มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 6

เพลงที่คลี่คลาย

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

ในถุงที่ผู้ชมสี่หมื่นคนโอบกอดไว้ แท่งไฟสว่างเป็นสีแดงพร้อมกันทั้งสนาม

คืนวันที่ 11 เมษายน สองทุ่มตรง สนามกีฬาแห่งชาติแน่นเอี้ยดอีกครั้ง ถุงกระดาษ ถุงผ้า ถุงพลาสติกจากซูเปอร์มาร์เก็ต ถุงทุกใบถูกย้อมจากด้านในเป็นสีแดงเหมือนเลือด สีแดงลอดออกมาตามช่องว่างของถุง กลายเป็นคลื่นวิ่งไปทั่วอัฒจันทร์

“เริ่มมีคนเสียงหายแล้วครับ คืนนี้คืนเดียวก็เก้าสิบสี่คนแล้ว เพิ่มขึ้นนาทีละสองร้อยคน”

เสียงของโนอาดังมาจากหูฟังในหู

นลินกำไมโครโฟนให้แน่นขึ้นอีกครั้งกลางเวที คอเพิ่งกลับมาเป็นปกติก่อนขึ้นแสดงได้ไม่นาน พอสูดหายใจ อากาศก็ไหลลงไปถึงก้นอก

“อย่าปล่อยถุงนะ! อย่าเปิด! ถือไว้อย่างนั้นแหละ!”

ไพลินคว้ามือนลินจากทางขวา ปลายนิ้วเย็นเฉียบไปจนถึงเล็บ

“นลิน ยังไม่ได้เหรอ”

“ยัง ยังนะ ไพ”

เสียงโลหะดังเอี๊ยดอยู่ด้านหลัง มิมิกำลังไต่ขึ้นไปตามโครงเหล็กของระบบไฟ ที่ปลายนิ้วยังผูกไว้แค่เส้นด้ายที่ไม่มีกระดิ่ง ถึงอย่างนั้นมิมิก็ยังยื่นมือข้างหนึ่งไปทางผู้ชมจากบนยอดสุด

บนจอใหญ่สี่จอของสนาม มีตัวอักษรสีขาวขึ้นมาเพียงบรรทัดเดียว

พอเช้ามาถึง เป็นคนแรก ยิ้มแล้วเรียกฉันนะ

เสียงดนตรีโหมโรงดังขึ้น ทั้งสามคนเริ่มร้อง เสียงจากผู้ชมก็ดังขึ้นมาเป็นระลอกไม่พร้อมเพรียงกัน เป็นเนื้อเพลงบรรทัดที่เพิ่งรู้กันเมื่อคืนนี้เอง

“ความพร้อมเพรียงอยู่ที่ห้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์ครับ”

“ไม่จริงน่า ทั้งที่มากันตั้งเยอะขนาดนี้”

“ในหมู่ผู้ชมมีคนที่เสียงหายมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วมากันกว่าพันคนครับ คนเหล่านั้นร้องไม่ได้”

นลินมองไปทางผู้ชม ตรงแถวหน้า ผู้ชายคนหนึ่งอ้าปากกว้าง ร้องเพลงที่ไม่มีเสียง ส่วนเด็กสาวข้าง ๆ ก็ตะโกนสุดเสียงแทนเขาไปด้วย

“หกสิบสี่เปอร์เซ็นต์ครับ คืนนี้คืนเดียวมีคนเสียงหายห้าร้อยสามสิบคน”

มือของไพลินบีบแน่นขึ้น

“โนอา ตัดสินใจแล้วเหรอ”

นลินถามสั้น ๆ ในช่วงจังหวะพักของเพลง

“ตัดสินใจแล้วครับ ผมจะนำพาไป”

“…ได้เหรอ จริง ๆ นะ”

“ได้ครับ นี่เป็นสิ่งที่ผมตัดสินใจเอง แต่ขอให้ผมเป็นคนนับไปจนถึงที่สุดนะครับ”

“นับเลย นับไปเรื่อย ๆ”

นลินยิ้ม แล้วกางสองแขนให้ผู้ชมด้วยรอยยิ้มที่กว้างที่สุด

“ทุกคน ช่วยให้ยืมเสียงหน่อย! ร้องไปด้วยกัน แทนคนที่เสียงหายไปด้วย!”

