มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 28

ดอกไม้ไฟนี้

ผู้เขียนบทนี้: ゆうたろう

เสียงดังตุ้บสะเทือนถึงก้นท้อง

คืนวันเสาร์ที่เจ็ดสิงหาคม ปีโชวะที่ห้าสิบเจ็ด งานแข่งดอกไม้ไฟกลางทะเลของเมืองโทอุระดำเนินมาได้กว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว

ดอกโบตั๋นสีแดง ดอกเบญจมาศสีเขียว ดอกเล็กสีเงินที่แตกเปรี๊ยะป๊าะ ลูกไฟของร้านดอกไม้ไฟเจ้าอื่นแตกออกบนฟ้าแล้วดับลงทีละลูก บนเขื่อนกันคลื่นมีผู้คนแน่นขนัด กลิ่นทะเลปนกับกลิ่นดินปืน

Yukie นั่งอยู่ที่เดิมเหมือนทุกปี บนแผ่นหลังเสื้อฮัปปิสีคราม ตรา 宮 ในวงกลมลอยขึ้นขาวเลือนรางใต้แสงไฟริมฝั่ง ทางซ้ายคือ Susumu ทางขวาว่างอยู่

Susumu กำไฟฉายที่ Tokuji ส่งให้ไว้แน่นสองมือบนตัก นกหวีดสีเหลืองที่ห้อยคออยู่ไหวเบาๆ ท่ามกลางผ้าขนหนูสีคราม

“แม่ครับ ยังไม่ถึงเหรอ ยังไม่ถึงเหรอครับ”

“ยังจ้ะ คิวของบ้านมิยะอุจิอยู่ท้ายสุดนี่นา”

“ผมรู้น่า แต่มือผมเหงื่อเหนียวไปหมดแล้วนี่นา”

Susumu เช็ดไฟฉายกับชายเสื้อฮัปปิ แล้วก็กำอีก แล้วก็เช็ดอีก

“พ่อเขาก็เหมือนกันนะ ก่อนข้ามไปเรือท้องแบน เช็ดมือซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างนี้แหละ”

ถัดไปข้างหลังเล็กน้อย Toshiko กอดข้าวโพดไว้ในอ้อมแขน สูดน้ำมูกฟึดฟัดอยู่แล้ว

“ยูกิเอะจัง ป้าใจจะหลุดออกมาทางปากอยู่แล้วนะ จริงๆ เลย”

“คุณ Toshiko คะ ยังไม่ทันมีสักลูกขึ้นเลยนะคะ”

“ร้องไห้ตั้งแต่ก่อนมันขึ้นน่ะ คือหน้าที่ของป้าย่ะ!”

ที่ปลายเขื่อนมี Yohei กับ Chizuru อยู่ Chizuru ในชุดยูกาตะสีกรมท่าโบกมือมาทางนี้ Yohei ก้มศีรษะเล็กน้อย แล้วหันไปมองนอกชายฝั่งต่อ

ลำโพงของสหกรณ์ประมงดังแกรกกราก เสียงประกาศว่าปิดท้ายงานปีนี้คือดอกไม้ไฟมิยะอุจิ แล้วก็บอกว่า เป็นครั้งแรกในรอบสองปีที่ได้เห็นฝีมือบ้านมิยะอุจิ จากริมฝั่งหลายแห่งมีเสียงอุทานดัง โอ้

นอกชายฝั่ง แสงไฟฉายกะพริบสามครั้ง

Susumu ลุกขึ้นยืน หันไฟฉายไปทางทะเล กดติดดังแก๊กเพียงครั้งเดียวแล้วดับ นั่นคือคำตอบว่า เห็นแล้วนะ จากนั้นก็คาบนกหวีด

ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ดดด

สามเสียงนั้นตรงแน่วทุกเสียง เสียงนกหวีดไปถึงปลายเขื่อน คนที่นั่งอยู่บนเสื่อพากันเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน

〈Susumu ฤดูร้อนปีสิบสองของแกเป็นหน้าที่บนฝั่งนะ เป่านกหวีดให้ตรงๆ ล่ะ〉

ตัวหนังสือบนกระดาษห่อลูกอมก้องอยู่ในส่วนลึกของอกของ Yukie

*

เสียงดังตุ้บ

ลำแสงเส้นหนึ่งพุ่งขึ้น แล้วบนที่สูงนั้น สีทองก็แตกออกวาบ

เป็นสีทองที่เจิดจ้า เส้นใยแสงกระจายไปทั้งสี่ทิศ และที่ปลายเส้นนั้น ประกายไฟละเอียดก็แตกเปรี๊ยะป๊าะ เป็นเสียงเดียวกับตอนที่ลองจุดที่ชายหาดเมื่อเดือนสี่ ฝนสีทองโปรยลงสู่ทะเลดำอย่างช้าๆ สะท้อนลงในน้ำด้วย ทั้งฟ้าและทะเลกลายเป็นสีทอง

ข้างหลังมีเสียง Toshiko สูดลมหายใจเข้า

“สีของป้าเองเลยนะ ยูกิเอะจัง! ดูสิ! ฟันป้าขึ้นไปอยู่บนฟ้าแล้วโว้ย!”

Toshiko โยนข้าวโพดทิ้ง แล้วโผเข้ากอดไหล่ของ Yukie ทั้งใบหน้าเปรอะน้ำตาไปหมด แต่ปากกว้างก็ยังอ้าค้างอยู่ ฟันทองครอบบนส่องวาวสะท้อนสีทองของท้องฟ้า

“ค่ะ เห็นอยู่ค่ะ สีของคุณ Toshiko เลยค่ะ”

“คุณ Shuji เขียนไว้ว่าสักวันจะจุดให้ ...แล้วเขาก็จุดจนได้จริงๆ นะ คนอะไรเนี่ย...”

Toshiko ร้องไห้ไปพลาง ยิงฟันฟึ่บ ชี้ขึ้นฟ้า แล้วเดินบอกคนรอบข้างว่า นี่ไง สีเดียวกับนี่เลย ลุงที่นั่งข้างๆ มองสลับระหว่างฟ้ากับปากของ Toshiko แล้วก็ปล่อยหัวเราะพรืดออกมา เสียงหัวเราะแผ่ไปรอบๆ Susumu กำนกหวีดไว้ แล้วหัวเราะจนต้องจับท้อง

Yukie ก็หัวเราะ ขณะหัวเราะ น้ำตาก็ไหลรินจากหางตา

〈คุณ Shuji คะ ทำให้ร้องไห้แล้วก็ทำให้หัวเราะ เรียงลำดับตามนั้นเป๊ะเลยนะคะ〉

ประกายไฟสีทองดับลงในทะเลทีละเม็ด และเสียงปรบมือก็ดังกึกก้องขึ้นจากริมฝั่ง

*

พอเสียงปรบมือสงบ ท้องฟ้าก็มืดลงอีกครั้ง

รอบตัวเริ่มมีเสียงม้วนเสื่อ ดูเหมือนคนรอบข้างจะคิดว่าท้ายสุดของบ้านมิยะอุจิคือลูกสีทองนั้น

Yukie เอามือกดลูกอมเบาๆ ผ่านชายแขนเสื้อฮัปปิ ผ่านผ้าสัมผัสได้ถึงปลายกระดาษเคลือบขี้ผึ้งที่บิดเกลียวอยู่

〈ยังไม่จบนะคะ ยังเหลือสีขาวอยู่〉

Yukie ปล่อยมือจากชายแขนเสื้อ แล้วจ้องมองความมืดนอกชายฝั่ง

ตอนนั้นเอง นอกชายฝั่งก็ดังตุ้บขึ้นอีกครั้ง

มือที่กำลังม้วนเสื่อหยุดชะงัก

ลำแสงเส้นหนึ่งพุ่งขึ้นตรงแน่ว หยุดอยู่ที่ตำแหน่งต่ำกว่าสีทองเล็กน้อย

ดอกเบญจมาศสีขาวบริสุทธิ์แตกออก

ไม่มีสีอื่นเลยแม้แต่สีเดียว เส้นใยแสงบางๆ นับร้อยเส้นค่อยๆ ห้อยลง สะท้อนบนทะเลดำ มีเพียงสีขาวแผ่ไปเต็มท้องฟ้ายามค่ำคืน

