บทที่ 10
วันเสาร์แรกของเดือนสิงหาคม
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
“แม่จ๋า! ใต้ลูกอมมีลายมือของพ่อด้วย!”
เสียงดังของ Susumu ลอยออกมาจากในบ้าน
เย็นวันจันทร์ที่ 13 สิงหาคม Yukie นั่งยองอยู่หน้าประตูบ้าน จุดไฟต้อนรับวิญญาณของเทศกาลโอบง ก้านปอแตกเปรี๊ยะปร๊ะ ควันขาวลอยไปทางป่าสน
“คุณพ่อคะ ฝากดูไฟด้วยนะคะ”
Yukie ฝากไฟไว้กับ Tokuji แล้ววิ่งไปที่หิ้งบูชา
ข้างรูปถ่าย ถัดจากกล่องใส่ของจุกจิกที่ทำด้วยหนัง มีกระป๋องลูกอมมินต์วางอยู่ ทางโรงพยาบาลส่งคืนมาพร้อมกับกล่องใบนั้น Susumu บอกว่านี่เป็นลูกอมของพ่อ ห้ามแตะ ตลอดมาจนถึงวันนี้จึงไม่มีใครเปิดฝา คืนนี้ Susumu เปิดเองเพราะจะถวายลูกอมให้พ่อสักเม็ดตอนพ่อกลับมา
ที่ก้นกระป๋องมีกระดาษสีขาวพับเล็กๆ จมอยู่ ด้านหน้าเป็นลายมือดินสอเส้นหนา
ถึงสุสุมุ
ปลายตัวอักษรกระดกขึ้นทางขวา
“แม่จ๋า อ่านให้หน่อย หนูมือสั่นจนอ่านไม่ไหวอะ”
“…จ้ะ แม่อ่านให้นะ”
Yukie คลี่กระดาษออกเบาๆ
ถึงสุสุมุ
กินลูกอมหรือยัง วันละเม็ดนะเว้ย
พ่อน่ะ ชอบเสียงขลุ่ยของสุสุมุที่สุดเลย
ที่เป่าตรงทางเดินในโรงพยาบาลน่ะ สุดยอดจริงๆ
แม่เขาชอบก้มหน้า ตอนนั้นสุสุมุช่วยให้แม่เงยหน้าขึ้นด้วยนะ
แก้มของสุสุมุเป็นสมบัติของพ่อ
พ่อ
อ่านยังไม่ทันจบ เสียงก็ติดอยู่ในลำคอ
“บอกว่าสุดยอดด้วย… ทั้งที่คุณหมอดุเอาแท้ๆ…”
Susumu ถือกระดาษไว้สองมือ ใช้นิ้วไล้ตามตัวอักษรซ้ำแล้วซ้ำอีก แก้มกลมป้อมย่นเบี้ยวขึ้นมา
“ฮึๆ ตอนนั้นพ่อหัวเราะเสียงดังจนได้ยินกันทั้งชั้นสามเลยนะ”
“อื้อ… อื้อ…”
Susumu เอาแขนเสื้อเช็ดหน้าถูไปมา แล้วหยิบลูกอมในกระป๋องมาเม็ดหนึ่งวางไว้หน้ารูปถ่าย อีกเม็ดใส่เข้าปากตัวเอง
“วันละเม็ดนี่นา แบ่งกับพ่อครึ่งหนึ่ง”
กลิ่นเย็นซ่าลอยอบอวลไปทั่วห้องพระ Yukie ซบแก้มลงบนก้นสองวงของ Susumu
〈เขารู้อยู่แล้วสินะ ว่ากระป๋องใบนี้จะกลับมาบ้าน〉
หน้าประตูไฟต้อนรับวิญญาณยังลุกอยู่ Tokuji ไม่ขยับจากหน้ากองไฟ จ้องตาซ้ายข้างที่ยังไม่ขุ่นมัวไปยังปลายควันอย่างนิ่งงัน
*
บ่ายวันจันทร์ที่ 20 สิงหาคม
ขณะที่ Yukie ติดกระดาษเปลือกลูกดอกไม้ไฟอยู่ในโรงงาน Akio ก็เปิดหนังสือสอบอยู่ที่โต๊ะทำงานด้านใน เป็นหนังสือที่ปิดทิ้งไว้ตั้งแต่เดือนมิถุนายนเพราะมัวเตรียมงานแข่งขันดอกไม้ไฟ เหลือเวลาอีกแค่สองเดือนกว่าๆ ก็จะถึงการสอบฤดูใบไม้ร่วงแล้ว
จู่ๆ Akio ก็ลุกพรวด เก้าอี้ดังโครมครามขึ้นมา
“พี่ครับ! อาจารย์ครับ!”
