บทที่ 17
สัญญาณของตระกูลมิยาอุจิ
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เพียะ! เกีย๊ะไม้เหยียบลงบนแอ่งน้ำ
เช้าวันเสาร์ที่สิบสามมิถุนายน โชวะปีที่ห้าสิบหก ฝนหน้าฝนหยดจากปลายใบสนเป็นสายบางเหมือนเส้นด้าย ยูกิเอะไม่ได้กางร่มเลย วิ่งจากโรงงานไปยังเรือนใหญ่ราวห้าสิบเมตร สมุดบัญชีครัวเรือนในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนชื้นไปทั้งเล่ม
“คุณพ่อคะ! เลขหมายห้า บรรทัดที่สี่จากข้างบนค่ะ!”
บนฟูกในห้องรับแขก โทคูจิที่นอนคว่ำอยู่หันหน้ามาด้านข้างเพียงอย่างเดียว ดวงตาข้างซ้ายที่ไม่ขุ่นขาวมองสมุดที่ยูกิเอะยื่นให้ ในสมุดมีตัวเลขหนึ่งตัวที่ยูกิเอะลอกด้วยดินสอแดง
‘หึ ตรงไหนที่อ่านไม่ออกล่ะ’
“ตัวเลขค่ะ สามหรือเจ็ด อากิโอะอ่านไม่ออก ตรงนี้ที่เดียวที่แป้งเปียกซึมเลอะ”
‘เลขสามของชูจิมันดูเหมือนเจ็ด ถ้าเส้นเกี่ยวข้างบนสั้นก็คือสาม’
“ถ้าเส้นเกี่ยวสั้น ก็คือสาม…”
‘ไปบอกอากิโอะ ให้เอานิ้ววัดเส้นเกี่ยวดู’
“ค่ะ!”
ยูกิเอะวิ่งออกไปในสายฝนอีกครั้ง
ดาวสีทองตอนนี้อากิโอะทำอยู่คนเดียว โทคูจิที่ปวดเอวต้องนอนอยู่บนฟูก สอนด้วยปากเปล่า ส่วนยูกิเอะถือสมุดวิ่งไปมาระหว่างสองที่ สองสัปดาห์มานี้เป็นอย่างนี้ตลอด
〈ฉันเป็นคนส่งสารอีกแล้วสินะ〉
เธอนึกถึงฤดูหนาวที่นั่งรถเมล์ไปกลับระหว่างห้องพักผู้ป่วยกับโรงงานทุกวัน ตอนนั้นปลายทางของถ้อยคำที่เธอแบกไปยังมีชูจิอยู่
หน้าประตูโรงงาน ยูกิเอะหายใจให้เป็นปกติ เธอไม่เข้าไปข้างใน เธอตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่เข้าใกล้โต๊ะทำงานที่มีดินปืนเด็ดขาด
“อากิโอะ ถ้าเส้นเกี่ยวสั้นก็คือสามค่ะ ท่านบอกให้ใช้นิ้ววัด”
‘ใช้นิ้ว… เฮ้อ แย่จริง ท่านอาจารย์นอนอยู่บนฟูก ก็ยังน่ากลัวอยู่ดีนะครับ’
อากิโอะดันแว่นขึ้น แล้วชะโงกหน้าเข้าใกล้สมุดสูตร บนโต๊ะทำงาน ผงที่จะกลายเป็นดาวสีทองยังกองเป็นภูเขาสีเทา
‘…สั้นครับ สามครับ’
“ดีจังเลย”
‘พี่ชูจิเคยบอกว่าลายมือผมเลอะเทอะ แต่ลายมือตัวเองก็แย่ไม่แพ้กันหรอกครับ’
“ฮึฮึ ถ้าเขาได้ยินเข้าคงโกรธแย่เลย”
‘ที่จริงผมอยากให้เขาโกรธด้วยซ้ำครับ’
อากิโอะพูดแล้วหันหลังให้ ไหล่กลมๆ ของเขาขยับขึ้นลงเบาๆ ครั้งเดียว ยูกิเอะยืนอยู่ที่หน้าประตูโดยไม่พูดอะไร เสียงฝนเคาะหลังคาเบาๆ ถี่ๆ
