มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 8

เสียงที่ไม่ร้อง

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

แท่งไฟเปลี่ยนเป็นสีแดงพร้อมกันหมด แต่เฉพาะฝั่งขวาของที่นั่งผู้ชมเท่านั้น

เป็นเวทีเล็ก ๆ ที่สร้างขึ้นบนดาดฟ้าของห้างสรรพสินค้า คอนเสิร์ตมินิฟรีของลูเมน ผู้ชมรวมกันราวหกร้อยคน ใต้ท้องฟ้ายามเย็น ทะเลแสงสีขาวกำลังถูกย้อมเป็นสีแดงเหมือนเลือด เริ่มจากฝั่งขวา

นลินหยุดเท้ากลางจังหวะเต้น ผมดำตัดสั้นประบ่าเปียกเหงื่อ แนบติดแก้ม ดวงตาสีน้ำตาลจ้องไปยังความมืดเหนือป้ายโฆษณาทางฝั่งขวาของที่นั่งผู้ชม

เสียงของโนอาดังมาจากหูฟังข้างซ้าย สูงขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย และฟังแข็งกระด้างอย่างบอกไม่ถูก

“นลิน อยู่เหนือป้ายฝั่งตะวันออกค่ะ ผีตนหนึ่งแทรกเข้าไปในคลื่นสัญญาณของแท่งไฟ ตอนนี้แท่งที่ยังขยับอยู่มีประมาณสามร้อยแท่ง”

“ตนเดียวเหรอ… ผีธรรมดาใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ เป็นผีธรรมดา แต่มันกำลังดูดเสียงจากข้อมือของคนที่ถือแท่งไฟ ตอนนี้สิบสองคนแล้ว และเพิ่มขึ้นนาทีละสามสิบคน”

ที่แถวหน้าสุดทางขวา เด็กผู้หญิงในชุดนักเรียนยกมือกุมคอ ปากอ้าอยู่ แต่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา

สิบวันแล้วนับจากการแสดงครั้งใหม่ครั้งแรก ตั้งแต่คืนนั้น เห็นแต่แสงสีขาวมาตลอด

นลินสูดลมหายใจเหมือนทุกครั้ง ท่วงทำนองแห่งการชำระล้าง โน้ตตัวแรก

แต่สิ่งที่ออกมามีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบา

〈อ๋อ… นั่นสินะ〉

เธอน่าจะรู้ดีอยู่แล้ว แต่ร่างกายกลับขยับไปก่อน

ไพลินวิ่งเข้ามาจากทางขวา ผมสีแดงที่มัดหางม้าแกว่งไปมาแรง ๆ เธอตะโกนถามว่าจะทำยังไงกับท่วงทำนอง เสียงนั้นสั่นพร่า

“…โนอา ถ้าเหลือแค่ไพกับมิมิสองคน สร้างกำแพงได้ไหม”

“สร้างไม่ได้ค่ะ ท่วงทำนองของสองคนสร้างกำแพงไม่ได้ ต้องมีเสียงของทั้งสามคนประสานกัน”

“รู้แล้ว รู้อยู่แล้วน่า แค่ถามเฉย ๆ”

ด้านหลังมีเสียงโลหะดังเอี๊ยด มิมิปีนโครงไฟขึ้นไปได้ครึ่งทางแล้วหยุดไว้ตรงนั้น เธอก้มมองปลายนิ้วตัวเองใต้วิกสีเงิน สิ่งที่ผูกอยู่มีแต่เส้นด้ายที่ไม่มีกระดิ่ง

“ยี่สิบเก้าคนค่ะ”

นลินมองไปที่ที่นั่งผู้ชม เสียงเพลงยังดังต่อเนื่อง ผู้ชมส่วนใหญ่ส่งเสียงเชียร์ให้กับแสงสีแดง ดูเหมือนจะคิดว่าเป็นการแสดงแบบใหม่

