มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 4

ระฆังใบสุดท้าย

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

น้ำในคลองหยุดนิ่งไป

เมื่อครู่นี้เอง บนผิวน้ำสีดำยังมีจุดสีแดงไหวระริกอยู่ มันคือสีแดงของแท่งไฟที่ติดสว่างอยู่ตามหน้าต่างบ้านฝั่งตรงข้าม จุดเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนเหล่านั้นหยุดลงพร้อมกันอย่างกะทันหัน แล้วค่อย ๆ ไหลมาทางนี้ ทั้งที่ไม่มีลมสักนิด มันลื่นไถลไปบนผิวน้ำเหมือนมีอะไรลากไป

“เที่ยงคืนหนึ่งนาทีค่ะ”

เสียงของโนอาดังขึ้นพร้อมกันจากหูฟังที่หูและสมาร์ตโฟนในมือ

“เสียงของผู้ที่หยิบแท่งไฟสีแดงขึ้นมาเริ่มหายไปแล้วค่ะ ตอนนี้มี 68 คน”

“หยิบแท่งไฟขึ้นมา…?”

นลินโน้มตัวออกไปนอกหน้าต่าง ที่ระเบียงฝั่งโน้นของคลอง ผู้หญิงในชุดนอนคนหนึ่งกำแท่งไฟสีแดงเรืองแสงอยู่ในมือ เธอกำลังโบกมันไปมาด้วยท่าทางแปลกใจ

แล้วปากของเธอก็อ้ากว้าง เหมือนกำลังจะตะโกนอะไรบางอย่าง

แต่ไม่มีเสียงใด ๆ ออกมา

ผู้หญิงคนนั้นยกมือกุมลำคอของตัวเอง เป็นท่าทางเดียวกับที่นลินเคยเห็นที่สนามแข่ง

“อย่า! ปล่อยนะ! ปล่อยมันเดี๋ยวนี้!”

นลินตะโกน เสียงแหบพร่าของเธอแผ่วหายไปก่อนจะข้ามคลองไปได้ครึ่งทางด้วยซ้ำ

บ้านข้างเคียง และบ้านถัดไปอีก ก็มีเงาคนมายืนที่หน้าต่าง ทุกคนหยิบแท่งไฟที่จู่ ๆ ก็สว่างเป็นสีแดงกลางดึกขึ้นมาถือ ด้วยสีหน้าที่เหมือนจะถามว่า “นี่มันอะไรกัน”

“152 คนแล้วค่ะ เพิ่มขึ้นประมาณนาทีละหนึ่งร้อยคน”

“ไม่จริงน่า ดึกดื่นป่านนี้แล้วนะ…!”

ไพลินจับแขนนลินไว้ มือเธอเย็นเฉียบไปถึงปลายเล็บ

“ร้องกันเถอะ นลิน ฉันกับแก ต่อให้เสียงแหบก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลยนี่”

“รู้แล้วน่า!”

นลินสูดลมหายใจเข้า ท่อนแรกของเพลงกล่อมเด็ก จงหลับเถิด หลับเถิด

พอถึงโน้ตตัวที่สอง คอของเธอก็บีบตัวลง เสียงที่ออกมาเหมือนกระดาษเสียดสีกัน แล้วกลายเป็นเสียงไอไป ไพลินที่อยู่ข้าง ๆ ก็สำลักเสียงตรงจุดเดียวกัน มันเป็นเพียงลมหายใจแหบแห้งที่ไปไม่ถึงตัวโน้ตของเพลงเลย

“โนอา…! ไม่มีทางเลยเหรอ”

“ไม่มีค่ะ คอของทั้งสองคนพักมาได้เพียงสองชั่วโมงเท่านั้น และการสร้างกำแพงเสียงต้องอาศัยคนมากกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของผู้ที่อยู่ในพื้นที่ร้องท่อนเดียวกันพร้อมกัน แค่สามคนในห้องนี้ไม่สามารถปกป้องเสียงของคนทั้งเมืองได้ค่ะ”

“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ…”

ตอนนั้นเอง ผิวน้ำในคลองก็โป่งนูนขึ้นมา

น้ำสีดำรวบรวมจุดสีแดงทั้งหมดแล้วยกตัวสูงขึ้นเป็นเนินเขาลูกหนึ่ง มันไม่มีรูปร่าง มีเพียงขนาดอันใหญ่โต ใหญ่กว่าบ้านหลังนี้เสียอีก ลึกลงไปใต้เสียงน้ำเสียดสีกัน นลินรู้สึกเหมือนได้ยินอะไรบางอย่าง เสียงลมหายใจที่ไร้เสียงของผู้คนมากมาย

“ห่างจากหน้าต่าง 25 เมตรค่ะ กำลังเข้าใกล้ทางนี้”

นลินวางสมุดสีน้ำเงินที่กอดอยู่ลงบนโต๊ะ

“…ฉันจะไปเอง”

“หา? พูดอะไรของแกเนี่ย”

“แม่ยอมให้เสียงร้องเพลงของตัวเองไป เพื่อผนึกสิ่งนั้นไว้ใช่ไหม ถ้าอย่างนั้น เสียงของฉันก็น่าจะ…”

“บ้า! ด้วยเสียงแหบ ๆ แบบนั้นน่ะเหรอ! บ้าจริง ๆ เลย!”

