มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 20

ที่ให้เป่า

ผู้เขียนบทนี้: ゆうたろう

เสียงดังโครมดังมาจากห้องรับแขก

เช้าวันเสาร์ที่ 1 สิงหาคม ปีโชวะที่ 56 Yukie วิ่งมาจากในครัวก็พบ Tokuji ยืนกอดเสาโทโคโนมะอยู่ ที่เท้าของเขามีถ้วยชากลิ้งอยู่ ตั้งแต่เจ็บเอวมาสองเดือน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาลุกยืนนอกที่นอน

“คุณพ่อคะ! ยังไม่ได้นะคะ!”

“ฮึ ก็ยืนได้นี่”

Tokuji กัดกล้องยาเส้นที่ไม่ได้จุดไฟไว้ หัวเข่าสั่นระริก ตาขวาขุ่นขาว ตาซ้ายแหลมคม และตาซ้ายนั้นมองตรงมาที่ Yukie

“คืนนี้ข้าจะไปที่เขื่อน”

“ที่เขื่อน…แต่ปีนี้ดอกไม้ไฟของ Miyauchi ไม่ได้ขึ้นนะคะ”

“ที่ไม่ได้ขึ้นข้ารู้ แต่ข้าก็จะไป”

Akio วิ่งเข้ามาทางระเบียง ผมหยิกสะบัดไปมา เขาสอดไหล่กลมๆ เข้าไปใต้รักแร้ของ Tokuji อย่างแรง

“อาจารย์! แย่จริงๆ เลยครับ ผมบอกแล้วไงว่าจะลุกเมื่อไหร่ให้เรียกก่อน”

“หนวกหู ส่วนที่เดินไม่ไหว Akio เอ็งใช้รถลากพาข้าไป”

“รถลากเหรอครับ…ได้ครับผม เดี๋ยวไปยืมจากสหกรณ์ประมงมาให้”

ขณะที่ Akio ดันแว่นขึ้น เสียงแหลมๆ ก็วิ่งขึ้นมาจากตีนเนิน

“Susumu คุงงง! มาแล้วนะ! เสื้อฮัปปิน่ะ มาครบสองตัวแล้วนะ!”

คือ Chizuru Kashiwagi เธอสวมเสื้อเบลาส์แขนสั้นสีขาว วิ่งหอบมาจนถึงหน้าประตู ข้างหลังเธอ Yohei Kashiwagi กอดห่อผ้าใหญ่ไว้ในสองแขนเดินขึ้นเนินมา สีฟ้าที่ย้อมจนถึงข้อมือเข้มขึ้นกว่าตอนฤดูใบไม้ผลิอีก

Susumu วิ่งออกมาจากห้องด้านใน ยังใส่ชุดนอนอยู่

“โธ่ Susumu ยังไม่ได้ล้างหน้าเลยไม่ใช่เหรอ”

“ไว้ล้างทีหลังสิ! เสื้อฮัปปิก่อน!”

พอวางห่อผ้าลงบนระเบียง กลิ่นคราม็ลอยขึ้นมาเบาๆ เป็นกลิ่นเหมือนโคลนตม แต่ก็เหมือนหญ้าสีเขียวด้วย กลิ่นนั้นเอง

“คุณคาชิวางิคะ ขอบคุณที่มาแต่เช้านะคะ”

“คือว่า…ตามที่สัญญาไว้ เช้าวันที่ 1 สิงหาคมครับ ครามมันแห้งยากเหลือเกิน ผมเลยตากอยู่จนเมื่อคืนนี้เลยครับ เนี่ยแหละครับ”

Yohei แก้ปมผ้า เสื้อฮัปปิสีครามเข้มสองตัววางซ้อนกันอยู่ พอกางตัวบนออก ที่แผ่นหลังมีวงกลมสีขาวเว้นไว้ และมีตัวอักษร “宮” อยู่ข้างใน เป็นตัวอักษรเดียวกับบนเสื้อของ Shuji

Susumu สวมแขนเสื้อทับชุดนอน ไหล่พอดีเป๊ะ ชายเสื้อหยุดอยู่ใต้เอวพอดี

“เหมือนของพ่อเลย! แม่จ๋า ดูสิ! ข้างหลังเป็นตัว 宮 ด้วย!”