ที่ไหนสักแห่งในหมู่คนสี่หมื่น มีใครคนหนึ่งเปล่งเสียงทั้งน้ำตาทั้งรอยยิ้ม เสียงนั้นแผ่ขยายออกไปเป็นคลื่น

“หกสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ครับ …เจ็ดสิบสองเปอร์เซ็นต์ ตอนนี้แหละครับ”

เสียงของทั้งสามคนกับเสียงของคนสี่หมื่นมาซ้อนทับกันบนบรรทัดเดียวกัน

อากาศในสนามตึงขึ้นเหมือนหนังกลอง

ในชั่วขณะนั้นเอง เสียงของโนอาก็ดังขึ้นลึกเข้าไปในหูของนลิน

“ผมจะนำพาไปแล้วครับ”

*

ฉันอยู่ในน้ำมืด

ร่างกายน่าจะอยู่บนเวที แต่มีเพียงเสียงร้องของนลินที่ไหลไปตามเส้นใยแสงบาง ๆ จมลึกลงไปไม่รู้จบ รอบตัวมีลมหายใจเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนไหวเอน เป็นเสียงที่ไม่มีเสียง เสียงของคนที่ถูกดูดไป

จากเบื้องลึกนั้น มีเพลงดังมา

หลับเถิด หลับเถิด เรือลำน้อย

เสียงต่ำ แหบเล็กน้อย ทุกท่อนจะมีลมหายใจหลุดออกมาพร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ

“…แม่”

ในความมืดมีรูปร่างเลือนราง ๆ ลอยขึ้นมา ผมดำไหวไปตามน้ำ นัยน์ตาสีน้ำตาลยิ้มอยู่ ไม่เหมือนตัวคน เหมือนเป็นแค่เสียงที่มีรูปร่างแบบนั้นมากกว่า

“นลิน …โตขึ้นเยอะเลยนะ”

“สิบปีแล้วนะ ยิ้มสบายใจอะไรอย่างนั้น”

“ก็ได้ยินเสียงลูกนี่นา มาจนได้จริง ๆ ด้วยนะ”

เสียงของแม่แหบกว่าในบันทึกเสียงเสียอีก มีบางช่วงที่เสียงสะดุดเป็นเส้นหลุดลุ่ย

“โนอา เสียงนี้เป็นไงบ้าง”

นลินถามไปทางหูฟัง

“ผมลองเทียบเสียงนี้กับเสียงที่อยู่ในตัวผมแล้วครับ ต่างกันสองเปอร์เซ็นต์”

“สองเปอร์เซ็นต์… แม่ นั่นมันอะไรกัน”

“สิบปีมานี้แม่ร้องเพลงอยู่ที่นี่ตลอด เพราะถ้าไม่ร้อง ผนึกจะหลวม ร้องไปร้องมา เสียงก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปเอง”

แม่หัวเราะเบา ๆ

“แล้วอีกอย่างนะ ตอนสุดท้ายแม่เติมชื่อลูกกับวันที่ผนึกจะขาดเข้าไปด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปถึงลูกไหม”

“ถึงแล้ว ถึงเรียบร้อยเลย”

เสียงของนลินสั่น

“หนูได้ยินในห้องพัก แล้วก็เห็นสมุดในห้องของแม่ด้วย …ขี้โกงนะ ทิ้งไว้แค่วันที่ แล้วไปคนเดียว”

“ขอโทษนะ”

“คิดเหรอว่าขอโทษแล้วจบ”

