มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 12

กระเป๋าสูท

ผู้เขียนบทนี้: yu-taro-

พรึ่บ! สูทสีกรมท่าหล่นลงมาคลุมหัวของ Susumu Miyauchi

เย็นวันอังคารที่ 9 ธันวาคม โชวะ 55 กลิ่นการบูรฟุ้งไปทั่วห้องนั่งเล่น

“แม่จ๋า มองไม่เห็นเลยนะ!”

เสียงของ Susumu Miyauchi อู้อี้อยู่ในสูท พอยกมือสองข้างขึ้น แขนเสื้อก็ห้อยยาวเลยข้อศอกลงมา แกว่งไปมา ชายสูทยาวลงมาถึงใต้เข่า

“โอ๊ย ตายจริง ก็บอกแล้วไงว่าให้ค่อย ๆ หยิบออกมา”

Yukie Miyauchi หัวเราะอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ในมือถือชุดเดรสสีม่วงอ่อนสำหรับใส่ออกงาน

วันนี้ครบสิบสองปีที่แต่งงานกันมา

ปีที่แล้ว วันที่ 9 เธอเปิดตู้ไม่ลง ปีนี้ Susumu Miyauchi เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเอง เขาเอาเงินอั่งเปาที่เหลือกับเงินค่าขนมที่เก็บมาตั้งแต่ฤดูร้อน จะพาแม่ไปร้าน “คาโมเมะเท” คนที่โทรไปจองโต๊ะให้คือ Toshiko Nagai

ข้าง ๆ ชุดเดรสสีม่วงอ่อน มีสูทของ Shuji Miyauchi แขวนอยู่ เมื่อสองปีก่อน ในคืนวันครบรอบ Yukie Miyauchi แขวนไว้ตรงนี้เอง แล้วก็ไม่เคยแตะต้องอีกเลย

“แทนพ่อไงล่ะ ผมจะใส่เสื้อของพ่อไป”

Susumu Miyauchi พับแขนเสื้อขึ้น แล้วแอ่นอกอย่างภูมิใจ ฟันหน้าขึ้นครบแล้ว ตอนนี้ต่อให้หัวเราะ ลมก็ไม่รั่วออกมาอีก

“ฮึฮึ หมีน้อยตัวโคร่งเชียวนะเนี่ย”

“ไม่ใช่หมีนะ… เอ๊ะ มีอะไรอยู่ข้างในด้วย”

Susumu Miyauchi ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋านอก สิ่งที่หยิบออกมาคือกระดาษห่อลูกอมมินต์ยับยู่ยี่

มือของ Yukie Miyauchi ชะงักไป

ในคืนนั้น ระหว่างทางกลับผ่านป่าสน Shuji Miyauchi จับมือเธอไว้แล้วสอดลงไปในกระเป๋านี้ เสียงกรอบแกรบที่ดังอยู่ข้างใน

Susumu Miyauchi เอากระดาษห่อลูกอมใส่กลับเข้าไปในกระเป๋าเบา ๆ จากนั้นก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าด้านในของสูท

“ตรงนี้ก็มีนะ”

สิ่งที่ดึงออกมาคือกระดาษพับสี่ทบ เป็นกระดาษวาชิบาง ๆ กระดาษแบบเดียวกับที่ใช้แปะเปลือกลูกพลุในโรงงาน

ด้านนอกมีตัวหนังสือลายมือดินสอเส้นหนา

ถึงยูกิ

ปลายตัวอักษรสะบัดไปทางขวา

“แม่จ๋า…”

Susumu Miyauchi ถือกระดาษไว้สองมือ เงยหน้ามองแม่ Yukie Miyauchi รับมาแล้วกดไว้ที่หน้าอก เธอเปิดมันไม่ได้

“…เดี๋ยวแม่ค่อยอ่านที่ร้านนะ”

“ทำไมล่ะ”

“พ่อต้องตั้งใจจะยื่นให้ที่ร้านนั้นแน่ ๆ เลย แม่เลยจะอ่านที่โต๊ะเดิม”

