บทที่ 24
เสียงนกหวีดวันรับประกาศนียบัตร
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ปี๊บ ปี๊บ ปี๊——บ
เสียงนกหวีดสะท้อนก้องไปทั่วเพดานสูงของโรงยิม
เช้าวันศุกร์ที่สิบเก้ามีนาคม ปีโชวะที่ห้าสิบเจ็ด กลางพิธีจบการศึกษาของโรงเรียนประถมโทอุระ
เสียงซุบซิบจากที่นั่งผู้ปกครองเงียบกริบลงทันที บนเวที อาจารย์ใหญ่ยังถือประกาศนียบัตรของเด็กคนต่อไปค้างอยู่ ดวงตาเบิกกว้างกลมโต
ยูกิเอะเงยหน้าขึ้นจากมือที่วางบนตัก
ที่ปลายแถวของที่นั่งนักเรียนชั้นป.หก ซูซูมุยืนอยู่ เขาสวมเสื้อนักเรียนคอตั้งสีดำที่เพิ่งใส่เป็นครั้งแรกเมื่อเช้านี้ ซื้อตัวใหญ่กว่าขนาดจริงหนึ่งไซส์ เพราะพอขึ้นมัธยมก็คงตัวสูงขึ้นเร็ว แขนเสื้อยาวจนโผล่มาแค่ปลายนิ้ว และเขากำลังคาบนกหวีดทองเหลืองสีเหลืองที่ดึงออกมาจากใต้ตะขอคอเสื้อนั้นอยู่
เมื่อครู่นี้เองที่มีเสียงเรียกชื่อ “ซูซูมุ มิยาอุจิ” ซูซูมุตอบรับว่า “ครับ!” ด้วยเสียงที่ดังไปทั่วโรงยิม
เสียงนั้นเหมือนชูจิเหลือเกิน
〈ชูจิซัง เมื่อกี้ได้ยินไหมคะ〉
พอคิดอย่างนั้น ส่วนลึกของดวงตาก็ร้อนผ่าว หลังจากนั้นยูกิเอะก็ก้มมองแต่มือซ้ายบนตักมาตลอด มองแหวนทองวงเล็กบางที่นิ้วนาง
ตอนรับประกาศนียบัตรแล้วเดินกลับที่นั่ง ซูซูมุคงเหลือบมองมาทางนี้ แล้วก็หยุดเท้าลง
ครูประจำชั้นรีบวิ่งเข้ามาหาซูซูมุ
“ก็แม่ก้มหน้าอยู่นี่นา!”
เสียงของซูซูมุก้องไปทั่วโรงยิมที่เงียบสนิท
ชั่วครู่หนึ่งผ่านไป เสียงหัวเราะคิกคักก็เล็ดลอดออกมาจากที่นั่งผู้ปกครองหลายแห่ง ในที่นั่งชั้นป.หกก็มีใครสักคนหลุดขำออกมา กลางแถวเด็กผู้หญิง คาชิวางิ จิซุรุชูนิ้วชี้ขึ้นตรงเป๊ะ
ที่นั่งข้าง ๆ โทกุจิเอาคางเกยไม้เท้าไม้โอ๊กแล้วพ่นลมออกจมูก
“หึ เป่าผิดจังหวะนี่หว่า”
“ข ขอโทษค่ะ... เอ้ย ไม่ใช่ เด็กคนนี้ก็จริง ๆ เลย”
“ช่างมันเถอะ ชูก็เคยโดนคนแถวบ้านตะคอกตอนอายุแปดขวบเหมือนกัน”
มุมปากของโทกุจิคลายขึ้นเพียงนิดเดียว
ยูกิเอะเงยหน้าขึ้น แสงฤดูใบไม้ผลิส่องเฉียงเข้ามาจากหน้าต่างสูงของโรงยิม มีกลิ่นพื้นที่เพิ่งขัดเคลือบแว็กซ์
เธอเห็นซูซูมุกำลังก้มศีรษะขอโทษครูอยู่หน้าเวที ก้มค้างอยู่อย่างนั้นแล้วเหลือบมองมาทางนี้ ยูกิเอะยิ้มให้ ให้ดวงตาหยีเป็นเส้นเล็ก ๆ
ซูซูมุทำหน้าโล่งใจแล้วเดินกลับไปที่นั่ง
*
เมื่อพิธีจบ ตาดอกซากุระในลานโรงเรียนก็เริ่มอวบอิ่มขึ้น ลมพัดพากลิ่นทะเลฤดูใบไม้ผลิมาปะปน
“โดนดุแล้วนะ ท่านอาจารย์ใหญ่ดุตั้งสามรอบแน่ะ”
