มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 30

ชื่อของผู้มอง

ผู้เขียนบทนี้: ゆうたろう

เอี๊ยด ตะปูเก่าส่งเสียงร้อง

เช้าวันอาทิตย์ที่ 26 กันยายน โชวะ 57 เหนือประตูโรงงาน โทราจิ ฟุนากิ ยืดแขนยาวๆ ถอดป้าย Miyauchi Enka ลงมา คนที่กางสองแขนรออยู่ข้างล่างคือ Akio ข้างเท้ามีกระเป๋าสะพายใบหนึ่งวางอยู่ รถบัสเที่ยงวันนี้ Akio จะออกจากโทอุระ

“โอ้โฮ หนักจังเลยครับ แย่แล้วแฮะ”

“หึ สามรุ่นเลยนะ ลองดูด้านหลังซะ”

Tokuji ที่ยืนพิงไม้เท้าไม้โอ๊กใช้คางชี้ Akio พลิกป้ายกลับ Yukie ยืนเคียงข้าง Susumu แล้วชะโงกดูด้วยกัน

ด้านหลังแผ่นไม้เก่ามีตัวอักษรหมึกเรียงกันเป็นแนวตั้งสามชื่อ Tomekichi Miyauchi. Tokuji Miyauchi. Shuji Miyauchi.

“คุณพ่อคะ นี่มัน...”

“ชื่อของคนที่ส่งดอกไม้ไฟขึ้นฟ้า เจ้าสำนักคนก่อนจะเป็นคนเขียนไว้ด้านหลัง พ่อฉันเป็นคนตั้งธรรมเนียมนี้ ส่วนชื่อของ Shuji ฉันเขียนเอง”

ใต้ชื่อของ Shuji มีตัวหนังสือดินสอต่อลงมา ปลายตัวอักษรสะบัดเฉียงไปทางขวา

Akio Higuchi

ต่อไปนี้ ใครที่ตัดสินใจเองแล้ว ก็เขียนเอง

แว่นของ Akio ไหลลงจากสันจมูก Susumu ใช้สองมือรับไว้

ครั้งที่สองแล้วนะ Susumu พูด

“พี่ใหญ่... เขียนชื่อผมไว้ก่อนแล้วเหรอครับเนี่ย...”

“เมื่อสี่ปีก่อน ฤดูใบไม้ร่วง Shuji บอกว่าจะตอกตะปูใหม่ก่อนพายุไต้ฝุ่น เลยเอามันลงมาทั้งคืน คงเป็นตอนนั้นแหละ”

Yukie สะดุดตากับขอบด้านขวาของแผ่นไม้ ยังมีอีกบรรทัดหนึ่งเป็นตัวหนังสือเล็กๆ

ผู้มอง Yuki

ลมหายใจหยุดไป ชื่อของเธออยู่บนแผ่นไม้เดียวกับชื่อของคนที่ส่งดอกไม้ไฟขึ้นฟ้า เขียนด้วยดินสอแท่งเดียวกัน

〈Yuki ช่วยเป็นผู้มองไปตลอดนะ〉

เสียงในค่ำคืนที่ทั้งสองดูดอกไม้ไฟด้วยกันเป็นครั้งแรก ก้องอยู่ลึกในอก

“คุณ Shuji... ถึงขั้นเขียนชื่อฉันไว้บนป้ายด้วย”

น้ำตาไหลริน แต่ Yukie ก็ยังยิ้ม ดวงตาหยีเล็กลงจนเป็นเส้น

*

ที่ป้ายรถเมื่อใกล้เที่ยง ผู้คนมารวมตัวกัน Yohei กับ Chizuru, Ginzo แห่งร้านคาโมเมะ และโทราจิ ป้ายถูกห่อด้วยผ้าสีครามที่ Yohei เอามา อยู่ในอ้อมแขนของ Akio ส่วน Toshiko ร้องไห้ไปตั้งแต่เมื่อไรแล้ว

“Akio จ๋า เธอน่ะนะ! ถ้าทำแว่นหล่นที่โน่น ให้ส่งจดหมายมาบอกเดี๋ยวนั้นเลยนะ จริงๆ เลย...”

