บทที่ 2
เพลงกล่อมเด็กกับวันที่
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
จากลำโพงเล็ก ๆ ในห้องแต่งตัว เสียงร้องของผู้หญิงคนหนึ่งลอยออกมา
นลินมือยังค้างอยู่ที่เชือกรองเท้าบูตที่แก้ได้ครึ่งเดียว ขยับตัวไม่ได้เลย
นอนเถิดนอน เรือน้อยลำนี้
จนแสงไฟริมน้ำ ดับลง
ฝันร้ายใด ๆ เสียงเพลงฉันจะ
พัดไปไกลลับ ให้เอง
เป็นเสียงทุ้มต่ำ แหบเล็กน้อย พอร้องจบท่อนหนึ่งทีไรก็มีนิสัยหลุดลมหายใจหัวเราะเบา ๆ ออกมาทุกครั้ง
รู้จักสิ นลินรู้จักเสียงหัวเราะแบบนี้
เป็นเสียงที่เคยได้ยินข้างเตียงทุกคืน เป็นเสียงที่เงียบหายไปดื้อ ๆ ตอนอายุสิบสองในฤดูใบไม้ผลิ
เพลงเข้าท่อนสอง แล้วมาถึงบรรทัดสุดท้าย
พอรุ่งเช้ามาถึง ให้ยิ้มแล้วเรียกฉันเป็นคนแรกนะ
เพลงหยุดตรงนั้น เสียงซ่าดังต่ออีกครู่หนึ่ง แล้วเสียงเดิมก็พูดขึ้นมา คราวนี้เป็นน้ำเสียงพูดคุย
“นลิน”
มีเสียงหายใจเข้าครั้งหนึ่ง แล้วเสียงนั้นก็พูดต่อ ทีละคำ ราวกับตั้งใจแบ่งจังหวะ
“ปี สองพันห้าร้อยหกสิบ๙ ... วันที่สิบ เมษายน”
เสียงบันทึกจบลงแค่นั้น
ห้องแต่งตัวเงียบลง เหลือแต่เสียงแอร์ กับเสียงหลอดไฟรอบกระจกที่ดังจี๊ด ๆ
สิบเมษายน คือวันนี้ ตัวเลขเดียวกันนี้ก็ขึ้นอยู่บนหน้าจอมือถือที่วางหน้ากระจกเหมือนกัน
คอนเสิร์ตจบลงด้วยเพลงนั้น ตอนนี้คนดูคงยังตื่นเต้นไม่หายขณะเดินทางกลับบ้าน คงไม่มีใครคิดหรอกว่าแสงสีแดงเมื่อครู่เป็นฝีมือผีของจริง
“...ก็แค่เสียงอัดไม่ใช่เหรอ”
นลินพูด เสียงออกมาได้ดีกว่าที่คิด
“ฉันรู้ว่าเป็นเสียงแม่ รู้ แต่ก็แค่นั้นแหละ เสียงอัดเก่า ๆ ที่โผล่มาจากที่แปลก ๆ เท่านั้นเอง”
เธอดึงเชือกรองเท้าบูต แต่มันไม่หลุด นิ้วมือติดอยู่ที่ปมเดิมมาตั้งนานแล้ว
“จะเปิดอีกรอบไหมครับ”
เสียงของโนอาตอนนี้ไม่ได้ออกมาจากโทรศัพท์แล้ว แต่ดังมาจากลำโพงในห้องแต่งตัว เป็นน้ำเสียงเรียบนิ่งเหมือนเคย
“ไม่ ไม่เอา”
ไพลินที่นั่งแผ่อยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้น ผ้าเช็ดตัวพาดคอ หน้าซีดเผือด แม้จะมีเครื่องสำอางเวทีปิดอยู่ก็ยังเห็นว่าเลือดฝาดหายไปหมด
“เดี๋ยวนะ สิบเมษายนก็คือวันนี้ใช่ไหม คืนนี้เหลืออีกกี่ชั่วโมง”
“โนอา ตอบหน่อย”
“ตอนนี้สี่ทุ่มสิบแปดนาทีครับ อีกหนึ่งชั่วโมงสี่สิบสองนาทีวันนี้จะหมด”
“หนึ่งชั่วโมงสี่สิบสองนาที...”
