บทที่ 18
ขาดไปอีกหนึ่งวัน
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เสียงนกหวีดยาวดังขึ้นหนึ่งครั้ง พุ่งทะลุป่าสนไป
บ่ายวันเสาร์ที่สี่กรกฎาคม ปีโชวะที่ห้าสิบหก ที่ลานตากหลังโรงงาน Yukie Miyauchi เงยหน้าขึ้น
ท้องฟ้าทางตะวันตกที่ยามเช้าฟ้าใสเสียเหลือเกิน บัดนี้ดำทะมึนเหมือนมีใครเทหมึกลงมาจากทางทะเล บนเนินทราย Susumu Miyauchi เพิ่งกลับจากโรงเรียน เขาคาบนกหวีดที่ห้อยคออยู่ แล้วชี้ไปที่เมฆก้อนนั้น
“คุณ Akio Higuchi! ฝนมาแล้วครับ!”
『โธ่เอ๊ย! เมื่อกี้แดดยังจ้าอยู่เลย!』
Akio Higuchi สะบัดผมหยิกวิ่งออกมาจากโรงงาน บนแท่นตากมีแผ่นไม้ลายดาวสีทองวางเรียงอยู่รวมหกแผ่น ปีนี้คนที่ขนแผ่นไม้ได้มีแค่ Akio Higuchi คนเดียว
เสียงตะโกนแหบห้าวลอยมาจากทางเรือนใหญ่
“Akio! อย่าซ้อนนะ! ทีละแผ่น!”
คือ Tokuji Miyauchi เห็นจะคลานออกจากที่นอนมาถึงระเบียงแล้ว
『รู้แล้วครับ! นายท่านนอนเถอะครับ!』
Yukie Miyauchi แตะต้องแผ่นไม้ไม่ได้ เธอคว้าร่มกระดาษน้ำมันที่พิงอยู่ตรงประตูโรงงานมากางพรึ่บ Akio Higuchi กอดแผ่นไม้วิ่งไป ส่วน Yukie Miyauchi เดินตามข้างๆ ยื่นร่มคลุมเหนือแผ่นไม้ แผ่นแรก แผ่นที่สอง วิ่งไปกลับระหว่างลานตากกับโรงงานบนผืนทรายหลายรอบ
พอถึงแผ่นที่ห้า ก็มีหยดหนึ่งตกกระทบร่มดังป๊อก
ตอนที่เขาอุ้มแผ่นที่หกขึ้นมา ฝนก็เทลงมาซู่
“เร็วเข้า คุณ Akio Higuchi!”
อีกแค่สามก้าวก็ถึงประตู เท้าของ Akio Higuchi ก็ลื่นไถลบนทรายเปียก
เขาล้มคุกเข่าลง แว่นกรอบทองกระเด็นไปตกบนทราย แต่ Akio Higuchi ยังชูแผ่นไม้ไว้เหนือหัวด้วยสองแขนไม่ปล่อย Yukie Miyauchi ไม่สนว่าไหล่ตัวเองจะเปียก ยื่นร่มไปคลุมเหนือแผ่นไม้สุดแขน
แผ่นไม้ไม่ได้แตะพื้นเลยสักครั้ง
ในโรงงาน Akio Higuchi วางแผ่นไม้ลงบนชั้น แล้วใช้นิ้วลูบดวงดาวเบาๆ
『…ไม่เปียกครับ สักหยดเดียว』
“คุณ Akio Higuchi เข่ามีเลือดออกนะคะ”
『แค่นี้ไม่เป็นไรหรอกครับ ถ้าเป็นพี่ชาย ก็คงบอกว่า ‘ไม่เป็นไรหรอกน่า’』
Akio Higuchi ยิ้มแหะๆ ด้วยดวงตาเรียวเล็กที่ไม่มีแว่น Susumu Miyauchi เก็บแว่นขึ้นมาจากทรายแล้ววิ่งเข้ามา
“Susumu Miyauchi ขอบใจนะ หาแว่นเจอแล้วสินะ”