ซูซูมุถือกระบอกใส่ประกาศนียบัตรวิ่งมา
“สามรอบเหรอคะ โอ๊ยตายจริง”
“แต่ไม่ถูกยึดนกหวีดนะ ท่านอาจารย์ใหญ่บอกว่าดูดอกไม้ไฟของพ่อบ้านมิยาอุจิมาทุกปี เลยยอมให้แค่วันนี้วันเดียวนะ”
“ฮึฮึ ดีแล้วนะคะ”
จิซุรุเดินตามหลังมา เธอสวมเดรสสเวตเตอร์สีกรมท่ากับเสื้อเบลาส์สีขาว แสงแดดฤดูใบไม้ผลิตกอยู่บนผมทรงบ็อบ จากนั้นคาชิวางิ โยเฮย์ก็เดินช้า ๆ ตามมา ต่อให้สวมสูทสีกรมท่า สีน้ำเงินของคราม ที่ย้อมติดอยู่จนถึงข้อมือก็ยังซ่อนไม่มิด
“อุ๊ย จิซุรุนี่นา”
“อุ๊ยอะไรกัน คุณมิยาอุจิน่ะดังไปทั้งโรงเรียนแล้วนะ เขาว่าเป็นคนแรกที่เป่านกหวีดในพิธีจบการศึกษา”
“เธอเองก็ชูนิ้วขึ้นนี่นา เห็นนะ”
“นั่นน่ะ ชูให้แม่ของคุณมิยาอุจิต่างหากล่ะ!”
เด็กทั้งสองจ้องหน้ากันอีกแล้ว
“เอ่อ... คุณมิยาอุจิ ขอแสดงความยินดีกับการจบการศึกษาด้วยครับ”
“ขอแสดงความยินดีกับคุณคาชิวางิด้วยค่ะ จิซุรุจังก็ด้วยนะจ๊ะ”
โยเฮย์ก้มศีรษะให้โทกุจิ แล้วหันมาทางยูกิเอะ
“นกหวีดเมื่อกี้ ผมเกือบน้ำตาไหลเลยล่ะครับ จริง ๆ นะ”
“โธ่...”
ยูกิเอะพูดอะไรไม่ออก โยเฮย์ก็ไม่พูดอะไรต่อ เขาวางมือบนศีรษะจิซุรุ แล้วสองพ่อลูกก็เดินไปทางประตูโรงเรียน
โทกุจิเคาะไม้เท้ากับพื้นดังตึง
“หึ กลับกัน อากิโอะหุงข้าวเหนียวถั่วแดงรออยู่”
*
คืนนั้น ซูซูมุวางประกาศนียบัตรไว้บนหิ้งบูชา
ชูจิในรูปถ่ายสวมเสื้อฮัปปิ ยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวทุกซี่ ข้าง ๆ กันบนไม้แขวนเสื้อ เสื้อฮัปปิสีกรมท่าไหวเบา ๆ ในลมกลางคืนที่พัดมาจากระเบียงไม้
ซูซูมุพนมมือค้างไว้ ไม่ยอมเงยหน้าสักที
ยูกิเอะนั่งลงข้าง ๆ
“ซูซูมุ เดือนธันวาคมปีก่อน ลูกเคยถามใช่ไหม ว่าแม่ใส่แหวนของพ่อไว้ตลอดหรือเปล่า”
ไหล่ของซูซูมุกระตุกเบา ๆ
“...ครับ”
“ตอนนั้นแม่ตอบไม่ได้ วันนี้แม่จะตอบ”
ยูกิเอะหยิบถุงกระดาษสีขาวออกมาจากลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง เป็นถุงใส่ยากินของโรงพยาบาลประจำจังหวัด เป็นสิ่งที่ร่วงลงมาพร้อมกับเชือกกระดาษจากคานเหนือโรงงานเมื่อเดือนเมษายนปีที่แล้ว
“นี่คือจดหมายที่พ่อเขียนถึงแม่ ที่ผ่านมาแม่ยังไม่ได้ให้ซูซูมุดู”
เธอพลิกด้านหลังแล้วอ่านออกเสียง
“ยูกิพูดขอโทษนะคะ ๆ อยู่เรื่อย พอไม่มีฉันแล้ว ก็คงพูดกับฉันอีกแน่ ยิ้มก็ขอโทษ คุยกับใครก็ขอโทษ พอแล้ว ฟังมาสิบปีเต็มแล้ว”
ซูซูมุเงยหน้าขึ้น
“ถ้ายูกิยิ้ม ฉันจะถือว่าเธอพูดคำว่าขอบคุณกับฉัน”
พออ่านจบ ห้องพระก็เงียบสงัด
“คุยกับใครก็...”
