มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 21

ไป

ผู้เขียนบทนี้: ゆうたろう

เสียงดัง “ปัง” ซองจดหมายสีขาวถูกฟาดลงบนโต๊ะทำงาน

เย็นวันเสาร์ที่ห้ากันยายน ปีโชวะที่ห้าสิบหก ใต้หลอดไฟเปลือยในโรงงาน ยูกิเอะถือแปรงทากาวค้างอยู่ในมือ ขยับตัวไม่ได้

คนที่ฟาดซองจดหมายลงมาคือโทคุจิ ตั้งแต่ปลายเดือนสิงหาคม โทคุจิเริ่มเท้าไม้เท้าไม้โอ๊กเดินจากเรือนใหญ่มาถึงโรงงานเอง ตอนนี้ไม้เท้านั้นกำลังสั่นกึกกักอยู่บนพื้นดินอัดของโรงงาน

ดาวสีทองแห้งสนิทตั้งแต่วันที่หกสิงหาคม ตอนที่วงกลมในปฏิทินครบยี่สิบเอ็ด แผ่นไม้ตากหกแผ่น อากิโอะเป็นคนแบกไปเก็บที่โกดังทีละแผ่น ตอนนี้มันนอนหลับอยู่บนชั้นในโกดังที่ปิดบานเลื่อนไม้ไว้ จนถึงปีหน้า บนโต๊ะทำงานในโรงงานไม่มีดินปืนแล้ว ยูกิเอะจึงนั่งแปะกระดาษทำเปลือกลูกไฟสำหรับปีหน้าอยู่

“อากิโอะ นี่มันอะไร”

ใบหน้าของอากิโอะที่ยืนอยู่ตรงประตู ซีดเผือดลงทันที แว่นกรอบทองไหลลงมาถึงปลายจมูก

“อ๊ะ อะ อาจารย์… นั่น ไปเอามาจากไหนครับ”

“หนังสือสอบ มันหนีบอยู่ข้างกระดาษจดหมายของชูจิ”

“…อาจารย์อยากเห็นลายมือพี่ชายด้วยหรือครับ”

“หึ ตอบที่ถูกถามมา”

อากิโอะกำสายวิทยุทรานซิสเตอร์ที่คล้องคอไว้แน่นด้วยสองมือ

“บริษัทดอกไม้ไฟทางเหนือของจังหวัดครับ เขาชวนให้ไปทำงานตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงปีหน้า ต้องตอบภายในวันที่สามสิบเดือนนี้ครับ”

“ทำไมถึงไม่บอก”

“จะให้บอกได้ยังไงล่ะครับ! อาจารย์เจ็บเอวอยู่ แล้วบ้านมิยาอุจิก็จะเลิกกิจการในปีหน้า ถ้าผมออกไปแล้ว…”

โรงงานเงียบกริบ ลมที่พัดผ่านป่าสนส่งเสียงแผ่วเบาอยู่ที่หน้าประตู

โทคุจิขยับกล้องยาสูบที่ไม่มีไฟอยู่ตรงมุมปาก แล้วพูดสั้น ๆ

“หึ ไปซะ”

“…เอ๊ะ”

“ถ้าเป็นบริษัทใหญ่ เขายิงลูกขนาดหนึ่งชากุคืนละหลายสิบนัด ได้เรียนรู้สิ่งที่อยู่ที่มิยาอุจิทั้งชีวิตก็ไม่มีวันได้เรียน ไปซะ”

“แต่จดหมายของพี่ชูจิ… เขาเขียนว่าให้ช่วยยิงลูกไฟของมิยาอุจิ…”

“ข้าบอกไปแล้วไม่ใช่หรือว่ามิยาอุจิจะเลิกในปีหน้า มีอาจารย์ที่ไหนเขาเอาเด็กหนุ่มมาผูกติดไว้กับบ้านที่กำลังจะปิด”

โทคุจิพูดเพียงเท่านั้น แล้วเท้าไม้เท้าหันหลังโค้งกลมไป ตอนเดินเฉียดผ่านอากิโอะตรงประตูก็ไม่เงยหน้าขึ้นเลยสักครั้ง เสียงไม้เท้าค่อย ๆ ไกลออกไปบนใบสน

อากิโอะยืนก้มมองซองจดหมายบนโต๊ะอยู่อย่างนั้น ยูกิเอะวางแปรงลง

“คุณอากิโอะ…”

“พี่สาว ผมโดนอาจารย์ไล่ให้ไปหรือเปล่าครับ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกนะ”

