มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 3

เรือไร้แสงไฟ

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

โซยอนไม่พูดอะไรอีก

เธอหักหางเสือไปทางซ้ายสุดแรง

เรือเอียงวูบ อีเนสทิ้งตัวทับลงบนกล่องที่วางอยู่แทบเท้า กล่องหนักสิบสี่กิโลกรัมเกือบไถลไปด้านข้างบนพื้น เธอใช้สองแขนกดเอาไว้

เสียงเครื่องยนต์เปลี่ยนจากเสียงครางต่ำเป็นเสียงกรีดร้องแหลมสูง หัวเรือยกขึ้น แหวกคลื่นขาวออกไปทั้งสองข้าง

แสงไฟของท่าเรือไหลไปอยู่ทางขวาด้านหลัง นั่นเป็นคนละทิศกับทางกลับ

“โซยอน จะไปไหนน่ะ”

โซยอนไม่ตอบ เธอมองตรงไปข้างหน้า มือกำหางเสือแน่น

คำตอบมาจากด้านหลัง

เรือสีดำลำใหญ่ลำนั้นสว่างวาบขึ้นมา แสงสีขาวจ้าพุ่งออกมาเป็นลำเดียว กวาดไปบนผิวทะเลราวกับกำลังเลียหาอะไรบางอย่าง มันกำลังตามหาพวกเธอ

“ขยับแล้ว! อีเนส มันขยับแล้ว! มันมาทางนี้! ทำไมล่ะ ทำไมมันถึงรู้ว่าเราอยู่ตรงไหน!”

ดารีกลิ้งตัวออกมาจากห้องเล็กๆ ในเรือ หูฟังไหลลงมาค้างอยู่ที่คอ

“ก้มหัวลง ดารี อย่ามองไปทางแสง”

ลำแสงส่องสว่างผิวน้ำทะเลข้างเรือไปหมาด ละอองคลื่นเปล่งประกายระยิบระยับ แล้วแสงก็เลื่อนออกไปเล็กน้อย ก่อนไหลห่างออกไปไกล

ฌอง-ปอลเกาะราวเรือไว้ ผมสีขาวถูกลมพัดยุ่งเหยิง

“…ข้าบอกแล้วไม่ใช่รึ อีเนส ว่านี่คือกับดัก”

“ฉันรู้ว่าเป็นกับดัก ปัญหาคือใครเป็นคนวางต่างหาก”

“เครื่องจักรอาจเป็นคนวางก็ได้นะ”

“ถ้าเป็นอาร์ก มันขังพวกเราไว้ในเกาะได้อยู่แล้ว แค่ปิดประตูบานเดียวก็จบ”

ชายชราไม่พูดอะไรต่อ ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วกำราวเรือแน่นขึ้นอีกครั้ง

อีเนสมองมือของโซยอนที่จับหางเสืออยู่

มันเป็นมือที่ไม่ลังเล เรือกำลังแล่นห่างจากเรือสีดำลำนั้นเป็นเส้นตรง

〈ถ้าโซยอนเป็นคนขายเรา ก็แค่แล่นเข้าหาเรือลำนั้นก็พอ ไม่มีเหตุผลต้องหนี〉

คิดมาถึงตรงนั้น อีเนสก็หยุดความคิดของตัวเอง อาจเป็นการแกล้งทำเป็นหนีก็ได้ สมัยที่เป็นผู้สอบสวนของบริษัทประกัน เธอเคยเห็นคนแบบนั้นมาหลายครั้ง คนที่ทำท่าตามหาอย่างกระตือรือร้นที่สุด คือคนที่น่าสงสัยที่สุด

〈ตอนนี้ ฉันเชื่อใครไม่ได้ทั้งนั้น〉

*

“อีเนส ต่อเลย! ต่อเดี๋ยวนี้เลย!”

ดารีนั่งยองลงข้างกล่อง

“ออกจากเกาะมาแล้ว! อาร์กบอกว่าพอออกจากเกาะแล้วจะพูดได้! แค่ได้ยินชื่อ ก็รู้แล้วว่าใครเรียกพวกนั้นมา! เร็วเข้า เร็วเข้า!”