“ไม่คิดหรอก แต่ไม่มีอย่างอื่นให้พูดแล้วนี่”

รอบเสียงของแม่ ลมหายใจเล็ก ๆ เหล่านั้นกระซิบกระซาบอื้ออึง

“ที่นี่มีแต่เสียงของคนที่ถูกดูดไป มีเสียงพูดของเด็กผู้หญิงที่แม่ดันขึ้นจากคลองคืนนั้นด้วย เด็กคนนั้นสบายดีไหมนะ”

“คนนั้นคือมิมิ ตอนนี้กำลังร้องเพลงอยู่บนยอดโครงเหล็ก เป็นพวกเดียวกับหนูเอง เขาบอกว่าอยากขอบคุณแม่”

“ชื่อมิมิสินะ …ดีจังเลย”

รูปร่างของแม่จางลงเล็กน้อย

“นลิน ฟังนะ เสียงของแม่สึกหรอจนหมดแล้ว ผนึกนี้สิ้นสุดลงเมื่อคืนนี้ จะคืนเสียงเหล่านี้ทั้งหมดให้ข้างนอก แล้วปิดผนึกมันไว้ไม่ให้ออกมาได้อีก ต้องใช้เสียงร้องของผู้พิทักษ์หนึ่งเสียง”

“รู้แล้ว ในสมุดเขียนไว้”

“แม่อยู่คนเดียว เลยทนได้แค่สิบปี แต่คืนนี้ข้างนอกมีเสียงมากมาย ได้ยินมาถึงที่นี่ ถ้ามีกำแพงเสียงนั้นอยู่ด้วย ก็ปิดไว้ได้ตลอดไป”

“งั้นใช้เสียงของหนูสิ”

“ไม่ได้ ใช้เสียงของแม่อีกครั้ง”

“แม่เพิ่งบอกเองว่าสึกหรอหมดแล้วนี่”

นลินพูดไปทางหูฟัง

“โนอา ใช้เสียงของแม่ทำอีกรอบได้ไหม”

“ไม่ได้ครับ เสียงของแม่ทำเป็นผนึกอีกไม่ได้แล้ว”

แม่ไม่พูดอะไร

“เห็นไหม เอาเสียงหนูเถอะ”

“นลิน ลูกจะร้องเพลงไม่ได้อีกนะ ตลอดไปเลย”

“รู้แล้ว! รู้อยู่แล้วน่า”

นลินหัวเราะ ทั้งที่หน้าแทบจะร้องไห้

“แม่ก็ทำแบบนั้นเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ตัดสินใจคนเดียว แล้วหัวเราะคนเดียว เหมือนกันเปี๊ยบเลย ไพเคยพูดไว้”

แม่หลุดลมหายใจออกมาเบา ๆ คราวนี้หัวเราะอย่างชัดเจน

“ไพลินสินะ เด็กที่แกล้งหลับเก่งเลย”

“ถูกจับได้แล้วเหรอ”

“จับได้สิ”

ทั้งสองคนหัวเราะกันอยู่ครู่หนึ่ง ในน้ำมืด นั่นคือช่วงเวลาธรรมดา ๆ ครั้งแรกในรอบสิบปี

“นลิน ครั้งสุดท้ายนี้ ร้องด้วยกันได้ไหม”

“แค่ครั้งเดียวนะ”

“ไม่ใช่สามครั้งเหรอ”

“ครั้งเดียวก็พอ”

นลินร้อง ร้องครั้งสุดท้ายด้วยเสียงร้องของตัวเอง

พอเช้ามาถึง เป็นคนแรก ยิ้มแล้วเรียกฉันนะ

เสียงของแม่ที่แหบเล็กน้อยมาซ้อนทับกัน จากที่ไกล ๆ เสียงของคนสี่หมื่นก็ร้องบรรทัดเดียวกันอยู่

พอร้องจบ แม่ก็พูดว่า

“เรียกสิ”