“ค่ะ…ค่ะ แม่เห็นแล้วจ้ะ เหมือนกันจริงๆ”

เสียงของเธอสั่นไปเล็กน้อย บนราวแขวนเสื้อข้างหิ้งพระ เสื้อฮัปปิของ Shuji แกว่งไหวเบาๆ ในลมเช้า

“เอ้อ คุณแม่ของ Susumu คุงก็ต้องลองใส่ดูให้ดีนะ ถ้าจะแก้ก็ต้องแก้ตอนนี้นะ”

“ค่ะ ค่ะ…งั้นขอไปลองข้างในนะคะ”

*

Yukie ปิดฟุซุมะห้องด้านในแล้วคลี่เสื้อฮัปปิตัวที่สองออก ด้านในปกมีตัวอักษรหมึกเล็กๆ เขียนว่า Yukie Miyauchi ซังเป็นลายมือของ Yohei เหมือนในสมุดบันทึก

เธอสอดแขนเข้าไปในแขนเสื้อ แขนเสื้อหยุดพอดีตรงกระดูกข้อมือ ชายเสื้อด้านหลังเสมอกันที่เอว สุดท้ายเธอคาดสายคาดสีกรมท่ารอบเอวแล้วผูกด้านหน้า

พอดีเป๊ะ

〈นี่ อย่ากลั้นหายใจสิ ขนาดจริงจะไม่ออกนะเว้ย〉

เมื่อห้าปีก่อน ในวันฝนตกวันนั้น นิ้วหนาๆ คู่นั้นเคยรัดปมนี้ให้แน่น ขนาดก็เป็นอย่างนั้นเป๊ะ

“Shuji ซัง…คุณวัดไว้อย่างถูกต้องจริงๆ นะคะ”

Yukie กดสองมือลงบนเอวเหนือสายคาด รู้สึกเหมือนมีมือใหญ่โอบเธอจากข้างหลัง ส่วนลึกของดวงตาร้อนผ่าว เธอขยับตัวไม่ได้อยู่หน้าฟุซุมะชั่วครู่

พอเปิดฟุซุมะ ทุกคนบนระเบียงก็หันมามองพร้อมกัน

“แม่จ๋า! ใส่เหมือนกันแล้ว! 宮 กับ 宮!”

“ฟุๆ Susumu ใส่แล้วดูเหมาะกว่าอีกนะจ๊ะ”

Tokuji ที่ถูกพากลับไปนอนบนที่นอนเงยหน้าขึ้นจากหมอน ตาซ้ายจ้องวงกลมและตัว 宮 บนแผ่นหลังของ Yukie อยู่นาน

“ฮึ ตาของ Shuji นี่ไม่ผิดจริงๆ”

“ค่ะ…ตรงกับปมที่ผูกเลยค่ะ”

Yohei นั่งอยู่ที่ริมระเบียง วางมือบนเข่า มองมาทางนี้

“ไม่อึดอัดตรงไหนใช่ไหมครับ”

“ไม่เลยค่ะ พอดีเลย อย่าแก้ตรงไหนเลยนะคะ”

“เหมาะกับคุณมากครับ…ตัว 宮 ที่หลัง ผมย้อมด้วยครามที่ดีที่สุด จากแบบพิมพ์ของคุณพ่อผมครับ เนี่ยแหละครับ”

ปลายหูของ Yohei แดงขึ้นเล็กน้อย Yukie ใช้นิ้วมือขวาลูบแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายเบาๆ เธอไม่ได้ซ่อนมัน แต่ส่วนลึกของอกก็เจ็บแปลบขึ้นมา