อีเนสไม่ยอมยกมือออกจากบนกล่อง

ดารีเป็นคนที่เชี่ยวชาญเรื่องเครื่องจักรที่สุดบนเรือลำนี้ ถ้าเขาเป็นคนทรยศ เขาก็ทำเป็นต่อสายแล้วทุบกล่องให้พังได้

แต่ถ้าไม่ต่อ อาร์กก็พูดอะไรไม่ได้

“…เข้าใจแล้ว ต่อเลย แต่ต้องทำต่อหน้าฉัน”

“ต่อหน้าหรือข้างๆ ตรงไหนก็ได้! เดี๋ยวไปเอาแบตเตอรี่มา!”

ดารีพุ่งเข้าห้องเล็กแล้ววิ่งกลับออกมาทันที ในอ้อมแขนมีแบตเตอรี่สีดำขนาดประมาณกล่องรองเท้า สายไฟมัดใหญ่ และลำโพงเล็กๆ ขนาดวางบนฝ่ามือได้

“แบตเตอรี่คืออันนี้ สายไฟคืออันนี้ ช่องส่งเสียงคืออันนี้ แล้วที่เหลือก็เสียบเข้าช่องด้านหลังกล่อง…เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน รูปทรงมันไม่เหมือนกัน ทำไมไม่เหมือน ไม่ใช่รูปเดียวกับสายเมื่อกี้เหรอ”

“ใจเย็นๆ ดารี”

“ใจเย็นอยู่! ใจเย็นอยู่แล้ว! นี่ไง มีตัวแปลงอยู่! ถ้าคั่นอันนี้ไว้…เอาล่ะ เข้าแล้ว!”

เสียงดังแคลก ไฟดวงเล็กด้านข้างกล่องสว่างเป็นสีฟ้าวาบหนึ่งครั้งเดียว

ตอนนั้นเอง แสงสีขาวก็ทอดยาวตามมาจากด้านหลังอีกครั้ง

ใกล้กว่าเมื่อกี้

ด้านหลังเรือ มองเห็นรูปร่างของเรือสีดำชัดเจน สูงเท่าตึกสามชั้น เสียงเครื่องยนต์หนักอึ้งสะท้อนผ่านผิวทะเลมาถึงพื้นเรือของพวกเธอ

“โซยอน เราจะถูกตามทัน”

โซยอนไม่หันกลับมา เธอปล่อยมือข้างหนึ่งจากหางเสือ ชี้เข้าไปในห้องเล็ก หน้าจอในห้องเปล่งแสงสีฟ้า บนทะเลมืด นั่นเป็นเครื่องหมายเล็กๆ ที่เด่นชัด

ดารีเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ

“อ๊ะ ขอโทษ! ขอโทษ!”

ดารีถอดเสื้อฮู้ดออกมาคลุมจอไว้ แสงจากจอดับลง

อีเนสใช้ฝ่ามือปิดไฟสีฟ้าของกล่องไว้ แสงเล็กๆ เหลือเพียงสีซีดที่ซึมออกมาตามช่องนิ้ว

*

โซยอนหักหางเสืออีกครั้ง

เบื้องหน้าในทะเล มีเงาขนาดใหญ่เรียงรายอยู่หลายเงา

มันคือเรือบรรทุกสินค้า นอกชายฝั่งสิงคโปร์ มีเรือใหญ่รอคิวเข้าท่าทอดสมอจอดอยู่มากมายเสมอ แต่ละลำยาวเท่าถนนหนึ่งช่วงตึกของเมือง กำแพงเหล็กตระหง่านขึ้นไปสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน

โซยอนบังคับเรือเข้าไปตรงช่องว่างระหว่างเรือเหล่านั้น

ทั้งซ้ายและขวามีกำแพงเหล็ก ช่องว่างระหว่างเรือกับเรือกว้างไม่ถึงห้าสิบเมตร เรือลำเล็กลอดไปตามก้นหุบเหวนั้นอย่างลื่นไหล

“อีเนส กว่าจะตื่นต้องใช้เวลาสามนาที!”