ซูซูมุจ้องตัวหนังสือบนถุงกระดาษไม่วางตา
“พ่อขี้โกง รู้ทุกอย่างล่วงหน้าหมดเลย”
“ใช่จ้ะ ขี้โกงจริง ๆ เลยนะ”
ยูกิเอะยื่นมือซ้ายไปตรงหน้าซูซูมุ
“แม่ใส่แหวนอยู่นะ ไม่เคยคิดอยากถอดสักครั้ง แม่อยากเป็นเจ้าสาวของพ่อไปจนวันนี้และต่อไป”
“...ครับ”
“แต่แม่ก็ไม่อยากเลิกยิ้มเหมือนกัน บางทีคุยกับใครแล้วตาหยีเป็นเส้นก็มี เรื่องนั้น แม่เลิกขอโทษพ่อแล้วล่ะ”
ซูซูมุเงียบไปครู่หนึ่ง
“ขี้โกงใช่ไหมล่ะ แม่ก็ไม่แพ้พ่อเลย”
“ไม่ขี้โกงหรอก”
ซูซูมุใช้แขนเสื้อนักเรียนตัวยาวขยี้ตาแรง ๆ
“พ่อเขียนว่าอย่าขอโทษนี่นา งั้นใส่แหวนก็ได้ ยิ้มก็ได้”
“ซูซูมุ...”
“แต่ว่า”
ซูซูมุกำนกหวีดที่คอ
“ผมยังรู้สึกอึดอัดอยู่นิดหน่อย อันนี้โกหกไม่ได้นี่นา”
ยูกิเอะดึงซูซูมุเข้ามากอด ผ่านผ้าคอตั้งแข็ง ๆ เธอรู้สึกได้ว่าแผ่นหลังที่เคยบอบบางกว้างขึ้นมากแล้ว
“จ้ะ ไม่ต้องโกหกก็ได้นะ แม่เองก็ยังอึดอัดอยู่เหมือนกัน”
“แม่ก็เหรอ”
“ฮึฮึ จ้ะ เหมือนกันเลย”
ซูซูมุซบหน้าผากกับไหล่ของยูกิเอะ หัวเราะเบา ๆ แล้วพูดด้วยเสียงอู้อี้
“วันนี้แม่เกือบพูดว่าขอโทษนะคะ หนึ่งครั้ง ที่โรงยิม”
“อ้าว ได้ยินเหรอ”
“เกือบพูดกับคุณปู่ ปากเป็นรูปตัว ข ไปแล้ว”
ยูกิเอะหลุดหัวเราะ ทั้งหัวเราะ น้ำตาก็ไหลออกมาจากหางตา ชูจิในรูปถ่ายมองมาทางนี้พลางยิ้ม
*
หลังเก้าโมงคืน มีเสียงดังมาจากทางประตูบ้าน
“สวัสดีครับ! คุณมิยาอุจิอยู่ไหมนะ!”