แว่นกรอบทองไหลลงมาถึงปลายจมูก ระหว่างนิ้วของ Akio หนีบกระดาษจดหมายที่พับสี่ทบไว้
“ตรงหน้าสุดท้ายของบทกฎเรื่องดินปืน… มีลายมือของพี่ชายครับ”
“ของคุณ Shuji…”
“ตอนอ่านสามรอบเมื่อหน้าหนาว ไม่มีแน่ๆ ครับ ไม่มีแน่นอนเลย”
มือของ Yukie ที่ถือกระดาษหยุดนิ่ง ตอนหน้าหนาวไม่มีอย่างนั้นหรือ
“คืนที่เขากลับมาพักบ้านเมื่อเดือนพฤษภาคมน่ะ เขาเข้ามาอยู่ที่นี่คนเดียวราวสิบนาทีค่ะ”
ด้านใน Tokuji เอากล้องยาสูบค้างไว้ที่มุมปาก Akio ใช้มือที่สั่นคลี่จดหมายออก แล้วเริ่มอ่านออกเสียง
ถึงอากิโอะ
ถ้าอ่านมาถึงตรงนี้ได้ ก็แปลว่าตั้งใจอยู่บ้างนะ
ลายมือแกมันห่วย แต่มือแกน่ะประณีต
ลูกไม้ไฟไม่ได้ทำด้วยตัวหนังสือ แต่ทำด้วยมือ เพราะงั้นแกสอบผ่านแน่
พอผ่านแล้ว ช่วยทำลูกไม้ไฟของมิยะอุจิต่อด้วย พ่อคนเดียวเอวไม่ไหวหรอก
แล้วก็ช่วยบอกพ่อไว้ที
ลูกไม้ไฟของพ่อ เป็นแบบอย่างที่ดีที่สุดของฉันมาตลอด
พูดออกไปตรงๆ พ่อก็จะ “หึ” ใส่ เลยเขียนไว้ตรงนี้
ฝากยูกิกับสุสุมุด้วย
พี่ชาย
พออ่านจบ Akio ก็กดกระดาษแนบอกแล้วทรุดนั่งยองลง
“โธ่เอ๊ย… พี่ชายนี่ รู้ว่าผมจะเปิดหนังสือก็ตอนใกล้สอบสินะครับ…”
“ใช่จ้ะ เขารู้ว่าถ้าเป็นคุณ Akio ก็ต้องเปิดแน่”
“พี่ครับ ผม…”
พูดแค่นั้น Akio ก็หันไปทางด้านใน Tokuji นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานโดยไม่พูดอะไรสักคำ
“อาจารย์ครับ พี่ชายฝากให้บอกครับ”
“หึ ได้ยินแล้ว”
“ว่าลูกไม้ไฟของอาจารย์ เป็นแบบอย่างที่ดีที่สุดครับ”
“…อย่าพูดสองรอบ”
มือซ้ายของ Tokuji ที่นิ้วก้อยสั้นเลื่อนไปที่กระเป๋าหน้าอกของเสื้อดาโบ ในนั้นไม่มีอะไรอยู่แล้ว แต่ Tokuji ก็ยังเอาฝ่ามือกดทับกระเป๋าแบนๆ นั้นไว้แน่นครั้งหนึ่ง
“ไอ้บ้าเอ๊ย… ถ้าพูดต่อหน้ากันตรงๆ ฉันก็คงไม่ ‘หึ’ หรอก จะนั่งฟังให้ดีๆ เลย”
ปลายเสียงแหบพร่า Tokuji หันหลังกลมๆ ไปมองทางหน้าต่างโรงงาน
Yukie ทั้งที่นิ้วยังเปื้อนแป้งเปียก ก็เอามือสองข้างปิดปากไว้
*
คืนวันอังคารที่ 21 สิงหาคม
ในวันเดียวกันเมื่อหนึ่งปีก่อน Shuji สวมเสื้อเชิ้ตคอเปิดสีขาว ขึ้นรถบัสไปคนเดียว
หลัง Susumu หลับแล้ว Yukie ไปนั่งอยู่หน้าตู้ใส่ถ้วยชาม ลิ้นชักบนสุดมีบันทึกและตราประทับของ Shuji เก็บอยู่ หลังงานศพ มีแต่ที่นี่ที่ Yukie ไม่อาจเปิดได้เลย
〈ให้ Susumu ก็กระป๋องลูกอม ให้คุณ Akio ก็หนังสือสอบ〉
เขาวางไว้ในที่ที่แต่ละคนต้องเปิดสักวันแน่ๆ
〈ถ้าอย่างนั้น ฉันเองก็…〉
พอดึงลิ้นชักออก กลิ่นกระดาษก็โชยขึ้นมา บนสุดมีซองจดหมายสีขาวยับย่น เป็นของโรงพยาบาลประจำจังหวัด ซองที่หล่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อฮัปปิเมื่อหนึ่งปีก่อน
Yukie ดึงใบนัดออกมา ตัวอักษรด้านหน้าเหมือนที่เห็นเมื่อปีก่อนไม่ผิดเพี้ยน เธอพลิกกลับ
ด้านหลังเต็มไปด้วยตัวอักษรดินสอเล็กๆ เรียงกัน
คืนวันที่ 21 สิงหาคม