“ไม่ทำหล่นหรอกครับ... มั้งครับ”

Akio หัวเราะ แล้วไปยืนตรงหน้า Tokuji

“อาจารย์ครับ ป้ายนี้ ผมจะเอากลับมาให้ได้แน่ครับ”

“หึ พร้อมกับ Susumu นะ”

รถบัสวิ่งมาพร้อมฝุ่นตลบ Akio อุ้มป้ายขึ้นรถ แล้วเปิดหน้าต่าง

ปี๊บ ปี๊บ ปี๊——

Susumu เป่านกหวีด ที่ป้ายรถแห่งเดียวกับเมื่อสี่ปีก่อน ที่เขาเคยวิ่งไล่รถบัสที่พ่อโดยสารไปพลางเป่า Akio โผล่ตัวออกมาทางหน้าต่าง แหงนมองฟ้า แล้วโบกมือไม่หยุดจนรถบัสลับสายตา

*

ฤดูหนาวปีนั้น โทราจิรื้อโรงงานเก่าทิ้ง คานที่เคยวางห่อของ Shuji ไว้ เขาตัดเอาเฉพาะส่วนที่ไม่ผุ เก็บไว้ในโรงเก็บของของตัวเอง

หลังจากนั้นทุกปี วันที่ 9 ธันวาคม Yukie กับ Susumu จะไปร้านคาโมเมะ Susumu ไม่เคยปล่อยให้แฮมเบอร์เกอร์หนีไปได้สักครั้ง

เสาร์แรกของเดือนสิงหาคมปีถัดมา Yukie นั่งบนเขื่อนโดยเว้นที่ด้านขวาไว้ ด้านซ้ายคือ Susumu ถัดไปมี Chizuru กับ Yohei นั่ง ปีต่อมาก็เป็นเช่นเดียวกัน

ค่ำคืนฤดูร้อนปีที่สาม บนเขื่อนหลังดอกไม้ไฟจบลง Yukie ตัดสินใจหาคำตอบด้วยตัวเอง

“ฉันจะไม่จดทะเบียนค่ะ แหวนก็จะไม่ถอด ด้านขวาเป็นที่ของคุณ Shuji ตลอดไป แต่แทนกันนั้น ขอให้คุณนั่งด้านซ้ายนะคะ ทุกปี ตลอดไป”

“ครับ... แค่นี้ก็เพียงพอแล้วครับ นี่แหละ”

Yohei ใช้มือสีน้ำเงินกดที่หัวตา แล้วก็บอกอีกว่าเป็นเพราะสีครามซึมเข้าไป

หลังจบมัธยมปลาย Susumu ไปบริษัทดอกไม้ไฟทางเหนือของจังหวัด เป็นลูกศิษย์ฝึกงานใต้ Akio ในฤดูใบไม้ร่วงตอนอายุ 21 สอบใบอนุญาตผ่าน ส่วน Chizuru ไปเรียนการย้อมผ้าที่โตเกียว แล้วกลับมาโทอุระ สืบทอดโรงย้อมคาชิวางิ

ฤดูใบไม้ผลิปีเฮเซ 4 ในป่าสน โรงงานใหม่ที่โทราจิสร้างก็เสร็จ เหนือประตูมีคานอันนั้นพาดอยู่ Akio กับ Susumu ช่วยกันแขวนป้าย

ก่อนแขวน Susumu ฝนหมึก แล้วเขียนชื่อตัวเองไว้ใต้ลายมือของ Shuji Susumu Miyauchi ส่วนบรรทัดของผู้มอง ข้างๆ Yuki มีชื่อของ Toshiko, Ginzo, โทราจิ, Yohei กับ Chizuru เรียงกัน ทุกคนบอกว่าขอเขียนด้วยคน จนต่อแถวกันยาว