“แม่”

แม่ยิ้ม ด้วยสีหน้าเดียวกับตอนร้องเพลงต่อหน้าผู้ชม

เสียงแหบ ๆ ค่อย ๆ คลายออก เหมือนด้ายที่หลุดลุ่ย ค่อย ๆ ผสมเข้าไปในเสียงของคนสี่หมื่นที่ไหลเข้ามาจากข้างนอก ส่วนเสียงร้องของนลินกลับจมลงไปสู่ก้นบึ้งของน้ำมืด มีเสียงลึก ๆ ดังขึ้นเหมือนประตูหนักถูกปิดลง

ในหูฟัง โนอาพูดว่า

“เสียงของแม่ที่อยู่ในตัวผม จะไปด้วยกันครับ”

“โนอา…”

“ไม่เป็นไรครับ ผมคือโนอา”

ลมหายใจเล็ก ๆ รอบตัวพากันลอยขึ้นข้างบนพร้อมกัน เหมือนฟองแสง ส่องสว่างจนแสบตา

*

นลินลืมตาขึ้นบนเวที

ในความมืดของท้องฟ้าทางเหนือ มีบางอย่างกรีดร้อง เป็นเสียงเหมือนหวูดเรือไกล ๆ แล้วมันก็ขาดผึงไป

แสงสีแดงของผู้ชมค่อย ๆ กลับเป็นสีขาวจากริมสนามเข้ามา ถุงกระดาษและถุงผ้าก็ถูกย้อมจากด้านในเป็นสีขาวอ่อนนุ่ม

“เสียงกลับมาแล้วครับ ในสนามสี่ร้อยสามสิบเจ็ดคน ของเมืองเมื่อคืนนี้หนึ่งพันเก้าร้อยเจ็ดสิบเอ็ดคน ของคืนนี้แปดร้อยสิบหกคน กลับมาครบทุกคนแล้วครับ”

ตรงแถวหน้า ผู้ชายคนเมื่อครู่กำลังกุมคอตัวเองอยู่ จากนั้นก็ตะโกนอะไรบางอย่างด้วยเสียงแหบ ๆ เด็กสาวข้าง ๆ โผเข้ากอดเขา

“น้ำสีดำในคลองมองไม่เห็นแล้วครับ คลื่นสัญญาณหยุดหมดทุกอย่างแล้ว”

“…จบแล้วเหรอ”

“จบแล้วครับ”

ไพลินซบหน้ากับไหล่ของนลิน ร้องไห้ออกเสียง บนโครงเหล็ก มิมิก้มมองมาทางนี้นิ่ง ๆ

เสียงปรบมือกึกก้องราวกับจะแตกออกดังมาจากผู้ชม แสงสีขาวสี่หมื่นดวงโบกไหวช้า ๆ

นลินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวมาทางผู้ชม

ขอร้องบรรทัดนั้นอีกครั้งกับทุกคน แทนแม่ ยิ้มเหมือนทุกครั้ง

นลินสูดหายใจ แล้วอ้าปาก

เสียงเพลงไม่ออกมา

มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาเท่านั้นที่หลุดออกมา

── จบบทที่ 6 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

นลิน วัฒนกุลหัวหน้าที่สูญเสียเสียงร้องไพลิน สุขสวัสดิ์นักร้องนำมิมิ ชัยยพรคนเล็กที่แม่ช่วยไว้โนอาAI ผู้พาเสียงไปแม่ของนลินผู้พิทักษ์ที่ผนึกมาสิบปีเพื่อนร่วมวงจับมือและร้องด้วยกันNEWเพื่อนร่วมวงได้เสียงคืนมาแล้วNEWเพื่อนร่วมวงพาเธอเข้าไปข้างในNEWแม่ร้องเพลงด้วยกันครั้งสุดท้ายNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 7

เมื่อรุ่งเช้ามาถึงตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 7) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