หมอบอกให้เข้าโรงพยาบาล ปฏิเสธไป
นั่งอยู่ที่เฉลียงบ้าน ยูกิก็ตื่นขึ้นมา ไม่ถามอะไรเรื่องโรงพยาบาลเลย แค่มานั่งข้างๆ
จับมือกัน เป็นมือที่อุ่นดี
ถ้าบอกยูกิไป ฤดูใบไม้ร่วงของยูกิจะกลายเป็นหน้าร้องไห้
ฉะนั้นฉันจะหัวเราะ จะวิ่งในงานกีฬาสี จะตั้งชื่อสีให้ด้วย
ยูกิก็หัวเราะไว้นะ
ถ้ามีมือคู่นี้ ต่อให้ไม่มีฉัน ยูกิก็ไม่เป็นไร
มือของยูกิ เป็นมือที่ประคองใครสักคนได้แน่ๆ
ไม่เป็นไรหรอกน่า
Yukie ถือกระดาษอยู่อย่างนั้น ขยับตัวไม่ได้
คืนนั้น Shuji พูดว่า แค่อากาศร้อนน่ะ ทั้งที่มองทะเลอยู่ แล้วเอามือใหญ่ๆ ห่อมือเธอไว้ รอยแผลไฟไหม้บนหลังมือสัมผัสปลายนิ้วเธอสากๆ
ตอนนั้น เขารู้ทุกอย่างแล้ว รู้แล้วก็ตัดสินใจจะหัวเราะ
“คุณ Shuji…”
เธอมองมือตัวเอง นิ้วที่ติดกระดาษ มือที่ลูบหลังของ Susumu มือที่เดินไปมาระหว่างห้องผู้ป่วยกับโรงงาน ขนถ่ายถ้อยคำ
〈พี่ครับ เหมือนมือของพี่ชายผมเลยนะครับ〉
เสียงของ Akio ก้องอยู่ลึกในอก
“มือของฉัน ประคองไว้ได้ดีไหมคะ”
ไม่มีคำตอบ จากเฉลียงที่เปิดอยู่ เสียงคลื่นยามค่ำคืนซัดเข้ามาแล้วถอยกลับไป
น้ำตาหยดลงบนใบนัดดังแปะ Yukie รีบเอากระดาษออกห่าง แล้วก็เลิกเอาออกห่างอีก เธอกอดกระดาษแนบอก ร้องไห้เสียงดัง เป็นน้ำตาของหนึ่งปีเต็ม
ทั้งร้องไห้ Yukie ก็หัวเราะ ยูกิก็หัวเราะไว้นะ เพราะเขาเขียนไว้อย่างนั้น
*
ต้นเดือนพฤศจิกายน ข่าวสอบผ่านของ Akio ก็มาถึง
Akio โบกกระดาษแจ้งผลอยู่หน้าโรงงานจนทำแว่นตกถึงสามครั้ง Tokuji พูดแค่ “หึ” แล้วคืนนั้นก็ยกมือไหว้อยู่หน้ารูปถ่ายของ Shuji นานแสนนาน
*
คืนวันเสาร์ที่ 2 สิงหาคม ปีโชวะที่ 55
บนเขื่อนกั้นคลื่น ปีนี้ก็แน่นไปด้วยผู้คนอีกครั้ง Yukie นั่งอยู่ที่เดิมเหมือนปีที่แล้ว
ข้างๆ Susumu ห้อยนกหวีดไว้ที่คอ ฟันหน้าที่หลุดไปตอนนั้นขึ้นมาครบแล้ว
บนแพกลางทะเลมี Tokuji กับ Akio อยู่ ลูกสุดท้ายของมิยะอุจิ สองคนที่มีใบอนุญาตทำตามหน้า “ลูกไม้ไฟของยูกิ” ในสมุดสูตรผสมทุกอย่าง Yukie ปีนี้ก็ติดกระดาษและคอยเฝ้ามองท้องฟ้าเหนือลานตาก
กลางทะเล ไฟฉายกะพริบสามครั้ง
“แม่จ๋า มองขึ้นไปบนฟ้าสิ!”
ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ดดด
เสียงนกหวีดดังตรงแน่ว
แล้วก็มีเสียงตูมสะเทือนไปถึงก้นท้อง ที่สูงลิบ แสงขาวบริสุทธิ์แผ่บานออก สายไฟทิ้งตัวลงมาเหมือนใบหลิว เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินแบบลูกอมรามุเนะ เป็นสีท้องปลาทอง เป็นสีแก้มของ Susumu
ข้างขวาของ Yukie ไม่มีใครอยู่ มือเธอไม่เอื้อมไปอีกแล้ว
สีสันค่อยๆ เลือนหายไปทีละสาย ลงสู่ทะเลสีดำ
น้ำตาไม่หยุดไหล แต่ Yukie ก็เงยหน้าขึ้น
〈ฉันกำลังมองหน้ายูกิอยู่นะ〉
เพราะอย่างนั้น เธอจึงหัวเราะ ให้ตาหยีลงเป็นเส้น
“คุณ Shuji ปีนี้ฉันก็มองขึ้นไปบนฟ้าอย่างดีเลยนะคะ”
Yukie เงยมองท้องฟ้าที่แสงสุดท้ายดับไปแล้วอยู่นานแสนนาน
── จบบทที่ 10 ──