『พี่ Akio เท่มากเลย! ล้มทั้งที่ชูมือเหมือนร้องบันไซ!』
“ฮึๆ จริงด้วยนะ”
Yukie Miyauchi หัวเราะ แล้วใช้ผ้าเช็ดมือซับไหล่ที่เปียก
*
Akio Higuchi ยืนอยู่หน้าปฏิทินบนฝา ฟังเสียงฝน
『วันนี้ครึ่งวัน เลยไม่ได้วงกลมครับ』
วงกลมดินสอมีทั้งหมดสามวง คือวันที่ยี่สิบแปดกับยี่สิบเก้ามิถุนายน และวันที่สองกรกฎาคม วันที่สามสิบ วันที่หนึ่ง และวันที่สามฝนตก แล้วก็มาถึงวันนี้
『ผมเคยบอกใช่ไหมครับ ว่าฟ้าครึ้มได้แค่สามวัน วันนี้เป็นวันที่สี่แล้ว』
Akio Higuchi ดันแว่นขึ้น แล้วไล่นิ้วไปตามปฏิทิน
『ตั้งแต่พรุ่งนี้ถึงวันที่ยี่สิบเอ็ด เหลือสิบเจ็ดวันครับ ต่อให้แดดออกทั้งวันทุกวัน ก็ได้วงกลมแค่ยี่สิบ ยังไม่ถึงยี่สิบเอ็ดอยู่หนึ่งวง』
“ขาดไปหนึ่ง…”
『ขาดไปหนึ่งวันครับ พี่สะใภ้』
เมื่อทั้งสองคนไปที่ห้องนั่งเล่นในเรือนใหญ่ Tokuji Miyauchi ก็ยังนอนคว่ำอยู่ที่ริมระเบียง มือเท้าเอว ขบกล้องยาสูบที่ไม่มีไฟ
“คุณพ่อคะ วงกลมในปฏิทินขาดไปหนึ่งวันค่ะ”
Tokuji Miyauchi เงียบไปครู่หนึ่ง
『หึ ที่บอกว่าจะปิดวันที่ยี่สิบสอง ก็เพราะ Akio Higuchi ต้องทำคนเดียว ถ้าสองคนก็รอได้อีกวัน』
“แต่เอวของคุณพ่อ…”
『ยังเหลืออีกครึ่งเดือน ข้าจะทำให้นั่งทำงานได้เอง』
Tokuji Miyauchi ยันศอกพยายามลุกขึ้น ระหว่างนั้นหน้าก็เบ้ กล้องยาสูบที่ปากสั่นระริก
“เกินไปแล้วครับ นายท่าน”
『เกินไปก็จะทำ』
Akio Higuchi ไม่พูดอะไรอีก เพียงพึมพำเบาๆ
“ถึงอย่างนั้น ตั้งแต่พรุ่งนี้ก็ห้ามฝนตกแม้แต่วันเดียวนะครับ”
ห้องนั่งเล่นเงียบกริบ ได้ยินแต่เสียงฝนกระทบหลังคา
ปี๊ บ ปี๊ บ ปี๊——
ที่ระเบียง Susumu Miyauchi เป่านกหวีด เสียงสามครั้งแรกยังตรงอยู่
『แดดจะออกน่า ผมจะเฝ้าดูทุกวันเลย』
Yukie Miyauchi วางมือบนหัวของ Susumu Miyauchi ลอนผมสองวงนั้นนุ่มกว่าปกติเพราะความชื้นของฝน
*
วันที่ห้า และวันที่หกกรกฎาคม ก็แดดจ้าดี
เย็นวันที่หก ช่วงที่โรงเรียนเลิก Yukie Miyauchi นั่งอยู่บนถังที่คว่ำไว้ใต้เงาต้นสนตรงลานตาก จดรูปร่างของเมฆลงในสมุดบันทึก บนเนินทราย Susumu Miyauchi ที่กลับจากโรงเรียนนั่งอยู่ มีกลิ่นยางสนกับกลิ่นทรายที่ถูกแดดเผา
“สวัสดีค้า! หนูมาเฝ้าคนเฝ้าดูค่ะ!”
