บทที่ 23
คืนแห่งปีที่สิบสาม
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
“Susumu—!”
ลมทะเลฤดูหนาวฉีกเสียงของ Yukie Miyauchi จนกระจายไป
เย็นวันพุธที่ 9 ธันวาคม ปีโชวะที่ 56 ตะวันลับขอบฟ้าไปแล้ว Yukie Miyauchi กำไฟฉายแน่น วิ่งอยู่บนเขื่อนกันคลื่น รองเท้าเกี๊ยะสายสีแดงลื่นไถลบนก้อนหินที่เปียกละอองน้ำ ชายผ้ากันเปื้อนสีขาวปลิวพึ่บพั่บตามลม
ด้านนอกเขื่อน คลื่นลูกใหญ่ซัดแตกกระจาย ละอองน้ำสีขาวโปรยลงมาจากเหนือศีรษะเหมือนสายฝน
“Susumu! อยู่ไหนลูก! ตอบแม่หน่อย!”
เสียงฝีเท้าสองคู่ตามมาจากด้านหลัง คือโยเฮ คาชิวางิ กับชิซุรุ
“คุณมิยะอุจิ ทางนี้ครับ ข้างหน้านั่นแหละ! ชิซุรุเห็นเด็กวิ่งไปทางนั้น!”
โยเฮชี้ไปข้างหน้าด้วยมือที่ย้อมเป็นสีน้ำเงินจนถึงข้อมือ ทันใดนั้นเอง ในความมืดที่ปลายเขื่อนก็มีเสียงนกหวีดดังขึ้น
ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ดดด
〈เงยหน้าขึ้นสิ〉
Yukie Miyauchi ออกวิ่งไปทางต้นเสียง รองเท้าเกี๊ยะลื่นไถล ร่างเอียงเข้าหาฝั่งทะเล
มือสีน้ำเงินคว้าแขนเธอไว้
“พื้นเปียกนะครับ”
“…ขอบคุณค่ะ”
มือของโยเฮอบอุ่นท่ามกลางสายลมเย็น Yukie Miyauchi ค่อย ๆ ดึงแขนกลับ แหวนทองวงเล็กที่นิ้วนางข้างซ้ายสะท้อนแสงไฟฉายวาบ
*
เรื่องนั้นเกิดขึ้นเมื่อชั่วโมงครึ่งก่อนหน้านี้
Yukie Miyauchi ยืนอยู่หน้าร้านปลาสดของตระกูลนากาอิ ให้ Toshiko Nagai ห่อปลาจะระเข้ให้ เธอนัดกับ Susumu Miyauchi ไว้ว่าหกโมงจะไปร้านคาโมเมะเต๋ย Susumu Miyauchi เลิกเรียนแล้วจะมารับที่ร้านปลา
“ยูกิจัง เธอนี่นะ ช่างย้อมผ้าคนนั้นน่ะ เขาชอบเธอแน่ ๆ”
Toshiko Nagai พูดด้วยเสียงดังเหมือนทุกครั้ง
“ตอนไปดูพลุที่เขื่อนหน้าร้อน เขาก็จ้องเธอไม่วางตาเลยไม่ใช่เหรอ แล้วเธอเองก็ไม่ใช่ว่าไม่ปลื้มหรอกใช่ไหม Shuji Miyauchi จากไปก็สองปีครึ่งแล้วนะ ผ่านมานานจริง ๆ”
“มะ ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ”
พูดยังไม่ทันจบ Yukie Miyauchi ก็เหลือบไปเห็นทางเข้าร้าน
Susumu Miyauchi ยืนอยู่ในชุดสะพายกระเป๋านักเรียน ที่คอห้อยนกหวีดสีเหลืองกับป้ายไม้ของโรงงานย้อมผ้าคาชิวางิ หน้าซีดเผือด
กระเป๋านักเรียนหล่นตุบลงกับพื้น Susumu Miyauchi หันหลังแล้ววิ่งไปทางท่าเรือ
Yukie Miyauchi วิ่งออกจากร้าน ที่ถนนริมท่าเรือเธอเจอโยเฮกับชิซุรุที่กำลังเดินกลับจากซื้อของพอดี ชิซุรุชี้ไปทางเขื่อนที่ Susumu Miyauchi วิ่งไป
*
Susumu Miyauchi นั่งกอดเข่าอยู่ตรงกลาง ๆ เขื่อน ที่ที่ทุกคนมานั่งดูพลุกันทุกปี เสื้อแจ็กเก็ตสีกรมของโรงเรียนเปียกโชกด้วยละอองน้ำ
“Susumu”
“อย่ามานะ”