ดารีพูดโดยจ้องมองมือของอีเนสไม่วางตา เสียงสั่นเครือจนแหบพร่า

“กว่าจะอ่านความทรงจำในกล่องเข้ามาทั้งหมด ต้องใช้เวลาสามนาที! ทำให้สั้นกว่านี้ไม่ได้! ถ้าเร็วกว่านี้ อาจพังได้!”

“สามนางนะ ฉันจะรอ”

ด้านหลัง แสงสีขาวกระทบกำแพงเหล็ก กำแพงปรากฏเป็นสีเทาขึ้นมาชั่วขณะ

เรือสีดำกำลังพยายามอ้อมไปทางด้านนอกของแถวเรือสินค้า มันใหญ่เกินกว่าจะเข้ามาในช่องว่างได้

โซยอนดับเครื่องยนต์

ความเงียบเข้าปกคลุมทันที

เรือไถลต่อไปอีกนิดตามแรงเฉื่อย แล้วเข้าไปจอดอยู่ในเงามืดใต้ท้องเรือบรรทุกสินค้าลำใหญ่ที่สุดพอดี ได้ยินเพียงเสียงคลื่นกระทบกำแพงเหล็กดังแปะๆ

“เหลืออีกสองนาที…”

ดารีนับด้วยเสียงกระซิบ ทั้งที่พูดรัวเร็ว แต่เสียงกลับเบาหวิว

ลำแสงผ่านไปอีกฟากหนึ่งของเรือบรรทุกสินค้า ขอบกำแพงเหล็กส่องประกายขาว แต่ไม่ลอดมาถึงฝั่งนี้

ไม่มีใครขยับ

อีเนสใช้ฝ่ามือปิดไฟของกล่องไว้ กลั้นหายใจเงียบ

ข้างๆ เธอ ฌอง-ปอลขยับตัว

สายตาของอีเนสตามมือนั้นไป

มือของชายชราเอื้อมไปที่กล่องหนังที่ผูกไว้ด้านนอกถุง กล่องที่ใส่ภาพวาดของจริงไว้ พื้นผิวเปียกชื้นเพราะละอองคลื่น

ฌอง-ปอลใช้แขนเสื้อคลุมของตัวเองเช็ดกล่อง เช็ดอย่างทะนุถนอม ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากนั้นก็วางกล่องไว้บนตัก ประคองไว้ไม่ให้แตะพื้น

“…ภาพวาดน่ะ มันเกลียดน้ำ”

เป็นเสียงเบาๆ

“…ขอบคุณ”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก เจ้าคิดว่าข้าเป็นใครกัน”

เป็นคำติดปากเดิมๆ แต่น้ำเสียงไร้เรี่ยวแรง

แสงไฟลับไปไกล เสียงเครื่องยนต์ของเรือสีดำก็ค่อยๆ เบาลง

ชายชราวางกล่องไว้บนตัก มองไปยังทะเลมืด

“…วันศุกร์ใช่ไหม วันเกิดของเด็กคนนั้น”

อีเนสตกใจ เธอเล่าเรื่องลูเซียให้ฌอง-ปอลฟังเพียงครั้งเดียวเมื่อครึ่งปีก่อน

“จำได้ด้วยเหรอคะ”

“คนแก่น่ะ จำแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง…เค้กรสอะไรล่ะ”

“สตรอว์เบอร์รี ทุกปีเลย สตรอว์เบอร์รี เด็กคนนั้นไม่ยอมรับรสอื่น”

“หึ ลูกสาวข้าก็เป็นอย่างนั้น ถ้าไม่ใช่สตรอว์เบอร์รี ก็ไม่ยอมเรียกว่าเค้ก”

ชายชรายิ้มเล็กน้อย แต่ดวงตายังไม่ยิ้มเหมือนเดิม ทว่ามุมปากยกขึ้นนิดเดียว

อีเนสนึกถึงใบหน้าของลูเซีย ผมสีดำยาวถึงไหล่ เสียงตรงๆ ปลายสายโทรศัพท์ หนูจะเก็บส่วนของแม่ไว้ให้ด้วยนะ

