บทที่ 27
ลูกอมสี่เม็ด
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
“คุณปู่ นั่นมันของพ่อนะ!”
เสียงของ Susumu ก้องไปทั่วห้องรับแขก
เที่ยงวันเสาร์ที่ 7 สิงหาคม โชวะ 57 เป็นวันเสาร์แรกของเดือนสิงหาคมปีนี้
เมื่อ Yukie โผล่หน้าออกมาจากครัว ก็เห็นไม้แขวนเสื้อข้างหิ้งพระว่างเปล่า ส่วนกลางห้องรับแขกมีเสื้อฮัปปิสีกรมท่ายืนอยู่ตัวหนึ่ง
คนที่สวมอยู่คือ Tokuji
บนแผ่นหลังมีตัวอักษร “มิยะ” อยู่ในวงกลม นั่นคือเสื้อฮัปปิของ Shuji แขนเสื้อยาวเลยปลายนิ้วไปจนห้อยเป็นพวง ชายเสื้อลงมาถึงใต้เข่า ผืนผ้าผืนใหญ่คลุมแผ่นหลังเล็กๆ กลมๆ จนดูราวกับเสื้อฮัปปิยืนอยู่ได้เอง
〈เหมือนตอนฤดูหนาวเมื่อสองปีก่อน ที่ Susumu ใส่สูทของพ่อเลย〉
“หึ ลูกพลุของ Shuji ก็ต้องยิงด้วยเสื้อของ Shuji”
Tokuji ใช้ปากคาบกล้องยาสูบที่ไม่มีไฟให้ชี้ขึ้น ตาขวาขุ่นขาว ตาซ้ายแหลมคม และตาซ้ายข้างนั้นดูเขินอยู่นิดหน่อย
“คุณพ่อคะ…เสื้อฮัปปิตัวนั้น ยังไม่เคยซักเลยนะคะ”
“รู้ ดมก็รู้”
Yukie ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ จากเสื้อฮัปปิมีกลิ่นแป้งเคล้าอ่อนๆ และลึกลงไปข้างใน กลิ่นลูกอมมิ้นต์ยังคงเหลืออยู่
Akio ปีนขึ้นมาจากระเบียง ผมหยิกสะบัดไหว วันนี้ไม่ได้คล้องวิทยุที่คอ พอเห็นหัวหน้าในสภาพนั้น แว่นกรอบทองก็ไหลลงมาจนถึงปลายจมูก
“หัวหน้าครับ…แย่แล้วแฮะ แบบนี้ตอนปีนบันไดขึ้นเรือท้องแบนก็เหยียบชายเสื้อเข้าหรอกครับ”
“ก็หาทางไม่ให้เหยียบสิวะ”
Yukie หัวเราะคิกคัก
“เหมือนลูกหมีที่ไปยืมเสื้อผ้าเขามาเลยนะคะ”
“หึ Shuji น่ะ เป็นพ่อหมีมาก่อนนี่”
Yukie หยิบสายคาดเอวของตัวเองออกมาจากตู้ลิ้นชัก แล้วคล้องเป็นสายรัดแขนเสื้อ ดึงแขนเสื้อยาวขึ้นมาผูกไว้ที่หลังไหล่ ส่วนชายเสื้อพับเก็บเข้าไปเหนือสายคาดเอว นิ้วที่ผูกเชือกสั่นเล็กน้อย แผ่นหลังนี้ เคยเป็นแผ่นหลังของ Shuji เสมอมา
*
“Yukie ขอยืมกระเป๋าใส่ของจุกจิกของ Shuji หน่อย”
Tokuji ที่รัดสายแขนเสื้อเรียบร้อยแล้วหันไปมองทางหิ้งพระ ข้างรูปถ่ายมีกระเป๋าหนังสีดำวางอยู่ ตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนในเดือนมิถุนายน ที่ Yukie หยิบกุญแจโรงงานออกมาแล้วเอาไปคืนทีหลัง ก็ไม่มีใครแตะต้องอีกเลย
“สมุดสูตรผสม Shuji เก็บไว้ในนั้นทุกครั้งตอนขึ้นเรือท้องแบน คืนนี้ก็จะเก็บไว้ในนั้นแล้วขึ้นไป”
Yukie พยักหน้า
Yukie ยกกระเป๋าด้วยสองมือ ข้างในมีดินสอสั้นกุดหนึ่งแท่ง กุญแจโรงงานหนึ่งดอก กับลูกอมมิ้นต์อีกสามเม็ด เหมือนตอนที่คืนกุญแจเมื่อสามปีก่อนในเดือนมิถุนายนไม่มีผิด
Tokuji เก็บสมุดสูตรผสมลงในกระเป๋า แล้วหยิบลูกอมขึ้นมาหนึ่งเม็ด