Yukie เบิกตากว้าง

เป็นสีขาวเดียวกับเมื่อสี่ปีก่อนทุกประการ ทั้งความสูงที่แตกออก ทั้งลักษณะที่เส้นใยแสงห้อยลง ทั้งที่ไม่มีสีอื่นเจือเลย เหมือนดอกเบญจมาศสีขาวที่แตกบนท้องฟ้าหลังฝนในคืนนั้นไม่มีผิด รอยนิ้วมือของ Shuji และกระดาษที่ Yukie แปะซ้อนทับลงไปก็อยู่บนฟ้านั้นด้วยกัน

〈ลูกสีขาวนั่น ทำเพื่อยูกิ〉

〈ปีหน้า มาดูดอกไม้ไฟนี้ด้วยกันอีกนะ〉

“...ดอกไม้ไฟนี้”

เสียงแหบพร่า

ในคืนนั้น Shuji พูดว่า “ดอกไม้ไฟนี้” หรือบางที มันอาจหมายถึงสีขาวนี้ด้วยก็ได้ Shuji ทำลูกทดลองสีขาวไว้สองลูก ลูกหนึ่งจุดไปในคืนนั้น อีกลูกยังแปะกระดาษไว้ครึ่งเดียว ตกค้างอยู่ลึกสุดของโกดัง

〈พ่อ ลูกทดลองสีขาวยังเหลืออีกลูกนะ〉

ทำไมถึงเหลือไว้ Yukie ไม่รู้ ทั้งที่ไม่รู้ ก็ได้แต่แหงนมองสีขาวนั้น

“คุณ Shuji คะ ...คุณทิ้งสีขาวนี้ไว้ให้ด้วยสินะคะ”

น้ำตาหยดติ๋งๆ จากปลายคาง

เกือบจะหันไปมองทางขวา แต่ทางขวาไม่มีใครอยู่ Yukie กลั้นลมหายใจไว้ในลำคอ แล้วยังคงแหงนหน้าอยู่อย่างนั้น

〈ฉันมองหน้ายูกิอยู่〉

เขาไม่ได้อยู่ข้างๆ แต่เขาก็ยังมองหน้าฉันอยู่ ฉะนั้นฉันจึงมองขึ้นไปบนฟ้า

ในส่วนลึกของอกมีเสียงดังขึ้นอีกเสียงหนึ่ง เป็นเสียงที่ Tokuji พูดไว้ที่กระท่อมสหกรณ์ประมงเมื่อสี่ปีก่อน

〈ถ้าวิทยุเงียบหายไป ให้จุดสีขาวหนึ่งลูก ตกลงกันไว้กับเจ้า Shu แล้ว เป็นสัญญาณว่าปลอดภัย〉

เสียงของเขาไม่ไปถึงที่ไหนอีกแล้ว ก็อาจเหมือนกับวิทยุที่เงียบหายไป

ก็เลยเป็นสีขาวหนึ่งลูกอย่างนั้นหรือ

“...ไม่เป็นไรหรอก ไว้ใจได้ ...อย่างนั้นสินะคะ”

พอพึมพำออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะก็ปะทุขึ้นมา Yukie หัวเราะทั้งน้ำตา ดวงตาหยีเล็กลงจนเป็นเส้น

“แม่ครับ อันนี้เหมือนกับที่พ่อจุดในวันฝนตกนั้นเลยนะครับ”

Susumu พูดโดยยังแหงนมองแสงสีขาว

“จ้ะ เหมือนกันเลยจ้ะ พ่อเขาทำไว้สองลูกน่ะ”

