บทที่ 19
สีทองของปีหน้า
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
“ที่ว่าไม่ขึ้นน่ะ…หมายถึงสีของฉันเหรอ”
เสียงของ Toshiko เบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงฝน
Yukie ออกไปที่เฉลียง แล้วคุกเข่าลงตรงหน้า Toshiko เธอพูดโกหกไม่ลง
“ใช่ค่ะ ปีนี้ไม่ทันแล้ว ดาวยังแห้งไม่ทัน ขาดไปอีกแค่วันเดียวค่ะ”
“วันเดียว…แค่วันเดียวเองเหรอ”
“ต้องมีวันที่แดดดีตากได้เต็มวันรวมยี่สิบเอ็ดวันค่ะ ฝนมันไม่ยอมหมดหน้าเสียที…”
Akio นั่งพับเพียบอยู่อย่างนั้น แล้วหันตัวมาทางนี้ แว่นกรอบทองไหลลงมาจนเกือบถึงปลายจมูก เขาก้มหัวลงพลางพูดว่า ขอโทษครับ ถ้าผมทำดาวได้เร็วกว่านี้ แต่ยังพูดไม่ทันจบ Toshiko ก็ส่ายหน้าแรง ๆ
“ไม่ใช่ความผิดเอ็งสักหน่อย! ยัยยูกิเขาเล่าให้ฟังแล้วนะ ว่าเอ็งยอมเข่าถลอกก็ยังปกป้องแผ่นไม้เอาไว้!”
คิ้วที่ Toshiko เขียนไว้หนา ๆ ย่นยู่เข้าหากัน ปากกว้างบิดเป็นรูปโค้งคว่ำ แล้วพริบตาต่อมา เธอก็เอาผ้ากันเปื้อนปิดหน้า ร้องไห้โฮออกมา
“คุณ Toshiko…”
“โธ่เอ๊ย…ไม่ได้ตั้งใจจะร้องสักหน่อยเลยนะ…”
ศีรษะในตาข่ายคลุมผมสีแดงสั่นสะท้านไปมา ข้าวโพดที่ตกอยู่บนพื้นเฉลียงกำลังดูดความชื้นจากสายฝน
Yukie วางมือลงบนแผ่นหลังของ Toshiko ผ่านผ้ากันเปื้อนยาง เธอรู้สึกได้ว่าร่างใหญ่นั้นสะอื้นสะท้อน
“ยัยยูกิ ป้าน่ะนะ…ตั้งแต่เดือนกันยาฯ ปีที่แล้ว ป้าส่องดูฟันตัวเองในกระจกหน้าร้านทุกเช้าเลยนะ คิดว่านี่แหละจะได้ขึ้นไปอยู่บนฟ้า โง่เนอะ”
“ไม่โง่หรอกค่ะ”
“จริง ๆ เลยนะ…”
Toshiko ร้องไห้อยู่นาน Yukie ลูบหลังเธอไปเรื่อย ๆ Susumu กำนกหวีดไว้ในมือ จ้องมอง Toshiko ไม่วางตา
ในที่สุด Toshiko ก็เอาผ้ากันเปื้อนเช็ดหน้าถูไปมา น้ำตาทำให้คิ้วข้างหนึ่งเลือนหายไปครึ่งหนึ่ง จากนั้นเธอก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วยิงฟันโชว์ ฟันครอบทองส่องประกายวาบภายใต้แสงไฟในห้องรับแขก
“ดูสิ! สีทองของป้าอยู่ตรงนี้ไงล่ะ ไม่หนีไปไหนหรอก เก็บไว้ตรงนี้ให้เรียบร้อยจนถึงปีหน้าเลย!”
“คุณ Toshiko…”
“Shuji เขาเขียนไว้ว่า หลังร้องไห้แล้วต้องทำให้หัวเราะ ก็เลยต้องเป็นไปตามลำดับน่ะสิ”
Susumu หลุดขำออกมา
“ป้าครับ ฟันป้าห้ามหลุดก่อนปีหน้านะ!”
“จะหลุดได้ยังไงเล่า! ฟันป้ามันสู้กว่าฟันเอ็งเยอะ!”