“Shuji น่ะ ก่อนลูกสุดท้ายต้องอมสักเม็ดเสมอ Akio แกก็หยิบไปเม็ดหนึ่งสิ”
“ผมเหรอครับ ของพี่ชายนะครับ”
“ก็เพราะอย่างนั้นแหละ”
Akio หยิบขึ้นมาเม็ดหนึ่งอย่างหวาดๆ ห่อด้วยกระดาษเคลือบขี้ผึ้งบางๆ บิดปลายทั้งสองข้างไว้ เขาแก้ปลายที่บิดแล้วคลี่กระดาษออก
มือของ Akio หยุดนิ่ง
“…หัวหน้าครับ พี่สะใภ้ครับ ด้านในกระดาษมีตัวหนังสือครับ”
Yukie ชะโงกเข้าไปดู ด้านในกระดาษเคลือบขี้ผึ้งมีตัวอักษรเล็กๆ จากดินสอสั้นกุดเรียงอยู่ ปลายตัวอักษรสะบัดไปทางขวา
Akio แว่นอย่าทำตกนะ
ชั่วพริบตานั้นเอง แว่นของ Akio ก็ตกจากจมูกจริงๆ กระทบเสื่อดังแกร๊ก
Susumu หลุดขำออกมาก่อน Yukie ก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่เช่นกัน Akio ไม่แม้แต่จะเก็บแว่น เอากระดาษเคลือบขี้ผึ้งกดแนบอก หัวเราะทั้งที่หน้ายับยู่ยี่
“พี่ชาย…แย่แล้วแฮะ…ทำไมถึงรู้ว่าผมต้องทำตกล่ะครับ…”
เสียงหัวเราะกลายเป็นเสียงร้องไห้ทั้งอย่างนั้น Akio เก็บแว่นมาใส่ใหม่ แล้วเอาลูกอมเข้าปาก กลิ่นเย็นซ่าๆ ฟุ้งไปทั่วห้องรับแขก
Tokuji ก็แก้ปลายห่อลูกอมของตัวเองเช่นกัน ใช้มือที่นิ้วก้อยสั้นคลี่กระดาษเคลือบขี้ผึ้งออก แล้วเอียงตาซ้ายเข้าไปใกล้
Tokuji ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด
“คุณพ่อคะ เขียนว่าอะไรคะ…”
Tokuji นิ่งเงียบ หันกระดาษเคลือบขี้ผึ้งมาทาง Yukie
พ่อ ลูกขาวที่ทดลอง ยังเหลืออีกลูกนะ
Yukie กลั้นหายใจ
ต้นเดือนมิถุนายน Tokuji ยกเปลือกลูกพลุใบเล็กนั้นลงมาจากส่วนลึกของโกดัง ลูกพลุทดลองสองลูกที่ Shuji ทำไว้ เหลืออีกลูกเดียว ปีนี้เขาบรรจุสีขาวลงไปในลูกนั้น เหตุผลจะบอกคืนนี้ Tokuji เคยพูดไว้อย่างนั้น
“คุณพ่อคะ ที่ตัดสินใจจะยิงลูกสีขาว คือ…”
“หึ ข้าตัดสินใจเอง กระดาษนี่เพิ่งเห็นเดี๋ยวนี้เอง”
เสียงของ Tokuji แหบพร่า
“ไอ้บ้าเอ๊ย…คิดเรื่องเดียวกันเข้าให้แล้ว”
“เหตุผลก็คืนนี้สินะคะ”
“ใช่ บนเรือท้องแบน จะบอกพร้อมกับลูกพลุของ Shuji”
Tokuji พับกระดาษเคลือบขี้ผึ้งให้เล็กลง เก็บใส่กระเป๋า แล้วเอาลูกอมเข้าปาก กล้องยาสูบที่คาบอยู่ตรงมุมปากสั่นระริก
ในกระเป๋ายังเหลือลูกอมอีกเม็ดหนึ่ง
Tokuji หยิบมันขึ้นมายื่นให้ถึงหน้า Susumu
“Susumu ของเอ็ง”
Susumu รับไว้ด้วยสองมือ นิ้วมือยาวพอๆ กับนิ้วของ Yukie แล้ว การแก้ปลายห่อที่บิดไว้จึงเสียเวลาอยู่หน่อย
พอเห็นด้านในกระดาษเคลือบขี้ผึ้ง Susumu ก็เบะปาก
Susumu ฤดูร้อนอายุสิบสอง เป็นหน้าที่บนบกนะ เป่านกหวีด ให้ตรงๆ
“…คุณปู่ หน้าที่บนบก คุณปู่เป็นคนตัดสินไม่ใช่เหรอ”
“หึ ข้าตัดสินเอง”
“แต่พ่อก็เขียนไว้นะ”
“Shuji ก็เริ่มทำตอนฤดูร้อนอายุสิบสองเหมือนกัน ข้าแค่จำเรื่องนั้นได้”