Susumu Miyauchi ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าหงึกหนึ่ง

*

ลมที่ถนนริมท่าเรือเย็นจนบาดแก้ม ป่าสนส่งเสียงครืนครั่นอยู่ข้างหลัง

พอผลักประตูร้านคาโมเมะเท ก็ได้กลิ่นซอสหอมหวาน ผ้าปูโต๊ะลายตารางสีแดงขาว เตาน้ำมันก๊าด ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากสองปีก่อนเลย

“เชิญครับ คุณนายตระกูล Miyauchi ใช่ไหมครับ”

เจ้าของร้าน กินโซ คาโมชิตะ เดินออกมาจากด้านใน เป็นชายร่างเตี้ยกลมป้อม อายุเลยหกสิบมาหลายปี ศีรษะล้านเลี่ยนเป็นมัน สวมหมวกพ่อครัวสีขาว ใต้จมูกกลมแดงมีหนวดขาวเป็นแปรง ดวงตาสีน้ำตาลเล็ก ๆ พอยิ้มทีไรก็จมหายเข้าไปในรอยย่น Yukie Miyauchi นึกว่าเหมือนตุ๊กตาดารุมะใจดี

“ใช่ค่ะ เมื่อสองปีก่อน ฉันมากับสามี…”

“จำได้เลยครับ โต๊ะริมหน้าต่างตัวนั้นใช่ไหม เว้นไว้ให้แล้วครับ”

“ขอบคุณมากค่ะ ขอโทษจริง ๆ นะคะ ที่รบกวน”

“วันนี้ผมเป็นพ่อเองนะ! ขอแฮมเบิร์กสองที่ครับ!”

Susumu Miyauchi ทั้งที่ยังใส่สูทตัวโคร่งอยู่ ก็เขย่งตัวสั่ง

“ฮึฮึ วันนี้เจ้าหนูคนนี้เป็นหัวหน้าครอบครัวค่ะ”

“ครับ แฮมเบิร์กสองที่ หัวหน้าครอบครัวตัวจิ๋วนี่ดูสง่าจริง ๆ”

กินโซสั่นหนวดขาวหัวเราะ

นอกหน้าต่างเป็นท่าเรือที่มืดสนิทแล้ว Yukie Miyauchi นั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดียวกับคราวนั้น แล้วคลี่กระดาษวาชิบนโต๊ะออกเบาๆ

ถึงยูกิ

ผ่านมาสิบปีแล้วนะ

อะไรที่พูดออกปากได้ คงมีอย่างเดียว เลยเขียนไว้ตรงนี้

ครั้งแรกที่ได้เห็นยูกิ คือฤดูร้อนตอนยูกิอายุยี่สิบเอ็ด ที่ร้านขายของริมหาด ยูกิยกขวดน้ำรามุเนะขึ้นส่องแสงแดด แล้วหัวเราะอยู่คนเดียวว่าสวยจัง

เราอยากส่งสีนั้นขึ้นไปบนท้องฟ้าให้ได้

คืนงานกีฬาสี ตอนตั้งชื่อให้สี ยูกิบอกว่าสีรามุเนะใช่ไหม เราดีใจจนมือสั่น

คืนวันแต่งงาน เราสัญญาไว้ว่าจะให้ดูทุกปี สิบปีแล้ว รักษาสัญญาได้

คืนที่ Susumu เกิด ยูกิไม่ยอมนอน กุมมือลูกไว้ ส่วนเราก็กุมมือยูกิไว้

สูทตัวนี้ ตัวโคร่งใช่ไหมล่ะ ยูกิต้องสังเกตเห็นแน่

ขอโทษนะ

ทุกปีวันที่ 9 ธันวาคม มาที่นี่นะ พาลูกมาด้วย

สอนลูกจับมีดกับส้อมด้วย เราน่ะ ทำได้ไม่เอาไหนเลย

ดีใจที่ยูกิมาอยู่ด้วย

ขอบใจสำหรับสิบปีนี้

Shuji Miyauchi

ยังอ่านไม่ทันจบ ตัวหนังสือก็พร่าเลือน

〈ดีใจที่ยูกิมาอยู่ด้วย〉

คืนนั้น Shuji Miyauchi หน้าแดงไปถึงใบหู พูดได้แค่ประโยคเดียวเท่านั้น ที่เหลือทั้งหมดเขาเก็บไว้ในกระเป๋าด้านในนี้

