บทที่ 3
วันที่ผนึกหลุด
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
แท็กซี่แล่นข้ามสะพานที่พาดผ่านแม่น้ำเจ้าพระยา
เบื้องล่างนอกหน้าต่าง น้ำสีดำสะท้อนแสงไฟของเมืองไหวระริก นลินนั่งกลางเบาะหลัง มือทั้งสองกำสมาร์ทโฟนแน่น ไพลินนั่งทางขวา มิมินั่งทางซ้าย ทั้งสามคนสวมแค่เสื้อฮู้ดของค่ายทับชุดการแสดง
“ตอนนี้ 22:51 น. อีกหนึ่งชั่วโมงเก้านาทีจะเที่ยงคืนค่ะ”
เสียงของโนอาดังขึ้นพร้อมกันทั้งจากสมาร์ทโฟนและหูฟัง
“เข้าใจแล้ว แล้วสัญญาณจากแท่งไฟล่ะ”
“ทั้ง 3,120 แท่งยังชี้ไปที่เดียวกันทั้งหมด แต่แรงขึ้นเรื่อยๆ จากเมื่อครู่ ตอนนี้เพิ่มขึ้นประมาณนาทีละสองเปอร์เซ็นต์”
“แรงขึ้นเหรอ… ล้อเล่นน่า”
ไพลินโน้มตัวลงต่ำ ไม่ให้คนขับได้ยิน
“นี่ นลิน เธอเข้าบ้านนั้นได้จริงเหรอ”
“ได้สิ กุญแจฉันก็เก็บไว้ตลอดนี่”
นลินหยิบพวงกุญแจออกมาจากกระเป๋า มีกุญแจเก่าๆ ดอกเดียวห้อยอยู่ ปลายดอกสึกไปเล็กน้อย
หลังแม่หายไป นลินถูกส่งไปอยู่บ้านยาย บ้านหลังนั้นถูกปิดตายไว้อย่างนั้น เหลือแต่กุญแจที่ส่งมาให้นลิน สิบปีที่ไม่เคยใช้เลยสักครั้ง ถึงอย่างนั้นก็ไม่เคยถอดมันออกจากพวงเลย
*
ลงจากแท็กซี่ตรงถนนแคบๆ ริมคลอง
มีกลิ่นน้ำลอยมา คลองยามค่ำมืดสนิท ได้ยินแค่เสียงปลากระโดดเป็นครั้งคราว
“ตรงนี้”
นลินหยุดเดิน เป็นบ้านไม้สองชั้นหลังเก่าหันหน้าเข้าหาคลอง หน้าต่างถูกตีไม้กระดานปิดไว้ ต้นไม้กระถางหน้าประตูแห้งเหี่ยวเป็นสีน้ำตาล
กุญแจหมุนไปพร้อมเสียงสนิมครูดเบาๆ
พอเปิดประตู ก็ได้กลิ่นฝุ่นกับกลิ่นไม้แห้ง และลึกเข้าไปข้างใน มีกลิ่นมะลิจางๆ ตกค้างอยู่ราวกับว่าไม่ได้คิดไปเอง เป็นกลิ่นน้ำมันดอกไม้ที่แม่วางไว้ข้างหมอนเสมอ
〈คิดไปเองน่า ตั้งสิบปีแล้ว〉
“ไฟฟ้าของบ้านหลังนี้ถูกตัดอยู่ค่ะ ใช้ไฟฉายจากสมาร์ทโฟนแทนนะคะ”
“ไม่ต้องบอกก็รู้น่า”
มิมิเปิดไฟฉายของตัวเองไว้แล้ว วงแสงสีขาวส่องไปที่บันได
ห้องของแม่อยู่ลึกสุดของชั้นสอง
นลินหยุดอยู่หน้าประตู มือจับลูกบิดค้างไว้ ขยับไม่ได้
“เข้าไปด้วยกันไหม”
เสียงไพลินดังขึ้นจากข้างหลัง