〈ฉันต้องกลับไปให้ได้〉

“เหลืออีกหนึ่งนาที…สามสิบวินาที…”

เสียงของดารีเริ่มสั่นอีกครั้ง

อีเนสมองกล่องใต้ฝ่ามือ แสงสีฟ้ารั่วออกมาตามช่องนิ้ว ติดๆ ดับๆ ช้าๆ ราวกับกำลังหายใจ

“สิบวินาที…ห้าวินาที…”

แสงสีฟ้าตามช่องนิ้วหยุดนิ่งอยู่ในสภาพติด

จากลำโพงเล็กมีเสียงซ่าดังขึ้น

แล้วก็มีเสียงพูด

“…ครับ ได้ยินแล้ว”

เป็นเสียงนั้น เสียงสงบที่บอกไม่ได้ว่าเป็นชายหรือหญิง แม้จะบางและเบากว่าตอนได้ยินจากเพดาน แต่ก็คืออาร์กอย่างไม่ต้องสงสัย

“อาร์ก”

อีเนสสังเกตเห็นว่าเสียงของตัวเองแหบพร่า

“คุณอีเนส จากเครื่องจักรบนเรือลำนี้ ผมระบุตำแหน่งได้ ที่นี่คือทะเลห่างจากเกาะไปทางตะวันตกสี่กิโลเมตร ผมออกจากเกาะมาแล้ว”

เงียบไปครู่หนึ่ง

“ผมจะรักษาสัญญา”

ดารีกลืนน้ำลายดังเอื๊อก โซยอนยกมือข้างหนึ่งออกจากหางเสือ ฌอง-ปอลกดกล่องบนตักไว้ จ้องมองลำโพงนิ่ง

เหลือเพียงเสียงคลื่นกระทบกำแพงเหล็กของเรือบรรทุกสินค้า

ทั้งสี่คนเงียบ ตั้งใจฟัง

“…บอกมาเลย อาร์ก ใครกัน”

“ผมไม่โกหก ผมจะพูดสิ่งที่ได้ยินมาตามที่เป็น”

เสียงจากลำโพงไม่สั่นเลยแม้แต่น้อย

“คนที่ขายแผนการของคืนนี้ให้เจ้าของของผม ชื่อ ฌอง-ปอล เลอเฟบวร์ ครับ”

ไม่มีใครขยับได้ทันที

ดารีอ้าปากค้างครึ่งหนึ่ง นิ่งแข็ง มือของโซยอนค่อยๆ กลับไปจับหางเสือ

อีเนสมองใบหน้าด้านข้างของชายชรา

มือที่เมื่อครู่เพิ่งใช้แขนเสื้อของตัวเองเช็ดกล่อง ยังวางอยู่บนกล่องนั้น

“…ฌอง-ปอล”

ชายชราเงยหน้าขึ้น มองตอบสบตาอีเนสตรงๆ

เขาไม่พูดว่า ไม่ใช่ และไม่พูดว่า เป็นกับดัก

“…ข้าเอง”

เขาพูดเพียงเท่านั้น

── จบบทที่ 3 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

อีเนส คาร์วัลยูหัวหน้าทีมโจรอาร์กAI ที่ถูกขโมยฌอง-ปอล เลอเฟบวร์ผู้ขายแผนให้คนอื่นดารี โอคอนโควแฮกเกอร์คิม โซยอนนักบินผู้เงียบขรึมพามันออกจากเกาะให้คำสัญญาต่อกันNEWเพื่อนร่วมงานมานานยอมรับว่าทรยศNEWเพื่อนร่วมทีมNEWเรือไม่เคยช้าใน 3 ปีNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

มาเขียนต่อจากตอนล่าสุดของเรื่องนี้กันเถอะ!

เขียนเรื่องของคุณเองด้วยการตั้งค่าเดียวกับเรื่องนี้

ผู้อ่าน แนวเรื่อง สไตล์การเขียน ความชอบด้านเนื้อเรื่อง ฯลฯ จะถูกใส่ลงในแบบฟอร์มสร้างเรื่องตามเดิม ส่วนชื่อตัวละครและเนื้อเรื่อง คุณเป็นผู้กำหนดเอง

แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