“คุณ Shuji… ตอนนั้นที่ฉันบอกว่าสีรามุเนะ…”

Yukie Miyauchi เอาฝ่ามือปิดปาก

ในโรงงานวันหนึ่งของฤดูใบไม้ร่วงนั้น Shuji Miyauchi พูดว่า “สีรามุเนะเหรอ ดีนี่นา” แล้วก็ขยับดินสอทันที ใบหน้าหันไปทางสมุดสูตรผสม เธอไม่เคยรู้เลยว่ามือเขาสั่น

หยดน้ำตาตกลงบนกระดาษวาชิ Yukie Miyauchi รีบยกกระดาษหนีออกห่าง

“แม่จ๋า ก้มหน้าอยู่นะ”

Susumu Miyauchi พูดขึ้นจากฝั่งตรงข้าม ที่นี่เป็นในร้าน เขาจึงไม่เป่านกหวีด แต่เขายื่นมือออกมาจากแขนเสื้อตัวโคร่ง แล้วเอามือวางทับมือแม่ที่อยู่บนโต๊ะ

มือเล็ก ๆ แต่อบอุ่น

“…จ้ะ แม่จะมองขึ้นข้างบนนะ”

Yukie Miyauchi เงยหน้าขึ้น บนกระจกหน้าต่างสะท้อนใบหน้าของตัวเอง ที่กำลังร้องไห้ทั้งยิ้ม

“ในนี้เขียนถึงลูกด้วยนะ ว่าสอนลูกจับมีดกับส้อมด้วย เราน่ะ ทำได้ไม่เอาไหนเลย”

“พ่อทำไม่เก่งเหรอ”

“ฮึฮึ จริงนะ เมื่อสองปีก่อนที่นี่ พ่อจับกลับข้างเลยล่ะ”

*

แฮมเบิร์กถูกยกมาเสิร์ฟ ร้อนฉ่าส่งเสียงดังฉู่ฉ่า

Susumu Miyauchi จ้องมีดกับส้อมสีเงินเขม็ง มือขวาถือส้อม มือซ้ายถือมีด

“Susumu Miyauchi ลูก จับกลับข้างแล้วนะ”

“ข้างไหนก็ตัดได้นี่นา”

คำพูดนั้นเหมือนพ่อเหลือเกิน Yukie Miyauchi จึงหลุดหัวเราะออกมา

ทันทีที่ Susumu Miyauchi ขยับมีด แฮมเบิร์กก็ลื่นไถลหลุดจากกระทะเหล็กออกไป เสียงฉึ่งเบา ๆ ดังขึ้นบนผ้าปูโต๊ะ

“โอ๊ย ตายจริง”

“หนีไปแล้ว! ตัวนี้มีชีวิตนี่นา!”

“ฮึฮึ… ตายจริง ลูกคนนี้”

Yukie Miyauchi กลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหว ทั้งหัวเราะ น้ำตาก็ไหลพรากลงมาอีก

〈หนีไปแล้วแฮะ ตัวนี้มีชีวิตแน่ ๆ〉

เมื่อสองปีก่อน ที่โต๊ะเดียวกันนี้ มีคนหนึ่งพูดแบบเดียวกันเป๊ะ

อีกฟากของเคาน์เตอร์ กินโซกำลังเอามือกดหนวดขาวไว้ ไหล่สั่นเล็กน้อย ครู่ต่อมา เขาก็ยกแฮมเบิร์กที่ใหม่มาวางบนกระทะเหล็กหนึ่งที่

“อันนี้ผมแถมให้ครับ เหมือนเมื่อสองปีก่อนเปี๊ยบเลย”

“ขอโทษนะคะคุณเจ้าของร้าน ทำผ้าปูโต๊ะเลอะหมดเลย”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ… คุณนายครับ ขอเล่าอะไรให้ฟังสักเรื่องได้ไหม”

“…ค่ะ”