“…ไม่ล่ะ ฉันเข้าก่อน”
นลินเปิดประตู
เตียง โต๊ะเล็กๆ และหน้าต่างที่หันไปทางคลอง บนโต๊ะมีแปรงหวีผมของแม่วางทิ้งไว้ มีเส้นผมสีดำเส้นหนึ่งพันติดอยู่
นลินเกือบจะแตะแปรง แล้วก็ชักมือกลับ
“ฉันจำที่นี่ได้”
ไพลินพูดเบาๆ อยู่ตรงปากประตูห้อง
“ไพเคยมาด้วยเหรอ”
“ครั้งเดียว ตอนเด็กๆ คืนที่ฉันมานอนบ้านเธอ ฉันนอนไม่หลับแล้วร้องไห้ แม่ของเธอก็ร้องเพลงนั้นให้ฟัง เธอบอกว่าขออีกรอบ สุดท้ายก็ร้องไปสามรอบ”
“…ฟังดูเหมือนฉันเลย”
“ร้องรอบที่สามยังไม่จบ เธอก็หลับไปแล้ว ส่วนฉันแกล้งหลับอยู่”
ไพลินมองไปทางหน้าต่าง
“พอร้องจบ แม่เธอก็เปิดหน้าต่างบานนี้ แล้วมองคลองอยู่นานมาก ไม่ได้ยิ้มเลย ทั้งที่ต่อหน้าลูกค้า แม่เธอยิ้มแบบนั้นตลอด”
นลินไม่ตอบ แต่เปิดลิ้นชักโต๊ะแทน
ข้างในมีสมุดปกสีน้ำเงินวางอยู่เล่มหนึ่ง
เธอเปิดปก ลายมือเอียงขึ้นทางขวาแบบมีเอกลักษณ์ เป็นลายมือของแม่
หน้าแรกเขียนเนื้อเพลงกล่อมเด็กเพลงนั้นไว้ และใต้เนื้อเพลงมีข้อความสั้นๆ ต่อท้าย
〈ฉันซ่อนทำนองปัดเป่าของฉันไว้ในเพลงกล่อมเด็กนี้ ถ้าร้องธรรมดา มันก็เป็นแค่เพลงกล่อมเด็ก แต่ถ้าผู้พิทักษ์ร้องด้วยใจจริง มันจะกลายเป็นทำนองปัดเป่า〉
“ล้อเล่นน่า”
เสียงนลินแหบแห้งสั่น
“เพลงนั้นเป็นทำนองปัดเป่าเหรอ”
“หมายความว่าแม่เธอแต่งเองงั้นเหรอ”
“เขียนไว้อย่างนั้น… แปลว่าทุกคืนฉันนอนฟังทำนองปัดเป่ามาตลอดเลยสินะ”
นลินพลิกหน้าต่อ มีบันทึกสั้นๆ ที่ลงวันที่เรียงกันอยู่หลายหน้า เธออ่านออกเสียงทีละอัน
〈2 มีนาคม 2016 ที่ก้นคลองมีผีตนใหญ่อยู่ ไม่เหมือนผีทั่วไป ถ้ามันตื่นขึ้นมา มันจะดูดเสียงของคนทั้งเมืองจนหมดภายในคืนเดียว〉
〈20 มีนาคม 2016 ต่อให้ใช้ทำนองของผู้พิทักษ์สามคนก็ปัดเป่าไม่หมด ต่อให้มีเสียงเต็มที่นั่งคนดู ก็คงยังไม่พอ〉
〈1 เมษายน 2016 ถ้าเป็นการผนึก ยังทำได้ แค่ส่งเสียงร้องของผู้พิทักษ์หนึ่งเสียงเข้าไปในตัวผี เสียงของฉันน่าจะอยู่ได้ถึงวันที่ 10 เมษายน 2026〉
〈10 เมษายน 2016 คืนนี้ ฉันจะไป〉
จากตรงนั้นเป็นต้นไป มีแต่หน้ากระดาษสีขาว
นลินพลิกไปจนถึงหน้าสุดท้าย
