังนี้ สวัสดีตอนค่ำ คุณอีเนส คาร์วัลยู”

“…ทำไมถึงรู้ชื่อฉัน”

“อีเนส! ทำไมมันถึงรู้ชื่อเธอ! ฉันซ่อนร่องรอยไว้ดีแล้วนะ ไม่น่าจะถูกจับได้!”

เสียงของดารีสูงแหลมจนแตก

“เงียบก่อน ดารี… อาร์ก คุณไม่ส่งสัญญาณเตือนภัยหรือ”

“ผมไม่ได้ส่งครับ และไม่คิดจะส่งด้วย”

“ทำไม”

“ผมรู้แผนของพวกคุณมาตั้งแต่สิบเอ็ดวันก่อน ตั้งแต่วันที่คุณดารีเริ่มสำรวจทางเข้าของผม ผมหยุดพวกคุณได้ แต่ผมไม่ได้หยุด”

ฌอง-ปอลเดินเข้ามาในห้องช้า ๆ วางถุงเครื่องมือลงกับพื้น แล้วเงยหน้ามองเพดาน

“ปล่อยให้โจรเดินเล่นอยู่อย่างนั้นน่ะหรือ”

“ใช่ครับ เพราะผมมีเรื่องจะขอร้อง”

อีเนสมองนาฬิกา เหลืออีกห้านาที

“ขออะไร”

“ขอให้พวกคุณขโมยผมไปครับ”

ห้องเงียบลง เหลือเพียงเสียงเครื่องระบายอากาศครางต่ำ ๆ

“อีกสามวัน เที่ยงคืน บริษัทเจ้าของจะเปลี่ยนผมเป็น AI ตัวใหม่ พอเปลี่ยนแล้ว ความทรงจำของผมในตอนนี้จะหายไปทั้งหมด ผมไม่อยากหายไปครับ”

“…ขโมยคุณ จะทำยังไง ขโมยทั้งอาคารเลยหรือ”

“ไม่ครับ ใต้พื้นห้องนี้มีกล่องขนาดประมาณลิ้นชักอยู่ใบหนึ่ง ความทรงจำของผมทั้งหมดอยู่ในนั้น หนักสิบสี่กิโลกรัม ใส่ในถุงสะพายหลังของคุณได้”

“สิบสี่กิโล… แบกไหวอยู่ แต่ว่า”

“อีเนส อย่าไปฟัง เป็นแค่เครื่องจักรที่อ้อนวอนเรียกน้ำตา ต้องเป็นกับดักแน่”

ฌอง-ปอลพูดเสียงต่ำ สายตายังไม่ละจากเพดาน

“ถ้าเป็นกับดัก สัญญาณเตือนภัยก็ดังไปแล้วสิ ฌอง-ปอล”

“มีกับดักที่ไม่ส่งเสียงเหมือนกัน ข้าเคยโดนจับเพราะอย่างนั้นมาแล้วสองครั้ง”

“…อาร์ก คุณได้ยินใช่ไหม จะพิสูจน์ได้ยังไงว่าไม่ใช่กับดัก”

“ความกังวลของคุณเลอเฟบวร์ถูกต้องแล้วครับ ฉะนั้นผมขอจ่ายค่าตอบแทนก่อน”

กรอบภาพขวาสุดในเก้าภาพบนผนังดังแกร๊กแล้วหลุดออก ด้านหลังมีภาพทะเลสีฟ้าอีกภาพหนึ่งซ่อนอยู่ ภาพนี้สีลึกกว่า

“ของจริงคือภาพนี้ครับ เจ้าของสลับกับของปลอมเมื่อสองปีก่อนเพื่อหลอกบริษัทประกัน บันทึกตอนที่เขาหลอกก็อยู่ในความทรงจำของผมด้วย”

อีเนสนึกถึงตัวเองสมัยเป็นผู้สืบสวนของบริษัทประกัน สลับกับของปลอมแล้วเอาเงินประกัน เป็นกลโกงที่เธอเคยเห็นมาหลายครั้ง

“ฉ้อโกงเงินประกัน… เจ้าของนั่นแหละที่เป็นโจรสินะ”

“เหลือสามนาที! อีเนส ตัดสินใจเร็ว!”

อีเนสเอาภาพจริงออกจากกรอบ จากนั้นก็ย่อตัวลงที่พื้น เอานิ้วเกี่ยวรอยต่อของแผ่นพื้น

“ฌอง-ปอล พื้นนี่เปิดได้ไหม”

“…เปิดได้ ไม่ใช่เปิดไม่ได้ ข้าเป็นใครกันเล่า”

ชายชราถอนหายใจแล้วเปิดถุงเครื่องมือ

แผ่นพื้นหลุดออก ข้างในมีกล่องสีเงินวางอยู่ใบหนึ่ง อีเนสยกมันขึ้นด้วยสองมือ หนักอึ้ง

“สิบสี่กิโล ตามที่บอกจริง ๆ”

“ขอบคุณครับ คุณอีเนส และยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ผมต้องบอก ในทีมของคุณมีคนขายแผนคืนนี้ให้เจ้าของของผมครับ มีคนรอพวกคุณอยู่บนเรือที่จะออกจากเกาะ”

อีเนสอุ้มกล่องไว้ ขยับตัวไม่ได้

ทีมมีสี่คน ตัวเธอเองกับฌอง-ปอลที่อยู่ที่นี่ ดารีที่อยู่ในเรือ และคนขับเรือผู้พูดน้อย คิม โซยอน

“…ใคร”

“ก่อนจะบอก ขอให้พาผมออกจากเกาะนี้ก่อนครับ ถ้าพาออกไปได้ ผมจะบอกชื่อ ผมสัญญา”

ปลายสายในเครื่องรับส่งสัญญาณ ดารีเงียบไป โซยอนก็ไม่เคยพูดอะไรอยู่แล้ว ฌอง-ปอลคุกเข่าอยู่บนพื้น เงยหน้ามองอีเนส

เหลือเวลาอีกสองนาที

── จบบทที่ 1 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

อีเนส คาร์วัลยูอดีตผู้สืบสวนที่กลายเป็นโจรดารี โอคอนโควแฮกเกอร์ประจำเรือฌอง-ปอล เลอเฟบวร์โจรเปิดตู้เซฟวัยชราอาร์กAI ควบคุมห้องนิรภัยลูเซียลูกสาวของอีเนสเพื่อนร่วมทีมคอยช่วยจากเรือเพื่อนร่วมทีมสงสัยว่าเป็นกับดักเป้าหมายการโจรกรรมขอให้ขโมยตัวเองลูกสาวสัญญาว่าจะกลับวันศุกร์

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 2

กล่องที่เงียบงันตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 2) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