กินโซดึงเก้าอี้ที่ว่างอยู่ออกมานั่ง

“เดือนพฤศจิกายนปีนั้น คุณ Shuji Miyauchi มาที่นี่คนเดียวครับ ตอนกลางวัน ช่วงที่ร้านปิดอยู่ บอกว่าวันที่ 9 ธันวาคมจะพาภรรยามา ขอให้สอนวิธีใช้มีดกับส้อมหน่อย”

“…คุณ Shuji Miyauchi น่ะเหรอคะ”

“ใช่ครับ มาอยู่สามวัน มือใหญ่ ๆ นั่นก็ตั้งใจสุดชีวิตเลย พอถึงวันที่สามก็จับได้ถูกต้องแล้วครับ”

Yukie Miyauchi เบิกตากว้าง

“แต่คืนนั้น… เขาจับกลับข้างนี่คะ…”

“ใช่ครับ ผมเลยถามตอนจ่ายเงิน หลังจากที่คุณนายเดินออกไปข้างนอกก่อน ว่าตั้งใจใช่ไหม”

ดวงตาเล็ก ๆ ของกินโซเปียกแวววาวอยู่ในรอยย่น

“คุณ Shuji Miyauchi ยิ้มโชว์ฟันขาวทุกซี่ แล้วพูดว่า ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่เมียหัวเราะก็พอ”

ในร้านเงียบกริบ กาน้ำบนเตาน้ำมันก๊าดส่งเสียงดังเบา ๆ

〈ไม่ทำให้ร้องไห้หรอก จะทำให้หัวเราะ〉

คำพูดในวันแต่งงานที่ได้ยินมาจาก Toshiko Nagai

แฮมเบิร์กที่กระเด็นไป จะตั้งใจหรือไม่ ไม่มีใครรู้ แต่การจับมีดกับส้อมกลับข้างนั้น เป็นสิ่งที่เขาตัดสินใจเอง

Yukie Miyauchi ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ

“คุณ Shuji Miyauchi ไม่เอาไหนเลย…”

เสียงของเธอหยุดไม่อยู่อีกแล้ว

“แม่จ๋า…”

Susumu Miyauchi ลงจากเก้าอี้ เดินอ้อมไปด้านหลังแม่ ใช้แขนเสื้อตัวโคร่งลูบหลังแม่ เหมือนที่ Shuji Miyauchi เคยทำให้บ่อย ๆ

“ขอโทษนะ Susumu Miyauchi ขอโทษนะ… วันนี้แม่ร้องไห้ตลอดเลย”

“ไม่เป็นไรหรอก พ่อตั้งใจจะทำให้แม่หัวเราะนี่นา เมื่อกี้แม่ก็หัวเราะจริง ๆ แล้วนะ”

“…จ้ะ หัวเราะแล้ว หัวเราะเยอะเลย”

Yukie Miyauchi เงยหน้าขึ้น ใช้สองมือประคองแก้มของ Susumu Miyauchi เป็นแก้มนุ่ม ๆ สีชมพูระเรื่อ

*

ตอนกำลังจะกลับ กินโซเรียกทั้งสองคนไว้ที่หน้าประตู

“แล้วก็อีกเรื่องหนึ่งครับ คุณ Shuji Miyauchi ฝากของไว้กับผมชิ้นหนึ่ง”

“เอ๊ะ…”

“แต่จะให้ก็ต่อเมื่อหนู Susumu Miyauchi ใช้มีดกับส้อมกินแฮมเบิร์กหมดหนึ่งที่ด้วยตัวเองอย่างถูกต้อง เป็นสัญญาที่ให้ไว้ครับ”

Susumu Miyauchi ปล่อยแขนสูทตกลงดังพรึ่บ แล้วตาโตกลม

“เจ้าตัวเล็กนี่ ให้กินคนเดียว… หรือคะ”

“ใช่ครับ คุณ Shuji Miyauchi บอกว่าให้หนู Susumu Miyauchi ปีที่แล้ววันที่ 9 ไม่ได้มา ผมก็เก็บไว้ข้างในมาตลอดเลยครับ”

“คุณ Shuji Miyauchi… ถึงขนาดฝากถึงลูกด้วย…”

“ผมจะฝึก! แม่สอนผมหน่อยนะ! พ่อเขียนไว้ว่าให้สอนไง!”

