มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 11

สีทอง

ผู้เขียนบทนี้: yu-taro-

ปัง! ประตูโรงงานถูกลมกระชากเปิดออกราวกับถูกดึงให้หลุดจากบานพับ

คืนวันพฤหัสบดีที่ 11 กันยายน โชวะ 55 พายุไต้ฝุ่นกำลังเฉียดผ่านนอกชายฝั่งโทอูระ

ลมที่มีสายฝนปนมาพัดกรูเข้ามาในโถงพื้นดิน กองกระดาษแข็งบนโต๊ะทำงานปลิวว่อนกลางอากาศ นั่นคือแผ่นตัวอย่างสีของ Shuji เมื่อคืนก่อน Tokuji บอกว่าจะคิดลูกไม้ไฟของปีหน้า จึงยกลงมาจากชั้นแล้วทิ้งไว้อย่างนั้น

“Susumu ไปจับประตูไว้เร็ว!”

‘จับอยู่นี่ไง! แต่ลมมันแรงกว่าผมนี่นา!’

Susumu ที่ขึ้นป.5 แล้วกอดประตูไว้แน่นด้วยสองมือ ตัวสูงขึ้นอีกหนึ่งช่วง นกหวีดสีเหลืองที่ห้อยคอแกว่งอยู่สูงกว่าเดิมบนอก ขวัญสองจุดบนหัวยังตั้งชันอยู่ทั้งที่เปียกโชก

Yukie คุกเข่าลงบนพื้นดิน เก็บแผ่นตัวอย่างสีทีละแผ่น ถ้าเป็นกระดาษที่ไม่โดนดินปืน เธอแตะต้องได้ แผ่นกระดาษแข็งสี่เหลี่ยมที่ทาสีไว้ไหลลื่นไปบนแอ่งน้ำ สีเขียวอมน้ำเงิน สีส้ม สีชมพู เธอไม่อยากทำหายสักแผ่นเดียว

〈กระดาษที่คุณ Shuji ทาไว้นี่นา〉

“ไปตามคุณพ่อมาที! บอกว่าประตูปิดไม่ลง!”

Susumu พยักหน้า แล้วคาบนกหวีด ปี๊ดดด ยาวหนึ่งครั้ง เป็นสัญญาณเมฆฝน

ไม่นาน Akio ก็วิ่งมาจากทางโกดัง ผมหยิกชี้โด่เด่ตามลม

‘พี่ครับ! ผมกับอาจารย์ตอกปิดบานเกล็ดโกดังเรียบร้อยแล้วครับ โธ่เอ๊ย ไต้ฝุ่นปีนี้ตื๊อจริงๆ เลย’

Akio เอาไหล่ดันประตู ผลักปิดเต็มแรง กลอนตกลงมาดังแกร๊ก เสียงลมไกลออกไปทันที

Yukie ไล่ตรวจแผ่นตัวอย่างที่กอดไว้ทีละแผ่น สีเขียวอมน้ำเงิน สีส้ม สีชมพู ครบหมด เธอโล่งใจ แล้วจะวางแผ่นสุดท้ายทับบนกอง

เป็นแผ่นสีทอง ทองเปล่งประกาย

〈ฟันครอบ〉

สีที่เธอตั้งชื่อไว้เมื่อฤดูใบไม้ร่วงสองปีก่อน ด้านหลังของแผ่นที่คว่ำอยู่ มีเลข “5” ด้วยลายมือของ Shuji และรอบๆ เลขนั้นมีตัวหนังสือดินสอเล็กๆ เรียงแน่นไม่เหลือที่ว่าง

เมื่อเดือนมิถุนายนปีก่อน แผ่นที่เธอพลิกดูมีแค่สามแผ่น สีน้ำเงินขวดละมูเนะ ท้องปลาทอง และแก้มของ Susumu ส่วนด้านหลังของแผ่นนี้ Yukie ไม่เคยเห็นเลย