พอนลินพึมพำ เสียงของไพลินก็แหลมพรวดขึ้นทันที
“ระหว่างนั้นจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ!”
“ไม่รู้หรอกน่า อย่ามาถามฉัน”
“ก็แม่เธอเรียกชื่อเธอ แล้วบอกวันที่ของวันนี้เลยนะ จะเป็นแค่เสียงอัดได้ยังไง...!”
“...”
“เมษายนเมื่อสิบปีก่อน แม่ของเธอ...”
“ไม่ต้องพูด”
นลินตัดบทสั้น ๆ ไพลินหุบปาก สองมือที่เย็นเฉียบกำแน่นอยู่บนหัวเข่า
ที่มุมห้อง มิมิลุกขึ้นยืน
วิกผมสีเงินถอดออกแล้ว ผมสั้นสีดำแนบติดหน้าผากด้วยเหงื่อ แต่บนใบหน้าก็ยังไร้ความรู้สึกใด ๆ
มิมิเดินมาเงียบ ๆ แล้วนั่งลงที่ปลายม้านั่งข้างนลิน ใกล้จนไหล่แนบชิดกัน
จากนั้นก็ยื่นนิ้วมาที่มือของนลิน ใช้นิ้วเรียวค่อย ๆ คลายปมที่แข็งทื่อทีละปม เพื่อไม่ให้กระดิ่งที่ปลายนิ้วดัง มิมิจึงพันเส้นด้ายรอบนิ้วกดไว้ กระดิ่งเจ็ดดอกตอนนี้เหลือเพียงดอกเดียว
เชือกรองเท้าบูตหลุดออกอย่างง่ายดาย
“...ขอบใจนะ มิมิ”
มิมิไม่พูดอะไร เพียงแต่ไม่ยอมถอนไหล่ออก
นลินมองเชือกรองเท้าที่คลายแล้ว
“แม่น่ะ ร้องเพลงนั้นให้ฟังทุกคืนเลยนะ”
เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเริ่มพูดขึ้นมา
“พอฉันบอกว่าขออีกรอบ แม่ก็จะบอกว่ารอบเดียวนะ แล้วก็ร้องให้สามรอบทุกที รอบที่สามส่วนใหญ่ฉันหลับก่อนแม่”
ไพลินคลานข้ามพื้นเข้ามา จับมือนลินไว้
เย็นไปถึงปลายเล็บ
“ไพ มือเย็นจัง”
“มือเธอเย็นกว่าอีก บ้าเอ๊ย”
เสียงของไพลินไม่แหลมแล้ว นลินไม่สะบัดมือเย็น ๆ นั้นออก
〈แม่... ทำไมต้องเป็นตอนนี้〉
สิบปีที่ไม่มีข่าวคราวใด ๆ ไม่มีจดหมาย ไม่มีโทรศัพท์ แม้แต่ในความฝันก็ไม่เคยปรากฏ แต่แล้วกลับเป็นเสียงที่ออกมาจากในตัวผีตนนั้น ทั้งที่มีที่ให้เลือกตั้งมากมาย
〈ทำไมแม่ถึงอยู่ในของแบบนั้น〉
มีเรื่องอยากถามเป็นภูเขา แต่คนที่จะตอบก็ไม่ได้อยู่ที่นี่
“...โนอา มีอะไรที่รู้เพิ่มอีกไหม”
ปลายสายลำโพงเงียบไปครู่หนึ่ง
“มีครับ มีอีกหนึ่งเรื่องที่ต้องรายงาน ผมนับจากไมโครโฟนที่ทางออกสนามกับห้องพยาบาล ยังมีผู้ชมที่เสียงไม่กลับมาอยู่ สี่ร้อยสามสิบเจ็ดคนครับ”
นลินเงยหน้าขึ้น
“ไม่จริงน่า กำแพงมันขึ้นแล้วนี่ แสงแดงก็กลับเป็นสีขาวหมดแล้วนี่”
“ครับ กำแพงขึ้นแล้ว ผีตนนั้นถูกปัดเป่าไปแล้ว เพียงแต่ในบรรดาเสียงที่ถูกดูดไป มีเสียงของสี่ร้อยสามสิบเจ็ดคนที่ยังไม่กลับมา ที่ห้องพยาบาลอธิบายว่าเกิดจากการตะโกนมากเกินไปจนคอเจ็บครับ”
“เป็นไปไม่ได้...!”
