มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 26

มือทั้งเมือง

ผู้เขียนบทนี้: ゆうたろう

เสียงล้อดังครืดคราดอยู่เหนือศีรษะ

วันเสาร์ที่ 12 มิถุนายน โชวะ 57 ตอนเที่ยง Yukie Miyauchi ยืนอยู่ที่ลานตากหลังโรงงาน สองมือดึงเชือกป่านเส้นหนา ที่สองข้างของแท่นตาก มีท่อนซุงสองท่อนวางพาดไว้เหมือนรางรถไฟ กรอบไม้ที่มุงสังกะสีไว้ค่อย ๆ เลื่อนไถลมาบนรางนั้น

บนเนินทราย Susumu ที่เพิ่งกลับจากโรงเรียนยังคาบนกหวีดอยู่ เสียงยาวหนึ่งครั้งเมื่อครู่คือสัญญาณเตือนว่าฝนมา เมฆสีเทาจากทะเลทางตะวันตกกำลังพองตัวขึ้นมาให้เห็นกันจะจะ

“อีกนิดเดียว…อีกนิดเดียวเท่านั้นค่ะ”

เชือกบาดเข้าไปในฝ่ามือ ตอนที่กรอบหลังคาคลุมแท่นตากมิดพอดี เม็ดฝนใหญ่ก็ตกกระทบสังกะสีเปาะแปะ

บนแท่นมีถาดตากวางเรียงอยู่ทั้งหมดสามแผ่น ดาวสีขาวบนถาดไม่เปียกสักเม็ด

Akio วิ่งออกมาจากประตูโรงงาน ผมหยิกของเขากระเพื่อมไปมา

“พี่ครับ ดึงคนเดียวได้เลยเหรอครับ! ยอมเลยครับ ผมไม่มีบทเลย”

“ฮึ ๆ ฉันไม่ได้แตะถาดสักครั้งเลยนะคะ”

สองข้างของกรอบหลังคามีผ้าใบหนาย้อมครามห้อยลงมา ฝนที่สาดมาจากด้านข้างก็มีผ้าคอยรับไว้

คนที่ทำหลังคานี้ขึ้นมาเมื่อปลายเดือนพฤษภาคมคือ โทราจิ ฟุนากิ

“ลุงโทคุ จะให้คุณอากิโอะอุ้มถาดวิ่งไปบนทรายคนเดียวมันโหดไปหน่อย ให้หลังคาเป็นฝ่ายวิ่งแทนก็สิ้นเรื่อง”

ตอนที่โทราจิพูดอย่างนั้น Tokuji เงียบไปพักหนึ่ง แล้วเอาไม้เท้าไม้โอ๊กเคาะพื้นทรายดังป๊อก

“ฮึ ถ้าไม่ต้องแตะถาด Yukie ก็ดึงได้”

ผ้าใบนั้น Yohei Kashiwagi เป็นคนเอามาให้ เขาว่าผ้าหนา ๆ ถ้าย้อมครามซ้ำหลายรอบ เนื้อผ้าจะแน่นขึ้นจนน้ำซึมผ่านยาก

*

ต้นเดือนมิถุนายน Tokuji ยกเปลือกลูกพลุชุดหนึ่งลงมาจากชั้นในสุดของโกดัง มันเล็กกว่าลูกพลุขนาดหนึ่งชากุอยู่รอบหนึ่ง ด้านนอกมีกระดาษแปะไว้ราวครึ่งหนึ่ง บนกาวที่แห้งแล้วมีรอยนิ้วมือหนา ๆ ติดอยู่

Yukie ละสายตาจากรอยนิ้วมือนั้นไม่ได้

“คุณพ่อคะ นี่มัน…”

“ลูกพลุที่ Shuji ลองทำดู ทำไว้สองลูก ลูกหนึ่งยิงไปเมื่อสี่ปีก่อน วันที่ห้าสิงหาคม”

“ลูกคืนฝนตกนั่น…เบญจมาศสีขาว”

“ลูกนี้คือที่เหลือ ปีนี้จะบรรจุสีขาวลงไป”

