บทที่ 29
ข้างขวา ข้าขอไว้เอง
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เสียงคลิกดังขึ้น เมื่อตัวล็อกของกระเป๋าใส่ของจุกจิกหนังสีดำถูกเปิดออก
คืนวันเสาร์ที่เจ็ดสิงหาคม ปีโชวะที่ห้าสิบเจ็ด งานแข่งดอกไม้ไฟจบลงมาได้สองชั่วโมงแล้ว
หน้าหิ้งพระ โทกูจิหยิบกระดาษพับเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าใบนั้น แล้วใช้นิ้วคลี่ออกเบา ๆ ตรงหน้ารูปของชูจิ มันคือกระดาษห่อลูกอมที่เขาอมในห้องรับแขกตอนกลางวัน พ่อเอ๊ย ลูกทดลองสีขาว เหลืออีกลูกหนึ่งนะ
ห้องรับแขกแน่นไปด้วยผู้คน โทชิโกะ โยเฮ คาชิวางิกับจิซูรุ กินโซ คาโมชิตะแห่งร้านคาโมเมะเท และช่างไม้ โทราจิ ฟุนากิ ลมกลางคืนจากป่าสนพัดเข้ามาทางระเบียงที่เปิดไว้ ทำให้ควันธูปไหวไปมา โทกูจิยังสวมเสื้อฮัปปิของชูจิที่เทาไปด้วยเขม่าอยู่เลย
“หึ นั่นแหละ เหตุผลของสีขาว ที่เหลืออีกครึ่ง”
ยูกิเอะนั่งคุกเข่าเคียงข้างซูซูมุ หลังเสื้อฮัปปิสีคราม เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
“สีขาวของตระกูลมิยาอุจิน่ะ คนที่ยิงเขาเอาไว้ให้คนที่จะยิงต่อไปได้เห็น พ่อข้าเป็นคนกำหนดไว้ เหมือนกับสัญญาณปี่นั่นแหละ”
“ให้คนที่จะยิงต่อไป...”
“ข้าเห็นสีขาวของพ่อ แล้วก็กลายเป็นคนยิง ส่วนชูตอนอายุแปดขวบ ข้าเป็นคนอุ้มขึ้นคอให้ดูเอง”
โทกูจิมองรูปของชูจิ ดวงตาขวาขุ่นขาว กับดวงตาซ้ายที่คมกริบ
“ชูรู้ว่าตัวเองจะไม่ได้อุ้มซูซูมุขึ้นคอเอง มันเลยเหลือลูกทดลองสีขาวไว้อีกลูก ให้ข้าเป็นคนยิงในคืนที่ซูซูมุอายุสิบสอง ได้ขึ้นเล่นบทริกุ”
ห้องรับแขกเงียบกริบ โทชิโกะเอาผ้ากันเปื้อนปิดหน้าไว้แล้ว
ซูซูมุกำมือทั้งสองข้างบนตัก
“คุณตา ผมตัดสินใจไว้แล้วนะ”
“...ตัดสินใจอะไร”
“คืนฝนตกเมื่อสี่ปีก่อน ผมเห็นสีขาว แล้วพ่อก็อุ้มผมขึ้นที่ท่าเรือ ตอนที่ผมเป่าปี่น่ะ ตอนนั้นแหละ ผมตัดสินใจว่าจะเป็นคนยิง ไม่ได้บอกใครเลย ตัดสินใจเองคนเดียว”
กล้องยาเส้นของโทกูจิหยุดค้างอยู่ที่มุมปาก นานทีเดียวที่ไม่มีใครพูดอะไร
“หึ... ลูกแรกก็ทันแล้วงั้นหรือ”
อากิโอะหลุดหัวเราะออกมา
“พี่ชาย เอาลูกทดลองไปทำเรื่องจริงเสร็จเรียบร้อยเลยนะครับ แย่จริง ๆ”
“แล้วลูกที่สองล่ะ เสียเปล่างั้นสิ”
“ไม่เสียเปล่าหรอกครับ อาจารย์ ลูกของคืนนี้ คือสีขาวที่อาจารย์ให้ดูครับ”
ทั้งห้องหัวเราะกัน ระหว่างหัวเราะ โทชิโกะก็ร้องไห้โฮออกมา ยูกิเอะเองก็ใช้ผ้ากันเปื้อนซับหางตา
〈คุณช้าไปตั้งสี่ปีแน่ะ ชูจิซัง〉
ชูจิในรูปยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวทั้งแถว
*
“แล้วก็เรื่องป้าย”
โทกูจิใช้มือที่นิ้วก้อยสั้นจัดปกเสื้อฮัปปิ
“ตระกูลมิยาอุจิยิงดอกไม้ไฟเป็นครั้งสุดท้ายในคืนนี้ ส่วนป้ายจะเอาลงในเช้าวันที่อากิโอะออกเดินทาง”
อากิโอะยืดหลังตรง แว่นกรอบทองเลื่อนไหลลงมาถึงปลายจมูก
“...ครับ”
“ป้ายที่เอาลงแล้ว อากิโอะ เอ็งเอาไปเถอะ”
“ผะ ผมหรือครับ”
“คนที่บอกว่าอย่าเผา อย่าทิ้ง ก็คือเอ็งนี่ งั้นเอ็งก็เก็บไว้ ไปฝึกฝีมือให้เก่งที่เขตเหนือของจังหวัด พอซูซูมุได้ใบอนุญาต ก็กลับมาโทอุระด้วยกันสองคน แล้วเอามาแขวน”
“อาจารย์...”
