มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 2

เพลงกล่อมเด็กกับวันที่

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

จากลำโพงเล็ก ๆ ในห้องแต่งตัว เสียงร้องของผู้หญิงคนหนึ่งลอยออกมา

นลินมือยังค้างอยู่ที่เชือกรองเท้าบูตที่แก้ได้ครึ่งเดียว ขยับตัวไม่ได้เลย

นอนเถิดนอน เรือน้อยลำนี้

จนแสงไฟริมน้ำ ดับลง

ฝันร้ายใด ๆ เสียงเพลงฉันจะ

พัดไปไกลลับ ให้เอง

เป็นเสียงทุ้มต่ำ แหบเล็กน้อย พอร้องจบท่อนหนึ่งทีไรก็มีนิสัยหลุดลมหายใจหัวเราะเบา ๆ ออกมาทุกครั้ง

รู้จักสิ นลินรู้จักเสียงหัวเราะแบบนี้

เป็นเสียงที่เคยได้ยินข้างเตียงทุกคืน เป็นเสียงที่เงียบหายไปดื้อ ๆ ตอนอายุสิบสองในฤดูใบไม้ผลิ

เพลงเข้าท่อนสอง แล้วมาถึงบรรทัดสุดท้าย

พอรุ่งเช้ามาถึง ให้ยิ้มแล้วเรียกฉันเป็นคนแรกนะ

เพลงหยุดตรงนั้น เสียงซ่าดังต่ออีกครู่หนึ่ง แล้วเสียงเดิมก็พูดขึ้นมา คราวนี้เป็นน้ำเสียงพูดคุย

“นลิน”

มีเสียงหายใจเข้าครั้งหนึ่ง แล้วเสียงนั้นก็พูดต่อ ทีละคำ ราวกับตั้งใจแบ่งจังหวะ

“ปี สองพันห้าร้อยหกสิบ๙ ... วันที่สิบ เมษายน”

เสียงบันทึกจบลงแค่นั้น

ห้องแต่งตัวเงียบลง เหลือแต่เสียงแอร์ กับเสียงหลอดไฟรอบกระจกที่ดังจี๊ด ๆ

สิบเมษายน คือวันนี้ ตัวเลขเดียวกันนี้ก็ขึ้นอยู่บนหน้าจอมือถือที่วางหน้ากระจกเหมือนกัน

คอนเสิร์ตจบลงด้วยเพลงนั้น ตอนนี้คนดูคงยังตื่นเต้นไม่หายขณะเดินทางกลับบ้าน คงไม่มีใครคิดหรอกว่าแสงสีแดงเมื่อครู่เป็นฝีมือผีของจริง

“...ก็แค่เสียงอัดไม่ใช่เหรอ”

นลินพูด เสียงออกมาได้ดีกว่าที่คิด

“ฉันรู้ว่าเป็นเสียงแม่ รู้ แต่ก็แค่นั้นแหละ เสียงอัดเก่า ๆ ที่โผล่มาจากที่แปลก ๆ เท่านั้นเอง”

เธอดึงเชือกรองเท้าบูต แต่มันไม่หลุด นิ้วมือติดอยู่ที่ปมเดิมมาตั้งนานแล้ว

“จะเปิดอีกรอบไหมครับ”

เสียงของโนอาตอนนี้ไม่ได้ออกมาจากโทรศัพท์แล้ว แต่ดังมาจากลำโพงในห้องแต่งตัว เป็นน้ำเสียงเรียบนิ่งเหมือนเคย

“ไม่ ไม่เอา”

ไพลินที่นั่งแผ่อยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้น ผ้าเช็ดตัวพาดคอ หน้าซีดเผือด แม้จะมีเครื่องสำอางเวทีปิดอยู่ก็ยังเห็นว่าเลือดฝาดหายไปหมด

“เดี๋ยวนะ สิบเมษายนก็คือวันนี้ใช่ไหม คืนนี้เหลืออีกกี่ชั่วโมง”

“โนอา ตอบหน่อย”

“ตอนนี้สี่ทุ่มสิบแปดนาทีครับ อีกหนึ่งชั่วโมงสี่สิบสองนาทีวันนี้จะหมด”

“หนึ่งชั่วโมงสี่สิบสองนาที...”

