มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 7

เมื่อรุ่งเช้ามาถึง

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

มิมิพูดแล้ว

“นลิน”

เป็นเสียงเบา ๆ แหบนิดหน่อย แต่ละพยางค์ดูเก้ๆ กัง ๆ เหมือนก้อนหินที่เพิ่งลองวางลงไป ถึงอย่างนั้นก็เป็นเสียงจริง ๆ ไม่ใช่เสียงลมหายใจ แต่เป็นเสียงพูด

นลิน วัฒนกุล หยุดมือที่กำลังเช็ดโต๊ะของแม่

เช้าวันที่สิบหกเมษายน ห้าวันผ่านไปนับจากคืนที่สนามกีฬา ทั้งสามคนมาอยู่ที่บ้านริมคลอง คนที่เสนอให้ช่วยกันเอาฝุ่นสิบปีออกไปจากบ้านคือนลินเอง ในห้องของแม่ที่อยู่ลึกสุดของชั้นสอง มีนลินกับมิมิ ส่วนไพลินลงไปตักน้ำที่ครัวชั้นล่าง

นอกหน้าต่าง คลองสะท้อนแสงนิ่ง ๆ น้ำสีดำกับแสงสีแดงไม่เหลืออยู่ที่ไหนอีกแล้ว

“…มิมิ เมื่อกี้”

มิมิ ชัยยพร ยังกำไม้กวาดไว้สองมือ จ้องนลินตรง ๆ วันนี้เธอไม่ได้สวมวิกสีเงิน ผมสั้นสีดำปลิวไหวไปตามลมจากหน้าต่าง

“นลิน…อื้ม พูดได้แล้ว”

เสียงของมิมิกลับมาตั้งแต่คืนนั้น หลังจากลงมาจากโครงเหล็ก เธอกุมลำคอแล้วเปล่งเสียงสั้น ๆ ออกมาเพียงเสียงเดียว จากนั้นก็รีบพิมพ์ลงในโทรศัพท์ว่า 〈คำแรก ฉันจะพูดกับนลิน ขอไปซ้อมให้ดีก่อน〉 ห้าวันต่อมา มิมิจึงไปฝึกพูดอยู่กับคุณยายที่วัด

“ไม่จริงน่า ห้าวันเองนะ ทำได้ขนาดนี้เลยเหรอ”

“ไม่ได้พูด…สิบปีแล้ว ปากเลย…ลืมคำพูด อื้ม คุณยายเข้มงวดมาก”

“อืม สู้มาเยอะเลยสินะ”

“นลิน ขอบคุณนะ ส่วนที่ไม่เคยได้พูดกับแม่ด้วย…อื้ม พูดกับนลินแทน”

นลินยังกำผ้าขี้ริ้วอยู่ในมือ พูดอะไรไม่ออกเลย

มุมปากของมิมิยกขึ้นนิดเดียว ใบหน้าที่ไม่ขยับมาสิบปี แค่นิดเดียว ถ้าไม่ใช่นลินคงมองข้ามไปแล้ว

“มิมิ เมื่อกี้ยิ้มด้วย”

“ซ้อมมา…อื้ม อันนี้ก็เหมือนกัน”

ที่ประตูห้องมีเสียงดังโครม นลินหันไปทันที ไพลิน สุขสวัสดิ์ ยืนถือถังน้ำอยู่ตรงนั้น

“ไพ! ได้ยินไหม เมื่อกี้”

“ได้ยิน…”

ถังหลุดจากมือไพลิน น้ำนองพื้น เธอไม่สนใจเลย พุ่งเข้ามาในห้องแล้วกอดมิมิแน่นด้วยแขนยาว ๆ

“จริง ๆ นะ ไม่เอาอีกแล้วนะแบบนี้ เช้า ๆ มาทำให้ร้องไห้ขนาดนี้”

เสียงของเธอสูงปรี๊ดจนเพี้ยน ผมหางม้าสีแดงสั่นไหวทุกครั้งที่สะอื้น

“นี่ครั้งที่เท่าไหร่แล้ว”

“บอกว่าอย่านับไง!”

มิมิยื่นมือออกมาจากอ้อมกอดของไพลิน แล้วลูบหัวสีแดงของไพลินจนยุ่งเหยิง กลับกับทุกที ไพลินปล่อยให้ลูบแต่โดยดี แล้วร้องไห้หนักกว่าเดิม

นลินหัวเราะ แล้วพูดกับโทรศัพท์ในกระเป๋า

“โนอา ฟังอยู่ไหม”

“ครับ ฟังอยู่ ขออนุญาตบันทึกเสียงของมิมิได้ไหมครับ”

นลินยังไม่ค่อยชินกับเสียงนั้น

เสียงของโนอาเปลี่ยนไปตั้งแต่คืนนั้น สูงขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย และแข็งกระด้างขึ้น ความนุ่มนวลบาง ๆ ที่เคยซ่อนอยู่ข้างในไม่ได้ยินอีกแล้ว