นลินจะลุกขึ้นแต่เท้าไปติดรองเท้าบูตที่คลายเชือกไว้ มิมิรีบคว้าแขนประคองไว้ได้ทัน
“โนอา คนพวกนั้นอ้าปากได้ใช่ไหม แต่เสียงไม่ออก”
“ไม่ออกครับ ต่อให้อ้าปากก็มีแต่เสียงลมหายใจ เป็นอาการเดียวกับคนกลุ่มแรกที่ถูกดูดไป”
ในกระจกมีใบหน้าของเธอสะท้อนอยู่ เครื่องสำอางเลอะเพราะเหงื่อ ตาแดงก่ำ ข้างหลังนั้นไพลินกัดฟันแน่น
“งั้นก็ร้องอีกรอบสิ”
พูดจบ นลินลองส่งเสียงโน้ตแรกของท่วงทำนองปัดเป่าออกมาเบา ๆ ในลำคอ
เสียงที่ออกมาแย่มาก
เป็นเสียงสากระคายเหมือนเอากระดาษมาถูกัน ยังไม่ทันถึงโน้ตที่สอง ลำคอก็บีบรัดจนนลินสำลักไอ
“ไม่ไหวหรอก ท่วงทำนองนั้นร้องได้คืนละครั้งเดียวไม่ใช่เหรอ ได้ยินเสียงตัวเองไหม แหบแห้งหมดแล้ว”
ไพลินพูด เสียงของไพลินเองก็ทุ้มต่ำและแหบกว่าปกติ นลินไม่ได้ยินเสียงนักร้องนำพังขนาดนี้มานานแล้ว
“รู้แล้ว! รู้แล้วน่า”
“ถ้ารู้ก็นั่งลง มา”
ไพลินดึงตัวนลินให้กลับมานั่งบนม้านั่ง มิมิยื่นขวดน้ำมาให้โดยไม่พูดอะไร ฝาเปิดไว้ให้แล้ว
นลินจิบไปหนึ่งอึก ของเย็น ๆ ไหลลงคอ
“โนอา คอของพวกเราสามคนจะกลับมาเมื่อไหร่”
“นลินกับไพลินต้องใช้เวลาอย่างน้อยแปดชั่วโมงกว่าจะร้องเพลงได้ตามปกติ ส่วนจะกลับมาดีพอที่จะร้องท่วงทำนองได้ ผมคิดว่าต้องถึงคืนพรุ่งนี้ ส่วนมิมิยังมีแรงเหลือมากกว่าอีกสองคน แต่ท่วงทำนองของมิมิคนเดียวสร้างกำแพงไม่ได้ครับ”
“ต้องครบสามคนถึงจะได้สินะ”
“ใช่ครับ และกระดิ่งของมิมิเหลืออีกแค่ดอกเดียว”
มิมิมองปลายนิ้วตัวเอง กระดิ่งดอกเดียวที่เหลือสะท้อนแสงไฟในห้องแต่งตัวเป็นประกายทึม ๆ แล้วมิมิก็ค่อย ๆ ประคองมือนั้นแนบอก
นลินวางมือตัวเองทับบนมือนั้น
“...คืนนี้ไม่ต้องใช้แล้วนะ อันนั้น”
มิมิไม่เปลี่ยนสีหน้า แต่ดูเหมือนไหล่จะผ่อนแรงลงเล็กน้อย
อยู่ครู่ใหญ่ไม่มีใครพูดอะไร
เสียงแอร์ดังกลับมา จากปลายทางเดินมีเสียงสตาฟเก็บอุปกรณ์ เสียงล้อรถเข็นกลิ้งโครมครามห่างออกไป
คนที่เอ่ยปากก่อนคือไพลิน
“บอกเลยนะ ไม่เอาอีกแล้วจริง ๆ ไม่เอาอะไรแบบนี้อีกเด็ดขาด”
“ประโยคนั้นคืนนี้เป็นรอบที่สองแล้วนะ”
“ทั้งสองรอบจริงจังทั้งนั้น!”