“ผมจะเอาให้ได้! ได้แน่ ๆ!”
ซูซูมุลุกขึ้นยืนบนเข่า นกหวีดสีเหลืองที่ห้อยคอกระทบอกเสื้อฮัปปิดังกริ๊ก
โทกูจิมองไปทางโทราจิที่ชายระเบียง
“โทราจิ ตอนนั้นช่วยสร้างโรงงานใหม่ให้ที”
“ไว้ใจได้เลยครับ ท่านโทกุ แต่ต้องรอให้ข้ายังมีชีวิตอยู่ถึงตอนนั้นนะ”
โทราจิเกาศีรษะที่คาดผ้าลายจุดกลม ดินสอที่เหน็บหูก็หล่นลงบนเสื่อ กินโซโบกหนวดขาวแล้วบอกว่า แฮมเบอร์เกอร์ฉลองเปิดร้าน ทางผมออกให้เองครับ
อากิโอะลืมแม้แต่จะดันแว่น ทรุดลงวางมือทั้งสองบนพื้นตรงหน้าโทกูจิ
“อาจารย์ ผมมีเรื่องเดียวที่อยากบอกไว้ครับ”
“หึ อะไรล่ะ”
“ลูกไฟของอาจารย์ คือแบบอย่างอันดับหนึ่งของผมครับ เหมือนกับพี่ชายเลย”
ดวงตาซ้ายของโทกูจิค่อย ๆ เบิกกว้างขึ้น
“ผมพูดต่อหน้าแล้วนะครับ ฉะนั้น อย่าพูดว่าหึ ฟังผมให้จบก่อนนะครับ”
เมื่อสามปีก่อนในฤดูร้อน ตอนที่โทกูจิพูดด้วยเสียงแหบในโรงงาน อากิโอะยังจำได้
โทกูจิอ้าปาก ปากเกือบจะเป็นรูปหึ แต่แล้วก็หยุดไว้
“...ได้ยินแล้ว”
จากนั้นเขาก็พูดด้วยเสียงเบา
“อากิโอะ ขอบใจนะ ที่ช่วยยิงลูกไฟของชู”
ใบหน้าของอากิโอะย่นยู่ แว่นตาหล่นตุ๊บลงบนเสื่อ โทกูจิหยิบมันขึ้นมา ใช้มือที่นิ้วก้อยสั้นสวมกลับให้บนใบหน้ากลมของอากิโอะ
“...ลูกอมของพี่ชายไม่ได้ผลเลยนะครับ”
“หึ คืนนี้ ปล่อยให้ร่วงได้”
ยูกิเอะมองทั้งสองคน เธอร้องไห้ไปด้วย หัวเราะไปด้วย ดวงตาหยีเล็กลงจนเป็นเส้น
*
ทุกคนเริ่มทยอยกลับกันตอนเกือบห้าทุ่ม
ยูกิเอะออกไปส่งโยเฮกับจิซูรุถึงประตู ซูซูมุกับจิซูรุไปรออยู่ใต้ต้นสนก่อนแล้ว กำลังเถียงกันอีกว่าเสียงปี่ของคืนนี้ตรงแค่ไหน เหนือป่าสนมีดาวฤดูร้อนเต็มฟ้าจนแทบจะร่วงหล่น ไกลออกไป คลื่นยามค่ำคืนซัดเข้ามาแล้วก็ถอยกลับ
โยเฮหยุดเท้าหน้าประตู ประสานมือที่ย้อมเป็นสีน้ำเงินจนถึงข้อมือไว้ข้างหน้า
“คุณมิยาอุจิ เรื่องของอาจารย์จบลงแล้วนะครับ”
“ค่ะ”
“งั้นก็ถึงตาผมแล้ว ครับ คือว่า...”