〈10 เมษายน 2026 วันที่ผนึกหลุด〉
ใต้ข้อความนั้น มีประโยคสุดท้ายของเพลงกล่อมเด็กเขียนไว้
〈เมื่อเช้ามาถึง ช่วยยิ้ม แล้วเป็นคนแรกที่เรียกแม่นะ〉
ห้องเงียบกริบ
“10 เมษายน… ก็คือวันนี้เมื่อสิบปีก่อน”
ไพลินยกมือปิดปาก
“รู้อยู่แล้ว”
นลินพูดโดยไม่เงยหน้าจากสมุด
“วันที่แม่ออกจากบ้าน ฉันรู้ แค่พยายามไม่คิดถึงมันมาตลอด”
“ส่งเข้าไปคือส่งเสียงร้องเหรอ แล้วแม่ของเธอล่ะ”
“ร้องไม่ได้อีก คงจะอย่างนั้น แล้วใช้เสียงนั้นขังมันไว้”
นลินค่อยๆ ต่อคำพูดทีละคำ ถ้าไม่พูดออกมา รู้สึกว่าในหัวจะแตกเป็นเศษเสี้ยว
“ก็เลยมีเสียงเพลงของแม่ดังออกมาจากตัวผีนั่น เสียงร้องของแม่อยู่ในนั้นมาตลอด สิบปีเต็ม”
พอพูดถึงตรงนั้น นลินก็เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ
“…งั้นเสียงของคนสี่ร้อยสามสิบเจ็ดคนนั้นด้วยเหรอ โนอา เสียงของพวกเขาก็อยู่ที่เดียวกันหรือเปล่า”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
“เป็นไปได้ค่ะ แต่ตอนนี้ยังยืนยันไม่ได้”
“ส่วนเรื่องแม่ล่ะ ถูกไหม”
“ถูกค่ะ ถ้าคิดแบบนี้ก็เข้ากันได้ และยังอธิบายได้อีกอย่างหนึ่ง”
“อะไร”
“ผีที่ปรากฏคืนนี้มีตนเดียว แต่จากบันทึกที่มี ผีทั่วไปตนเดียวควบคุมแท่งไฟได้อย่างมากแค่หลายร้อยแท่ง สี่หมื่นแท่งมากเกินไปค่ะ”
“ตนเดียวเหรอ ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าตนเดียวแต่แดงขนาดนี้น่ะ ตอนนั้น”
“ใช่ค่ะ คุณพูดไว้ ผีตนนั้นคงไม่ใช่ผีธรรมดา ผนึกคลายออก ส่วนหนึ่งของผีตนใหญ่รั่วออกมาข้างนอก ถ้าคิดแบบนั้นก็อธิบายได้ว่าทำไมควบคุมแท่งไฟได้ถึงสี่หมื่นแท่ง”
“ที่ปัดเป่าไปได้ก็แค่ส่วนที่รั่วออกมา…”
“ค่ะ และที่สัญญาณจาก 3,120 แท่งไม่หยุด อาจเป็นเพราะแท่งไฟยังเชื่อมต่อกับตัวหลักอยู่ สัญญาณชี้ไปที่คลองหน้าบ้านหลังนี้ ห่างจากหน้าต่างบานนี้ราวสามสิบเมตรค่ะ”
ไพลินถอยหลังไปหนึ่งก้าว
มิมิยืนอยู่หน้าหน้าต่าง มองลอดช่องระหว่างแผ่นไม้ที่ตีปิดไว้ไปทางคลอง บนใบหน้ายังไม่มีสีหน้าใดๆ เหมือนเดิม แต่นิ้วที่กุมกระดิ่งอันสุดท้ายไว้ออกแรงจนขาวซีด