“คืนนั้นพ่อยกผมขึ้นสูงๆ ที่ท่าเทียบเรือ ผมก็เป่านกหวีดนะครับ”

“จำได้จ้ะ ตอนที่พ่อตัวเปียกโชกเลยนะ”

“ตอนนั้นแหละที่ผมตัดสินใจ ว่าผมจะเป็นคนจุดดอกไม้ไฟ ผมไม่เคยบอกใครเลย แต่คืนนั้นบนแขนพ่อ ผมตัดสินใจไว้แล้วนะครับ”

Yukie สูดลมหายใจเข้า

〈ลูกสีขาวแตกออกเหนือหัวพ่อ คืนนั้นเองที่ตัดสินใจ〉

ฤดูใบไม้ร่วงแรกหลังจากแต่งเข้าบ้านนี้ ในโรงงานยามค่ำคืน Shuji เคยเล่าอย่างนั้น เมื่ออายุแปดขวบ ได้นั่งบนบ่า Tokuji มองลูกทดลองสีขาว แล้วตัดสินใจว่าจะเป็นคนจุดดอกไม้ไฟ เรื่องนั้น Yukie ยังไม่เคยเล่าให้ Susumu ฟัง

“Susumu จ๊ะ พ่อเองก็เหมือนกันนะ ตอนอายุแปดขวบ นั่งบนบ่าคุณปู่มองดอกไม้ไฟสีขาว แล้วก็ตัดสินใจเรื่องเดียวกันเลยจ้ะ”

“...จริงเหรอครับ”

“จริงจ้ะ ไม่มีใครบอกให้ แต่ตัดสินใจเองจ้ะ”

Susumu เม้มปากสั่นเป็นรูปตัวเอ็ม แล้วคาบนกหวีด

ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ดดด

ไม่ใช่สัญญาณถึงใคร Susumu เป่าไปยังท้องฟ้าที่เส้นใยสีขาวกำลังดับหายลงสู่ทะเลทีละเส้น

เส้นสุดท้ายของดอกเบญจมาศขาวถูกคลื่นดำกลืนหายไป

ท้องฟ้ามืดลง ริมฝั่งเงียบกริบ ไม่มีใครปรบมือ

Yukie ยังแหงนมองฟ้าอยู่ น้ำตาไม่หยุดไหล แต่ก็ยังยิ้มอยู่

〈ใบหน้าของยูกิที่แหงนมองฟ้าหลังจากสีทั้งหมดดับไปแล้ว〉

“เห็นไหมคะ คุณ Shuji ปีนี้ฉันก็ได้มองจนจบแล้วนะคะ สีขาวของคุณ”

ที่ปลายเขื่อน มีใครสักคนปรบมือขึ้นคนเดียว เสียงนั้นค่อยๆ แผ่ไปทั่วริมฝั่ง และไม่ยอมหยุดเสียที

คนแรกคือ Yohei เขาปรบมือเบาๆ ด้วยมือสีฟ้า เมื่อสบตากัน Yohei หรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วเงยหน้ามองฟ้าอีกครั้ง ข้างๆ เขา Chizuru ชี้นิ้วชี้ตั้งตรงขึ้นฟ้า

Toshiko โอบกอด Yukie กับ Susumu ไว้พร้อมกันด้วยแขนอ้วนๆ

“แกนี่นะ... ทำให้ร้องไห้ด้วยสีทองแล้วยังมาซ้ำด้วยสีขาวอีก คุณ Shuji ขี้โกงนะ จริงๆ เลย...”

“ฮึๆ เป็นคนขี้โกงน่ะค่ะ ชอบชิงทำก่อนเสมอเลย”

*

ราวหนึ่งชั่วโมงต่อมา เรือก็กลับมาจากเรือท้องแบน

ที่ท่าเทียบเรือ เสื้อฮัปปิตัวใหญ่ของ Shuji ลงมาจากเรือ ทั้งแขนเสื้อที่รัดสายขึ้น ทั้งชายเสื้อที่พับสอดเข้าในสายคาด เป็นสีเทาไปด้วยเขม่า Tokuji ย่ำไม้กระดานท่าเรือทีละก้าว

ข้างหลัง Akio กระโดดลงมา หัวผมหยิกดำไปด้วยเขม่า แว่นกรอบทองยังคงอยู่บนสันจมูกอย่างเรียบร้อย

“พี่สาว! ไม่ทำตกเลยครับ ไม่ตกสักครั้ง...”