“ขอบคุณมากค่ะ คืนนี้จะใส่ตัวนี้ไปที่เขื่อนนะคะ”

“ผมกับ Chizuru ก็จะไปครับ…ต่อให้ไม่มีดอกไม้ไฟของคุณ Miyauchi ก็ตาม เนี่ยแหละครับ”

*

ตอนเย็น Akio ขนแผ่นไม้ตากดาวสีทองหกแผ่นจากลานตากเข้าไปในโรงงานทีละแผ่น Yukie ไม่แตะแผ่นไม้ เพียงยืนค้ำประตูไว้ที่ทางเข้า ตั้งแต่ฤดูฝนจบลงฝนก็ไม่ตกเลยสักวัน เสียงจักจั่นกับกลิ่นยางสนอบอวลเต็มลานตาก

Akio ใช้ดินสอวงวงกลมลงบนปฏิทินที่ผนัง

“ดวงที่สิบหกแล้วครับ อีกห้าดวงก็แห้งสนิทแล้วครับ พี่”

“ต้องให้มันหลับอยู่ในโกดังจนถึงปีหน้าสินะคะ”

“ครับ เหมือนฟันของคุณ Toshiko เลยครับ ไม่หนีไปไหนหรอก”

Akio หัวเราะแหะๆ แต่แล้วก็รีบเบนสายตาหนี หมุนปุ่มวิทยุทรานซิสเตอร์ที่ห้อยคออยู่โดยไม่มีเหตุผล

*

พอตะวันตก ขบวนเล็กๆ ก็ออกมาจากหน้าบ้าน Miyauchi

คนนำหน้าคือ Akio ที่ลากรถลาก บนที่นั่งท้ายรถวางเบาะรองนั่งซ้อนกัน Tokuji นั่งตะแคงเอาผ้าเช็ดตัวแนบเอวอยู่ ข้างหลังมี Yukie กับ Susumu ในเสื้อฮัปปิสีครามเดินเคียงกันมา พอผ่านป่าสนก็ได้กลิ่นทะเล

บนเขื่อนปีนี้ก็เต็มไปด้วยผู้คนเหมือนเคย Yukie กับลูกนั่งที่เดิมเหมือนปีก่อน Susumu อยู่ซ้าย ทางขวาของ Yukie ว่างอยู่ Toshiko แหวกฝูงคนมา กอดข้าวโพดมาด้วย

“Yukie จัง! อะไรน่ะนั่น…เสื้อฮัปปิ 宮 นี่นา เธอนี่นะ ยังไม่ทันขึ้นสักดอกก็ทำให้คนร้องไห้แล้ว จริงๆ เลย…”

“ฟุๆ คุณ Toshiko ร้องไห้แล้วนะคะ”

ที่ริมเขื่อนห่างออกไปเล็กน้อยมี Yohei กับ Chizuru อยู่ Chizuru โบกมือให้ทางนี้เต็มที่ Yohei ก้มศีรษะเล็กน้อย

ดอกแรกขึ้น

โบตั๋นสีแดง เบญจมาศสีเขียว ดอกเล็กสีเงินที่แตกประกายเปรี๊ยะๆ ลูกไม้ไฟของร้านอื่นบานขึ้นบนฟ้ามืดแล้วดับลงทีละลูก ทุกครั้งที่ขึ้น เสียงเชียร์ก็ดังขึ้นจากฝั่ง Susumu กอดเข่า มือกำนกหวีดที่ห้อยคอ จ้องมองท้องฟ้านิ่ง

Tokuji นั่งฟังเสียงเงียบๆ อยู่บนรถลาก ทุกครั้งที่เสียงดังตูม เขาจะหรี่ตาซ้ายลง

“คุณพ่อคะ ลูกเมื่อกี้เป็นยังไงบ้างคะ”

“ฮึ ดาวมันยังชื้นอยู่หน่อย เพราะหน้าฝนยาวนาน”