โยเฮปิดปากเงียบไปครั้งหนึ่ง แล้วจึงมองตรงมาที่ยูกิเอะ
“ผมแทนที่คุณชูจิไม่ได้หรอกครับ และก็ไม่ได้คิดจะแทนด้วย เพียงแต่ ปีหน้าวันเสาร์แรกของเดือนสิงหาคม แล้วก็ปีต่อ ๆ ไปด้วย เวลาที่คุณมิยาอุจิแหงนมองขึ้นไปข้างบน ผมอยากมองท้องฟ้าผืนเดียวกันนั้นอยู่ด้วย ถ้าเป็นไปได้ ในที่ที่ใกล้ที่สุด ผมขอสิ่งนั้นได้ไหมครับ”
ยูกิเอะพูดอะไรไม่ออก
ส่วนลึกในอกเต้นตุบ ๆ ที่นิ้วนางข้างซ้าย แหวนทองเส้นเล็กเย็นเฉียบไปกับไอกลางคืน เธอใช้มือขวาเกือบจะโอบมันไว้
คำว่า ขอโทษนะคะ ขึ้นมาจ่อที่ลำคอแล้ว
ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ดดด
ใต้ต้นสน ซูซูมุคาบปี่อยู่
ซูซูมุเอาปี่ออกจากปาก แล้วเรียกว่า แม่ ลูกอม
“...หือ”
“ลูกอมในแขนเสื้อไง ดอกไม้ไฟจบหมดแล้ว แม่บอกว่าจะเปิดนี่นา”
ยูกิเอะล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อฮัปปิสีคราม ลูกอมที่อยู่ในกล่อง “ยูกิ” เมื่อเดือนมิถุนายนสามปีก่อน ปลายนิ้วสัมผัสกับกระดาษไขที่บิดเกลียวไว้
โยเฮถอยหลังไปเล็กน้อย เขารออยู่เงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร
เธอแก้เกลียวออก คลี่กระดาษไขออก ใต้ไฟหน้าประตู มีตัวหนังสือเล็ก ๆ จากดินสอที่สั้นกุด ปลายตัวอักษรกระดกไปทางขวา
ยูกิ
ยังไงก็ เว้นข้างขวาไว้อยู่ดีแหละ
ข้างขวา ข้าขอไว้เอง
นอกนั้น ทั้งหมด เป็นของยูกิ
หัวเราะเข้าไว้นะ
ลมหายใจหยุดชะงัก
แม้เมื่อเลิกปูฟูกของชูจิแล้ว ยูกิเอะก็ยังนอนโดยเว้นข้างขวาไว้เสมอ บนคันกั้นน้ำเธอก็ไม่ให้ใครนั่งทางขวาเลย เธอไม่เคยบอกใคร
〈คุณ ทำไมถึงรู้ได้ถึงขนาดนั้น〉
“...ยังไงก็ งั้นหรือคะ”
เสียงสั่นเครือ ทันใดนั้นเสียงหัวเราะก็พุ่งขึ้นมา น้ำตาหยดติ๋ง ๆ จากปลายคาง เธอหยุดหัวเราะไม่ได้เลย
“ช่างเป็นคนขี้โกงจริง ๆ นะคะ ชอบชิงไปก่อนเสมอเลย”
“แม่ ในนั้นเขียนว่าอะไรเหรอ”
“ข้างขวา พ่อขอไว้เอง นอกนั้นทั้งหมด เป็นของแม่ ว่าอย่างนั้นจ้ะ”
ซูซูมุมองกระดาษไขอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเม้มปากเป็นรูปตัววีคว่ำสั่น ๆ พยักหน้า
“...พ่อขี้โกงนะ แต่ถ้างั้น ก็ได้”