เป็นเสียงของ Chizuru จากข้างหลัง Yohei Kashiwagi สวมหมวกฟางเดินตามมา ยังใส่ผ้ากันเปื้อนทำงานอยู่ มือสีน้ำเงินถึงข้อมือ หิ้วกระติกน้ำไม้ไผ่มาด้วย
『คือ ผมมารายงานเรื่องเสื้อฮัปปิครับ ทั้งสองตัวเข้าขั้นตอนย้อมจริงแล้ว สีคราม ก็ต้องรอแดดถึงจะตากได้ เลยช้าไปหน่อย แต่เช้าวันที่หนึ่งสิงหาคม ผมจะทำให้ทันแน่นอนครับ ว่าอย่างนั้นเลย』
“โธ่ ขอบคุณที่อุตส่าห์มานะคะ”
Chizuru วิ่งไปที่เนินทราย ยืนเคียงข้าง Susumu Miyauchi ทั้งสองมองท้องฟ้าพลางคุยโต้กันไป
Yohei Kashiwagi นั่งลงที่โคนต้นสนห่างออกไปเล็กน้อย
『เดือนนี้ผมเองก็เอาแต่เงยหน้ามองฟ้าเหมือนกัน เดินวนไปมาระหว่างโอ่งครามกับท้องฟ้า』
“สามีดิฉันเคยพูดไว้ค่ะ ว่าการเฝ้าดู คือการเป็นเพื่อนกับท้องฟ้านะ”
『เป็นเพื่อนกับท้องฟ้า… คำพูดดีจังครับ』
“ฮึๆ สำหรับคำพูดของเขาแล้ว ถือว่าเยี่ยมเลยล่ะค่ะ”
ขณะนั้น Susumu Miyauchi ก็ตะโกนขึ้นบนเนินทราย
『แม่! เมฆก้อนนั้นเหมือนหัวผมเลย! มีลอนสองวงด้วย!』
Yukie Miyauchi สูดลมหายใจเฮือก
เมื่อเงยหน้ามอง ก็เห็นเมฆขาวก้อนหนึ่งลอยมา รูปร่างเหมือนหัวที่แยกเป็นสองส่วน
〈เห็นไหม เมฆก้อนนั้นเหมือนหัวของ Susumu Miyauchi เลย มีลอนสองวงนะ〉
เมื่อสามปีก่อนในฤดูร้อน ที่ลานตากแห่งนี้ Shuji Miyauchi เคยพูดเรื่องเดียวกัน ตอนนั้น Susumu Miyauchi ไม่ได้อยู่ตรงนั้น
“…มีลอนสองวงจริงๆ ด้วย”
พอเปล่งเสียงออกมา ดวงตาก็ร้อนผ่าวจากข้างใน เธอพยายามจะยิ้ม แต่น้ำตากลับไหลลงมาเป็นทาง
Yohei Kashiwagi ไม่ถามอะไรเลย เขาหยิบผ้าเช็ดมือย้อมครามออกมาจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อนหนึ่งผืน ยื่นให้เงียบๆ
『ใช้เถอะครับ สีไม่ตกหรอก』
“…ขอบคุณค่ะ”
ที่นิ้วนางของมือที่รับผ้าไป แหวนทองเส้นเล็กส่องประกายรับแสงอาทิตย์ยามเย็น Yukie Miyauchi ไม่ได้ซ่อนมันไว้ ผ้าเช็ดมือสีครามมีกลิ่นหญ้ากลางแดด
『รู้ไหมคะ คุณ Susumu Miyauchi บอกว่าถ้าฟ้าไม่แจ่ม จะเป่านกหวีดไล่เมฆให้นะคะ!』
เสียงของ Chizuru ทำให้ทั้งสองหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน ดวงตาของ Yukie Miyauchi หยีเล็กลงเป็นเส้น Yohei Kashiwagi วันนี้ก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน เพียงแต่มองไปทางท้องฟ้า