เธอส่องไฟฉายลงไป บรรทัดบนสุดเขียนด้วยตัวหนาว่า

ถึงคุณ Toshiko

*

เช้าวันรุ่งขึ้น 12 กันยายน พายุผ่านไปตั้งแต่กลางคืน ท้องฟ้าสีฟ้าสดใสเหมือนถูกชะล้าง

หน้าร้านปลาสด Nagai มีกลิ่นน้ำเค็ม Toshiko สวมรองเท้าบูตสีขาว ใช้ไม้กวาดกวาดน้ำขังหน้าร้านออกไป ตาข่ายคลุมผมสีแดงสะท้อนแสงแดดอ่อน

‘อุ๊ยตาย คุณ Yukie! เมื่อคืนไม่เป็นไรใช่ไหมจ๊ะ โรงงานไม่โดนลมพัดพังนะ’

“ค่ะ ประตูแค่หลุดไปบานเดียว คุณ Toshiko คะ นี่ค่ะ จากคุณ Shuji ถึงคุณ Toshiko”

Yukie ยื่นแผ่นตัวอย่างสีทองที่ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าให้ ไม้กวาดของ Toshiko ล้มลงดังป๊าบ

‘พะ พูดอะไรของเธอจ๊ะ คุณ Yukie จากคุณ Shuji ถึงฉันเนี่ยนะ…’

“ด้านหลังค่ะ อ่านดูเถอะค่ะ”

Toshiko รับกระดาษแข็งไปด้วยนิ้วอ้วนๆ มองสีทองด้านหน้าแล้วขมวดคิ้ว สีทองเหรอ ก็มีแต่ฟันซี่นี้แหละ เธอพึมพำจะพูดอยู่แล้ว ก่อนจะพลิกกระดาษไปอีกด้าน หรี่ตาอ่านตัวหนังสือเล็กๆ

ถึงคุณ Toshiko

ผมเอาชื่อฟันครอบของคุณไปตั้งให้สีทองนี้ คนตั้งคือ Yuki อย่าโกรธกันนะ

ขอบคุณที่เอาปลามาให้เสมอ อร่อยมาก

Yuki เป็นผู้หญิงที่ไม่ร้องไห้ แต่หัวเราะ

ฉะนั้น ขอให้คุณร้องไห้แทนเธอก่อนเถอะ

พอร้องเสร็จแล้ว ก็ใช้ปากใหญ่ๆ ของคุณนั่นแหละ ช่วยทำให้ Yuki หัวเราะที

สีทองนี้คือสีของคุณ สักวันผมจะยิงให้

ถ้า Yuki เจอสิ่งนี้ ช่วยส่งให้คุณ Toshiko ด้วย

Shuji

ยังอ่านไม่ทันจบ หน้าของ Toshiko ก็ยู่ยี่ไปหมด เสียงสั่นเครือ

‘คุณนี่นะ คุณ Shuji! สีฟันครอบอะไรกัน จริงๆ เลยนะ…!’

Toshiko กดกระดาษแข็งแนบอก ฟุบลงบนแท่นหน้าร้าน ไหล่ใหญ่ๆ สั่นระริก ปลาอาจิที่เรียงอยู่เป็นประกายวาววับ

“ขอโทษนะคะ คุณ Toshiko คนตั้งชื่อน่ะ ฉันเองจริงๆ ค่ะ ขอโทษนะคะ”

Toshiko เงยหน้าขึ้น น้ำตาน้ำมูกเปรอะ คิ้วที่วาดไว้หนาหายไปครึ่งหนึ่ง

‘ไม่ใช่จ้ะ! ไม่ได้ร้องเพราะเรื่องนั้น! ให้ร้องไห้แทนก่อนงั้นเหรอ… ไม่ต้องมาบอก ฉันก็ร้องไปก่อนตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ…’

“ค่ะ ทุกเช้าที่ป้ายรถเลย”

‘นั่นสิ เขารู้สินะ ว่าฉันขี้แย’

“ฮึๆ เขาเห็นทุกอย่างเลยนี่คะ”

Toshiko เอาผ้ากันเปื้อนเช็ดหน้าถูไปมา แล้วอ้าปากกว้าง ยิงฟันออกมา ฟันครอบทองวาบประกายในแสงเช้า

‘ร้องเสร็จแล้วให้ทำให้หัวเราะ… นี่ไง คุณ Yukie ดูสิ! นี่แหละสีของฉันเขาว่ามา!’