เสียงของไพลินแหบพร่าและแตกพล่า

ขณะที่นลินยกเท้าขึ้นพาดขอบหน้าต่าง ก็มีมือหนึ่งคว้าข้อมือเธอไว้

“เดี๋ยว… ปล่อยนะ!”

คือมิมิ นิ้วเรียวเล็กของเธอออกแรงมากอย่างน่าประหลาดใจ มิมิดึงนลินกลับเข้ามาในห้อง ใช้มืออีกข้างหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา ขยับนิ้วโป้งอย่างรวดเร็ว แล้วยื่นหน้าจอมาตรงหน้านลิน

‘ไม่นะ นลินอย่าหายไปอีกคนเลย’

“มิมิ…?”

มิมิดึงหน้าจอกลับไปแล้วพิมพ์ต่อ สีหน้ายังคงนิ่งสนิทเหมือนเดิม แต่นิ้วโป้งไม่หยุดเคลื่อนไหวเลย

‘เหตุผลที่ฉันไม่พูด ฉันบอกไม่ได้มาตลอด สิบปีก่อน วันที่สิบเมษายน ตอนนั้นฉันอายุเก้าขวบ ขากลับจากวัดของคุณย่า ฉันเดินอยู่ริมคลองนี้’

“สิบปีก่อน… วันที่สิบเมษายน”

นลินมองสมุดบนโต๊ะ ‘คืนนี้ ฉันจะไป’ วันที่ที่แม่เขียนไว้เป็นครั้งสุดท้าย

นิ้วของมิมิขยับอีกครั้ง

‘น้ำสีดำดึงฉันลงไปในคลอง มันไหลเข้าปาก แย่งเสียงของฉันไป ฉันพยายามตะโกน แต่ไม่มีเสียงออกมา’

ไพลินยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดปาก

‘แล้วมีผู้หญิงคนหนึ่งมา เธอกระโดดลงน้ำ ดันฉันขึ้นฝั่ง ระหว่างที่ร้องเพลงนั้นไปด้วย’

“เพลงนั้น?”

มิมิพิมพ์เพียงบรรทัดเดียว

‘จงหลับเถิด หลับเถิด เรือน้อย’

ปลายนิ้วของนลินเย็นเฉียบ

‘เธอพยายามเอาเสียงของฉันกลับคืนมา แต่เอากลับมาได้แค่เสียงร้องเพลง เสียงพูดยังอยู่ในนั้น คุณย่าบอกอย่างนั้น หน้าของฉันก็ไม่ขยับอีกเลยตั้งแต่คืนนั้น’

“เพราะอย่างนั้น เธอถึงร้องเพลงได้ แต่พูดไม่ได้เหรอ”

มิมิพยักหน้าช้า ๆ

‘ฉันมองอยู่จากริมฝั่ง เธอร้องเพลงอยู่ในน้ำตลอดเวลา แล้วก็หายไป’

นลินพูดอะไรไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่

สิบปี เธอไม่เคยรู้เลยว่าแม่ไปที่ไหน ทำอะไร แล้วหายไปได้อย่างไร เธอแสร้งทำเป็นไม่อยากรู้มาตลอด แต่คำตอบกลับอยู่ในสมาร์ตโฟนของเด็กสาวที่เต้นอยู่ข้างเธอทุกวัน

“…คนสุดท้ายที่แม่ช่วยไว้ คือมิมิสินะ”

มิมิพิมพ์อีกครั้ง

‘ภายหลังคุณย่าบอกฉัน ว่าเป็นคนจากบ้านวัฒนกุล และมีลูกสาวอยู่หนึ่งคน ฉันเลยเข้าวงลูเมน อยากอยู่ใกล้นลิน เพราะฉันยังไม่เคยได้พูดขอบคุณเลย’

ข้างตัวนลิน ไพลินสูดน้ำมูก

“ไพ ร้องไห้เร็วไปแล้ว”

“ทำไม… ทำไมไม่บอกล่ะ มิมิ พวกเราอยู่ด้วยกันมาตลอดไม่ใช่เหรอ”

นลินชะโงกมองหน้ามิมิด้วย

“เก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียวมาตลอดเลยเหรอ”

นิ้วโป้งของมิมิลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขยับ

‘ถ้าบอก นลินต้องร้องไห้แน่ ๆ’

“…ใครร้องไห้ล่ะ”

เสียงที่เปล่งออกมาสั่นสะท้านอย่างหนัก นลินใช้หลังมือเช็ดตา แล้วดึงมิมิเข้ามากอดแน่น