ในวันที่โรงงานเปิด Ginzo ยกแฮมเบอร์เกอร์มาทั้งกระทะเหล็ก เป็นสัญญาของขวัญฉลองเปิดกิจการ

*

วันเสาร์ที่ 1 สิงหาคม เฮเซ 4 เป็นเสาร์แรกของเดือนสิงหาคม

ที่ท่าเรือตอนเย็น Susumu วัย 22 ปี กำลังรัดสายคาดของเสื้อฮัปปิให้แน่นอีกครั้ง เป็นเสื้อฮัปปิสีครามใหม่ที่ Chizuru ย้อมให้ ตรงหลังมีวงกลมกับตัวอักษร “มิยะ” ขาวเด่นรับแสงอาทิตย์ยามเย็น ที่เอวมีกระเป๋าหนังสีดำของ Shuji ข้างในมีสมุดสูตรสีน้ำตาลอยู่

“แม่ครับ เมื่อคืนผมสังเกตเห็นอะไรบางอย่างล่ะ”

Susumu เปิดสมุดสูตร แล้วชี้ให้ดูด้านในของปกหลัง

สุดท้ายคือสีของ Yuki

ข้างใต้มีเส้นที่ขีดหนักๆ สองเส้น

“เส้นนี้ แม่ไม่เคยเข้าใจเลยค่ะ”

“มันคือดวงตาของแม่ไงครับ ตาที่ยามยิ้มจะกลายเป็นเส้น”

Yukie พูดอะไรไม่ออก

สีของ Yuki คือใบหน้าของ Yuki ตอนแหงนมองฟ้า และใต้นั้น เขาวาดดวงตาที่ยิ้มไว้

ข้างหลัง Tokuji วัย 82 ซึ่งนั่งบนรถเข็นที่ Chizuru เข็นอยู่ ส่งเสียงฮึในจมูก

“หึ Shuji นี่มันวาดรูปไว้ให้ด้วยเรอะ”

พี่ใหญ่นี่นะครับ ล่วงหน้าไปก่อนจนถึงที่สุดเลย มีเสียงเอ่ยขึ้น

บนเรือที่ข้ามไปยังเรือท้องแบน Akio ผู้เป็นเจ้าสำนักมิยาอุจิแล้ว ดันแว่นขึ้น

Susumu ปลดนกหวีดสีเหลืองออกจากคอ แล้วคล้องให้ที่คอของ Yukie

“ปีนี้หน้าที่ฝั่งบกเป็นของแม่นะครับ”

“แม่... เป็นคนเป่าเหรอคะ”

“พ่อน่ะ มองหน้าแม่มาตลอด คราวนี้ถึงตาแม่ทำให้ทุกคนแหงนมองขึ้นฟ้าแล้วล่ะน้า”

Susumu ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวทุกซี่

“ไม่เป็นไรหรอกน้า สบายมาก”

เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับคนคนนั้น

*

บนเขื่อนปีนี้ก็แน่นไปด้วยผู้คน

Yukie นั่งที่เดิมเหมือนทุกปี ด้านขวาเว้นไว้ ด้านซ้ายคือ Yohei ถัดไปคือ Chizuru ข้างหลัง Toshiko กอดข้าวโพดไว้ แล้วสูดน้ำมูกซุกซิกไปแล้ว Ginzo กับโทราจิยืนอยู่สองข้างรถเข็นของ Tokuji

สีทองพุ่งขึ้นฟ้า Toshiko ร้องไห้ แล้วก็หัวเราะ คนรอบข้างหัวเราะตามไปด้วย

ไม่นานนัก ที่เรือท้องแบนนอกชายฝั่ง แสงไฟฉายกะพริบสามครั้ง เป็นคิวสุดท้ายของมิยาอุจิ

Yukie ลุกขึ้นยืน หันไฟฉายไปทางทะเล เปิดครั้งเดียวแล้วดับ เป็นคำตอบว่า มองอยู่นะ จากนั้นก็คาบนกหวีด