Akio ก้มกุมหัวผมหยิกของตัวเองแล้วหัวเราะ Yukie เองก็กลั้นไม่อยู่ ตาหยีเล็กจนเป็นเส้น ขณะหัวเราะ ขอบตากลับร้อนผ่าว
Toshiko หันกลับไปทางที่นอนในห้องรับแขก
“แต่แลกกันนะ ลุงใหญ่ อย่าได้ถอดป้ายร้านลงล่ะ”
Tokuji วางแก้มตะแคงไว้บนหมอน ขยับกล้องยาสูบที่คาบอยู่ตรงมุมปาก
“หึ”
“Shuji เขาเขียนไว้ว่าสักวันจะยิงขึ้นฟ้า ‘สักวัน’ น่ะนะ ถ้าไม่มี Miyauchi มันก็ไม่มาหรอก จริง ๆ เลย”
“…ถ้าดาวไม่แห้ง ปีหน้าก็ไม่มีหรอก”
“งั้นก็ทำให้มันแห้งสิ!”
Tokuji เงียบไปนาน มีเพียงเสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาเต็มห้องรับแขก
ครู่ต่อมา Tokuji ก็ค่อย ๆ เอ่ยปาก
“ถ้าฝนหมดหน้า ต่อให้เข้าเดือนสิงหาก็ยังตากดาวได้ ตากให้แห้งสนิทครบยี่สิบเอ็ดวัน แล้วก็เก็บบ่มไว้ในโกดัง”
Akio โน้มตัวมาข้างหน้าจนลืมดันแว่น
“บ่มไว้ ถึงหนึ่งปีเลยเหรอครับ อาจารย์”
“หึ ดาวที่แห้งแล้ว ขอแค่อย่าให้ความชื้นเข้า มันก็อยู่ได้ ประตูบานเลื่อนของโกดังให้เปิดเฉพาะตอนกลางวันที่แดดดี ให้ลมผ่าน ตามที่ Osamu มันว่าไว้”
Yukie กดมือลงบนสมุดโน้ตผ่านกระเป๋าผ้ากันเปื้อน เป็นคำสั่งเสียที่ Shuji พูดไว้ในห้องผู้ป่วยเมื่อเดือนกุมภาฯ สองปีก่อน และเธอจดไว้ด้วยดินสอแดง ความชื้นเป็นพิษของดอกไม้ไฟนะ
“สีทองจะยิงในวันเสาร์แรกของเดือนสิงหาคมปีหน้า ระหว่างนี้ป้ายร้านก็แขวนไว้อย่างนั้น”
“จริงเหรอ! ปู่ จะไม่ถอดป้ายลงเหรอ!”
Susumu โผเข้าไปที่ข้างที่นอน ผมที่ตั้งเป็นลอนสองจุดตรงกลางหัวชี้ตั้งขึ้น
“หลังจากนั้นก็ไม่เปลี่ยน สีทองปีหน้าคือตอนจบของ Miyauchi”
รอยยิ้มบนใบหน้า Susumu จางหายไปทันที Akio ก้มมองพื้นเสื่อทาทามิ
Tokuji ยังคงมองสวนที่มีฝนตกด้วยตาซ้าย แล้วพูดอีกเรื่องหนึ่ง
“ปีนี้ Miyauchi ไม่ยิง Akio ไปบอกที่ว่าการอำเภอไว้”
“…ครับ”
Yukie ไม่อาจขยับมือที่วางอยู่บนหลังของ Toshiko ได้เลย
〈ทุกปีจะยิงดอกไม้ไฟ ทุกปีจะให้ยูกิได้ดู〉
เสียงในคืนแต่งงานก้องอยู่ลึกในอก
*
คืนนั้นฝนก็ยังไม่หยุด
หลังจาก Susumu หลับไป Yukie นั่งอยู่ที่เฉลียง มองต้นไผ่ทานาบาตะที่ Toshiko เอามาให้ แผ่นกระดาษขอพรสีสันแกว่งไหวอย่างหนักอึ้งไปกับลมทะเลชื้น ๆ แผ่นของ Susumu เปียกฝน ตัวอักษรดินสอสองบรรทัดเลือนซึมไปเล็กน้อย
เธอนึกถึงเทศกาลทานาบาตะครั้งแรกหลังแต่งเข้ามา