นลินเดินไปยืนข้างมิมิเบาๆ แล้ววางมือบนไหล่เล็กนั้น ไหล่ของมิมิสั่นนิดหน่อย
“ไม่เป็นไรนะ ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย”
มิมิเอียงศีรษะพิงมือของนลินเบาๆ
“ตอนนี้ 23:41 น. อีกสิบเก้านาทีจะเที่ยงคืนค่ะ สัญญาณแรงขึ้นเป็นสองเท่าของเมื่อครู่”
มีแต่เสียงของโนอาเท่านั้นที่ยังเหมือนเดิม
นลินมองหน้าสุดท้ายของสมุดอีกครั้ง
“แม่นี่เอาแต่ใจเกินไปหรือเปล่า ตัดสินใจคนเดียว ไปคนเดียว สิ่งที่ทิ้งไว้ให้ลูกสาว มีแค่วันที่เนี่ยนะ”
“เหมือนเธอเปี๊ยบ”
ไพลินพูด มือที่เย็นเฉียบดึงชายเสื้อฮู้ดของนลินไว้
“ตรงไหน”
“ตรงที่ตัดสินใจคนเดียว แล้วก็ยิ้มคนเดียวไง บนเวทีเมื่อกี้ก็เป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอ”
“…นั่นมันงาน”
“ฉันก็มาเพราะเป็นงานเหมือนกัน บอกไว้ก่อนนะ”
“จ้าๆ”
“จ้าครั้งเดียวพอ!”
นลินหัวเราะเบาๆ ด้วยเสียงแหบแห้ง ไพลินก็หัวเราะ ทั้งที่หัวเราะอยู่ มือที่จับชายเสื้อก็ไม่ยอมคลาย
นลินเปิดหน้าต่าง แล้วดันแผ่นไม้ที่ตีปิดข้างนอก ตะปูเก่าหลวมจนโยกคลอน เมื่อทั้งสามคนช่วยกันออกแรง แผ่นไม้ก็หลุดง่ายกว่าที่คิด ตกลงไปบนพงหญ้าข้างล่าง
ลมกลางคืนพัดเข้ามาในห้อง
อีกฟากของคลอง มีหน้าต่างของบ้านเรือนเรียงราย ไกลออกไปเห็นแสงไฟของตึกสูง คืนนี้ของกรุงเทพฯ ดูไม่ต่างจากทุกวัน
“ตอนนี้ 23:59 น. ค่ะ”
นลินกอดสมุดไว้แนบอก ไพลินจับมือซ้ายของเธอ มิมิซุกตัวแนบแขนขวา
สิบวินาที ห้าวินาที
นลินไม่ละสายตาไปจากนอกหน้าต่าง
ที่หน้าต่างของบ้านอีกฟากคลอง มีบางอย่างส่องสว่างขึ้น
เป็นสีแดง
บ้านข้างๆ ก็เช่นกัน อาคารชุดที่อยู่ถัดไปก็เช่นกัน แม้แต่หน้าต่างของตึกที่ไกลลิบอีกฟากแม่น้ำ แสงสีแดงดวงเล็กๆ ไม่ได้ติดทีละดวง ทีละดวง แต่สว่างขึ้นพร้อมกันทั้งหมด
คือแท่งไฟที่ถูกนำกลับไปไว้ตามบ้าน
“ล้อเล่นน่า…”
บนผิวน้ำสีดำของคลอง จุดสีแดงนับไม่ถ้วนสะท้อนไหวระริก
จากหูฟัง เสียงของโนอาดังขึ้น เป็นเสียงสงบและแม่นยำ
“วันที่ 11 เมษายน เวลาเที่ยงคืนค่ะ แท่งไฟทั้ง 3,120 แท่งเปลี่ยนเป็นสีแดงทั้งหมด”
── จบบทที่ 3 ──