Susumu จ้องกระดาษเคลือบขี้ผึ้งอยู่อย่างนั้น แล้วพูดเบาๆ ออกมา
“พ่อรู้ได้ยังไงว่าผมจะอายุสิบสอง”
“คงจะนับเอาล่ะมั้งจ๊ะ”
Yukie วางมือบนกลางหัวของ Susumu ตรงที่มีวนสองวน
“บนเตียงในโรงพยาบาล Susumu จะอายุสิบสองในฤดูร้อนปีไหน นับนิ้วอยู่ตั้งหลายรอบ”
แก้มกลมป้อมของ Susumu เรียวลงอีกหน่อยแล้ว น้ำตาไหลลงมาเป็นทางบนแก้มนั้น Susumu เอาลูกอมเข้าปาก แล้วใช้แขนเสื้อถูตาแรงๆ
“…เย็นซ่าเลย เป็นรสของพ่อนี่นา”
*
ระหว่างที่ทั้งสามคนอมลูกอมอยู่ Yukie ก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา
มิถุนายนเมื่อสามปีก่อน ที่โรงงานในคืนฟ้าร้อง เธอเปิดกล่องที่เขียนว่า “ยูกิ” ระหว่างเปลือกลูกพลุมีสมุดสูตรผสมคั่นอยู่ และข้างๆ กันมีลูกอมมิ้นต์อยู่หนึ่งเม็ด
Yukie อมลูกอมเม็ดนั้นไม่ลง เธอเก็บไว้ลึกสุดลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วก็เป็นอย่างนั้นเรื่อยมา
Yukie ลุกขึ้นไปที่ห้องด้านใน ดึงลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งออกจนสุด ลูกอมที่ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้ายังอยู่ที่เดิม ปลายกระดาษเคลือบขี้ผึ้งที่บิดไว้ก็ยังเหมือนวันนั้น
พอกลับมาที่ห้องรับแขก Akio ก็โน้มตัวเข้ามา
“พี่สะใภ้ นั่น…”
“ของที่อยู่ในกล่องของยูกิค่ะ เก็บไว้ตั้งแต่สามปีก่อนเลย”
“ไม่แกะดูเหรอครับ”
“…ค่ะ ยังไม่แกะ”
Yukie มองลูกอมเม็ดเล็กบนฝ่ามือ
“เขาน่ะ เลือกจังหวะพอดีเสมอ ทั้งก้นกระป๋อง ทั้งหนังสือสอบ ทั้งกระเป๋าเสื้อสูท ฉะนั้นของฉัน จะแกะหลังจากดอกไม้ไฟคืนนี้จบหมดแล้วค่ะ”
“หึ เมียของ Shuji จริงๆ”
Tokuji ส่งเสียงฮึในจมูก หางตาซ้ายผ่อนคลายลง
Yukie สวมเสื้อฮัปปิสีคราม ของตัวเอง รัดเอวด้วยสายคาดสีกรมท่า ตรงตำแหน่งเอวตามรอยปมเชือกกระดาษ แล้วหย่อนลูกอมลงในกระเป๋าแขนเสื้ออย่างเบามือ
Susumu ก็สวมเสื้อฮัปปิของตัวเอง แขนเสื้อที่พอดีตัวเมื่อฤดูร้อนปีก่อน ตอนนี้หยุดอยู่เหนือกระดูกข้อมือขึ้นมาหน่อย
“โธ่ ยืดเป็นหน่อไม้อีกแล้วนะ”
“Chizuru ต้องพูดอีกแน่เลย”
*
ท่าเทียบเรือยามเย็นมีกลิ่นทะเลปนกับลมจากป่าสน
ลูกพลุของตระกูลมิยะอุจิถูกขนลงเรือลำเล็กที่จะข้ามไปเรือท้องแบน ลูกใหญ่สีทองกับลูกเล็กสีขาว ห่อด้วยผ้าห่มทั้งคู่ วางเรียงกันอยู่ในสุดด้านใน
“ยูกิจัง!”
Toshiko แหวกผู้คนเข้ามา อุ้มข้าวโพดมาด้วย พอเห็น Tokuji ที่สวมเสื้อฮัปปิตัวใหญ่ทับเสื้อดะโบะชะสีขาว คิ้วที่เธอเขียนไว้หนาๆ ก็ย่นเบี้ยว
“ท่านหัวหน้านี่นะ…นั่นมันของคุณ Shuji ไม่ใช่เหรอ เรือยังไม่ทันออกเลย อย่ามาทำให้คนร้องไห้สิ จริงๆ เลย…”
“ฮิฮิ คุณ Toshiko ร้องไห้ไปแล้วนะคะ”
“ไม่ได้ร้อง! น้ำทะเลเข้าตาต่างหาก!”