ร่างของมิมิเล็กและเบา ผมสั้นสีดำแตะอยู่ที่แก้มของนลิน

“ฉันขอพูดแทนแม่นะ… ขอบใจที่มีชีวิตอยู่นะ มิมิ”

สีหน้าของมิมิยังคงไม่ขยับ แต่น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาจากดวงตา นลินลูบหัวมิมิจนผมยุ่งเหมือนที่ไพลินชอบทำเสมอ มิมิปล่อยให้ทำแต่โดยดี

“ฉันจะเอาเสียงพูดของเธอกลับมาให้ได้ จะทำให้ได้ เพื่อแม่ด้วย”

“เที่ยงคืนเก้านาทีค่ะ”

เสียงของโนอายังคงสงบเหมือนเดิม

“ผู้ที่เสียงหายไปมี 860 คนแล้วค่ะ น้ำสีดำอยู่ห่างจากหน้าต่าง 10 เมตร”

นอกหน้าต่าง ภูเขาน้ำพังทลายลงมาข้างหน้า ข้ามพงหญ้า กระแทกเข้ากับผนังบ้าน กระจกหน้าต่างชั้นล่างสั่นสะท้านดังกริ๊ก ๆ น้ำสีดำไต่ขึ้นมาตามผนัง แสงสีแดงสะท้อนอยู่บนขอบหน้าต่าง

“หนีเร็ว! ไพ มิมิ!”

“บันไดมืดมองไม่เห็นเลย…!”

ไพลินส่องไฟจากสมาร์ตโฟน แต่มือที่สั่นทำให้วงแสงกระเด็นไปทั่ว

มิมิหลุดออกจากอ้อมแขนของนลินอย่างแผ่วเบา ไปยืนหน้าหน้าต่าง ชูมือข้างหนึ่งขึ้นสูง ที่ปลายนิ้ว ระฆังใบสุดท้ายส่องประกายเล็ก ๆ

“มิมิ นั่นมันใบสุดท้ายแล้วนะ! บอกแล้วไงว่าคืนนี้ไม่ต้องใช้อีกแล้ว”

มิมิใช้มือที่ว่างพิมพ์หน้าจออย่างรวดเร็ว

‘ตอนนี้ไม่ใช่คืนนี้แล้ว’

มุมบนของหน้าจอแสดงวันที่ สิบเอ็ดเมษายน

มิมิสะบัดนิ้ว

กริ๊ง เสียงใสดังขึ้น

น้ำสีดำหยุดนิ่ง แข็งค้างอยู่ใต้ขอบหน้าต่างเหมือนภาพถ่าย แม้แต่ละอองน้ำก็ลอยค้างอยู่กลางอากาศไม่ไหวติง

ที่ระเบียงฝั่งโน้นของคลอง ผู้หญิงคนเมื่อครู่ร้อง “อ๊ะ” ออกมา เป็นเสียงแหบสั้น ๆ แต่เป็นเสียงจริง ๆ

ที่ปลายนิ้วของมิมิ เหลือเพียงเส้นด้ายเท่านั้น

“…หยุดแล้ว”

“หยุดแล้วค่ะ แต่หยุดอยู่ได้นานที่สุดห้าวินาที วิ่งเลยค่ะ แต่บนบันไดต้องส่องไฟดูทางเท้าด้วยนะคะ”

นลินคว้ามือไพลินกับมือมิมิ แล้ววิ่งออกจากห้อง

ขณะกำลังวิ่งลงบันไดทีละสองขั้น นลินแทบจะชะงักเท้า

เสียงเมื่อครู่

เสียงของโนอาที่ดังมาจากหูฟัง มีอีกเสียงหนึ่งซ้อนอยู่ เพียงชั่วพริบตาเดียว เป็นเสียงผู้หญิง ทุ้มต่ำและแหบเล็กน้อย เหมือนเวลาจบประโยคแล้วหัวเราะเบา ๆ พร้อมลมหายใจ

เป็นเสียงที่เคยได้ยินจากลำโพงในห้องแต่งตัว เสียงที่ได้ยินข้างเตียงทุกคืน

“นลิน เหลืออีกสองวินาทีค่ะ”

เสียงที่ดังมาจากหูฟัง กลับเป็นเสียงโนอาแบบปกติเช่นทุกครั้งแล้ว

── จบบทที่ 4 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

นลิน วัฒนกุลหัวหน้าวงลูเมนไพลิน สุขสวัสดิ์นักร้องนำมิมิ ชัยยพรคนเล็กที่แม่ช่วยไว้โนอาไอดอลเสมือนจริงจาก AIแม่ของนลินผู้พิทักษ์ที่ผนึกด้วยเสียงเพื่อนเก่าเสียงหายไปทั้งคู่NEWแม่ช่วยไว้สัญญาจะเอาเสียงคืนมาNEWเสียงในหูเธอเสียงแม่ทับซ้อนกันNEWแม่ที่หายไปผนึกด้วยเสียงของเธอNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 5

แก่นของโนอาตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 5) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