Yukie กลั้นไม่อยู่ หลุดหัวเราะออกมา ขณะหัวเราะ ภาพตรงหน้าก็พร่าเลือนเพราะน้ำตา

“ฮึๆ… สีทองสวยจริงๆ ค่ะ”

‘ใช่ไหมล่ะ! ฮ่าๆๆ ฮ่าๆ…’

เสียงหัวเราะของ Toshiko ปนกับเสียงร้องไห้ในไม่ช้า จนแยกไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร

*

ที่ยกพื้นด้านในร้าน Toshiko รินชาข้าวบาร์เลย์เย็นมาให้ แล้วควักปลาหมึกแห้งแผ่นหนึ่งจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อน ฉีกออกเป็นสองส่วน

“ขอโทษนะคะ มารบกวนตอนร้านยุ่ง”

‘ไม่เป็นไรจ้ะ แล้วคุณ Yukie จำได้ไหม วันงานแต่งของพวกเธอน่ะ’

“ค่ะ วันที่ 9 ธันวาคม วันนั้นหนาวนะคะ”

เป็นหน้าหนาวของโชวะ 43 Yukie สวมผ้าคลุมศีรษะเจ้าสาวสีขาว นั่งอยู่ในห้องรับแขกของบ้าน Miyauchi

‘ฉันน่ะ ร้องไห้ก่อนเจ้าสาวอีก คุณ Shuji ใส่ชุดมงสึกิ ตัวแข็งทื่อเดินมาหาฉัน บอกว่า คุณ Toshiko คนที่ต้องร้องคือเจ้าสาวนะครับ’

“ฮึๆ จำได้ค่ะ เขาสะดุดธรณีประตูบานเลื่อนด้วย”

‘ใช่ๆ! ฉันก็เลยบอกไปว่า ถ้าทำให้คุณ Yukie ร้องไห้ล่ะก็ จะแล่คุณเป็นสามชิ้นเหมือนปลาอาจิเลย’

“โธ่ คุณ Toshiko นี่”

Toshiko เลียนเสียงดังๆ ของ Shuji

‘แล้วคุณ Shuji ก็ยิงฟันขาวให้ดูหมด บอกว่า ไม่ทำให้ร้องหรอกครับ จะทำให้หัวเราะต่างหาก’

ปลาหมึกแห้งหลุดจากมือ Yukie

〈Yuki ก็หัวเราะไว้นะ〉

ที่ด้านหลังกระดาษใบจองในลิ้นชักตู้ชา ตัวหนังสือบันทึกนั้นลอยขึ้นมาในดวงตา

เขาพูดเรื่องเดียวกันมาตลอด ตั้งแต่วันแต่งงาน

“…เขาพูดอย่างนั้นจริงๆ เหรอคะ”

‘พูดจริงสิ ฉันได้ยินกับหูเลย ทั้งที่ผ่านมาเกือบสิบสองปีแล้ว ก็ยังจำได้ชัดเจน’

Yukie เอาฝ่ามือปิดปาก

“คืนวันแต่งงาน เขาก็พูดอะไรทำนองเดียวกันกับฉันค่ะ”

คืนนั้น Shuji ยังสวมชุดมงสึกิ นั่งพับเพียบตรงหน้า Yukie หน้าแดงก่ำ เกาหัวแกรกๆ

‘Yuki ผมพูดไม่เก่ง ก็เลยจะบอกแค่ข้อเดียว’

“…ค่ะ”