〈ร้องไม่ได้ กระดิ่งก็ไม่มี แล้วฉันทำอะไรได้ล่ะ〉

เธอนึกถึงคืนนั้น ป้ายรถเมล์ริมถนนใหญ่ที่หนีมาจากคลอง ข้อความสั้น ๆ ที่ไพลินพิมพ์ “กรุณาอย่าแตะแท่งไฟที่เรืองแสงสีแดง”

เสียงถูกดูดไปจากคนที่ถือแท่งไฟ ถ้าปล่อยมือ ก็จะไม่ถูกดูด

“โนอา หยุดเพลงที แล้วขึ้นข้อความบรรทัดเดียวบนจอ”

“ทำได้ค่ะ จะให้ขึ้นว่าอะไร”

“วางแท่งไฟไว้ที่พื้นข้างเท้า”

“ได้ค่ะ แต่ต้องหยุดเพลงก่อน ถ้าไม่หยุด คนจะคิดว่าเป็นส่วนหนึ่งของการแสดงด้วย”

เสียงเพลงขาดผึงลง

ดาดฟ้าเงียบสนิททันที เสียงรถจากถนนข้างล่างลอยขึ้นมา บนจอใหญ่ปรากฏตัวอักษรสีขาวเพียงบรรทัดเดียว

วางแท่งไฟไว้ที่พื้นข้างเท้า

นลินกำไมโครโฟนไว้ เธอสูดลมหายใจเข้า ไม่ใช่ลมหายใจเพื่อร้องเพลง แต่เพื่อพูด

“ทุกคนฟังก่อน! นี่ไม่ใช่การแสดงนะ!”

เสียงของเธอออกมาได้ชัดเจน ไปถึงขอบดาดฟ้า

“ถ้าถือแท่งไฟสีแดงอยู่ เสียงจะถูกขโมยไป เพราะงั้นวางไว้ที่พื้นข้างเท้าเดี๋ยวนี้ ขอร้องนะ”

ที่นั่งผู้ชมเริ่มอื้ออึง บางคนหัวเราะ บางคนหันมองคนข้าง ๆ ด้วยสีหน้าลำบากใจ คนที่วางแท่งไฟยังมีน้อย

“สามสิบแปดคนค่ะ คนที่วางแท่งไฟมีประมาณสองในสิบของคนที่ถือแท่งสีแดง”

นลินกางแขนข้างที่ไม่ได้ถือไมค์ออกกว้าง พร้อมรอยยิ้มที่ใหญ่ที่สุด

“ตอนนี้ฉันร้องเพลงไม่ได้แล้ว บางคนคงรู้ใช่ไหม วันนี้เลยจะไม่ร้องเพลง แต่จะพูดกับทุกคนแทน… เชื่อฉันนะ วางแท่งไฟลงเถอะ!”

เด็กผู้หญิงในชุดนักเรียนแถวหน้าสุดวางแท่งไฟลงบนพื้นเป็นคนแรก ทั้งที่ปากยังไม่มีเสียง เธอพยักหน้าแรง ๆ ให้นลิน ชายที่อยู่ข้างหลังก็วางตาม คนข้าง ๆ ก็วางด้วย คลื่นของผู้คนที่ก้มตัวลงแผ่ขยายจากขวาไปซ้าย

มิมิกระโดดลงจากเวทีไปที่ที่นั่งผู้ชม ไพลินตามไป ทั้งสองนั่งยอง ๆ ข้างเด็กชายตัวเล็กที่ยังกำแท่งไฟแน่นอยู่ในท่านิ่งค้าง มิมิค่อย ๆ แกะนิ้วของเด็กชายออกทีละนิ้วอย่างแผ่วเบา

“คนที่วางแล้วเกินเก้าในสิบแล้วค่ะ คนที่เสียงหายไปมีสี่สิบเอ็ดคน”

คนที่ยังลังเลอยู่ก็มองรอบ ๆ แล้วก้มลงวางทีละคน แม้แต่มือของไม่กี่คนที่กำแท่งไฟไว้จนถึงที่สุดก็ค่อย ๆ คลายออก

“ตอนนี้ไม่มีใครถือแท่งไฟสีแดงแล้วค่ะ ทุกคนวางหมดแล้ว คนที่เสียงหายไปยังคงสี่สิบเอ็ดคน ไม่เพิ่มขึ้น”