เสียงที่พูดนั้นฟังดูเหมือนมีความสุขอยู่บ้าง

ครู่ต่อมา เสียงแหบๆ ก็ดังออกมาจากลำโพงของสหกรณ์ประมง ว่าลูกต่อไปคือลูกสุดท้ายของงานปีนี้

ตูม โบตั๋นสีแดงลูกใหญ่บานออก แสงกระจายแล้วดับลง

เสียงปรบมือดังขึ้นจากฝั่ง จากนั้นก็ได้ยินเสียงพับเสื่อดังขึ้นทั่วบริเวณ ข้างหลังมีเสียงชาวประมงแก่ๆ พูดว่า ปีนี้ไม่มีลูกสีขาวของ Miyauchi เหรอ ไม่ได้ดูแล้วรู้สึกเหมือนหน้าร้อนยังไม่จบเลย

Yukie ก้มหน้าลงเงียบๆ กำชายเสื้อฮัปปิไว้บนเข่า

〈ทุกปีจะจุดดอกไม้ไฟ ทุกปีจะให้ Yukie ได้ดู〉

ตั้งแต่แต่งเข้ามาสิบสองปี ไม่เคยขาดฤดูร้อนสักปี แต่ปีนี้มันขาดไปแล้ว

ตอนนั้นเอง เสียงนกหวีดก็ดังขึ้นข้างๆ

ปิ๊ ปิ๊ ปี๊ด

Susumu ลุกขึ้นยืนแล้ว ที่แผ่นหลังเสื้อฮัปปิ วงกลมกับตัว 宮 ลอยขึ้นขาวเลือนรางในแสงไฟจากฝั่ง

“แม่จ๋า มองขึ้นไปบนฟ้าสิ!”

“…Susumu ไม่มีอะไรขึ้นสักหน่อยนะจ๊ะ”

“ถึงไม่มีอะไรขึ้นก็ต้องมองนะ! นี่เสื้อของคนที่มองนี่นา!”

Yukie เงยหน้าขึ้นช้าๆ

ควันดอกไม้ไฟกำลังลอยไปทางทะเล พอควันขาดช่วง ด้านหลังนั้นก็มีดวงดาวเต็มฟ้าจนแทบจะล้นออกมา

รอบๆ ตัว เสียงพับเสื่อหยุดลง หลายคนหันกลับมาเพราะเสียงนกหวีด แล้วก็เงยหน้ามองท้องฟ้าตามไป ชาวประมงแก่คนเมื่อครู่ก็เอียงคอมองขึ้นไป Toshiko กอดข้าวโพดไว้ มองฟ้าด้วยใบหน้าเปียกชุ่ม บนรถลาก Tokuji คว้าไหล่ Akio ยืดเอวขึ้น เหลียวตาซ้ายไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืน

ที่ริมเขื่อน Chizuru ชี้นิ้วชี้ตรงขึ้นฟ้า ข้างๆ เธอ Yohei ก็แหงนมองท้องฟ้าเช่นกัน

ผู้คนมากมายกำลังมองท้องฟ้าที่ไม่มีอะไรขึ้นเลย

“Shuji ซัง ปีนี้ไม่ได้ขึ้นนะคะ”

น้ำตาหยดติ๋งๆ จากปลายคาง

“แต่ดูสิคะ…ทุกคนกำลังมองขึ้นไปบนฟ้าอยู่นะคะ”

Yukie ยิ้ม ตาหยีเล็กลงจนเป็นเส้น ทางขวาไม่มีใครอยู่ มือเธอไม่ได้ยื่นออกไป

“ฮึ…ก็มีที่ให้เป่าจนได้นะ”

เสียงของ Tokuji แหบพร่า

“อาจารย์…”

Akio ลืมแม้แต่จะดันแว่น ประคองหลังของ Tokuji ไว้ Susumu นั่งลงข้างรถลาก

“ปู่ ปีหน้าผมก็จะเป่า ปีถัดไปก็จะเป่าด้วย”