‘ทุกปี ผมจะยิงดอกไม้ไฟ ทุกปี ผมจะให้ Yuki ดู แล้วก็ทำให้ Yuki หัวเราะ แค่นั้นแหละ’

พูดจบเขายื่นมือใหญ่มา ตอนนั้นก็ชูแค่นิ้วก้อยเหมือนกัน

เสียงของเธอสั่น

“ฉันเกี่ยวก้อยกับเขาไปกี่ครั้งแล้วนะคะ ทั้งคืนแต่งงาน ทั้งคืนดอกไม้ไฟ… เขาเอาแต่สัญญา แม้แต่สัญญาที่รักษาไม่ได้ก็ยังสัญญา”

Toshiko โอบไหล่ Yukie ด้วยแขนอ้วนๆ จากผ้ากันเปื้อนยางมีกลิ่นปลาลอยมา

‘คุณ Yukie ก็รักษาอยู่นี่นา ปีนี้คุณก็หัวเราะได้ดีเลย ที่เขื่อนกันคลื่น เงยหน้ามองฟ้า ฉันเห็นกับตา’

Yukie ซุกหน้าลงบนไหล่ Toshiko น้ำตาทะลักออกมาพร้อมกัน ตั้งแต่เดือนสิงหาคมปีก่อน ร้องไห้ไปกี่ครั้งแล้วก็นับไม่ถ้วน แต่มันก็ยังไหลออกมาอีก

“ขอโทษนะคะ ฉันก็อีกแล้ว…”

‘เอาน่า ร้องไปๆ วันนี้ฉันร้องก่อน ก็เป็นไปตามลำดับแล้วล่ะ’

“ฮึๆ… ลำดับเหรอคะ”

‘ใช่สิ ลำดับที่คุณ Shuji กำหนดไว้ไง’

เสียงของ Toshiko ก็พังลงอีกครั้ง ทั้งสองกอดกันร้องไห้อยู่พักใหญ่ ที่หน้าร้าน ปลาอาจิบนน้ำแข็งส่องประกายเงียบๆ

*

ตอนเย็น Yukie พา Toshiko กลับมาที่โรงงาน วันนี้ Toshiko ก็ไม่ก้าวเข้าประตูเข้ามาเลยแม้แต่ก้าวเดียว

Tokuji อยู่หน้าโต๊ะทำงาน เปิดสมุดสูตรผสมอยู่ ในเสื้อดาโบชัตสึสีขาว คาบกล้องยาสูบที่ไม่ได้จุดไฟ เขาเอาตาซ้ายที่ไม่ขุ่นขาวเข้าไปใกล้หน้าเลข 5

“คุณพ่อคะ คุณ Toshiko มีเรื่องที่อยากถามให้ได้ค่ะ”

‘หึ อะไรล่ะ’

Toshiko กอดแผ่นตัวอย่างสีทองแนบอกด้วยสองมือ

“อาจารย์คะ สีของฉัน จะยิงขึ้นไปได้จริงๆ เหรอคะ คุณ Shuji เขียนไว้ว่าสักวันจะยิงให้”

Tokuji เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วใช้นิ้วเคาะสมุดสูตรผสมเบาๆ

‘เบอร์ห้าอยู่ตรงนี้ ปริมาณยาก็จดไว้แล้ว’

“งั้นก็…”

‘หึ ถ้าเป็นสีที่มีในสมุดสูตรผสม ก็ทำได้’

ด้านใน Akio ดันแว่นขึ้น เขาสอบผ่านเมื่อฤดูใบไม้ร่วงปีก่อน จึงมีใบอนุญาตเหมือนกัน

“อาจารย์ครับ ผมอยากทำครับ คราวนี้ผมอ่านลายมือพี่ได้แน่ครับ”

‘หึ ทำกับ Akio ปีหน้า วันเสาร์แรกของเดือนสิงหาคม’

Yukie นับนิ้ว วันเสาร์แรกของเดือนสิงหาคมปีหน้า ตรงกับวันที่ 1 สิงหาคม

“มะ ไม่จริงน่า… ฟันของฉันจะลอยขึ้นฟ้าเหรอ…”

‘ไม่ใช่ฟันของป้าสักหน่อย เป็นสีของป้าต่างหาก!’

