บทที่ 22
ฉันจะฟังเอง
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เสียงไม้เท้าไม้โอ๊กกระทบบันไดหินหน้าโกดังดังก๊อกแก๊ก
บ่ายวันเสาร์ที่ 26 กันยายน โชวะ 56 Yukie Miyauchi กอดกระติกน้ำชาข้าวบาร์เลย์เดินตัดผ่านป่าสนมาถึงพอดี ตรงหน้าเธอ ร่างเล็กของ Tokuji Miyauchi เอนวูบไปข้างหน้า ปลายไม้เท้าลื่นไถลบนใบสนที่ร่วงกระจายอยู่บนบันไดหิน
“คุณพ่อคะ!”
Yukie Miyauchi ปล่อยกระติกทิ้งแล้วยื่นแขนสองข้างไปข้างหน้า แผ่นหลังกลม ๆ ทิ้งตัวลงมากระแทกอก เบากว่าที่เธอคิดไว้มาก ทั้งสองคนล้มก้นกระแทกบนบันไดหินไปด้วยกัน
ที่ปลายเท้า กระติกน้ำกลิ้งโครกครากไป
“หึ... ขอโทษทีนะ”
“เอวล่ะคะ เอวเป็นอะไรไหม”
“ไม่เป็นอะไร ไอ้ไม้เท้ามันโง่เอง”
Tokuji Miyauchi คาบกล้องยาสูบที่ไม่ได้จุดไฟไว้ที่มุมปากใหม่ ตาขวาขุ่นขาว ตาซ้ายแหลมคม ตาซ้ายข้างนั้นจ้องไม้เท้าที่กลิ้งไปถึงเชิงบันได
Yukie Miyauchi ไปเก็บไม้เท้ากลับมา แล้วนั่งลงข้าง ๆ Tokuji Miyauchi ประตูบานเลื่อนไม้ของโกดังเปิดอยู่เพียงบานเดียว เห็นแผ่นไม้ตากหกแผ่นวางเรียงอยู่บนชั้นข้างใน นั่นคือดาวสีทองของปีหน้า ลมฤดูใบไม้ร่วงหอบกลิ่นยางสนกับทรายแห้งมาให้
“ไอ้ Akio Higuchi มันน่ะ ช่วงนี้พกหนังสือสอบที่มีจดหมายของ Shuji Miyauchi หนีบอยู่ ไปไหนไปด้วยทุกที่”
“หนังสือเล่มนั้น...”
“เมื่อคืนก็เหมือนกัน ไฟในโรงงานติดจนดึกดื่น”
Yukie Miyauchi เปิดฝากระติก น้ำชาข้าวบาร์เลย์ไม่ได้หกเลย เธอรินใส่ถ้วยแล้วส่งให้ Tokuji Miyauchi
“ยังไม่ได้ตัดสินใจอะไรเลยนะคะ”
“หึ ตัดสินใจไปเลยก็ดี จะได้เป็นผลดีกับมัน”
Tokuji Miyauchi จิบชาไปอึกหนึ่งแล้วแหงนมองฟ้า
“กับ Shuji Miyauchi ฉันไม่เคยถามสักครั้ง ช่วงนี้มีแต่เรื่องนั้นแหละที่ผุดขึ้นมาตอนดึก ๆ”
มือที่ถือถ้วยชาของ Yukie Miyauchi หยุดนิ่งอยู่บนตัก มีเรื่องหนึ่งที่เธอลังเลมาตลอดตั้งแต่วันที่ 6 กันยายน ว่าจะพูดดีหรือไม่พูดดี
“คุณพ่อคะ คุณ Shuji Miyauchi เคยเล่าให้ฉันฟังครั้งหนึ่งค่ะ”
“Shuji Miyauchi น่ะเหรอ”
“ตอนที่ฉันแต่งเข้ามาได้ไม่นาน ในฤดูใบไม้ร่วงแรกค่ะ คืนนั้นฉันช่วยแปะกระดาษอยู่ในโรงงาน”
*
เป็นฤดูใบไม้ร่วงเมื่อสิบสองปีก่อน ใต้หลอดไฟเปลือย Shuji Miyauchi นั่งแปะกระดาษลงบนเปลือกลูกดอกไม้ไฟอย่างเงียบ ๆ ส่วน Yukie Miyauchi ยังจับแปรงทากาวไม่เป็นเรื่องเลย
“คุณ Shuji Miyauchi คะ ทำไมคุณถึงมาเป็นคนทำดอกไม้ไฟคะ”
เธอถามไปเรื่อยเปื่อย Shuji Miyauchi หยุดมือ แล้วเกาหัวเกรียนของตัวเองดังแกรก ๆ
“ตอนแปดขวบ ฉันหลงทางอยู่ที่ชายหาดน่ะ พ่อเลยให้นกหวีดมาอันหนึ่ง แล้วคืนวันรุ่งขึ้นพ่อก็พาไปดูตอนทดลองยิง ขี่คออยู่น่ะ”