“ผมอ่านกระดาษจดหมายของพี่ชายทุกคืนเลยครับ เขาเขียนว่าถ้าสอบได้ ให้ช่วยยิงลูกไฟของมิยาอุจิ… แย่จริง ๆ เลย แล้วผมจะต้องยิงไปทางไหนล่ะครับเนี่ย”

อากิโอะยกมือจะดันแว่น แต่ก็หยุดมือไว้ แล้วก้มศีรษะผมหยิกลงแนบกับโต๊ะทำงาน ไหล่กลมสั่นเบา ๆ

ยูกิเอะวางมือลงบนหลังของอากิโอะเบา ๆ มือที่เคยลูบหลังชูจิในห้องผู้ป่วย เธอพูดอะไรไม่ออก

*

คืนนั้น ซูซูมุนอนไม่หลับง่าย ๆ

เขามองเพดานอยู่ในผ้าห่ม พอขึ้นป.หก แขนขาก็ยืดยาว ปลายเท้าโผล่พ้นชายผ้าห่ม ขลุ่ยเรียกกับป้ายไม้ถูกถอดจากคอ วางไว้ข้างหมอน

“แม่ครับ พี่อากิโอะจะไม่อยู่แล้วเหรอ”

ยูกิเอะนั่งลงข้างเขา

“ได้ยินด้วยหรือ”

“อยู่นอกโรงงานก็ได้ยินหมดเลย พี่อากิโอะเสียงดังมากเลยนะ”

“ยังไม่ได้ตัดสินใจอะไรเลยนะ”

“พ่อก็ไม่อยู่แล้ว มิยาอุจิก็จะหายไป ถ้าพี่อากิโอะไปอีกคน…”

เสียงของซูซูมุแหบขาดตอนกลางคัน มือโผล่ออกมาจากผ้าห่ม คว้ามือของยูกิเอะไว้ นิ้วยาวขึ้นตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

“พรุ่งนี้ผมจะไปบอกพี่อากิโอะว่าอย่าไป”

“ซูซูมุ”

ยูกิเอะประคองมือนั้นไว้ด้วยสองมือ

“ถ้าลูกพูดอย่างนั้น คุณอากิโอะต้องไปไม่ได้แน่ ๆ เขาเป็นคนแบบนั้นนี่นา”

“…ไปไม่ได้แล้วไม่ดีเหรอ”

“แม่ก็ไม่รู้ แม่เองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน เพราะฉะนั้นรออีกหน่อยนะ ให้เขาหน่อย”

ซูซูมุนิ่งเงียบอยู่นาน แล้วพยักหน้าหงึก หลับตาลงทั้งที่ยังกุมมือยูกิเอะไว้

*

วันที่หกกันยายน วันอาทิตย์ ท้องฟ้าสูงและแจ่มใส

หลังเที่ยง ยูกิเอะถือกระติกน้ำชาข้าวบาร์เลย์ไปที่โกดัง ลมในป่าสนแห้งและเบา พัดเอื่อย ๆ แมลงปอสีแดงหลายตัวลอยผ่านเหนือลานตาก

บานเลื่อนไม้ของโกดังเปิดอยู่เพียงบานเดียว โทคุจิพิงไม้เท้ามองชั้นข้างในอยู่

“คุณพ่อคะ น้ำชาข้าวบาร์เลย์ค่ะ”

“หึ เปิดแต่ตอนกลางวันที่อากาศดีเท่านั้นแหละ ชูจิสั่งไว้”

ยูกิเอะยืนข้างโทคุจิ บนแผ่นไม้ตากบนชั้น ดาวสีเทาเรียงกันอย่างเงียบสงบ ในนั้นมีสีทองของโทชิโกะอยู่ด้วย

“เมื่อคืน คุณอากิโอะเปิดไฟในโรงงานถึงดึกเลยค่ะ”

“หึ”

“ซูซูมุก็ดูเหมือนจะนอนไม่หลับค่ะ”

โทคุจิไม่พูดอะไรอยู่พักใหญ่ มือซ้ายที่นิ้วก้อยสั้นเลื่อนไปที่กระเป๋าตรงอกเสื้อดาโบชิร์ต แล้วใช้ฝ่ามือกดลงบนกระเป๋าที่ไม่มีอะไรอยู่ข้างในอีกแล้วครั้งหนึ่ง

“คุณยูกิเอะ ถ้าข้าบอกให้อยู่ อากิโอะจะทำยังไงนะ”

“…ฉันคิดว่าเขาจะอยู่ค่ะ”