พอนลินพึมพำ เสียงของไพลินก็แหลมพรวดขึ้นทันที

“ระหว่างนั้นจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ!”

“ไม่รู้หรอกน่า อย่ามาถามฉัน”

“ก็แม่เธอเรียกชื่อเธอ แล้วบอกวันที่ของวันนี้เลยนะ จะเป็นแค่เสียงอัดได้ยังไง...!”

“...”

“เมษายนเมื่อสิบปีก่อน แม่ของเธอ...”

“ไม่ต้องพูด”

นลินตัดบทสั้น ๆ ไพลินหุบปาก สองมือที่เย็นเฉียบกำแน่นอยู่บนหัวเข่า

ที่มุมห้อง มิมิลุกขึ้นยืน

วิกผมสีเงินถอดออกแล้ว ผมสั้นสีดำแนบติดหน้าผากด้วยเหงื่อ แต่บนใบหน้าก็ยังไร้ความรู้สึกใด ๆ

มิมิเดินมาเงียบ ๆ แล้วนั่งลงที่ปลายม้านั่งข้างนลิน ใกล้จนไหล่แนบชิดกัน

จากนั้นก็ยื่นนิ้วมาที่มือของนลิน ใช้นิ้วเรียวค่อย ๆ คลายปมที่แข็งทื่อทีละปม เพื่อไม่ให้กระดิ่งที่ปลายนิ้วดัง มิมิจึงพันเส้นด้ายรอบนิ้วกดไว้ กระดิ่งเจ็ดดอกตอนนี้เหลือเพียงดอกเดียว

เชือกรองเท้าบูตหลุดออกอย่างง่ายดาย

“...ขอบใจนะ มิมิ”

มิมิไม่พูดอะไร เพียงแต่ไม่ยอมถอนไหล่ออก

นลินมองเชือกรองเท้าที่คลายแล้ว

“แม่น่ะ ร้องเพลงนั้นให้ฟังทุกคืนเลยนะ”

เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเริ่มพูดขึ้นมา

“พอฉันบอกว่าขออีกรอบ แม่ก็จะบอกว่ารอบเดียวนะ แล้วก็ร้องให้สามรอบทุกที รอบที่สามส่วนใหญ่ฉันหลับก่อนแม่”

ไพลินคลานข้ามพื้นเข้ามา จับมือนลินไว้

เย็นไปถึงปลายเล็บ

“ไพ มือเย็นจัง”

“มือเธอเย็นกว่าอีก บ้าเอ๊ย”

เสียงของไพลินไม่แหลมแล้ว นลินไม่สะบัดมือเย็น ๆ นั้นออก

〈แม่... ทำไมต้องเป็นตอนนี้〉

สิบปีที่ไม่มีข่าวคราวใด ๆ ไม่มีจดหมาย ไม่มีโทรศัพท์ แม้แต่ในความฝันก็ไม่เคยปรากฏ แต่แล้วกลับเป็นเสียงที่ออกมาจากในตัวผีตนนั้น ทั้งที่มีที่ให้เลือกตั้งมากมาย

〈ทำไมแม่ถึงอยู่ในของแบบนั้น〉

มีเรื่องอยากถามเป็นภูเขา แต่คนที่จะตอบก็ไม่ได้อยู่ที่นี่

“...โนอา มีอะไรที่รู้เพิ่มอีกไหม”

ปลายสายลำโพงเงียบไปครู่หนึ่ง

“มีครับ มีอีกหนึ่งเรื่องที่ต้องรายงาน ผมนับจากไมโครโฟนที่ทางออกสนามกับห้องพยาบาล ยังมีผู้ชมที่เสียงไม่กลับมาอยู่ สี่ร้อยสามสิบเจ็ดคนครับ”

นลินเงยหน้าขึ้น

“ไม่จริงน่า กำแพงมันขึ้นแล้วนี่ แสงแดงก็กลับเป็นสีขาวหมดแล้วนี่”

“ครับ กำแพงขึ้นแล้ว ผีตนนั้นถูกปัดเป่าไปแล้ว เพียงแต่ในบรรดาเสียงที่ถูกดูดไป มีเสียงของสี่ร้อยสามสิบเจ็ดคนที่ยังไม่กลับมา ที่ห้องพยาบาลอธิบายว่าเกิดจากการตะโกนมากเกินไปจนคอเจ็บครับ”

“เป็นไปไม่ได้...!”