ปีนั้น Toshiko ก็เอาต้นไผ่มาให้เหมือนกัน Shuji หยิบแผ่นกระดาษขอพรมาแผ่นหนึ่ง นั่งกอดอกอยู่หน้าโต๊ะเตี้ยนานทีเดียว พอกำดินสอด้วยนิ้วมือหนา ๆ แล้วก็ก้มหลังโค้ง เขียนโดยไม่ให้ Yukie เห็น
“เขียนว่าอะไรคะ”
“ห้ามดู ไม่มีอะไรหรอกน่า”
Shuji ผูกแผ่นกระดาษไว้ที่ยอดบนสุดของต้นไผ่ด้วยตัวเอง เป็นกิ่งที่มีแต่ Shuji ผู้ตัวสูงเท่านั้นที่เอื้อมถึง
เช้าวันรุ่งขึ้น Yukie ขึ้นไปยืนบนม้านั่งเตี้ย ๆ แล้วแอบดูแผ่นกระดาษนั้น เป็นตัวอักษรใหญ่ ๆ ที่ตวัดไปทางขวา
ขอให้ยูกิหัวเราะอยู่เสมอ
วันนั้นทั้งวัน Yukie ไม่กล้ามองหน้า Shuji ตรง ๆ เลย ส่วนแผ่นกระดาษของเธอเขียนไว้ว่า ขอให้ดอกไม้ไฟของคุณ Shuji ได้ขึ้นฟ้าทุกปี
〈ฉันก็เขียนว่า ‘ทุกปี’ แท้ ๆ〉
สิบสองปีตั้งแต่แต่งเข้ามา ไม่เคยขาดสักครั้ง แม้สองปีหลังจากที่ Shuji จากไป ก็ยังยิงขึ้นได้ดี
ปีนี้ จะไม่ขึ้น
“คุณ Shuji คะ ได้ยินว่าปีนี้ ดอกไม้ไฟของ Miyauchi จะไม่ขึ้นแล้วนะคะ”
พอพูดออกเสียง ลำคอก็ตีบตัน
เธอเกือบจะพูดว่า ขอโทษนะคะ แต่กัดริมฝีปากแล้วกลืนคำนั้นลงไป
น้ำตาหยดติ๋ง ๆ ลงบนผ้ากันเปื้อนที่อยู่บนเข่า พยายามจะหยุดก็หยุดไม่ได้ ไหล่สั่น Yukie เอามือทั้งสองข้างปิดหน้า
สักพักหนึ่ง Yukie ก็เงยหน้าขึ้น บนโต๊ะเตี้ยยังเหลือแผ่นกระดาษขอพรที่ไม่ได้ใช้อยู่อีกแผ่น เป็นกระดาษสีแดง
เธอหยิบดินสอแดงที่สึกสั้นลงออกมาจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อน
ขอให้สีทองได้ขึ้นฟ้าในปีหน้า
เขียนไปหนึ่งบรรทัด มือก็หยุดนิ่ง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเขียนต่ออีกบรรทัด
ตลอดเวลานั้น ขอให้ฉันได้แหงนมองฟ้าอย่างเข้มแข็งเถิด
Yukie ขึ้นไปยืนบนม้านั่งเตี้ย ผูกแผ่นกระดาษนั้นไว้ที่กิ่งบนสุดของต้นไผ่ เอื้อมมือไปแล้ว ก็ยังไม่ถึงความสูงที่ Shuji เคยผูกไว้ ขาดไปนิดเดียว
*
เช้าวันพุธที่ยี่สิบสองกรกฎาคม วิทยุทรานซิสเตอร์ของ Akio ประกาศว่าฝนหมดหน้าแล้ว
ภายในวันนั้นเอง แผ่นไม้ตากดาวสีทองหกแผ่นก็กลับมาอยู่บนแท่นในลานตาก Akio ขนมาทีละแผ่น ส่วน Yukie เดินอยู่ข้าง ๆ โดยไม่แตะต้องแผ่นไม้ จักจั่นร้องระงมพร้อมกัน มีกลิ่นยางสนกับกลิ่นทรายร้อน
วงกลมบนปฏิทินยังมีแค่ห้าวง ขาดไปสิบหกวันจึงจะครบยี่สิบเอ็ด แต่ตอนนี้ไม่มีใครรีบร้อนอีกแล้ว
หลังเที่ยง Akio ขี่จักรยานขึ้นเนินมา เขากลับมาจากที่ว่าการอำเภอ เสื้อยืดสีขาวแนบติดแผ่นหลังเพราะเหงื่อ