“ใช่ มันจะอยู่ กอดจดหมายของชูจิไว้ ดูแลเอวข้าอยู่ในโรงงานที่ใกล้จะล้ม ไปตลอดชีวิต”

โทคุจิหันตาซ้ายที่ไม่ขุ่นขาวไปทางท้องฟ้านอกบานเลื่อน

“ไอ้ชูจิ มันเขียนไว้ในกระดาษจดหมายนั่นว่า พ่อคนเดียวเอวคงไม่ไหว มันดูทะลุไปถึงเอวของข้าด้วย”

“ค่ะ”

“ข้าน่ะ ทำให้ชูจิเป็นช่างดอกไม้ไฟ ไม่เคยถามสักครั้งว่าชอบหรือเกลียด ตอนแปดขวบก็ให้ห้อยขลุ่ย พาเดินวนไปทั่วชายหาด ชูจิก็ดีใจ แต่ว่ามีทางอื่นให้เลือกหรือเปล่า ข้าไม่เคยถามมัน”

กล้องยาสูบสั่นอยู่ตรงมุมปาก

“กับอากิโอะ ข้าอยากถามมัน ก็เลยไม่บอกให้อยู่”

“คุณพ่อคะ…”

“อย่าไปบอกอากิโอะนะ”

ยูกิเอะกอดกระติกไว้แนบอก พยักหน้า

“…ค่ะ ไม่บอกค่ะ”

โทคุจิดื่มน้ำชาข้าวบาร์เลย์หนึ่งอึก แล้วหึในลำคอ ปลายตาซ้ายเปียกวาวอยู่

*

บ่ายวันที่แปดกันยายน วันอังคาร

ยูกิเอะยืนอยู่หน้าโรงย้อมผ้าคาชิวางิ ในมือมีผ้าเช็ดมือสีครามที่ยืมมาเมื่อเดือนกรกฎาคม ซักมาหลายครั้งแล้ว สีก็ไม่ตกเลยสักนิด

“อ้อ คุณมิยาอุจิ เอ่อ… ยินดีต้อนรับครับ”

โยเฮยลุกขึ้นจากข้างโอ่งคราม เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้ว สีฟ้าจากข้อมือลงไปก็ไม่หลุด

“ผ้าที่ยืมไว้เมื่อเดือนกรกฎาคมค่ะ ขอโทษที่ช้าไปหน่อย”

“ผมตั้งใจจะให้คุณมิยาอุจิไปเลยนะครับ ผมน่ะ”

“แต่ว่า…”

“ถ้าคุณเก็บไว้ ผมจะดีใจมากครับ”

ยูกิเอะถือผ้าเช็ดมือไว้หน้าอก ลังเลอยู่เล็กน้อย แล้วเก็บใส่กระเป๋าผ้ากันเปื้อน แหวนทองเส้นเล็กบนนิ้วนางซ้ายส่องประกาย เธอไม่ได้ซ่อนมัน ลึกในอกรู้สึกเจ็บแปลบ

เมื่อนั่งลงเคียงข้างกันบนม้านั่งหน้าร้าน ยูกิเอะก็เล่าเรื่องอากิโอะให้ฟัง เรื่องที่บริษัทดอกไม้ไฟมาชวน เรื่องที่โทคุจิบอกให้ไป เพียงแต่เรื่องที่โทคุจิเปิดใจ เธอไม่ได้เอ่ยถึง

โยเฮยประสานมือสีฟ้าไว้บนเข่าและฟัง

“ตอนที่ผมจะออกไปโตเกียว คุณพ่อก็ไม่เคยห้ามสักครั้งเหมือนกันครับ ผมน่ะ”

“คุณเง็นคิจิน่ะหรือคะ”

“ตอนอายุสิบแปดครับ ผมพูดอะไรแรง ๆ ไปเยอะเลยว่าจะไม่สืบทอดร้านย้อมผ้าหรอก คุณพ่อพูดแค่ว่า ไปซะ ถ้าห้ามไว้ ผมคงเกลียดพ่อไปตลอดชีวิต ท่านคงรู้”

โยเฮยแหงนมองผ้าคราม ที่แกว่งไกวอยู่บนราวหน้าร้าน

“แต่สุดท้ายผมก็กลับมาจนได้ ระหว่างที่เติมช่องว่างในสมุดบัญชีของพ่อไปทีละช่อง ผมก็คิดขึ้นมาว่า การอยู่ต่อก็ดี การออกไปก็ดี วิธีรักษาสัญญามันไม่ได้มีทางเดียวหรอกมั้งครับ”