นลินจะลุกขึ้นแต่เท้าไปติดรองเท้าบูตที่คลายเชือกไว้ มิมิรีบคว้าแขนประคองไว้ได้ทัน

“โนอา คนพวกนั้นอ้าปากได้ใช่ไหม แต่เสียงไม่ออก”

“ไม่ออกครับ ต่อให้อ้าปากก็มีแต่เสียงลมหายใจ เป็นอาการเดียวกับคนกลุ่มแรกที่ถูกดูดไป”

ในกระจกมีใบหน้าของเธอสะท้อนอยู่ เครื่องสำอางเลอะเพราะเหงื่อ ตาแดงก่ำ ข้างหลังนั้นไพลินกัดฟันแน่น

“งั้นก็ร้องอีกรอบสิ”

พูดจบ นลินลองส่งเสียงโน้ตแรกของท่วงทำนองปัดเป่าออกมาเบา ๆ ในลำคอ

เสียงที่ออกมาแย่มาก

เป็นเสียงสากระคายเหมือนเอากระดาษมาถูกัน ยังไม่ทันถึงโน้ตที่สอง ลำคอก็บีบรัดจนนลินสำลักไอ

“ไม่ไหวหรอก ท่วงทำนองนั้นร้องได้คืนละครั้งเดียวไม่ใช่เหรอ ได้ยินเสียงตัวเองไหม แหบแห้งหมดแล้ว”

ไพลินพูด เสียงของไพลินเองก็ทุ้มต่ำและแหบกว่าปกติ นลินไม่ได้ยินเสียงนักร้องนำพังขนาดนี้มานานแล้ว

“รู้แล้ว! รู้แล้วน่า”

“ถ้ารู้ก็นั่งลง มา”

ไพลินดึงตัวนลินให้กลับมานั่งบนม้านั่ง มิมิยื่นขวดน้ำมาให้โดยไม่พูดอะไร ฝาเปิดไว้ให้แล้ว

นลินจิบไปหนึ่งอึก ของเย็น ๆ ไหลลงคอ

“โนอา คอของพวกเราสามคนจะกลับมาเมื่อไหร่”

“นลินกับไพลินต้องใช้เวลาอย่างน้อยแปดชั่วโมงกว่าจะร้องเพลงได้ตามปกติ ส่วนจะกลับมาดีพอที่จะร้องท่วงทำนองได้ ผมคิดว่าต้องถึงคืนพรุ่งนี้ ส่วนมิมิยังมีแรงเหลือมากกว่าอีกสองคน แต่ท่วงทำนองของมิมิคนเดียวสร้างกำแพงไม่ได้ครับ”

“ต้องครบสามคนถึงจะได้สินะ”

“ใช่ครับ และกระดิ่งของมิมิเหลืออีกแค่ดอกเดียว”

มิมิมองปลายนิ้วตัวเอง กระดิ่งดอกเดียวที่เหลือสะท้อนแสงไฟในห้องแต่งตัวเป็นประกายทึม ๆ แล้วมิมิก็ค่อย ๆ ประคองมือนั้นแนบอก

นลินวางมือตัวเองทับบนมือนั้น

“...คืนนี้ไม่ต้องใช้แล้วนะ อันนั้น”

มิมิไม่เปลี่ยนสีหน้า แต่ดูเหมือนไหล่จะผ่อนแรงลงเล็กน้อย

อยู่ครู่ใหญ่ไม่มีใครพูดอะไร

เสียงแอร์ดังกลับมา จากปลายทางเดินมีเสียงสตาฟเก็บอุปกรณ์ เสียงล้อรถเข็นกลิ้งโครมครามห่างออกไป

คนที่เอ่ยปากก่อนคือไพลิน

“บอกเลยนะ ไม่เอาอีกแล้วจริง ๆ ไม่เอาอะไรแบบนี้อีกเด็ดขาด”

“ประโยคนั้นคืนนี้เป็นรอบที่สองแล้วนะ”

“ทั้งสองรอบจริงจังทั้งนั้น!”