ยูกิเอะพับกระดาษไขเก็บไว้ที่อกเสื้อฮัปปิ แล้วใส่ลูกอมเข้าปาก กลิ่นเย็นซ่าแผ่ไปในค่ำคืนฤดูร้อน เป็นกลิ่นที่เขาทิ้งไว้ให้เธอคนเดียว
ยูกิเอะหันกลับไปหาโยเฮ
“คุณคาชิวางิคะ ข้างขวาเป็นที่ของคุณชูจิ ตลอดไปค่ะ แหวนก็จะไม่ถอดค่ะ”
“ครับ”
“แม้อย่างนั้น ถ้าไม่เป็นไร”
เธอตั้งใจจะพูดด้วยคำของตัวเอง ไม่ใช่คำจากจดหมายของใคร
“วันเสาร์แรกของเดือนสิงหาคมปีหน้า ที่คันกั้นน้ำ ขอเชิญมามองท้องฟ้าด้วยกันนะคะ ข้าง ๆ ซูซูมุ กับจิซูรุจัง ส่วนเรื่องของปีต่อไป ฉันจะตัดสินใจเองเมื่อถึงปีนั้นค่ะ”
โยเฮเงียบอยู่นาน แล้วก้มศีรษะลงลึกจนผมที่หวีเรียบเริ่มหลุดลุ่ย
“...ครับ แค่นี้ก็เพียงพอแล้วครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
เธอไม่ได้พูดว่า ขอโทษนะคะ
ใต้ต้นสน จิซูรุชี้นิ้วชี้ตรงขึ้นฟ้า
“นี่ คุณพ่อ ร้องไห้อยู่ใช่ไหมล่ะ เห็นชัดเลยนะ”
“ไม่ได้ร้องหรอก สีครามเข้าตาน่ะ”
“สีครามไม่ทำให้แสบตาหรอกค่ะ”
ซูซูมุพูด หน้าเหมือนตอนสามปีก่อนที่พูดว่า แป้งเปียกไม่แสบ
“คุณลุง ถ้าไปนั่งข้างขวาของแม่ ผมจะเป่าปี่นะ ยาวหนึ่งครั้ง”
“นั่นมันสัญญาณเมฆฝนไม่ใช่หรือ...”
“ก็คุณลุงเป็นเมฆฝนนี่”
จิซูรุหัวเราะพรืด โยเฮก็หัวเราะ ยูกิเอะก็หัวเราะ ดวงตาหยีเล็กลงจนเป็นเส้น
*
หลังจากทั้งสองคนกลับไปแล้ว ยูกิเอะก็นั่งที่ระเบียงกับซูซูมุ
ในห้องรับแขก โทกูจิสวมเสื้อฮัปปิของชูจิ พิงเสาหลับอยู่ อากิโอะค่อย ๆ เอาเสื้อกันหนาวคลุมไหล่ให้เขา
ข้างขวาของยูกิเอะไม่มีใครอยู่ แต่ก็ไม่ใช่ที่ว่างที่เหงาอีกต่อไป มันเป็นที่ที่เขานั่งอยู่อย่างแน่นอน
“ซูซูมุ ได้ยินว่าเช้าวันอาทิตย์สุดท้ายของเดือนกันยายน วันที่คุณอากิโอะออกเดินทาง จะเอาป้ายลงนะ”
“ครับ ผมจะดูอยู่แถวหน้าสุดเลย”
“ห้ามร้องไห้นะจ๊ะ”
“ไม่ร้องหรอก แม่นั่นแหละ”
ซูซูมุทำท่าจะคาบปี่ แต่ก็หยุดไว้ เพราะแม่เงยหน้าขึ้นมองฟ้าอยู่แล้ว
ยูกิเอะแหงนมองท้องฟ้ายามค่ำ ควันดอกไม้ไฟลอยหายไปนานแล้ว เหลือเพียงดวงดาวที่ส่องแสงเต็มฟ้าจนแทบจะร่วงหล่น
“ชูจิซัง ข้างขวา ฉันเก็บไว้ให้นะคะ”
ลูกอมเย็นที่อยู่ในปากค่อย ๆ เล็กลง
อีกห้าสิบวัน อากิโอะก็จะออกจากโทอุระ
── จบบทที่ 29 ──