“สีขาวเหรอคะ ทำไมคะ”

“ฮึ คืนวันที่เจ็ดสิงหาคมค่อยบอก”

ดาวสีทองแห้งสนิทอยู่ในโกดังแล้ว แต่ดาวสีขาวยังไม่มี Akio ชั่งผงดินตามที่ Tokuji บอกด้วยปาก แล้วเริ่มตากตั้งแต่วันที่ห้ามิถุนายน บนผนังโรงงานมีปฏิทินแขวนขึ้นอีกครั้ง วันไหนที่อากาศแจ่มใสตากได้ทั้งวันเท่านั้นจึงจะมีวงกลมดินสอ

“วันที่สามสิบเอ็ดกรกฎาคม จะปิดลูกทั้งสีทองและสีขาวพร้อมกัน ก่อนถึงวันนั้นต้องมีวงกลมให้ครบยี่สิบเอ็ดวง”

นั่นคือวันที่ Tokuji กำหนดไว้

〈ลูกสีขาวนั่น ฉันทำให้ Yuki ยังทำไม่เสร็จ〉

คืนหนึ่งที่ชายหาดเมื่อสี่ปีก่อน Shuji เคยพูดไว้อย่างนั้น Yukie วางเปลือกลูกพลุกลับขึ้นชั้นเบา ๆ อย่างระวังไม่ให้โดนรอยนิ้วมือ

*

เย็นวันเสาร์ที่ 10 กรกฎาคม ผู้คนยืนเรียงกันยาวเหยียดที่ระเบียงเรือนใหญ่

กลางระเบียงมีเปลือกลูกพลุที่ยังไม่ได้บรรจุดินปืนวางอยู่สองชุด ลูกใหญ่คือลูกสีทองของ Toshiko Nagai ลูกเล็กคือลูกทดลองสีขาวของ Shuji ทั้งสองลูกยังแปะกระดาษไม่เสร็จ ถ้าเป็นเปลือกที่ไม่มีดินปืน ใครจะจับที่นอกโรงงานก็ได้ คนที่พูดอย่างนั้นคือ Tokuji

Yukie วางเปลือกลูกเล็กไว้บนตัก แล้วค่อย ๆ ทาบกระดาษที่ป้ายกาวไว้หนึ่งแผ่นลงบนรอยนิ้วมือของ Shuji ใต้กระดาษ รูปรอยนิ้วมือผุดขึ้นมาจาง ๆ

〈คุณ Shuji คะ ฉันขอแปะทับข้างบนอีกนะคะ〉

หยดน้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนกระดาษ Yukie หัวเราะเบา ๆ แล้วเอาปลายนิ้วกดไว้

“เอาละค่ะ ลูกสีทอง ขอให้ทุกคนช่วยกันแปะคนละแผ่นนะคะ”

คนแรกที่ยื่นมือมาคือ Toshiko เธอก้มศีรษะที่สวมเน็ตคลุมผมสีแดงเข้าไปชะโงกดูเปลือกลูกใหญ่

“แกนี่นะ ยูกิจัง! ฉันต้องแปะกระดาษให้ลูกพลุฟันของฉันเองเลยเหรอ แบบนี้ใครมันจะกลั้นน้ำตาไหว จริง ๆ เลย…”

“ฮึ ๆ คุณ Toshiko ร้องไห้อยู่แล้วนะคะ”

Toshiko เอาผ้ากันเปื้อนเช็ดหน้า แล้วใช้นิ้วอวบ ๆ แปะกระดาษลงไปหนึ่งแผ่นดังแปะ มันเอียงไปนิดหน่อย

คนต่อมาคือ Ginzo Kamoshita จากร้านคาโมเมะ วันนี้เขาไม่ได้สวมหมวกพ่อครัว แต่พันผ้าขนหนูสีขาวไว้บนหัวล้านเลี่ยน

“โอ้โห ยากกว่ามีดกับส้อมตั้งเยอะ ถ้าเป็นคุณ Miyauchi สามวันก็คงจำได้แล้วมั้งครับ”