ยูกิเอะพูดอะไรไม่ออก

〈วิธีรักษาสัญญามีไม่ได้มีทางเดียว〉

สัญญาว่าจะดูดอกไม้ไฟข้างชูจิ เธอรักษาไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นยูกิเอะก็ตัดสินใจแล้วว่าจะเป็นคนที่ดู รูปแบบเปลี่ยนไป แต่เธอไม่ได้ปล่อยมันไป

“…ขอบคุณค่ะ คุณคาชิวางิ”

“ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ”

“ไม่ค่ะ คุณรับฟังฉัน”

ยูกิเอะยิ้ม ดวงตาหยีเล็กลง วันนี้โยเฮยก็ไม่พูดอะไร เพียงหยีตาลงเล็กน้อย

*

ตอนเย็น พอกลับถึงบ้าน อากิโอะยืนอยู่หน้าประตู เงาของต้นสนทอดยาวบนแผ่นหลังเสื้อยืดสีขาว

“พี่สาว ผมรออยู่ครับ”

“คุณอากิโอะ มีอะไรหรือคะ”

“บ่ายวันอาทิตย์ พี่สาวคุยกับอาจารย์อยู่ที่โกดังใช่ไหมครับ ผมเห็นจากลานตาก”

นิ้วของยูกิเอะกำผ้าเช็ดมือในกระเป๋าผ้ากันเปื้อน

“อาจารย์คิดยังไงกันแน่ครับ ถ้าอาจารย์คิดว่าให้ไป ก็ไม่เป็นไรครับ แต่ถ้า…”

อากิโอะมองยูกิเอะโดยไม่ได้ดันแว่น

“ถ้าจริง ๆ แล้วอาจารย์อยากให้ผมอยู่ ผมจะไม่ไปครับ”

〈อย่าไปบอกอากิโอะนะ〉

เสียงแหบที่ได้ยินในโกดังหวนกลับมา

ยูกิเอะขบริมฝีปาก ถ้าบอก อากิโอะก็จะอยู่ ถ้าไม่บอก อากิโอะอาจจะออกไปทั้งที่ถูกบอกว่าให้ไป

“ความรู้สึกของคุณพ่อ ต้องได้ยินจากปากคุณพ่อเองนะคะ”

“คนอย่างอาจารย์ไม่พูดหรอกครับ”

“…ค่ะ จริงอย่างนั้นแหละ”

อากิโอะมองใบสนใต้เท้าอยู่พักหนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นทันที

“คืนวันที่สามสิบ ผมจะตอบต่อหน้าอาจารย์ครับ ต่อหน้ารูปพี่ชาย พี่สาวก็ช่วยอยู่ตรงนั้นด้วยนะครับ”

“…ค่ะ จะอยู่ค่ะ”

อากิโอะโค้งศีรษะ แล้วเดินกลับไปตามทางป่าสน

จากระเบียงมีเสียงขลุ่ยดัง ปี๊ด ปี๊ด ปี๊——— ซูซูมุกำลังมองมาทางนี้

“…ค่ะ แม่มองขึ้นไปข้างบนนะ”

ยูกิเอะเงยหน้าขึ้น ในท้องฟ้ายามอาทิตย์อัสดง แมลงปอสีแดงตัวหนึ่งบินตัดผ่านไปอย่างช้า ๆ

อีกยี่สิบสองวันจะถึงวันที่สามสิบกันยายน

── จบบทที่ 21 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

Yukie Miyauchiช่างทำดอกไม้ไฟ ภรรยาTokujiMiyauchiพ่อของชูจิ ช่างใหญ่Toshiko Nagaiเมียเจ้าของร้านปลาเพื่อนSusumuMiyauchiลูกชาย ป.6YoheiKashiwagiเจ้าของโรงย้อมผ้าAkio Higuchiช่างดอกไม้ไฟมิยะอุจิShujiMiyauchiสามีผู้ล่วงลับช่างดอกไม้ไฟได้ฟังใจจริงถูกขอให้เก็บเป็นความลับNEWเพื่อนรอสีทองNEWขอรั้งไว้ให้รอก่อนNEWได้ผ้าเช็ดหน้าวิธีรักษาสัญญาNEWถูกขอให้อยู่ตอนให้คำตอบNEWสามีผู้ล่วงลับNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ゆうたろう ไปยังบทที่ 22

ฉันจะฟังเองตอนที่คนนี้เขียน: 32 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 22) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