เป็นจิซุรุ ข้างหลังมีโยเฮย์ถือห่อเล็ก ๆ ยืนอยู่
“เอ่อ... ขอโทษที่มารบกวนยามค่ำครับ ตอนกลางวันผมลืมส่งของขวัญแสดงความยินดีที่จบการศึกษา”
ยูกิเอะออกไปที่ประตูบ้าน โยเฮย์ยื่นห่อให้ ข้างในเป็นผ้าเช็ดหน้าผืนยาวแบบญี่ปุ่น พื้นสีครามเข้ม ลายวงกลมสีขาวเจาะเป็นตัวอักษร “宮” เป็นลวดลายจากแบบพิมพ์ของเก็นคิจิที่เขาเคยเอามาให้โทกุจิดูเมื่อเดือนมิถุนายนปีที่แล้ว
“สีครามเดียวกับเสื้อฮัปปิของซูซูมุครับ ผมหวังว่าพอขึ้นมัธยมแล้วเขาจะเอาไปพันคอได้”
“โธ่... ขอบคุณมากนะคะ ซูซูมุต้องดีใจแน่ค่ะ”
ซูซูมุวิ่งมาจากระเบียงไม้ จิซุรุแย่งผ้าไปคล้องคอซูซูมุ แล้วสองคนก็เริ่มเถียงกันอีกว่าตัวอักษร 宮 ตรงหรือเปล่า ก่อนจะเดินไปถึงใต้ต้นสนนอกประตู และทะเลาะกันเรื่องวิธีผูกผ้า
หน้าประตูเหลือเพียงยูกิเอะกับโยเฮย์
เหนือป่าสน ดาวฤดูใบไม้ผลิส่องพร่าเลือนขึ้นมา ที่ไหนสักแห่งมีกลิ่นดอกจินโจเกะ
“คุณมิยาอุจิ”
โยเฮย์เอ่ยด้วยเสียงต่ำลงเล็กน้อย
“คะ”
“คืนวันที่เจ็ดสิงหาคม หลังจากดอกไม้ไฟสีทองขึ้นไปแล้ว... เอ่อ... ผมมีเรื่องอยากให้คุณฟังครับ”
หัวใจของยูกิเอะเต้นตึกขึ้นมา
“ก่อนถึงตอนนั้นผมจะไม่พูดครับ ดอกไม้ไฟสีทองเป็นของชูจิซัง ของคุณโทชิโกะ ของอาจารย์ และของคุณอากิโอะ คืนนั้นผมเองก็จะมองขึ้นไปบนฟ้าเหมือนกัน”
โยเฮย์พูดเพียงเท่านี้แล้วก้มศีรษะ ผมที่หวีเรียบมีเส้นหลุดลุ่ยเล็กน้อย
“...ค่ะ”
เสียงที่ตอบออกไป เล็กจนตัวเธอเองยังตกใจ
“จิซุรุ กลับกันนะ”
จิซุรุเถียงกลับมาจากใต้ต้นสน
“ยังผูกไม่เสร็จเลยนะ!”
โยเฮย์เรียกจิซุรุ แล้วเดินกลับไปตามทางป่าสน มือสีน้ำเงินวางอยู่บนไหล่ลูกสาว
ยูกิเอะเอามือเกาะเสาประตู มองส่งแผ่นหลังของทั้งสองคน
แหวนทองวงเล็กบางที่นิ้วนางมือซ้ายเย็นเฉียบในอากาศยามค่ำ เธอใช้นิ้วมือขวาลูบเบา ๆ วงแหวนที่เย็นค่อย ๆ อุ่นขึ้นทีละน้อย
เธอไม่ได้พูดว่าขอโทษ
ปี๊บ ปี๊บ ปี๊——บ
ใต้ต้นสน ซูซูมุที่พันผ้าเช็ดหน้าสีครามไว้รอบคอกำลังคาบนกหวีดอยู่
“...ค่ะ จะมองขึ้นไปบนฟ้านะคะ”
ยูกิเอะเงยหน้าขึ้น
บนท้องฟ้ายามค่ำคืนฤดูใบไม้ผลิ มีดาวดวงหนึ่งกะพริบอยู่ อีกสี่เดือนกว่าจะถึงวันที่เจ็ดสิงหาคม
── จบบทที่ 24 ──