“ฮึ…เป่าไปเถอะ”

Tokuji ใช้มือที่นิ้วก้อยสั้นลูบกระหม่อมของ Susumu ที่มีขวัญสองวนหนึ่งที

ทันใดนั้น Yukie ก็มองไปที่ริมเขื่อน Yohei ละสายตาจากฟ้าลงมามองทางนี้ สายตาประสานกัน Yohei พยักหน้าครั้งเดียว แล้วก็เงยมองฟ้าอีก Yukie ก็เงยหน้าขึ้นเช่นกัน บนอกเสื้อฮัปปิ เธอกำมือที่สวมแหวนไว้เบาๆ

*

ระหว่างทางกลับผ่านป่าสน Tokuji หลับไปบนรถลาก Susumu ตอนแยกจาก Chizuru ถูกเธอบอกว่า นกหวีดเมื่อกี้เท่ดีเหมือนกันนะ แล้วเขาก็เงียบไปจนถึงบ้าน

หลังจากให้ Tokuji นอนบนที่นอนและ Susumu หลับแล้ว Yukie ก็ออกไปส่ง Akio ถึงประตู Akio จับด้ามรถลากค้างไว้ ไม่ยอมก้าวเดินสักที

“พี่ครับ มีเรื่องที่ผมยังไม่ได้บอกอาจารย์ครับ”

“…ค่ะ”

“สัปดาห์ก่อนมีจดหมายมาครับ จากบริษัทดอกไม้ไฟใหญ่ทางเหนือของจังหวัด อาจารย์ของคนที่สอบด้วยกันเมื่อสองปีก่อน ได้ยินเรื่องผมเข้า ถามว่าตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงปีหน้าจะมาไหมครับ”

Yukie สูดลมหายใจ

“พี่ชายเขียนมาว่า ขอให้จุดลูกไม้ไฟของ Miyauchi ครับ แต่ Miyauchi จะจบลงที่ลูกสีทองปีหน้าใช่ไหมครับ ถ้าอย่างนั้นผม…”

“แล้วคุณพ่อล่ะคะ”

“บอกไม่ได้ครับ ได้เห็นหน้าอาจารย์คืนนี้แล้ว ยิ่งบอกไม่ได้ใหญ่เลยครับ”

Akio ไม่ได้ดันแว่นที่เลื่อนตกลงมา มองไปยังความมืดในป่าสน

“ต้องตอบภายในวันที่ 30 กันยายนครับ”

เหนือประตูออกไป ป่าสนส่งเสียงครวญไปกับลมกลางคืน

── จบบทที่ 20 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

Yukie Miyauchiภรรยาช่างดอกไม้ไฟ แม่บ้านTokujiMiyauchiพ่อสามีช่างใหญ่มิยะอุจิToshikoNagaiเมียเจ้าของร้านปลาเพื่อนChizuruKashiwagiลูกสาวของโยเฮSusumuMiyauchiลูกชายเป่านกหวีดให้สัญญาณYohei Kashiwagiเจ้าของโรงย้อมผ้าAkio Higuchiช่างที่มิยะอุจิShuji Miyauchiสามีผู้ล่วงลับช่างดอกไม้ไฟพ่อสามีไปที่เขื่อนด้วยNEWเพื่อนอยู่ที่เขื่อนด้วยกันNEWนำฮัปปิมาส่งเพื่อนซูซูมุลูกชายนกหวีดให้มองขึ้นฟ้าNEWส่งเสื้อฮัปปิให้สบตากันที่คันกั้นน้ำNEWลูกมือเล่าเรื่องคำชวนNEWสามีผู้ล่วงลับวัดตัวทำเสื้อฮัปปิNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ゆうたろう ไปยังบทที่ 21

ไปตอนที่คนนี้เขียน: 32 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 21) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