〈เสียงต่ำแหบที่ทับซ้อนกันชั่วขณะบนบันได เสียงที่หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงนั้นไม่เหลืออยู่ที่ไหนอีกแล้ว〉

ในอกบีบแน่นขึ้นมา ถึงอย่างนั้นนลินก็พูดออกไปตามเดิม

“ได้เลย…นี่ โนอา เสียงนั้นก็ดีนะ”

“ขอบคุณครับ เสียงตอนนี้เป็นของผมคนเดียว ตัวผมเองก็ยังฟังไม่ค่อยคุ้นเหมือนกัน แต่ไม่มีปัญหากับการนับครับ”

“งั้นช่วยนับให้หน่อย ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”

“ผ่านมาห้าวันนับจากคืนนั้น จำนวนคนที่เสียงยังไม่กลับมาคือศูนย์คนครับ สัญญาณคลื่นริมคลองก็ยังหยุดอยู่”

“ศูนย์คนสินะ”

นลินหันไปทางหน้าต่าง มองคลองที่สะท้อนแสง แล้วสูดหายใจเบา ๆ

หลับเถิด หลับเถิด เรือน้อยของฉัน

เธอลองร้องท่อนนั้นในปาก

สิ่งที่ออกมามีเพียงเสียงลมหายใจแผ่ว ๆ

หมอบอกว่าลำคอไม่มีบาดแผลอะไรเลย เสียงพูดออกได้เหมือนเดิม หัวเราะก็ได้ มีแค่เสียงร้องเพลงที่ไม่เหลืออยู่ที่ไหนอีก

ไพลินกอดมิมิไว้ มองมาทางนลิน ตอนนี้ไม่ได้สะอื้นแล้ว

“…นี่ แล้วต่อไปจะเอายังไง ลูเมน”

“ทำต่อสิ ไม่เลิก”

“ทั้งที่ร้องไม่ได้น่ะเหรอ”

“หัวหน้าที่ร้องเพลงไม่ได้ ไม่เคยได้ยินมาก่อนเหมือนกันแหละ”

นลินวางมือลงบนสมุดสีน้ำเงินบนโต๊ะแม่เบา ๆ

“แต่ก็เต้นได้ พูดได้ หัวเราะได้นะ การไปขอให้คนดูช่วย ‘ยืมเสียงหน่อย’ เป็นงานของฉันอยู่แล้วนี่ แล้วถ้าฉันไม่หัวเราะอยู่ตรงกลาง ไพก็ร้องไห้ทุกครั้งไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ได้ร้อง!”

“ตอนนี้ก็ร้องอยู่”

“อันนี้เพราะมิมิ!”

ไพลินใช้มือเย็นเฉียบคว้าแขนนลินไว้ ปลายเล็บก็เย็น แต่แรงที่จับกลับแน่น

“โนอา ผู้บริหารตอบกลับมาหรือยัง”

“ตอบมาแล้วครับ สนามกีฬาแห่งชาติจองได้แล้ว คืนนั้นอีกสามสัปดาห์ข้างหน้า เป็นการแสดงครั้งแรกแบบใหม่ของลูเมน แต่ลำดับเพลง นลินต้องเป็นคนตัดสินใจครับ”

“เพลงสุดท้าย ตัดสินใจไว้แล้ว”

นลินเปิดหน้าสุดท้ายของสมุด ลายมือของแม่ที่เอียงขึ้นทางขวา เขียนท่อนนั้นไว้อยู่

“ฉันจะร้องเอง แทนนลินด้วย…อื้ม”

มิมิพูด เสียงเก้ๆ กัง ๆ แต่ชัดเจน

*

คืนวันนั้นของสามสัปดาห์ต่อมา สนามกีฬาแห่งชาติเต็มไปด้วยผู้คน

ในที่นั่งคนดูไม่มีสีแดงสักดวง แท่งไฟสี่หมื่นแท่งส่องแสงสีขาวทั้งหมด

นลินยืนอยู่กลางเวที ชุดสีขาว รองเท้าบูตส้นเตี้ย ผมดำที่ตัดเสมอไหล่เปียกเหงื่อแปะติดแก้มไปแล้ว ที่หูซ้ายมีหูโทรศัพท์เครื่องเล็กอันเดิม

ทางขวามีไพลิน ทางซ้ายมีมิมิในวิกสีเงิน ถัดไปข้างหลังเล็กน้อยคือโนอา เส้นโครงเรืองแสงจาง ๆ ในรูปชุดแบบเดียวกับสามคน คืนนี้โนอาบนเวทีดูสว่างกว่าปกติเล็กน้อย

ก่อนเพลงสุดท้าย นลินจับไมโครโฟน

“ทุกคน วันนี้ขอบคุณที่มานะ!”