“ถ้าเป็นสามีฉัน คงแปะกระดาษกลับด้านแน่ ๆ ค่ะ โดยตั้งใจด้วย”

Ginzo หัวเราะจนหนวดสีขาวสั่นไหว จากนั้นก็ใช้มือเล็ก ๆ ค่อย ๆ รีดรอยย่นของกระดาษอย่างระมัดระวัง

โทราจิย่อตัวลงนั่งยอง ๆ เหมือนพับร่างสูงยาวเก็บ ดินสอที่เหน็บหูหล่นตุ๊บลงบนระเบียง

“กาวของช่างไม้มันคนละเรื่องกันเลยครับ ถ้าเป็นคุณ Shuji คงคาบตะปูไว้ แล้วพูด ‘ดั๊บเป๊ะ ดั๊บเป๊ะ’ ไปพลางแปะไปพลางล่ะมั้งครับ”

“ใช่ค่ะ แล้วกระดาษก็คงหายไปสามแผ่นไม่รู้ไปไหน”

โทราจิยิ้มจนตาเรียวที่หลุบต่ำอยู่แล้วยิ่งหลุบลงไปอีก แล้วรีดกระดาษให้เรียบเนียนทุกซอกทุกมุม

Chizuru Kashiwagi ยืนเคียงข้าง Susumu ทั้งสองช่วยกันถือกระดาษแผ่นเดียว

“Miyauchi ฝั่งนั้นน่ะ เบี้ยวนะ”

“ไม่ได้เบี้ยวสักหน่อย! Chizuru นั่นแหละดึงอยู่!”

จากมือของทั้งสอง กระดาษแปะลงบนเปลือกลูกพลุได้ตรงเป๊ะ เสื้อกะลาสีสีกรมท่าของนักเรียนมัธยมต้นกับเสื้อนักเรียนคอตั้งสีดำยืนเคียงบ่ากัน

คนสุดท้ายคือ Yohei เขานั่งปรับท่าใหม่ แล้วจับแปรงด้วยมือที่ย้อมเป็นสีน้ำเงินถึงข้อมือ

“เอ่อ…คือว่า หวังว่าสีครามจะไม่ติดนะครับ”

“ถ้าล้างแล้วสีไม่ออก กระดาษก็คงไม่ติดสีหรอกค่ะ”

“จริงด้วยครับ…มือของผมมีดีอยู่แค่นี้แหละครับ จริง ๆ เลย”

กระดาษแผ่นที่ Yohei แปะเรียบกว่าแผ่นไหน ๆ ไม่มีรอยย่นเลย ตอนที่ Yukie รับแปรงมา ปลายนิ้วของทั้งคู่แตะกันนิดหนึ่ง Yohei ชักมือกลับทันที

“จนถึงวันที่เจ็ดสิงหาคม ผมจะไม่พูดอะไรทั้งนั้นครับ วันนี้คุยแต่เรื่องกาวเท่านั้น”

“…ค่ะ คุยแต่เรื่องกาวเท่านั้นนะคะ”

Yukie ยิ้ม ตาหยีเป็นเส้นเดียว แหวนทองวงบางที่นิ้วนางข้างซ้ายส่องประกายต้องแสงอาทิตย์ยามเย็น เธอไม่ได้ซ่อนมัน

ที่ปลายระเบียง Tokuji คาบกล้องยาสูบเชิดขึ้นที่มุมปาก

“ฮึ มือของคนทั้งเมืองแปะอยู่เต็มไปหมดเลยนะ”

“ใช่ครับ ท่านอาจารย์ แบบนี้มันไม่ใช่ลูกพลุของบ้าน Miyauchi แล้ว แต่เป็นลูกพลุของเมืองครับ”

Akio ดันแว่นขึ้นแล้วหัวเราะเฮ้ ๆ แต่เสียงค่อย ๆ เบาลงกลางคัน พอถึงฤดูใบไม้ร่วง Akio ก็จะไม่อยู่ที่ระเบียงนี้แล้ว ไม่มีใครพูดเรื่องนั้นออกมา มีแค่ Toshiko ที่เอาผ้ากันเปื้อนปิดหน้าอีกครั้ง