Susumu Miyauchi ไม่เงยหน้าขึ้น
Yukie Miyauchi หันไปมองสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง
“คุณคาชิวางิคะ…”
โยเฮวางมือบนไหล่ชิซุรุ
“คุณมิยะอุจิ พวกผมจะรออยู่หน้ากระท่อมของสหกรณ์ประมงนะครับ ค่อย ๆ คุยกันได้เลยครับ”
โยเฮพาชิซุรุเดินไปทางแสงไฟจากกระท่อมที่อยู่ห่างออกไปราวห้าสิบเมตร ชิซุรุหันกลับมามองทางนี้หลายครั้ง
Yukie Miyauchi นั่งลงข้าง Susumu Miyauchi ก้อนหินเย็นเหมือนน้ำแข็ง
“ลูกได้ยินที่คุณ Toshiko Nagai พูดสินะ”
“ได้ยินสิ ป้าบอกว่าไม่ใช่ว่าไม่ปลื้ม”
“ใช่จ้ะ”
“ไม่ใช่ว่าไม่ปลื้ม ก็คือชอบใช่ไหม”
Yukie Miyauchi ตอบทันทีไม่ได้ บนผืนทะเลมืด แสงไฟเรือประมงดวงหนึ่งเคลื่อนไปช้า ๆ
“วันนี้เป็นวันของพ่อกับแม่แท้ ๆ”
เสียงของ Susumu Miyauchi สั่นเครือ
“เป็นวันที่หนูตัดสินใจเองว่าจะพาแม่ไปร้านคาโมเมะเต๋ย ทำไมวันนี้ หนูต้องมาได้ยินเรื่องแบบนั้นด้วย”
“…นั่นสินะ จริง ๆ เลยนะ”
Yukie Miyauchi ยื่นมือซ้ายไปตรงหน้า Susumu Miyauchi แหวนทองวงเล็กส่องประกายในแสงไฟฉาย
“แม่ก็ยังเป็นเจ้าสาวของพ่อลูกอยู่นะ ตอนนี้ก็ยังเป็น”
Susumu Miyauchi จ้องแหวนอยู่นาน แล้วพูดขึ้นเบา ๆ
“งั้นทำไม ตอนอยู่กับลุงคนนั้น ตาแม่ถึงเป็นเส้นล่ะ”
ลมหายใจของ Yukie Miyauchi หยุดชะงัก
“ตอนฤดูใบไม้ผลิที่โรงย้อมผ้า ก็เป็น ตอนหน้าร้อนที่เขื่อนก็เป็น เป็นตาเดียวกับตอนที่แม่หัวเราะกับพ่อเลย”
เธอไม่มีคำพูดใดจะตอบ ถ้าโกหกไป เด็กคนนี้ต้องรู้แน่
“หนูไม่ได้เกลียดลุงนะ”
Susumu Miyauchi ซบหน้าลงกับหัวเข่า
“วันฝนตก ลุงก็มาให้ปู่ดูตราอักษรมิยะในวงกลม แล้วก็ทำเสื้อฮัปปิให้เหมือนกันเป๊ะเลย ส่วนชิซุรุน่ะ ถึงจะเสียงดังก็เถอะ ก็เลย…ก็เลยไม่ชอบไง”
ไหล่สั่นสะท้านไม่หยุด
“ถ้าเกลียดก็บอกได้ว่าเกลียด แต่เพราะไม่ได้เกลียด หนูเลยไม่รู้จะทำยังไงดี”
Yukie Miyauchi กอดดึง Susumu Miyauchi เข้ามาแนบอก เสื้อแจ็กเก็ตเปียกซึมเย็นเข้ามาถึงผ้ากันเปื้อน แผ่นหลังเล็ก ๆ สะอื้นอยู่ในอ้อมแขน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ตัวโตจนอ้อมแขนเกือบกอดไม่รอบ
“แม่เองก็ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ”
เธอพูดตามตรง
“แต่นะ Susumu มีอยู่อย่างหนึ่งที่แม่รู้แน่ วันนี้เป็นวันของพ่อ ต่อให้ผ่านไปกี่ปี ก็ไม่เปลี่ยน”
“…จริงเหรอ”
“จริงจ้ะ ฉะนั้นไปร้านคาโมเมะเต๋ยกันเถอะ”
“เลยเจ็ดโมงไปแล้วนะ ร้านจะปิดแล้ว”
ตอนนั้นเอง ชิซุรุก็วิ่งมาจากทางกระท่อม
“Susumu! คุณพ่อโทรศัพท์ที่สหกรณ์ประมงไปบอกร้านคาโมเมะเต๋ยแล้วนะ! บอกว่าจะไปช้าหน่อย แต่ไปกันสองคน คุณลุงบอกว่าจะเก็บที่นั่งไว้ให้นะ!”