ปี๊บ ปี๊บ ปี๊——

เป่าตรงเป็นเส้นเดียวจนถึงเสียงที่สาม

ใบหน้าทุกคนบนเขื่อนเงยขึ้นพร้อมกัน

ตูม เสียงสะเทือนถึงก้นท้อง แสงหนึ่งสายพุ่งขึ้นไป แล้วที่เบื้องสูงสีขาวก็แย้มบาน สายใยแสงทิ้งตัวลงดุจต้นหลิว สีโซดาลาเนะ ท้องของปลาทอง แก้มของ Susumu สีค่อยๆ เลือนหายไปในทะเลสีดำทีละสาย

ท้องฟ้ามืดลง

น้ำตาหยดติ๋งๆ จากปลายคาง Yukie ยังคงเงยหน้าไว้อย่างนั้น แล้วก็ยิ้ม

〈ปีหน้า เรามาดูดอกไม้ไฟนี้ด้วยกันอีกนะ〉

สัญญาของคืนนั้น Yukie รักษาไว้ในรูปเดิมไม่ได้ Shuji ไม่ได้อยู่ข้างๆ แล้ว แต่สัญญาไม่ได้เลือนหายไป เพียงแต่เปลี่ยนรูป แล้วเธอก็รับมันไว้ใหม่ ทุกปีมีคนส่งขึ้นฟ้า และมีคนมอง คนคนนั้นกำลังมองใบหน้าของฉันที่แหงนมองอยู่

“คุณ Shuji ปีนี้ ฉันก็แหงนมองฟ้าอย่างเต็มที่แล้วนะคะ”

ทางซ้าย Yohei ปรบมือเบาๆ Chizuru ชูนิ้วชี้ตั้งขึ้นฟ้า Toshiko ร้องไห้โฮ กล้องยาสูบของ Tokuji เชิดขึ้นที่มุมปาก เสียงปรบมือแผ่ไปทั่วริมฝั่ง

เสาร์แรกของเดือนสิงหาคม กลายเป็นวันที่ Yukie แหงนมองฟ้าด้วยใบหน้าที่ดีที่สุดของเธอ

ดวงตาหยีเล็กลงเป็นสองเส้น ด้วยใบหน้าของสีสุดท้าย ที่คนคนนั้นวาดไว้ในสมุดสูตร

── จบบทที่ 30 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

Yukie Miyauchiผู้เฝ้าดูTokujiMiyauchiพ่อสามีอดีตหัวหน้าYoheiKashiwagiเจ้าของโรงย้อมผ้าToshikoNagaiเมียเจ้าของร้านปลาSusumuMiyauchiช่างพลุMiyauchiChizuruKashiwagiผู้สืบทอดโรงย้อมAkio Higuchiหัวหน้าร้าน MiyauchiShuji Miyauchiสามีผู้ล่วงลับพ่อสามีNEWผู้นั่งทางซ้ายทุกปีNEWเพื่อนเจ้าของสีทองNEWลูกชายได้รับฝากนกหวีดNEWลูกสาวโยเฮย์เหมือนน้องชายผู้ดูแลป้ายNEWสามีทางขวาคือที่ของเขาNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

เรื่องนี้จบแล้ว หากต้องการเขียนใหม่ในแบบที่ชอบ โปรดไปยังบทที่ต้องการเขียนใหม่

ฟีเจอร์สร้างภาคต่อจะเปิดให้ใช้เร็ว ๆ นี้

เขียนเรื่องของคุณเองด้วยการตั้งค่าเดียวกับเรื่องนี้

ผู้อ่าน แนวเรื่อง สไตล์การเขียน ความชอบด้านเนื้อเรื่อง ฯลฯ จะถูกใส่ลงในแบบฟอร์มสร้างเรื่องตามเดิม ส่วนชื่อตัวละครและเนื้อเรื่อง คุณเป็นผู้กำหนดเอง

แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