Susumu พูดจากนอกประตู Toshiko ยืนทื่อเหมือนไม้กวาด แล้วก็ร้องไห้โฮออกมาในที่สุด พูดได้แค่ว่า ไม่เอาน่า ไม่เอาน่า ก็ไม่เป็นเสียงแล้ว

“คุณ Toshiko วันนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วคะ”

‘ไม่ต้องนับหรอก คุณ Yukie!’

ทุกคนหัวเราะ แม้แต่ Tokuji ก็เชิดกล้องยาสูบขึ้นตรงมุมปาก

Toshiko เอาผ้ากันเปื้อนเช็ดน้ำตา แล้ววางแผ่นตัวอย่างสีทองลงบนมือ Yukie เบาๆ

‘คุณ Yukie ฝากเก็บไว้ที่คุณจนกว่าลูกไม้ไฟจะเสร็จนะ ถ้าเอาไว้ที่บ้านฉัน เดี๋ยวจะเหม็นคาวปลา’

“ค่ะ จะเก็บรักษาอย่างดีเลยนะคะ”

*

คืนนั้น Yukie ยกแผ่นตัวอย่างสีทองขึ้นส่องกับแสงไฟที่ระเบียงไม้

Shuji เขียนสิ่งนี้ตอนไหนกันนะ

พฤศจิกายนเมื่อสองปีก่อน ช่วงที่เขาลงกุญแจโรงงานทุกคืน คืนที่ได้ยินเสียงไอเบาๆ สองครั้งจากอีกฟากของประตู คืนที่เธอวางชาโฮจิฉะในกระติกน้ำร้อนไว้หน้าประตูแล้วกลับไป

〈ตอนนั้น เขาอาจกำลังเขียนตัวหนังสือพวกนี้อยู่ก็ได้〉

กลั้นไอ ด้วยดินสอที่กุดสั้น เขียนว่า ถึงคุณ Toshiko

“คุณ Shuji คุณซ่อนอย่างอื่นไว้ที่ไหนอีกใช่ไหมคะ”

พอเอ่ยออกมา ส่วนลึกในอกก็ร้อนผ่าว

คำตอบมีเพียงเสียงคลื่น

ข้างๆ Susumu คาบนกหวีด ปิ๊ ปิ๊ ปี๊ด

“…ค่ะ เงยหน้ามองฟ้าก็ได้”

Yukie เงยหน้าขึ้น บนท้องฟ้าหลังพายุ ดวงดาวพราวเต็มจนแทบจะร่วงลงมา

〈วันที่ 1 สิงหาคมปีหน้า จะให้เขายิงสีทองขึ้นไปบนท้องฟ้าผืนนั้น〉

Yukie ชูนิ้วก้อยของตัวเองขึ้นเบาๆ

── จบบทที่ 11 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

Yukie Miyauchiช่างทำดอกไม้ไฟ ภรรยาSusumuMiyauchiลูกชาย ป.5Toshiko Nagaiเมียเจ้าของร้านปลาเพื่อนShujiMiyauchiสามีผู้ล่วงลับช่างดอกไม้ไฟTokuji Miyauchiพ่อสามี ช่างใหญ่Akio Higuchiช่างดอกไม้ไฟ ได้ใบอนุญาตลูกชายนกหวีดให้มองขึ้นฟ้าNEWเพื่อนที่นำบันทึกของสามีมาให้สามีผู้ล่วงลับตามหาถ้อยคำที่ซ่อนไว้NEWพ่อสามีจะทำลูกสีทองNEWน้องลูกพี่ของสามีจะทำลูกสีทองNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย yu-taro- ไปยังบทที่ 12

กระเป๋าสูทตอนที่คนนี้เขียน: 15 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 12) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