“คุณพ่อให้ขี่คอเหรอคะ”
“เออ ดอกสีขาวมันบานอยู่เหนือหัวพ่อ คืนนั้นแหละที่ฉันตัดสินใจ ว่าฉันก็จะเป็นคนยิงขึ้นฟ้าเหมือนกัน ไม่มีใครบอกสักหน่อย ฉันตัดสินใจของฉันเองโว้ย”
“คุณพ่อรู้เรื่องนี้ไหมคะ”
“ไม่รู้หรอก ไม่เคยถามเลยว่าชอบไหม ต่อให้ถูกถามก็คงได้แต่หึใส่ ขี้อายนี่หว่า”
Shuji Miyauchi ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวครบทุกซี่
“เหมือนพ่อเป๊ะเลยว่ะ”
*
พอ Yukie Miyauchi เล่าจบ Tokuji Miyauchi ก็ไม่พูดอะไรเลย
ถ้วยชาสั่นเบา ๆ อยู่ในมือที่นิ้วก้อยสั้น
“...ขี่คอ งั้นเรอะ”
“ค่ะ เขาพูดอย่างนั้นจริง ๆ”
“ไอ้เด็กนั่นมันหนัก แปดขวบเองแต่ก็หนักเหมือนกระสอบข้าวแล้ว”
Tokuji Miyauchi วางถ้วยลงบนบันไดหิน แล้วใช้ฝ่ามือกดที่กระเป๋าหน้าอกของเสื้อดะโบะสีขาวครั้งหนึ่ง เป็นกระเป๋าที่ไม่มีอะไรอยู่ข้างใน
“ไอ้โง่เอ๊ย... เรื่องแบบนี้ก็พูดออกมาสิวะ”
ท้ายประโยคเสียงแหบพร่า
“คุณพ่อคะ ฉันยังไม่ได้บอกอะไร Akio Higuchi เลยนะคะ เพราะสัญญากันไว้แล้ว”
“หึ”
“แต่ฉันคิดว่า Akio Higuchi คงรออยู่ค่ะ รอฟังจากปากคุณพ่อเอง”
Tokuji Miyauchi มองแผ่นไม้ตากในโกดังอยู่นาน แล้วดึงไม้เท้ามาใกล้ ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน คราวนี้วางมือลงบนไหล่ของ Yukie Miyauchi
“หึ... ขอคิดดูก่อน”
*
คืนวันพุธที่ 30 กันยายน
ควันธูปลอยเป็นสายบางอยู่หน้าหิ้งพระ Shuji Miyauchi ในรูปถ่ายสวมเสื้อฮัปปิ ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวครบทุกซี่ ที่ราวแขวนเสื้อข้าง ๆ เสื้อฮัปปิสีกรมท่าไหวเบา ๆ ตามลมกลางคืนจากระเบียง
Akio Higuchi นั่งพับเพียบอยู่หน้ารูปถ่าย เขาไม่ได้ใส่เสื้อยืดเหมือนปกติ แต่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว ผมหยิกถูกจัดด้วยน้ำจนเรียบ ดูเล็กลงกว่าทุกวันเล็กน้อย วิทยุทรานซิสเตอร์ที่เคยห้อยคอถูกถอดวางไว้ข้างเข่า
Tokuji Miyauchi วางเบาะรองนั่งซ้อนกันสองใบ แล้วนั่งลงตรงข้าม Akio Higuchi ไม้เท้าพิงไว้กับประตูบานเลื่อนด้านหลัง
Yukie Miyauchi นั่งอยู่ถอยหลังไปเล็กน้อยตรงกลางระหว่างทั้งสอง เธอให้ Susumu Miyauchi เข้านอนไปแล้ว อย่างน้อยก็คิดว่าอย่างนั้น
Akio Higuchi วางมือทั้งสองลงบนเสื่อทาทามิ
“หัวหน้าครับ ก่อนผมตอบ ขอถามอย่างเดียวนะครับ”
“หึ อะไรล่ะ”
“จริง ๆ แล้วหัวหน้าอยากให้ผมทำยังไงครับ”
Tokuji Miyauchi ไม่ตอบ กล้องยาสูบที่มุมปากไม่ไหวติงเลย
“หัวหน้าบอกให้ผมไป แต่นั่นคือความรู้สึกของหัวหน้าหรือเปล่าครับ หรือเป็นแค่กฎของหัวหน้า”
“ก็เรื่องเดียวกันนั่นแหละ”
“ไม่ใช่ครับ!”