บนพื้น แสงสีแดงสามร้อยดวงสว่างขึ้นและหรี่ลงราวกับไม่มีที่ไป แล้วเปลี่ยนกลับเป็นสีขาวทีละแท่งจากริมสุด

“ผีเคลื่อนไปตามคลื่นสัญญาณ ออกไปจากที่นี่แล้วค่ะ”

“…หนีไปงั้นเหรอ”

“ใช่ค่ะ ยังไม่ถูกชำระล้าง ยังอยู่ที่ไหนสักแห่ง”

นลินถอนหายใจยาว เสียงปรบมือดังขึ้นประปรายจากที่นั่งผู้ชม ดูเหมือนทุกคนจะไม่ค่อยเข้าใจนักว่ากำลังปรบมือให้กับอะไร

*

หลังเวที เจ้าหน้าที่ของค่ายแจกน้ำให้คนทั้งสี่สิบเอ็ดที่เสียงหายไป

นลินนั่งยอง ๆ ตรงหน้าเด็กชายคนเมื่อครู่ ดูอายุราวห้าขวบ เขาอยู่ในอ้อมแขนของแม่ ปากขมุบขมิบแต่ไม่มีเสียง

“ขอโทษนะ ถ้าพี่ร้องเพลงได้ดี ก็คงคืนให้ได้ทันที”

เด็กชายมองนลินอย่างฉงน แม่ของเด็กลูบหัวลูกพลางก้มศีรษะให้เล็กน้อย

“พี่จะคืนให้แน่นอน สัญญา”

นลินประคองมือเล็ก ๆ ของเด็กชายไว้ด้วยสองมือ

*

ในรถตู้ขากลับเงียบสนิท

นอกหน้าต่าง ค่ำคืนของกรุงเทพฯ ไหลผ่านไปอย่างช้า ๆ นลินนั่งกอดเข่าอยู่กลางเบาะหลัง ไพลินอยู่ขวา มิมิอยู่ซ้าย ทั้งสามคนสวมเสื้อฮู้ดของค่ายทับชุดการแสดง

“…ฉันเชยจังเลยเนอะ”

นลินพูดทั้งที่ยังซุกหน้าอยู่กับเข่า

“ฉันพยายามจะร้องท่วงทำนองชำระล้าง สูดลมหายใจเข้าไป ทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางออกมา เชยจริง ๆ”

“ไม่เชยสักหน่อย”

มือของไพลินจับข้อมือนลินไว้ เย็นไปถึงปลายเล็บ

“ถ้าเธอไม่ตะโกน สามร้อยคนคงถูกดูดไปหมดแล้ว โนอา จริงไหม”

“อย่าไปถามโนอาสิ”

“ถ้าปล่อยให้เพิ่มขึ้นไปอย่างนั้น ภายในประมาณแปดนาที จะครบสามร้อยคนทั้งหมดค่ะ”

โนอาตอบอย่างแม่นยำ

“…เห็นไหม นับแล้วด้วย”

“นลินเป็นคนบอกให้นับเองนะคะ”

“ค่ะ ๆ… ขอบใจนะ โนอา”

นลินหลุดหัวเราะเบา ๆ ออกมา ถึงจะหัวเราะ ก็ไม่รู้สึกเจ็บลึกในลำคอเลยสักนิด และการที่ไม่เจ็บนั้นทำให้เธอรู้สึกเหงาอยู่นิด ๆ

จากทางซ้าย ไหล่ของมิมิเบียดเข้ามาชิด วิกถูกถอดออกแล้ว ผมดำสั้นแตะหูของนลิน

“เสียง ของนลิน”

มิมิพูด วางเสียงทีละคำอย่างระมัดระวัง

“ถึงไม่ใช่เพลง… อืม ก็ไปถึง ถึงฉัน ถึงทุกคนด้วย”

“…มิมิ”

“ฉัน สิบปีพูดไม่ได้ เพราะงั้นเข้าใจ… อืม เสียงพูดก็ยอดเยี่ยม”