“…พ่อเธอจะทำอย่างนั้นทำไมเนี่ย”
“ไม่รู้ล่ะ! คุณพ่อก็เป็นคนแบบนี้แหละ!”
ชิซุรุเชิดคางขึ้นอย่างเชิดชู แล้วลดเสียงลง
“เรื่องที่ Susumu ร้องไห้ ชั้นจะไม่เอาไปบอกที่โรงเรียนหรอกนะ”
Susumu Miyauchi เอาแขนเสื้อแจ็กเก็ตถูหน้าแรง ๆ
หน้ากระท่อม โยเฮโค้งศีรษะให้ครั้งเดียว แล้วเรียกชิซุรุ เดินกลับไปตามถนนริมท่าเรือ เขาไม่ได้เดินมาทางนี้
*
พอเปิดประตูร้านคาโมเมะเต๋ย ก็ได้กลิ่นซอสหอมหวาน กาน้ำบนเตาน้ำมันส่งเสียงเบา ๆ
“ยินดีต้อนรับ รออยู่เลยนะ”
กินโซ คาโมชิตะ ยิ้มจนดวงตาจมหายไปในรอยย่นใต้หมวกกุ๊กสีขาว ที่นั่งริมหน้าต่างว่างอยู่ ลูกค้าคนอื่นไม่มีแล้ว
“ขอโทษที่มาช้าค่ะ ทั้งที่เป็นเวลาปิดร้านแล้วแท้ ๆ”
“ไม่เป็นไรหรอก วันนี้เป็นวันของบ้านมิยะอุจินี่นา”
Susumu Miyauchi หยิบกระเป๋าสตางค์ผ้าออกจากกระเป๋าเสื้อมาวางบนโต๊ะ
“คุณลุง ขอแฮมเบิร์กสองที่ แล้วก็พุดดิ้งให้แม่ หนูจะจ่ายด้วยเงินค่าขนมของหนูเอง ปีนี้ใส่ชุดนักเรียนมา แต่หนูมาแทนพ่อนะ”
Yukie Miyauchi ตาเบิกกว้าง กินโซสั่นหนวดขาว พยักหน้าว่า รับทราบ
แฮมเบิร์กถูกยกมาเสิร์ฟ ส่งเสียงฉ่า ๆ Susumu Miyauchi จับมีดมือขวา ส้อมมือซ้าย ใช้ส้อมกดเบา ๆ ขยับมีดทีละนิด ชิ้นหนึ่ง แล้วอีกชิ้นหนึ่ง แฮมเบิร์กไม่หนีออกนอกจานเหล็กสักครั้ง
กินโซพูดจากอีกฟากของเคาน์เตอร์
“ปีนี้ไม่หนีแฮะ”
“ไม่ปล่อยให้หนีอีกแล้วล่ะ”
Yukie Miyauchi ก็ขยับมีดกับส้อมเช่นกัน เมื่อปีก่อน คนที่สอนเด็กคนนี้ให้จับแบบนี้ก็คือเธอเอง
Susumu Miyauchi หยุดมือ
“แม่ จดหมายของพ่อที่อ่านที่นี่เมื่อปีก่อน เขียนว่าอะไรบ้างเหรอ นอกจากเรื่องมีด”
Yukie Miyauchi ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดออกมาแค่บรรทัดเดียว
“ที่ว่า ‘ขอบคุณที่ยูกิมานะ’ จ้ะ”
Susumu Miyauchi เงียบ มองจานเหล็กอยู่พักใหญ่
“คุณลุง ปีที่แล้วลุงเคยบอกว่า พ่อตั้งใจจับสลับข้างใช่ไหม”
กินโซที่เคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้น
“ใช่แล้ว เขาว่า ขอแค่เมียหัวเราะได้ก็พอแล้ว ว่างั้น”
“…พ่อขอแค่แม่หัวเราะก็พอแล้วสินะ”
Susumu Miyauchi วางมีดกับส้อมเรียงชิดกันทางขวาของจาน แล้วมองตรงมาที่ Yukie Miyauchi