พูดได้แค่นั้น Akio ก็สะดุดช่องว่างระหว่างแผ่นไม้ แว่นไหลลื่นจากจมูก

Susumu รีบใช้สองมือรับไว้ได้ทัน แล้วว่า ตกแล้วนะครับ

“แต่ไม่ถึงพื้นนะจ๊ะ”

“Susumu... แย่จริงๆ เลยนะ พี่ชายต้องกำลังหัวเราะอยู่แน่ๆ เลยครับ”

Akio ใส่แว่นกลับ ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ

Tokuji ยืนอยู่ตรงหน้า Yukie ตาขวาขุ่นขาว ตาซ้ายแหลมคม ตาซ้ายนั้นเปียกแวววาว

“หึ จุดแล้วนะ”

“ค่ะ ทั้งสีทองและสีขาว ดิฉันมองจนจบเลยค่ะ”

“รู้แล้วใช่ไหมว่าสีขาวนั่นเพราะอะไร”

“...เป็นสัญญาณว่าปลอดภัยใช่ไหมคะ สีขาวเดียวกับเมื่อคืนสี่ปีก่อน”

Tokuji เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอามือที่นิ้วก้อยสั้นกดอกเสื้อฮัปปิของ Shuji หนึ่งครั้ง

“ครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งจะพูดต่อหน้ารูปของเจ้า Shu ส่วน Akio ฉันบอกไปแล้วบนเรือท้องแบน”

Akio พยักหน้า ตาแดงอยู่หลังแว่น

“อีกเรื่องคือป้าย ตามที่สัญญาไว้ ฉันจะบอกเรื่องที่ตัดสินใจคืนนี้ ทุกคนมาที่บ้านเรา จะให้เจ้า Shu ได้ฟัง”

“ค่ะ”

Yohei ที่ลงมาจากเขื่อนหยุดเท้าอยู่ข้าง Yukie

“คุณมิยะอุจิครับ เรื่องของผม ไว้หลังจากที่ท่านเจ้าของร้านพูดแล้วก็ได้ครับ”

Yukie พยักหน้า สอดมือเข้าไปในชายแขนเสื้อฮัปปิ ลูกอมในกระดาษเคลือบขี้ผึ้งยังบิดเกลียวอยู่ สัมผัสปลายนิ้ว

ดอกไม้ไฟจบสิ้นแล้วทั้งหมด แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังเปิดมันไม่ได้

── จบบทที่ 28 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

Yukie Miyauchiช่างทำดอกไม้ไฟ ภรรยาTokujiMiyauchiหัวหน้าร้านMiyauchiYoheiKashiwagiเจ้าของโรงย้อมผ้าToshikoNagaiเจ้าของสีทองSusumuMiyauchiลูกชายผู้ดูแลบนฝั่งChizuruKashiwagiลูกสาวของโยเฮAkio Higuchiช่างพลุผู้จะจากไปฤดูใบไม้ร่วงShuji Miyauchiสามีผู้ล่วงลับช่างดอกไม้ไฟพ่อสามียิงพลุขาวNEWผู้รอจะพูดNEWเพื่อนร้องไห้เพราะสีทองNEWลูกชายนกหวีดบอกให้มองขึ้นฟ้าเพื่อนร่วมชั้น Susumuเหมือนน้องชายยิงจากเรือบรรทุกNEWสามีผู้ล่วงลับผู้เป็นเหมือนเบญจมาศขาวNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ゆうたろう ไปยังบทที่ 29

ข้างขวา ข้าขอไว้เองตอนที่คนนี้เขียน: 32 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 29) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