นลินหลุดขำออกมาเบา ๆ โดยไม่ตั้งใจ พอหัวเราะด้วยเสียงแหบแห้งก็เจ็บคอ แต่ก็รู้สึกเบาขึ้นนิดหน่อย
ไพลินหัวเราะตามไปด้วย ระหว่างหัวเราะก็เอาหลังมือป้ายหางตาแรง ๆ มีแต่มิมิที่ยังมองทั้งสองคนด้วยใบหน้าเดิมไม่เปลี่ยน แต่ก็ไม่ยอมถอนไหล่ออกจากไหล่นลินเลย
“ยังไงก็เถอะ”
นลินวางขวดน้ำลงบนม้านั่ง
“สี่ร้อยสามสิบเจ็ดคน ต้องตามหาให้ได้ว่าเสียงของคนพวกนั้นไปอยู่ที่ไหน เรื่องวันที่ไว้คิดทีหลัง”
“ในเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงสี่สิบสองนาทีเนี่ยนะ”
“ก็ประมาณหนึ่งชั่วโมงสี่สิบนาทีแล้วมั้งตอนนี้”
“จุกจิกจริง!”
“ติดมาจากโนอาน่ะ”
ปลายสายลำโพงโนอาไม่ได้พูดอะไร ผ่านไปครู่หนึ่งก็เว้นช่วงเงียบสั้น ๆ อีกครั้ง
“นลิน มีอีกหนึ่งเรื่องที่ต้องรายงานเป็นเรื่องสุดท้ายครับ”
นลินยืดหลังตรง ทุกครั้งที่โนอาพูดว่า “เรื่องสุดท้าย” ไม่เคยเป็นข่าวดีสักที
“...อะไร”
“แท่งไฟที่ผู้ชมเอากลับบ้านไป เครื่องของสำนักงานยังจับสัญญาณได้อยู่ตอนนี้ ในจำนวนนั้นมีสามพันหนึ่งร้อยยี่สิบแท่งที่ยังส่งสัญญาณอ่อน ๆ ออกมาไม่หยุด ภายนอกยังเป็นสีขาวเหมือนเดิม ต่อให้ปิดสวิตช์ก็ไม่หยุดครับ”
“สามพันหนึ่งร้อยยี่สิบแท่ง...”
นลินพูดซ้ำด้วยเสียงแหบพร่า ข้าง ๆ ไพลินสูดลมหายใจเฮือก
“เกินสามพันแท่งเหรอ ทั้งที่ปัดเป่าผีไปแล้วเนี่ยนะ”
“โนอา ทำไมมันถึงไม่หยุด”
“ยังไม่ทราบสาเหตุที่ไม่หยุดครับ”
“งั้นสัญญาณพวกนั้นส่งไปที่ไหน”
นลินถาม
“แท่งไฟทั้งสามพันหนึ่งร้อยยี่สิบแท่งชี้ไปยังจุดเดียวกันในกรุงเทพฯ ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ย่านเก่าริมคลองในฝั่งธนบุรีครับ”
นลินกลั้นหายใจ
เธอรู้จักชื่อย่านนั้น จะไม่รู้จักได้ยังไง
โนอาพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเหมือนเดิมอย่างแม่นยำ
“เป็นย่านที่มีบ้านที่คุณอาศัยอยู่กับแม่จนถึงอายุสิบสองครับ”
── จบบทที่ 2 ──