“งั้นหนูจะไม่วิ่งหนีอีกแล้ว ถ้าพ่อเป็นคนพูดอย่างนั้น”
ภาพตรงหน้าของ Yukie Miyauchi พร่าเลือนไหวระริก
“Susumu…”
“แต่วันนี้เป็นวันของพ่อ วันนี้วันเดียว หนูจะคุยแต่เรื่องพ่อนะ”
“จ้ะ…จ้ะ ถ้าอย่างนั้นก็คุยกัน”
น้ำตาหยดลงบนผ้าปูโต๊ะ Susumu Miyauchi วางมือทับมือของ Yukie Miyauchi บนโต๊ะ มือที่เคยเล็กนักตอนนี้ใหญ่พอ ๆ กับมือของเธอแล้ว
ทั้งสองคุยกันเรื่อง Shuji Miyauchi เรื่องที่ล้มลงนอนแผ่ตัวเป็นรูปตัวใหญ่ตอนวันกีฬา เรื่องใส่สูทแล้วดูเหมือนหมียืมชุดมา เรื่องลงน้ำทะเลเดือนมีนาคมไปถึงหัวเข่าเพื่อไปเก็บผ้าปูที่นอนกลับมา Susumu Miyauchi ตาเบิกโตซ้ำแล้วซ้ำอีกตอนฟังเรื่องผ้าปูที่นอน
“แล้วนะ นอนซมไปตั้งสามวันแน่ะ”
“พ่อนี่บ้าจริง ๆ”
Susumu Miyauchi หัวเราะ Yukie Miyauchi ก็หัวเราะ ตาหยีจนกลายเป็นเส้น หัวเราะไปด้วย น้ำตาก็ยังไม่หยุดไหล
พุดดิ้งที่ยกมาเสิร์ฟ Yukie Miyauchi แบ่งกินกับ Susumu Miyauchi คนละครึ่ง
*
ทางกลับบ้านผ่านป่าสน ดวงดาวส่องแสงเย็นเยียบ
ที่ระเบียงบ้านมีแสงไฟสว่างอยู่ Tokuji Miyauchi นั่งสวมเสื้อฮันเต็งตัวหนา วางไม้เท้าไม้โอ๊กไว้บนเข่า ข้างตัวมีกระเป๋านักเรียนของ Susumu Miyauchi วางอยู่
“คุณพ่อคะ มานั่งตรงที่หนาวอย่างนี้”
“หึ คุณ Toshiko Nagai เอากระเป๋านักเรียนของ Susumu มาให้”
Tokuji Miyauchi พูดเพียงเท่านั้น แล้วมองไปยัง Susumu Miyauchi ด้วยตาซ้ายที่ไม่ขุ่นขาว Susumu Miyauchi พยักหน้าเงียบ ๆ Tokuji Miyauchi ใช้มือที่นิ้วก้อยสั้นลูบหัวตรงกลางวนสองวนนั้นหนึ่งที แล้วถือไม้เท้าเดินเข้าไปข้างใน
คืนนั้น Susumu Miyauchi ไม่ยอมหลับง่าย ๆ นอนมองเพดานอยู่ในผ้าห่ม ข้างหมอนมีนกหวีดกับป้ายไม้วางเรียงกัน
Yukie Miyauchi นั่งอยู่ข้าง ๆ ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมถึงไหล่ให้
“นอนได้แล้วนะ”
“แม่”
“จ๊ะ”
Susumu Miyauchi ยื่นมือออกมาจากผ้าห่ม แล้วใช้นิ้วแตะที่นิ้วนางข้างซ้ายของ Yukie Miyauchi เบา ๆ
เป็นแหวนทองวงเล็ก
“แหวนของพ่อ แม่ใส่ไว้ตลอดเลยเหรอ”
Yukie Miyauchi ตอบไม่ได้
แหวนค่อย ๆ อุ่นขึ้นทีละน้อยด้วยไออุ่นจากปลายนิ้วของ Susumu Miyauchi
── จบบทที่ 23 ──