เสียงของ Akio Higuchi ก้องไปทั่วห้อง แว่นกรอบทองไหลลงมาถึงปลายจมูก
“พี่ Shuji Miyauchi เขียนมาว่าให้ช่วยยิงลูกของตระกูล Miyauchi ต่อด้วย เพราะพ่อคนเดียวเอวคงไม่ไหว ผมอ่านจดหมายนั้นทุกคืนเลยนะครับ แต่หัวหน้ากลับพูดแต่ว่าไปเถอะ แย่จริง ๆ... ให้ผมหันไปทางไหนยิงกันแน่ครับ”
Yukie Miyauchi กำมือแน่นอยู่บนตัก เธอเกือบเปิดปากแต่ก็ปิดลง นี่ไม่ใช่เรื่องที่เธอควรเป็นคนพูด
ขี้เถ้าธูปร่วงลงมาเบา ๆ
Tokuji Miyauchi ค่อย ๆ หันไปทางรูปถ่าย
“...Akio Higuchi เอ๊ย ฉันน่ะ กับ Shuji Miyauchi ไม่เคยถามสักครั้ง”
“...ถามอะไรครับ”
“ว่าชอบดอกไม้ไฟไหม ตอนแปดขวบก็ให้ห้อยนกหวีด พาไปเดินทั่วชายหาด แล้วก็จบแค่นั้น ไม่เคยถาม Shuji Miyauchi ก็จากไปเสียแล้ว”
Akio Higuchi ลืมแม้แต่จะดันแว่นขึ้น
“เพราะฉะนั้น กับแก ฉันจะถาม”
Tokuji Miyauchi หันกลับมาหา Akio Higuchi ตาซ้ายที่ไม่ขุ่นมองตรงมาที่เขา
“อยากให้อยู่ต่อ... ก็ต้องอยากให้อยู่อยู่แล้วสิวะ แต่นั่นมันความเห็นแก่ตัวของฉัน Akio Higuchi แกล่ะ อยากทำยังไง”
ห้องรับแขกเงียบกริบ
ใบหน้ากลมของ Akio Higuchi ย่นยู่
“...หัวหน้าครับ เมื่อกี้พูดว่าอยากให้อยู่ต่อใช่ไหมครับ”
“อย่าให้พูดสองรอบ”
“ต้องพูดสิครับ กี่รอบผมก็อยากฟังนี่ครับ”
Akio Higuchi ใช้แขนเสื้อเชิ้ตเช็ดตาแรง ๆ แว่นตกลงบนเสื่อ เขาไม่เก็บ แต่ยืดหลังตรง
“ผมอยากไปครับ อยากเห็นที่ที่เขายิงลูกขนาดหนึ่งชากุตั้งหลายสิบลูกในคืนเดียว สิ่งที่พี่ Shuji Miyauchi อยากทำ ผมอยากเรียนรู้ด้วย แม้จะเป็นวิธีที่พี่เขาไม่เคยรู้ก็ตาม”
“...อย่างนั้นหรือ”
“แต่ว่า วันเสาร์แรกของเดือนสิงหาคมปีหน้า ผมจะยิงที่นี่ครับ ดอกสีทองของคุณ Toshiko Nagai ผมกับหัวหน้าสองคนครับ ที่ผมจะไปตอนฤดูใบไม้ร่วง ก็หลังจากนั้นครับ”
Yukie Miyauchi นับนิ้ว วันเสาร์แรกของเดือนสิงหาคมปีหน้า ตรงกับวันที่ 7 สิงหาคม
“แล้วก็มีเงื่อนไขอย่างหนึ่งครับ”
“หึ เงื่อนไขงั้นเรอะ”
“พอยิงดอกสีทองแล้ว หัวหน้าจะลดป้ายลงใช่ไหมครับ ลดลงก็ไม่เป็นไร แต่อย่าเผาหรือทิ้งนะครับ ผมสักวันหนึ่ง...”