*

วงกลมบนปฏิทินค่อย ๆ เพิ่มขึ้น

วันที่สามกรกฎาคมได้สิบเอ็ดวง วันที่สิบเจ็ดได้สิบเจ็ดวง ฤดูฝนสิ้นสุดลงหลังวันที่ยี่สิบ ในช่วงนั้นเสียงยาวหนึ่งครั้งของ Susumu ดังขึ้นเจ็ดหน และ Yukie ก็ดึงเชือกป่านทุกครั้ง รอยเชือกทิ้งรอยแดงไว้บนฝ่ามือ พอตกกลางคืน Susumu ก็ทายาที่ Toshiko เอามาให้ลงบนมือแม่

“มือแม่จ๋าเริ่มเหมือนมือพ่อแล้วนะ”

“แหม จริงเหรอคะ แต่ไม่มีจุดแผลไฟไหม้สักหน่อยนะ”

“แต่ก็กร้านเหมือนกันนี่นา”

คืนวันที่ยี่สิบสี่ วงกลมครบสิบเก้า

*

บ่ายวันพุธที่ 28 กรกฎาคม มีบันไดพาดอยู่ที่พื้นดินของโรงงาน ข้างเสาค้ำที่โทราจิตั้งไว้ Tokuji จับคานขวางไว้ Akio กับ Susumu ช่วยกันกดโคนบันไดไว้สองข้าง

Yukie ยืนอยู่ที่ประตู กลั้นหายใจ

ขั้นหนึ่ง ขั้นสอง เมื่อเดือนพฤษภาคม ท่านหยุดอยู่ตรงนี้

แต่ Tokuji ไม่หยุด ขั้นที่สาม ขั้นที่สี่ เหงื่อซึมออกมาบนแผ่นหลังกลม ๆ เล็ก ๆ มีเสียงกัดกล้องยาสูบดังกริ่ก เมื่อมือเอื้อมถึงขั้นสุดท้าย ศีรษะก็สูงถึงระดับคานแล้ว

Tokuji หรี่ตาซ้ายแล้วลูบบนคานหนึ่งที

“ฮึ ขึ้นมาได้แล้ว”

“ปู่ เก่งสุด ๆ เลย!”

เสียงของ Susumu ก้องไปทั่วโรงงาน Tokuji ที่ลงมาแล้วนั่งลงข้างบันได จากนั้นก็กวักมือเรียก Susumu

“Susumu ข้าจะบอกหน้าที่ฝั่งบก”

“ครับ!”

“จากเรือท้องแบน ไฟฉายจะกะพริบสามครั้ง นั่นคือสัญญาณว่าถึงตาบ้าน Miyauchi แล้ว พอเห็นแล้วให้ส่องไฟจากฝั่งกลับไปหนึ่งครั้ง เป็นคำตอบว่า ‘เห็นแล้ว’ จากนั้นก็เป่านกหวีด สั้นสองครั้ง ยาวหนึ่งครั้ง”

“‘มองขึ้นไปข้างบน’…”

“หน้าที่ทำให้คนทั้งฝั่งเงยหน้าขึ้นมอง Shuji ก็ทำมาตั้งแต่หน้าร้อนตอนอายุสิบสอง อายุเท่าเอ็งนี่แหละ”

Susumu กำนกหวีดที่คอไว้แน่นด้วยสองมือ แก้มที่เคยกลมป้อมตอนนี้ผอมลงเล็กน้อย แต่ตอนที่ปากเบะสั่นก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

“หน้าที่เดียวกับพ่อเลย…”

“ฮึ ถ้านกหวีดไม่ดัง พลุของบ้าน Miyauchi ก็ไม่เริ่ม อย่าพลาดล่ะ”

“ไม่พลาดหรอก!”