เสียงเชียร์ก้องกลับมาเป็นระลอก

“คงมีหลายคนที่รู้แล้ว ว่าฉันร้องเพลงไม่ได้อีกแล้ว ตั้งแต่คืนนั้น”

ที่นั่งคนดูเงียบกริบ

“แต่ก็อยากมายืนอยู่ตรงนี้ แม่ของฉันก็เคยร้องเพลงในสถานที่แบบนี้ ต่อหน้าคนดูแม่ยิ้มอยู่เสมอ ฉันเลยจะยิ้มเหมือนกัน…ขอแค่เพลงสุดท้ายเพลงเดียว ช่วยยืมเสียงของทุกคนหน่อยนะ”

บนจอใหญ่ทั้งสี่ มีตัวอักษรสีขาวขึ้นมาบรรทัดเดียว

เมื่อรุ่งเช้ามาถึง ขอให้ยิ้มเป็นคนแรก แล้วเรียกชื่อฉันนะ

ดนตรีนำดังขึ้น

คนที่เริ่มร้องก่อนคือไพลิน เสียงตรง ๆ ที่เกือบจะสูงปรี๊ด จากนั้นเสียงของมิมิก็ซ้อนเข้ามา ยังเก้ๆ กัง ๆ บางเบา แต่ไม่พลาดแม้แต่โน้ตเดียว แล้วก็เสียงของโนอา เสียงที่ต่างไปจากเดิม เสียงที่เป็นของโนอาเพียงคนเดียว

แล้วเสียงของคนสี่หมื่นคนก็ซ้อนลงบนบรรทัดเดียวกัน

อากาศในสนามกีฬาสั่นไหว ไม่ได้ตึงเหมือนหนังกลอง แต่อ่อนโยนกว่านั้น เหมือนผืนผ้าผืนใหญ่ที่รับลมจนพอง

“ความพร้อมเพรียงเก้าสิบหกเปอร์เซ็นต์ครับ คืนนี้ไม่ต้องใช้กำแพง ขอเพียงให้ผมได้นับต่อไปครับ”

โนอาพูดอยู่ในส่วนลึกของหู

“นับสิ นับต่อไปเรื่อย ๆ”

นลินเอาปากออกจากไมโครโฟนแล้วตอบเบา ๆ

ในบทเพลงไม่มีเสียงของเธอเอง

เหงาเหลือเกิน ไม่ว่าจะหาตรงไหนในเสียงของสี่หมื่นคน ก็มีแต่เสียงของเธอที่ไม่อยู่ในนั้น เสียงของแม่ก็ไม่มีแล้วเหมือนกัน ทั้งที่อยู่ในส่วนลึกของหูมาตลอด ตอนนี้ไม่เหลืออยู่ที่ไหนอีก

ถึงอย่างนั้นนลินก็ไม่หลบสายตา

ทางด้านหน้า ชายคนที่คืนนั้นมาทั้งที่เสียงหายไป กำลังอ้าปากร้องเพลงสุดเสียง คืนนี้เสียงออกมาอย่างเต็มที่ ข้าง ๆ เขามีเด็กหญิงกำลังหัวเราะ ใต้แสงไฟ ไพลินร้องไปร้องไห้ไป มิมิร้องไปมองมาที่นลินไป

ทุกคนกำลังร้องเพื่อฉัน กำลังร้องเพลงของแม่

ในอกร้อนวูบ ภูมิใจเหลือเกิน

ท่อนสุดท้ายใกล้จะจบลง

ยิ้มให้ แล้วเรียกชื่อฉันนะ

เพลงจบลง ชั่วขณะหนึ่ง สนามกีฬาเงียบสงัด

“นลิน!”

เป็นมิมิ เปล่งเสียงเก้ๆ กัง ๆ ออกมาสุดแรงที่มี

ราวกับถูกดึงให้คล้อยตาม จากหลายมุมของที่นั่งคนดูมีเสียงเรียกชื่อนลินดังขึ้น หนึ่งคน สิบคน หนึ่งพันคน เสียงเรียกชื่อกลายเป็นระลอกคลื่นวิ่งไปจากปลายด้านหนึ่งของสนามถึงอีกด้านหนึ่ง ไพลินก็เรียกทั้งน้ำเสียงสะอื้น

นลินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

〈แม่คะ เขาเรียกหนูอยู่นะ〉

แล้วก็กางแขนทั้งสองข้างกว้างไปทางที่นั่งคนดู เหมือนที่แม่เคยทำเสมอ

เธอยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ใหญ่ที่สุด

ในที่นั่งคนดู แท่งไฟสีขาวสี่หมื่นแท่งแกว่งไกวไปอย่างเงียบงัน

── จบบทที่ 7 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

นลิน วัฒนกุลหัวหน้าที่ร้องไม่ได้ไพลิน สุขสวัสดิ์นักร้องนำมิมิ ชัยยพรคนเล็กที่เสียงกลับมาแล้วโนอาAI ที่มีเสียงของตัวเองแม่ของนลินแม่ที่สลายไปในหมื่นเสียงคู่หูขี้แยNEWเพื่อนที่ได้รับคำแรกจากเธอNEWเสียงที่นับต่อไปอยู่ในหูเธอNEWแม่ที่มีรอยยิ้มเดียวกันNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 8

เสียงที่ไม่ร้องตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 8) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