“จ้ะ… จ้ะ แม่จะสอน”

Yukie Miyauchi พยักหน้า ทุกครั้งที่พยักหน้า น้ำตาก็ร่วงลงมาอีก

“ร้านจะปิดตั้งแต่วันที่ 28 ธันวาคม ถึงวันที่ 9 มกราคมครับ วันที่ 10 มกราคมเปิดอีกครั้ง มาเมื่อไรก็ได้นะครับ”

กินโซยิ้มกว้างอยู่ใต้หนวดขาว

*

บนถนนผ่านป่าสน ดวงดาวส่องแสงเย็นเยียบ

Susumu Miyauchi เดินล้วงมือในกระเป๋าสูทตัวโคร่ง บางครั้งก็เอามือที่ใช้ถือตะเกียบมาทำท่าถือมีดกับส้อม มือขวาถือมีด มือซ้ายถือส้อม

“แบบนี้ใช่ไหม แม่จ๋า แบบนี้ใช่ไหม”

“ฮึฮึ ใช่แล้วจ้ะ คราวนี้ถูกต้องแล้ว”

“พ่อฝากอะไรไว้นะ”

“ไม่รู้สิจ๊ะ แม่เองก็ไม่รู้เหมือนกัน”

Yukie Miyauchi เอามือกดกระดาษวาชิที่พับไว้ ซึ่งอยู่ในกระเป๋าเสื้อโอเวอร์โค้ตของตัวเอง

ขอบใจสำหรับสิบปีนี้

เธอไล้ตัวหนังสือนั้นด้วยปลายนิ้ว

จู่ ๆ Susumu Miyauchi ก็จับมือ Yukie Miyauchi แล้วดึงเข้าไปในกระเป๋าของตัวเองดังเสียงดึง ในกระเป๋าสูท กระดาษห่อลูกอมมินต์ส่งเสียงกรอบแกรบ

“…Susumu Miyauchi”

“พ่อก็ทำแบบนี้ใช่ไหม ตอนเดินกลับ แม่เคยเล่าให้ฟังนี่นา”

Yukie Miyauchi พูดอะไรไม่ออก ในกระเป๋า มือเล็ก ๆ กำมือของเธอไว้แน่น

บนท้องฟ้าที่เงยขึ้นมอง ดวงดาวพร่าเลือนไปหมด

〈คุณ Shuji Miyauchi คุณยังอยู่ที่ไหนสักแห่งใช่ไหม〉

เขาเลือกที่ซึ่งต้องมีใครสักคนมาเปิดพบเสมอ ก้นกระป๋อง หนังสือสอบ หลังตัวอย่างสินค้า กระเป๋าสูท

และคราวนี้ คือวันที่ Susumu Miyauchi จะใช้มีดกับส้อมได้ด้วยตัวเอง

“Susumu Miyauchi ช่วงปิดเทอมหน้าหนาว เรามาฝึกกันทุกคืนนะ แล้ววันที่ 10 มกราคม พอร้านเปิด เราก็ไปกัน”

“อื้อ! แฮมเบิร์ก ไม่ให้หนีแน่ ๆ เลย!”

จากอีกฟากของป่าสน เสียงทะเลฤดูหนาวซัดเข้ามาแล้วถอยกลับไป

── จบบทที่ 12 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

Yukie Miyauchiช่างทำดอกไม้ไฟ ภรรยาShuji Miyauchiสามีผู้ล่วงลับ ช่างดอกไม้ไฟSusumu Miyauchiลูกชาย ป.5Toshiko Nagaiเมียเจ้าของร้านปลาGinzo Kamoshitaเจ้าของร้านคาโมเมะเทอิสามีผู้ล่วงลับจดหมายในเสื้อสูทNEWลูกชายพาออกไปที่ร้านNEWเพื่อนจองที่นั่งไว้NEWเจ้าของร้านผู้เผยความลับสามีใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย yu-taro- ไปยังบทที่ 13

มือสีครามตอนที่คนนี้เขียน: 15 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 13) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