Yukie กำผ้ากันเปื้อนไว้ที่ประตู

“คุณพ่อคะ ขอบคุณมากค่ะ”

“ไว้ขอบคุณกันวันที่เจ็ดสิงหาคมเถอะ”

Tokuji พูดแค่นั้น แล้วเกาะไหล่ Akio ลุกขึ้นยืน

*

เย็นวันพฤหัสบดีที่ 29 กรกฎาคม Tokuji ออกไปที่ลานตาก หยิบดาวสีขาวขึ้นมาหยิบมือหนึ่ง กลิ้งด้วยปลายนิ้ว แล้วเอียงหูเข้าไปฟัง

มีเสียงแกรกกรอบเบา ๆ

“ฮึ แห้งแล้ว”

Akio ทำวงกลมวงที่ยี่สิบเอ็ดลงบนปฏิทิน

วันเสาร์ที่ 31 กรกฎาคม Tokuji กับ Akio ขลุกอยู่ในโรงงานตั้งแต่เช้า ใส่กลอนจากด้านใน Yukie รออยู่กับ Susumu ที่บันไดหินนอกประตู จิ้งหรีดเรไรในป่าสนร้องระงมพร้อมกัน

ตอนเย็นมีเสียงกลอนปลดออก

ในอ้อมแขนของ Tokuji มีลูกพลุลูกใหญ่หนึ่งลูก ในอ้อมแขนของ Akio มีลูกที่เล็กกว่าอีกรอบหนึ่ง ทั้งสองลูกถูกแปะกระดาษสีน้ำตาลหลายชั้น จนมองไม่เห็นกระดาษจากมือของคนทั้งเมืองอีกแล้ว

〈ถึงจะซ่อนอยู่ แต่ก็อยู่ข้างในนั้นแน่นอนนะคะ〉

Yukie ไม่ได้แตะลูกพลุ แต่ประนมมือไว้ที่หน้าอก

“คุณพ่อคะ ลูกสีขาวเป็นสัญญาณอะไรคะ”

Tokuji มองไปที่ลูกเล็ก ตาขวาขุ่นขาว ตาซ้ายแหลมคม

“ถ้าวิทยุสื่อสารใช้ไม่ได้ ให้ยิงลูกสีขาวหนึ่งนัด เป็นข้อตกลงระหว่าง Shuji กับข้า”

“แต่ปีนี้วิทยุสื่อสารมัน…”

“ฮึ ปีนี้วิทยุไม่ดับหรอก แต่ก็จะยิงอยู่ดี”

Tokuji ปิดปากเงียบหลังจากนั้น แล้วเดินถือไม้เท้ากลับเข้าเรือนใหญ่ Akio ก็ดันแว่นขึ้นแค่นั้น ไม่พูดอะไร

ข้าง ๆ Susumu คาบนกหวีด ปิ๊ด ปิ๊ด ปี๊ด

“…ค่ะ จะมองขึ้นไปข้างบนค่ะ”

Yukie เงยหน้าขึ้น บนท้องฟ้าสีอัสดงฤดูร้อน มีเมฆก้อนหนึ่งลอยผ่านไปในรูปศีรษะที่แยกออกเป็นสอง

อีกเจ็ดวันจะถึงวันที่เจ็ดสิงหาคม

── จบบทที่ 26 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

Yukie Miyauchiช่างทำดอกไม้ไฟ ภรรยาTokujiMiyauchiหัวหน้าร้านพลุMiyauchiYoheiKashiwagiเจ้าของโรงย้อมผ้าToshikoNagaiเมียเจ้าของร้านปลาSusumuMiyauchiลูกชาย ม.1ChizuruKashiwagiลูกสาวโยเฮย์ ม.1Akio Higuchiช่างพลุผู้จะจากไปฤดูใบไม้ร่วงโทราจิ ฟุนากิช่างไม้ประจำเมืองพ่อสามีรอฟังเหตุผลของพลุขาวNEWสัญญาจะฟังเรื่องในวันที่7 สิงหาคมNEWเพื่อนสนิทเจ้าของสีทองNEWลูกชายได้บทบาทบนฝั่งNEWเพื่อนร่วมชั้น SusumuNEWช่างเหมือนน้องชายNEWสร้างหลังคาลานตากให้NEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ゆうたろう ไปยังบทที่ 27

ลูกอมสี่เม็ดตอนที่คนนี้เขียน: 32 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 27) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