Toshiko ใช้ผ้ากันเปื้อนเช็ดหน้าแรงๆ แล้วอ้าปากกว้างหัวเราะ ฟันปลอมทองส่องประกายวาบรับแสงอาทิตย์ยามเย็น
ห่างออกไปหน่อย Yohei Kashiwagi กับ Chizuru ยืนอยู่ Chizuru สวมยูกาตะสีกรมท่า มองแขนเสื้อสั้นๆ ของ Susumu แล้วพูดอะไรบางอย่างทันที ส่วน Yohei จ้องมองวงกลมอักษรมิยะบนแผ่นหลังของ Tokuji
นั่นมันสีครามที่พ่อผมย้อมไว้นี่นา ยังเหลือสีสวยอยู่เลยนะ Yohei พึมพำ
“ค่ะ เพราะเป็นเสื้อฮัปปิของเขาน่ะค่ะ”
Yohei หันมาทาง Yukie แล้วทำท่าจะพูดอะไร แต่ก็หยุดไว้
“คืนนี้ ผมจะมองขึ้นไปข้างบนครับ”
“…ค่ะ”
แค่นั้นเอง Yukie เอานิ้วกดลูกอมไว้ผ่านกระเป๋าแขนเสื้อ
*
แสงตะวันเริ่มย้อมเมฆเหนือทะเลให้เป็นสีแดง
หน้าบันไดเรือที่จะข้ามไปเรือท้องแบน Tokuji ปล่อยมือจากไหล่ของ Akio ร่างเล็กๆ ก้าวเท้าขึ้นขั้นแรก ขั้นที่สอง ขั้นที่สาม แขนเสื้อใหญ่ที่รัดเก็บไว้ด้วยสายรัดพองลมทะเล
Tokuji ไม่หยุดเลยสักครั้ง พอยืนบนเรือได้ก็ส่งเสียงฮึในจมูก
“Susumu มานี่”
Susumu วิ่งไปถึงใต้บันได Tokuji ดึงไฟฉายออกมาหนึ่งกระบอกจากข้างกระเป๋าใส่ของจุกจิกที่เอว ส่งให้ Susumu
“ถ้าแสงบนเรือท้องแบนกะพริบสามครั้ง ให้ส่งตอบกลับหนึ่งครั้ง แปลว่า ‘เห็นอยู่’ แล้วก็นกหวีด”
“รู้แล้วน่า สั้นสองครั้ง ยาวหนึ่งครั้ง”
“หึ อย่าพลาดล่ะ”
“ไว้ใจได้เลย!”
คำพูดแบบนั้นทำให้อกของ Yukie แน่นขึ้นมา เป็นคำพูดแบบเดียวกับตอนที่เขาเกี่ยวก้อยกับ Shuji ที่ชายหาด
Akio กระโดดขึ้นเรือ ดันแว่นขึ้น ก้มศีรษะให้ทางนี้อย่างลึก
“พี่สะใภ้ครับ! แว่น ผมจะไม่ทำตกเด็ดขาดครับ!”
“ฮิฮิ ฝากด้วยนะคะ”
เครื่องยนต์ดังปุ๊บๆ เรือแล่นออกจากท่าเทียบเรือ แผ่นหลังเล็กๆ ในเสื้อฮัปปิตัวใหญ่ กับศีรษะกลมผมหยิกของ Akio ค่อยๆ เล็กลงไปในแสงอาทิตย์อัสดง
Yukie กับ Susumu ขึ้นไปบนเขื่อน นั่งที่เดิมเหมือนทุกปี Susumu อยู่ซ้าย ทางขวาของ Yukie ว่างอยู่
สีแดงของท้องฟ้าค่อยๆ กลายเป็นสีกรมท่า บนเรือท้องแบนสองลำที่ลอยอยู่กลางทะเล มีแสงเล็กๆ สว่างขึ้น
Yukie สอดมือเข้าไปในกระเป๋าแขนเสื้อ ปลายนิ้วแตะถูกปลายกระดาษเคลือบขี้ผึ้งที่บิดไว้
〈พ่อ ลูกขาวที่ทดลอง ยังเหลืออีกลูกนะ〉
เหตุผลของลูกพลุสีขาว เธอยังไม่ได้ฟัง และสิ่งที่เขาเขียนไว้ในลูกอมของตัวเองนั้นคืออะไร เธอก็ยังไม่รู้
“Shuji คืนนี้ ฉันจะมองขึ้นไปข้างบนให้ดีนะ”
ข้างๆ Susumu กำไฟฉายแน่นด้วยสองมือ นกหวีดสีเหลืองที่ห้อยคอ แกว่งไกวเบาๆ บนอกเสื้อฮัปปิ
อีกหนึ่งชั่วโมงก็จะถึงลูกแรก
── จบบทที่ 27 ──