ตอนอาทิตย์ตก ปฏิทินก็มีวงกลมที่ห้า
*
วันที่เจ็ดกรกฎาคม ฝนตกตั้งแต่เช้า
ตอนเย็น ต้นไผ่ที่ Toshiko Nagai เอามาให้ ถูกพิงไว้ที่ระเบียงหนึ่งต้น กระดาษสีแผ่นยาวที่ผูกไว้แกว่งไกวอย่างหนักอึ้งตามลมทะเลชื้น
『ยูกิจัง ข้าวโพด! ฝนตกวันทานาบาตะก็ยังเป็นทานาบาตะนะ เอาจริงๆ เลย!』
“ขอบคุณเสมอนะคะ คุณ Toshiko Nagai”
Susumu Miyauchi เขียนบนแผ่นกระดาษขอพรด้วยดินสอสองบรรทัด
ขอให้ทองคำตากสำเร็จ
ขอให้ป้ายของคุณปู่ไม่ถูกปลดลง
『เขียนว่าอะไรจ๊ะ Susumu Miyauchi… โธ่เอ๊ย เด็กคนนี้!』
พออ่านจบ Toshiko Nagai ก็เอาผ้ากันเปื้อนปิดหน้า ไหล่ใหญ่สั่นระริก Yukie Miyauchi สายตาไม่อาจละไปจากบรรทัดที่สองของแผ่นกระดาษได้
“Susumu Miyauchi คิดเรื่องป้ายมาตลอดเลยหรือ”
『ก็ผมจะเป็นคนชักขึ้นนี่นา ถ้าไม่มีป้าย ก็ไม่รู้จะชักที่ไหนเลย』
Yukie Miyauchi ตอบอะไรไม่ได้
ตอนนั้นเอง Akio Higuchi ก็ถือวิทยุทรานซิสเตอร์ที่ห้อยคอด้วยสองมือ ก้าวขึ้นมาที่ห้องนั่งเล่น ข้างหลังเสียงซ่าๆ มีเสียงผู้ชายพูดอยู่ว่า คาดว่าฝนจะซาลงช้ากว่าเดิม ต้องเลยวันที่ยี่สิบไปแล้ว
Akio Higuchi ปิดเสียงวิทยุ แล้วนั่งพับเพียบลงตรงหน้า Tokuji Miyauchi ที่นอนอยู่บนที่นอน
“นายท่านครับ ฝนวันนี้ทำให้ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่พอแล้วครับ ต่อให้นายท่านรออีกหนึ่งวัน ก็ไม่ถึงครับ”
Tokuji Miyauchi หันหน้าจากหมอนไปด้านข้าง ตาซ้ายที่ไม่ขุ่นมองสวนที่ฝนตก
『หึ… รู้แล้ว ปีนี้ทองคำตากไม่สำเร็จ』
“งั้นก็ปีหน้าหรือครับ”
เสียงของ Akio Higuchi สั่นไป
“นายท่านเคยบอกว่า ถ้าชักทองคำขึ้นได้ จะปลดป้าย ถ้าชักขึ้นไม่ได้ จะเป็นอย่างไรครับ ถ้าปลดป้ายลง คำสัญญาของพี่ชายที่ว่าสักวันจะชักขึ้นให้ได้ แล้วทองคำของคุณ Toshiko Nagai จะไปชักที่ไหนครับ”
Tokuji Miyauchi ไม่ตอบ คาบกล้องยาสูบที่มุมปากไว้ ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว
ที่ระเบียงมีเสียงดังโครมขึ้น
ข้าวโพดหนึ่งฝักกลิ้งอยู่บนแผ่นไม้ Toshiko Nagai ยืนอยู่ข้างต้นไผ่ ตาข่ายคลุมผมสีแดงส่องแสงด้วยหยดฝน คิ้วที่เขียนไว้หนาค่อยๆ บิดเบ้ลง
『ยูกิจัง…』
ไม่ใช่เสียงดังเหมือนปกติ
『ที่บอกว่าชักไม่ขึ้น… หมายถึงสีของฉันหรือเปล่าจ๊ะ』
── จบบทที่ 18 ──
