มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 25

ประกายไฟสีทอง

ผู้เขียนบทนี้: ゆうたろう

ฉึก เสียงหัวไม้ขีดไฟครูดดังขึ้น

เที่ยงวันเสาร์ที่สิบเมษายน ปีโชวะที่ 57 ที่ชายน้ำห่างจากโรงงานลงไปถึงหาดราวร้อยเมตร Akio นั่งยองอยู่ บนผืนทรายมีก้อนหินแบนๆ วางอยู่ก้อนหนึ่ง บนก้อนหินนั้นมีเม็ดสีเทาขนาดเท่าถั่วแดงสามเม็ดวางอยู่ มันคือดาวสีทองที่ตากแห้งไว้เมื่อฤดูร้อนปีก่อน แล้วนอนหลับอยู่ในโกดังมาแปดเดือนกว่า

Yukie ยืนอยู่หลังเส้นที่ Tokuji ขีดลงบนทรายด้วยปลายไม้เท้าไม้โอ๊ก จากเส้นไปถึงก้อนหินห่างราวสิบเมตร คนที่ไม่ได้แตะต้องดินปืนห้ามก้าวเกินเส้นนี้ไปข้างหน้า Tokuji เป็นคนกำหนดไว้อย่างนั้น

ไฟจากไม้ขีดถูกลมทะเลพัดดับวูบ

“แย่จริง ลมแรงมาก จุดไม่ติดเลยครับ”

“ฮึ เอาหลังบังลมสิ ถ้าก้านที่สามยังไม่ติด แปลว่าดาวมันชื้น”

Akio หันหลังให้ทะเล ก้มตัวกลมๆ ให้กลมยิ่งขึ้นไปอีก ก้านที่สองก็ดับ แว่นกรอบทองไหลลงมาจนถึงปลายจมูก

〈ขอร้องล่ะ ให้ติดที〉

Yukie กำมือทั้งสองข้างไว้หน้าผ้ากันเปื้อน

ไฟจากก้านที่สามแตะเม็ดหนึ่ง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผ่านไปครู่หนึ่งพอให้นับหนึ่ง สอง

พลั่ก เสียงเบาๆ ดังขึ้น

บนก้อนหิน เปลวไฟสีทองเจิดจ้าพุ่งขึ้นมา ประกายไฟเล็กๆ แตกเปรี๊ยะปร๊ะกระจายตกลงบนผืนทราย พอนับได้สามไฟก็ดับ ควันขาวลอยไปทางป่าสน

“สุดยอดเลย! สีทองจริงๆ ด้วย! สีเดียวกับป้าเลย!”

เสียงตะโกนดังลงมาจากบนเนินเขา

เด็กในเครื่องแบบนักเรียนคอตั้งสีดำวิ่งถีบทรายลงมา เป็น Susumu และตามหลังมาคือ Chizuru ในชุดกะลาสีสีกรมท่า มือกดชายกระโปรงไว้ขณะวิ่งตาม

Yukie ละสายตาจากควันที่อยู่เลยเส้นไปไม่ได้

“สีทอง…เป็นสีทองจริงๆ เลยนะคะ”

“ฮึ นอนมาปีหนึ่ง ทองก็ยังเป็นทอง”

Tokuji เชิดกล้องยาสูบที่ไม่ได้จุดไฟขึ้นที่มุมปาก ข้างตาขวาที่ขุ่นขาว ตาซ้ายที่แหลมคมหรี่ลง

“ไม่ชื้นเลยนะคะ”

“ฉันทำตามที่ Shuji สั่ง เปิดหน้าต่างบานเลื่อนเฉพาะตอนเที่ยงวันที่ฟ้าโปร่ง แค่นั้นแหละ”

“เพราะอาจารย์ถือไม้เท้าไปเปิดทุกวันเลยครับ ผมเห็นนะครับ”

“ฮึ อย่าพูดมากน่า”