Akio Higuchi พูดแค่นั้นแล้วหยุด เขาชำเลืองไปทางประตูบานเลื่อน
ประตูบานเลื่อนเปิดอยู่ราวหนึ่งฝ่ามือ ตรงช่องว่างนั้น มีขนจากกระหม่อมสองจอมชี้ตั้งอยู่
“Susumu Miyauchi”
พอ Yukie Miyauchi เรียก ประตูก็เลื่อนเปิดช้า ๆ Susumu Miyauchi ในชุดนอนนั่งพับเพียบอยู่ ที่คอห้อยนกหวีดสีเหลืองกับป้ายไม้ ปกติเวลานอนนกหวีดนั้นต้องวางไว้ข้างหมอนแท้ ๆ
“...หนูตื่นอยู่นะ ฟังมาตลอดเลย”
“โธ่ ไม่ได้นะ แอบฟังแบบนี้”
“ก็มันเรื่องของพี่ Akio Higuchi นี่นา”
Susumu Miyauchi ใช้เข่าถูไปกับเสื่อจนมาถึงหน้า Akio Higuchi
“พี่ Akio Higuchi หนูไม่ได้พูดว่าอย่าไปนะ เพราะแม่บอกว่าให้รอก่อน หนูอดทนมาตลอดเลย”
Akio Higuchi วางมือลงบนหัว Susumu Miyauchi อย่างแรง
“Susumu Miyauchi จัง... เก่งมากครับ เก่งจริง ๆ นะ”
เขาพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากนั้นใช้แขนเสื้อเช็ดหน้า แล้วหันกลับไปทาง Tokuji Miyauchi
“หัวหน้าครับ ป้ายที่ลดลงมาแล้วจะทำยังไงดี ช่วยตัดสินใจในคืนที่ยิงดอกสีทองได้ไหมครับ ผมจะอยู่ตรงนั้นด้วย”
Tokuji Miyauchi เชิดกล้องยาสูบขึ้นด้วยมุมปาก เงียบอยู่นาน แล้วพูดเพียงประโยคเดียว
“หึ คืนวันที่ 7 สิงหาคมปีหน้า ตอนนั้นแหละจะบอก”
*
หลัง Akio Higuchi กลับไป Yukie Miyauchi ออกมาที่ระเบียง
ดาวฤดูใบไม้ร่วงออกมามากมายเหนือป่าสน Susumu Miyauchi หนุนศีรษะบนตักของเธอ ยังกำนกหวีดไว้ แล้วหลับไปครึ่งหนึ่ง
เสียงไม้เท้าใกล้เข้ามาจากห้องรับแขก Tokuji Miyauchi นั่งลงที่ปลายระเบียง
“Yukie Miyauchi”
“คะ”
“เรื่องขี่คอนั่น... ขอบใจนะ”
Yukie Miyauchi เบิกตากว้าง เธอรู้สึกเหมือนเป็นครั้งแรกที่ได้ยินคำนั้นจากปากชายผู้นี้
“...ไม่เลยค่ะ เป็นคำพูดของคุณ Shuji Miyauchi นี่คะ”
“หึ”
Tokuji Miyauchi แหงนมองท้องฟ้ายามค่ำ ตาขวาขุ่นขาว ตาซ้ายแหลมคม ดวงดาวสะท้อนอยู่ในตาทั้งสองข้าง
“ไอ้ Shuji Miyauchi มันบอกว่าขี้อายสินะ”
“ค่ะ บอกว่าเหมือนคุณพ่อเป๊ะ”
“หึ... ไอ้โง่เอ๊ย”
มุมปากของ Tokuji Miyauchi คลายลงเพียงนิดเดียว
“ฮึ ๆ เหมือนกันจริง ๆ ด้วยนะคะ”
พอ Yukie Miyauchi หัวเราะ Susumu Miyauchi บนตักก็ขยับตัวดุกดิก
“ปู่ แล้วป้ายจะทำยังไงเหรอ”
“บอกแล้วว่าจะบอกวันที่ 7 สิงหาคม”
“หนูอยากได้ ป้ายนั้นน่ะ”
Tokuji Miyauchi ไม่ตอบ เพียงแต่ใช้มือที่นิ้วก้อยสั้นลูบขนจากกระหม่อมสองจอมนั้นครั้งหนึ่ง
Yukie Miyauchi แหงนมองท้องฟ้า
วันที่ 7 สิงหาคมปีหน้า คืนที่ดอกสีทองจะพุ่งขึ้นฟ้า คืนสุดท้ายของตระกูล Miyauchi ก่อน Akio Higuchi จะจากไป
ในคืนนั้น ชายผู้นี้จะพูดว่าอะไรนะ
── จบบทที่ 22 ──