นลินเงยหน้าขึ้น มุมปากของมิมิยกขึ้นนิดเดียว เป็นรอยยิ้มแบบที่เธอเคยบอกว่าฝึกมา

นลินลูบผมดำสั้นของมิมิอย่างแรง

“ขอบใจนะ… แต่ว่า แค่ไปถึงมันไม่พอใช่ไหมล่ะ”

นลินมองออกไปนอกหน้าต่าง

“ต้องเอาเสียงของเด็กคนนั้นคืนมา สี่สิบเอ็ดคน ต้องมีกำแพง กำแพงต้องใช้ท่วงทำนองของสามคน แล้วคนที่สามก็ร้องไม่ได้แล้ว”

“ฉันไม่อยากพูดหรอกนะ”

ไพลินพูดทั้งที่ยังกำข้อมือนลินอยู่ เสียงสั่นพร่าเกือบจะสะดุด

“คนที่สามจะทำยังไง ต่อไปนี้ไม่ว่าจะร้องที่ไหน ถ้าผีมา เราก็ทำได้แค่พาคนหนีเท่านั้นสิ”

“รู้แล้ว”

“ถ้ารู้แล้ว ทำไมถึงทำหน้าเฉยได้ขนาดนั้น”

“ไม่ได้เฉยหรอก เพราะงั้นถึงจะหา เสียงที่ร้องแทนฉันได้ หรือไม่ก็วิธีที่สร้างกำแพงได้โดยที่ฉันไม่ต้องร้อง อย่างใดอย่างหนึ่ง”

“มีด้วยเหรอแบบนั้น”

“ไม่รู้ แต่จะหา แม่ก็จดทุกอย่างที่ค้นคว้าไว้ในสมุดไม่ใช่เหรอ ฉันก็จะทำเหมือนกัน”

ไพลินเงียบไปพักหนึ่ง แล้วถอนหายใจยาว

“เฮ้อ ไม่เอาแล้วนะ ไม่เอาอีกเด็ดขาด แบบนี้น่ะ”

“นั่นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว”

“บอกว่าอย่านับไงล่ะ จะให้พูดกี่ครั้งเนี่ย!”

มิมิยื่นมือไปลูบหัวสีแดงของไพลินจนยุ่งเหยิง ไพลินปล่อยให้ทำ แล้วหันหน้าไปทางหน้าต่าง ใช้หลังมือถูหางตาแรง ๆ

“…มิมิจะช่วยด้วยไหม”

“…อืม ช่วย ถ้านลินจะหา”

“แล้วไพล่ะ”

“อย่ามาถามน่า ไปอยู่แล้วสิ”

นลินจับมือทั้งสองข้างของทั้งสองคน มือที่เย็น กับมือที่เล็ก

“โนอา”

“คะ”

“ผีตนนั้นไปไหน ตามได้ไหม”

ปลายสายในหูฟังเงียบไปครู่หนึ่ง

“ตามได้แล้วค่ะ นลิน มีเรื่องจะรายงานเรื่องหนึ่ง”

“…อะไร”

“ผีตนนั้นเคลื่อนตามคลื่นสัญญาณ เข้าไปในโรงละครแห่งหนึ่ง มันซ่อนอยู่ในเครื่องที่ส่งสีไปยังแท่งไฟ เป็นโรงละครที่ลูเมนจะแสดงในคืนวันเสาร์สัปดาห์หน้า ผู้ชมรวมสองพันคนค่ะ”

── จบบทที่ 8 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

นลิน วัฒนกุลลีดเดอร์ที่ร้องเพลงไม่ได้ไพลิน สุขสวัสดิ์นักร้องนำมิมิ ชัยยพรสมาชิกที่เล็กที่สุดโนอาไอดอลเสมือนจริงจาก AIเพื่อนร่วมวงตามหาด้วยกันNEWเพื่อนร่วมวงยอมรับในเสียงของเธอNEWคู่หูในหูตามล่าผีNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 9

เสียงสวดตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 9) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