Susumu หอบแฮ่กๆ หยุดชะงักอยู่หน้าเส้น ไม่มีใครบอก แต่เขาก็ไม่ก้าวเลยไปข้างหน้า

ในพิธีเข้าเรียนวันที่เจ็ดเมษายน Susumu กับ Chizuru ได้อยู่ห้องสองชั้นมัธยมหนึ่งโรงเรียนมัธยมโตอุระด้วยกัน เครื่องแบบของ Susumu วันนี้แขนเสื้อก็ยังยาวจนเห็นแค่ปลายนิ้ว รอบคอพันผ้าเช็ดหน้าสีครามไว้ ใต้ตะขอคอเสื้อซ่อนนกหวีดสีเหลืองกับป้ายไม้ไว้

“นี่ Miyauchi ครูเรียกให้หยุดแล้วยังวิ่งหนีไปนะ วันเสาร์ต้องกลับบ้านตรงๆ สิ”

“ก็ปู่บอกว่าวันนี้จะลองสีทองนี่นา!”

Susumu เถียง Chizuru แล้วหันกลับไปหา Tokuji

“ปู่ วันที่เจ็ดสิงหาคม ผมจะขึ้นเรือท้องแบนด้วย”

“ฮึ ไม่ได้”

“ทำไมล่ะ! ผมขึ้นมัธยมแล้วนะ!”

“เรือท้องแบนเป็นที่ของคนที่ยิงดอกไม้ไฟ ไม่มีหัวหน้าช่างที่ไหนเอาเด็กสิบสองขวบขึ้นเรือหรอก”

“งั้นผมก็ทำอะไรไม่ได้เลยเหรอ”

Tokuji มองทะเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอาปลายไม้เท้าเคาะทรายเบาๆ

“…มีหน้าที่บนฝั่งอยู่”

“หน้าที่บนฝั่ง? อะไรเหรอ”

“ฮึ ถึงเดือนกรกฎาคมแล้วจะบอก”

Tokuji เม้มปากไม่พูดอะไรอีก ถือไม้เท้าเดินขึ้นเนินไป Susumu กับ Chizuru มองหน้ากันแล้วเอียงคอ

*

ตอนเย็น มีเสียงตะโกนดังมาจากหน้าประตูบ้าน

“Yukie จ๊ะ! ปลาโอฤดูแรกมาแล้ว! แล่ไว้ให้เสร็จทั้งตัวเลยนะ!”

“โอ๊ะ ตายจริง เยอะแยะเลย ขอบคุณเสมอเลยนะคะ”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกน่า จริงๆ เลย คืนนี้ Akio ก็กินด้วยใช่ไหม เด็กคนนั้นถึงฤดูใบไม้ร่วงก็…”

เสียงของ Toshiko ขาดหายไปตรงนั้น คิ้วที่เขียนหนาบิดเบี้ยว Toshiko ใช้ผ้ากันเปื้อนเช็ดตาแรงๆ แล้วอ้าปากกว้างหัวเราะ ฟันปลอมทองเปล่งประกายวับท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น

“ให้กินเยอะๆ เลยนะ! งั้นฉันกลับล่ะ!”

“…ค่ะ จะให้กินเยอะๆ เลยนะคะ”

เสียงรองเท้าบูตสีขาวค่อยๆ ไกลออกไปตามทางในป่าสน

บนโต๊ะเตี้ยมีจานวางเรียงสี่ที่ Akio เปิดเพลงเบสบอลจากวิทยุทรานซิสเตอร์ที่ห้อยคอ แล้วยัดปลาโอเข้าปากทีเดียวสามชิ้น

“ได้ยินว่าหัวหน้าช่างของบริษัทที่นั่นเสียงดังโคตรเลยครับ แต่ผมชินกับพี่ชายอยู่แล้ว ไม่เป็นไรหรอกครับ”

“พี่ Akio เขียนจดหมายมาบอกด้วยนะว่าที่นั่นทำแว่นตกกี่ครั้ง ผมจะนับไว้”

“ไม่ต้องนับหรอก Susumu!”