“พี่ครับ ผมไปบอกมาแล้วครับ ว่าปีนี้ Miyauchi งดครับ”
“…ขอบคุณนะคะ คุณ Akio”
“ขอโทษครับ ทั้งที่ถูกสั่งมาตั้งแต่วันที่เจ็ด แต่เท้าผมมันไม่ยอมไปจริง ๆ เลยยื้อมาจนถึงวันนี้ พอฝนหมดหน้าแล้ว ผมคิดว่าจะยื้อต่อไม่ได้อีกแล้วครับ”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ถ้าเป็นฉัน ก็คงเหมือนกัน”
“คนที่ที่ว่าการเขาบอกว่า แปลกจังนะ ที่ Miyauchi จะหยุดน่ะครับ ผมไม่รู้จะพูดอะไรเลยครับ”
Akio ทิ้งตัวนั่งลงบนทรายข้างถังที่คว่ำอยู่ถอดแว่นออก แล้วเอาชายเสื้อยืดเช็ด
“พี่ครับ ผมยังไม่กล้าถามอาจารย์เลยครับ เรื่องหลังปีหน้า ถ้ายิงสีทองแล้ว ป้ายร้านก็จะถูกถอด แล้วสัญญาที่พี่ชายขอไว้ว่าให้ยิงลูกของ Miyauchi น่ะครับ…”
“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ”
Yukie พูดตามตรง
“แต่จนถึงเดือนสิงหาคมปีหน้า ก็ยังเป็น Miyauchi อยู่ค่ะ อย่างน้อยข้อนั้น คุณ Toshiko ก็ช่วยแย่งชิงมาให้แล้ว”
“…นั่นสินะครับ คุณ Toshiko สุดยอดเลยครับ”
Akio สวมแว่นกลับเข้าไปแล้วหัวเราะแหะ ๆ
“ใช่ค่ะ เป็นคนที่เก่งจริง ๆ”
Susumu วิ่งลงมาจากเนินทราย นกหวีดที่คอกับป้ายไม้ของโรงงานย้อมผ้า Kashiwagi กระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งอยู่บนอก
“แม่! วันนี้ไม่มีเมฆเลย! แดดจะออกทั้งวันเลย!”
“ใช่จ้ะ คราวนี้คงได้วงกลมนะ”
Susumu ย่อตัวลงตรงหน้า Yukie ใบหน้าที่ไหม้แดดเล็กน้อยจริงจังขึ้นมา
“เอ่อ วันที่หนึ่งสิงหา ดอกไม้ไฟ Miyauchi ไม่มีใช่ไหม”
“…ใช่จ้ะ ไม่มี”
“แต่ผมจะเป่านกหวีด”
“จะเป่าให้ใครเหรอ”
“ให้แม่”
Susumu กำนกหวีดแน่น
“ถ้าไม่มีดอกไม้ไฟ Miyauchi แม่ต้องก้มหน้าแน่เลย ผมก็เลยจะเป่าไงล่ะ ใส่เสื้อฮัปปิ แล้วสองคนก็ช่วยกันแหงนมองฟ้า”
Yukie พูดอะไรไม่ออก เธอวางมือลงเบา ๆ บนลอนผมสองจุดของ Susumu ผมที่ถูกแดดฤดูร้อนอบอุ่นไว้ ร้อนผ่าวอยู่ในฝ่ามือ
〈ใส่ด้วยกันสองคน แล้วมองขึ้นไปบนฟ้า〉
Susumu เคยพูดอย่างนั้นบนเขื่อนในฤดูหนาวเดือนมกราคม ตอนนั้น เธอคิดว่าวันที่หนึ่งสิงหาคมสีทองจะได้ขึ้น
เย็นวันนั้น Akio ถอดปฏิทินจากผนังโรงงานมาที่ห้องรับแขก Tokuji ค้ำศอกอยู่บนที่นอน ใช้ดินสอวาดวงกลมที่หก
เช้าวันที่หนึ่งสิงหาคม เสื้อฮัปปิสองตัวจากโรงงานย้อมผ้า Kashiwagi จะส่งมาถึง
อีกสิบวัน ก็จะถึงงานดอกไม้ไฟที่กระบอกยิงของ Miyauchi ว่างเปล่า
── จบบทที่ 19 ──