นลินหลุดขำออกมาเบา ๆ โดยไม่ตั้งใจ พอหัวเราะด้วยเสียงแหบแห้งก็เจ็บคอ แต่ก็รู้สึกเบาขึ้นนิดหน่อย

ไพลินหัวเราะตามไปด้วย ระหว่างหัวเราะก็เอาหลังมือป้ายหางตาแรง ๆ มีแต่มิมิที่ยังมองทั้งสองคนด้วยใบหน้าเดิมไม่เปลี่ยน แต่ก็ไม่ยอมถอนไหล่ออกจากไหล่นลินเลย

“ยังไงก็เถอะ”

นลินวางขวดน้ำลงบนม้านั่ง

“สี่ร้อยสามสิบเจ็ดคน ต้องตามหาให้ได้ว่าเสียงของคนพวกนั้นไปอยู่ที่ไหน เรื่องวันที่ไว้คิดทีหลัง”

“ในเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงสี่สิบสองนาทีเนี่ยนะ”

“ก็ประมาณหนึ่งชั่วโมงสี่สิบนาทีแล้วมั้งตอนนี้”

“จุกจิกจริง!”

“ติดมาจากโนอาน่ะ”

ปลายสายลำโพงโนอาไม่ได้พูดอะไร ผ่านไปครู่หนึ่งก็เว้นช่วงเงียบสั้น ๆ อีกครั้ง

“นลิน มีอีกหนึ่งเรื่องที่ต้องรายงานเป็นเรื่องสุดท้ายครับ”

นลินยืดหลังตรง ทุกครั้งที่โนอาพูดว่า “เรื่องสุดท้าย” ไม่เคยเป็นข่าวดีสักที

“...อะไร”

“แท่งไฟที่ผู้ชมเอากลับบ้านไป เครื่องของสำนักงานยังจับสัญญาณได้อยู่ตอนนี้ ในจำนวนนั้นมีสามพันหนึ่งร้อยยี่สิบแท่งที่ยังส่งสัญญาณอ่อน ๆ ออกมาไม่หยุด ภายนอกยังเป็นสีขาวเหมือนเดิม ต่อให้ปิดสวิตช์ก็ไม่หยุดครับ”

“สามพันหนึ่งร้อยยี่สิบแท่ง...”

นลินพูดซ้ำด้วยเสียงแหบพร่า ข้าง ๆ ไพลินสูดลมหายใจเฮือก

“เกินสามพันแท่งเหรอ ทั้งที่ปัดเป่าผีไปแล้วเนี่ยนะ”

“โนอา ทำไมมันถึงไม่หยุด”

“ยังไม่ทราบสาเหตุที่ไม่หยุดครับ”

“งั้นสัญญาณพวกนั้นส่งไปที่ไหน”

นลินถาม

“แท่งไฟทั้งสามพันหนึ่งร้อยยี่สิบแท่งชี้ไปยังจุดเดียวกันในกรุงเทพฯ ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ย่านเก่าริมคลองในฝั่งธนบุรีครับ”

นลินกลั้นหายใจ

เธอรู้จักชื่อย่านนั้น จะไม่รู้จักได้ยังไง

โนอาพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเหมือนเดิมอย่างแม่นยำ

“เป็นย่านที่มีบ้านที่คุณอาศัยอยู่กับแม่จนถึงอายุสิบสองครับ”

── จบบทที่ 2 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

นลิน วัฒนกุลหัวหน้าวงลูเมนไพลิน สุขสวัสดิ์นักร้องนำมิมิ ชัยยพรสมาชิกที่เล็กที่สุดโนอาไอดอลเสมือนจริงจาก AIแม่ของนลินผู้พิทักษ์ที่หายไปเพื่อนร่วมวงที่จับมือเธอNEWอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆเหมือนน้องสาวNEWผู้เฝ้าระวังในหูเธอNEWแม่เรียกชื่อเธอในเทปNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 3

วันที่ผนึกหลุดตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 3) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