Yukie หัวเราะคิกคัก Susumu ก็หัวเราะ

มีแต่ Tokuji ที่ไม่พูดอะไร เงียบๆ เขาใช้ตะเกียบคีบปลาชิ้นใหญ่ที่สุดในจาน วางลงบนจานของ Akio Akio เห็นแล้วตะเกียบชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นก็ไม่พูดอะไร ส่งเข้าปากไป

หลังอาหาร Yukie นั่งเคียงข้าง Akio ที่ระเบียงไม้ ในป่าสนยามค่ำคืนฤดูใบไม้ผลิ มีกลิ่นใบอ่อนลอยมา

“พี่ครับ ผมจะออกเดินทางวันอาทิตย์ปลายเดือนกันยายนครับ ตั้งแต่วันที่หนึ่งตุลาคมก็เป็นที่นั่นแล้วครับ”

“…ค่ะ”

“จนถึงตอนนั้น ผมอยากให้ไม่มีเรื่องเศร้าซึมครับ ผมอยากยิ้มแล้วยิงสีทองที่พี่ชายสัญญาไว้ครับ”

“ฮึฮึ ค่ะ ยิ้มแล้วยิงกันนะ”

Akio หัวเราะแหะๆ แล้วเร่งเสียงวิทยุให้ดังขึ้น เสียงเชียร์ดังกึกก้อง ไหล่กลมๆ ของเขาสั่นเบาๆ ครั้งหนึ่ง Yukie แกล้งทำเป็นไม่เห็น

*

วันที่ห้าพฤษภาคม วันเด็ก Yohei กับ Chizuru ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน

“เอ่อ คือว่า บ้านเราไม่ได้ชักธงปลาคาร์ปน่ะครับ เลยคิดว่าอย่างน้อยก็ขอเอานี่มาให้”

Yohei ยื่นห่อที่หุ้มด้วยผ้าสีครามมาให้ ข้างในคือขนมโมจิห่อใบโอ๊กจากร้านขนมญี่ปุ่นในเมืองท่า มือที่ย้อมเป็นสีน้ำเงินถึงข้อมือค่อยๆ แก้ปมผ้าอย่างระมัดระวัง

“โอ๊ะ Susumu ต้องดีใจมากแน่เลยค่ะ”

Chizuru ลาก Susumu วิ่งไปที่ชายหาดเสียแล้ว เห็นว่าจะแข่งกันว่าใครเป่านกหวีดได้นานกว่า

เหลือสองคนอยู่หน้าประตู

“สีทองคือวันที่เจ็ดสิงหาคมใช่ไหมครับ”

“ค่ะ วันที่เจ็ดสิงหาคมค่ะ”

Yohei ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น

〈จนกว่าจะถึงตอนนั้น ผมจะไม่พูด〉

เสียงในคืนพิธีรับปริญญาก้องอยู่ลึกในอก คนผู้นี้รักษาสัญญานั้นไว้อย่างดี พอคิดอย่างนั้นก็รู้สึกขอบคุณ และเจ็บปวดอยู่นิดๆ

ที่นิ้วนางข้างซ้าย แหวนทองเส้นบางส่องประกายในแสงฤดูใบไม้ผลิ Yukie ไม่ได้ซ่อนมัน

“ผมตั้งตารอครับ…แค่นี้แหละครับ ที่จะบอก”

“ค่ะ ฉันก็ตั้งตารอเหมือนกันค่ะ”

จากทางชายหาด เสียงนกหวีดยาวๆ สองเสียงดังปี๊ดดด แข่งกันมาให้ได้ยิน

*

เอี๊ยด คานเหนือหัวส่งเสียงลั่น

เที่ยงกว่าๆ วันเสาร์ที่แปดพฤษภาคม ในโรงงานมีบันไดตั้งอยู่บนพื้นดิน โทราจิ ฟุนากิ เหยียดตัวยาวๆ ชะโงกดูโคนคาน ดินสอช่างไม้ที่เหน็บหูไว้แกว่งไปมาในแสงหลอดไฟเปลือย

“คุณ Toku รอยร้าวยาวกว่าปีที่แล้วไปหนึ่งนิ้วเลยนะครับ”

“ฮึ ยังทนไหวไหม”

“ผมจะตั้งเสาค้ำให้ต้นหนึ่งครับ จะทำให้ทนไปจนถึงช่วงสุดท้ายเดือนกรกฎาคมแน่ครับ แต่พอสิ้นเดือนสิงหาคมแล้ว ห้ามทำงานในนี้อีกนะครับ อันนั้นขอให้สัญญาด้วยครับ”

“…ขอแค่ทนถึงวันที่เจ็ดสิงหาคมก็พอ”

โทราจิไต่ลงมาอย่างเงียบเชียบ ใต้ผ้าเช็ดหน้าลายจุด ตาเรียวตกคู่นั้นมองมาที่ Tokuji อย่างลำบากใจ

Tokuji พิงไม้เท้าไว้กับผนัง แล้วใช้สองมือจับขั้นบันได

“คุณพ่อคะ! จะทำอะไรน่ะคะ!”

“บันไดเชือกของเรือท้องแบนสูงกว่านี้อีก”

Tokuji วางเท้าลงบนขั้นแรก ขั้นที่สอง แล้วแผ่นหลังกลมๆ ก็ชะงักนิ่งอยู่ตรงนั้น เม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากขาว กล้องยาสูบสั่นระริกที่มุมปาก

Akio สะบัดผมหยิกวิ่งพรวดเข้ามาจากทางโกดัง

“อาจารย์! แย่จริง ผมจะแบกอาจารย์ขึ้นเรือเองครับ!”

“ไอ้บ้า ช่างดอกไม้ไฟที่ถูกแบกขึ้นไปจะไปยืนหน้ากระบอกได้ยังไง”

Tokuji กัดฟัน ค่อยๆ วางเท้าลงจากขั้นที่สอง จากนั้นก็ยืนอยู่บนพื้นดิน เพ่งตาซ้ายมองยอดบันไดอย่างเขม็ง

“ในเดือนกรกฎาคม ฉันจะขึ้นไปให้ถึงยอด ลูกที่ Shuji สัญญาไว้ ฉันจะไปดูให้เห็นกับตาบนเรือท้องแบน”

“…ค่ะ”

Yukie พูดได้แค่นั้น

คานที่รอเสาค้ำ ส่งเสียงเอี๊ยดดังขึ้นอีกครั้งเหนือหัว นอกหน้าต่าง ป่าสนส่งเสียงซู่ซ่าด้วยสีเขียวอ่อน

อีกสามเดือนก็จะถึงวันที่เจ็ดสิงหาคม

── จบบทที่ 25 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

Yukie Miyauchiช่างทำดอกไม้ไฟ ภรรยาTokujiMiyauchiหัวหน้าร้านพลุMiyauchiYoheiKashiwagiเจ้าของโรงย้อมผ้าToshikoNagaiเมียเจ้าของร้านปลาSusumuMiyauchiลูกชาย ม.1ChizuruKashiwagiเพื่อนร่วมชั้น SusumuAkio Higuchiช่างพลุผู้จะจากไปในฤดูใบไม้ร่วงโทราจิ ฟุนากิช่างไม้ประจำเมืองพ่อสามีมุ่งสู่เรือบรรทุกNEWสัญญาวันที่7 ส.ค.NEWเพื่อนเจ้าของสีทองลูกชายNEWลูกสาวโยเฮย์NEWเหมือนน้องชายจะจากไปช่วงฤดูใบไม้ร่วงNEWช่างไม้ซ่อมโรงงาน

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ゆうたろう ไปยังบทที่ 26

มือทั้งเมืองตอนที่คนนี้เขียน: 32 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 26) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