*
คืนนั้นฝนก็ตกอีก
เมื่อยูกิเอะถือถ้วยชาเข้าไปในห้องรับแขก ซูซูมุกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างฟูกของโทคูจิ มือหมุนนกหวีดสีเหลืองที่ห้อยคออยู่เล่น พอขึ้นชั้นประถมปีที่หก แขนขาก็ยืดเรียวยาวขึ้นอีก
‘คุณปู่ ที่บอกว่าจะเอาป้ายลง จะเอาลงจริงๆ เหรอ’
โทคูจิเงียบไปพักใหญ่ มือกลิ้งกล้องยาสูบที่วางข้างหมอนเล่น
“หึ จริง”
‘ผมบอกแล้วนี่ว่าจะเป็นคนยิงขึ้นฟ้า’
“กว่าจะได้ใบอนุญาตต้องใช้เวลากี่ปีรู้ไหม พอเอ็งได้ โรงงานก็ล้มไปนานแล้ว”
‘งั้นผมก็จะสร้างโรงงานอื่นเอง’
“หึ พูดง่ายนะ”
ซูซูมุเม้มปากยื่น แล้วคาบนกหวีด ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ดด เสียงที่สามดังตรงเป็นเส้นเดียว
นิ้วของโทคูจิหยุดนิ่งอยู่บนกล้องยาสูบ
“…นกหวีดนั่นน่ะ ข้าให้ชูจิเอง”
ยูกิเอะถือถ้วยชาอยู่ ขยับตัวไม่ได้
‘พ่อได้จากคุณปู่เหรอ’
“ตอนชูจิอายุแปดขวบ คืนที่มีการยิงพลุ มันหลงทางอยู่ที่ชายหาด ข้าเลยให้ห้อยนกหวีดไว้ ๆ สั้นสองครั้ง ยาวหนึ่งครั้ง แปลว่า มองขึ้นไปข้างบน นั่นคือสัญญาณของตระกูลมิยาอุจิ พ่อข้าเป็นคนกำหนดไว้”
‘แปดขวบ… ตอนนั้นตัวเล็กกว่าผมตอนนี้อีกนะ’
“ชูจิดีใจใหญ่ เป่าทั้งคืน โดนคนแถวบ้านตะคอกใส่”
‘พ่อก็โดนดุเหรอ!’
“หึ เหมือนเอ็งไม่มีผิด”
มุมปากของโทคูจิคลายออกเพียงนิดเดียว จากนั้นก็เหลือบตาซ้ายขึ้นมองเพดาน
“ถ้าเอาป้ายลง ก็ไม่มีที่ให้เป่าสัญญาณนั้นอีก ข้าน่ะ มัน…”
เสียงขาดหายไปตรงนั้น
‘คุณปู่…’
ยูกิเอะวางถ้วยชาไว้ข้างหมอน แล้ววางมือลงบนหลังของโทคูจิเบาๆ หลังใต้เสื้อดาโบชัตสึบางกว่าที่เธอคิดไว้มาก
“คุณพ่อคะ ที่ให้เป่าน่ะ ยังมีค่ะ คือที่คันกั้นน้ำ วันที่หนึ่งสิงหาคม”
‘หึ…’
“เด็กคนนี้จะเป่าอีกในปีหน้า และปีต่อๆ ไปค่ะ ถ้าฉันก้มหน้า ก็จะเป่ากี่ครั้งก็ได้”
‘เป่าสิ! ไม่หายไปไหนหรอก!’
ซูซูมุกำนกหวีดแล้วพูด โทคูจิไม่พูดอะไร ซุกหน้าลงกับหมอน ไหล่สั่นไหวครั้งหนึ่ง สองครั้ง ยูกิเอะไม่ยอมละมือจากหลังของเขา
*
บ่ายวันเสาร์ที่ยี่สิบมิถุนายน ฝนซาลงบ้างแล้ว
หน้าประตู มีร่มดำสองคันวางเรียงกัน
“สวัสดีค่า! มีของที่ต้องให้คุณปู่ของมิยาอุจิคุงดูด้วยนะคะ!”
เป็นเสียงของคาชิวากิ จิซุรุ ข้างหลังเธอ คาชิวากิ โยเฮย์เอียงร่มก้มศีรษะให้ มือที่ย้อมเป็นสีน้ำเงินจนถึงข้อมือถือห่อผ้าสีขาวอยู่
‘คือว่า ขอโทษที่มารบกวนวันหยุดนะครับ ในกล่องแบบพิมพ์ของพ่อผม มีบันทึกอยู่ว่า ลายวงกลมมีตัวมิยะของคุณมิยาอุจิ ให้เอาไปให้ท่านอาจารย์ดูก่อนย้อม มันเขียนไว้อย่างนั้นแหละครับ’
“แหม มาถึงที่นี่ทั้งที่ฝนตกอย่างนี้เลยหรือคะ”
ยูกิเอะเปิดบานเลื่อนตรงระเบียง โทคูจิเท้าศอกบนฟูกแล้วเงยหน้าขึ้น
โยเฮย์แกะห่อที่ริมระเบียง ข้างในเป็นผ้าผืนหนึ่งขนาดเท่าผ้าเช็ดหน้าที่ย้อมทดลอง พื้นสีครามเข้ม มีวงกลมสีขาวที่เก็บสีไว้ และตัว “宮”
โทคูจิหรี่ตาซ้ายลงมองอยู่นาน
‘หึ ลายมือเก็นคิจิสินะ’
“…ครับ แบบพิมพ์ของพ่อผมเอง”
‘ครามดี ย้อมด้วยสีนี้’
ยูกิเอะเห็นแรงที่ไหล่ของโยเฮย์ผ่อนลงทันที
“ขอบพระคุณครับ ทั้งสองผืนจะใช้สีนี้ครับ”
ซูซูมุโน้มตัวออกมาจากระเบียง
‘แกมาทำไมเนี่ย’
“ก็มาเฝ้าระวังน่ะสิ ไม่ให้พ่อพูดขนาดตัวของผู้หญิงออกมาดังๆ”
‘วันนี้ไม่ใช่ขนาดตัวหรอกน่า!’
จิซุรุเชิดคางขึ้นอย่างหยิ่งๆ ยูกิเอะเอาผ้ากันเปื้อนปิดปากหัวเราะ
ตอนจะกลับ ยูกิเอะถือร่มไปส่งทั้งสองถึงหน้าประตู หยดน้ำใหญ่หยดตุ้บจากกิ่งสนลงเปียกไหล่ของเธอ โยเฮย์เอียงร่มของตัวเองมาทางนี้โดยไม่พูดอะไร มือสีน้ำเงินกำด้ามร่มอยู่
“ขอบคุณค่ะ”
พูดแล้วยูกิเอะก็เพิ่งรู้ตัวว่าไม่ได้พูดว่า ขอโทษนะคะ โยเฮย์เองก็คงรู้ตัวเหมือนกัน เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย
‘คุณมิยาอุจิครับ เช้าวันที่หนึ่งสิงหาคม ผมจะเอามาส่งสองผืน ปีนี้ผมก็จะดูที่คันกั้นน้ำครับ’
“…ค่ะ เชิญเลยค่ะ”
แหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายเย็นเฉียบเพราะฝน ยูกิเอะไม่ได้ซ่อนมัน การที่ไม่ได้ซ่อนทำให้อกเจ็บแปลบเล็กน้อย อีกฟากของประตู ดอกไฮเดรนเยียเปียกฝนเปล่งประกายสีน้ำเงิน
*
เย็นวันเสาร์ที่ยี่สิบเจ็ดมิถุนายน
อากิโอะยืนอยู่ที่หน้าประตูโรงงาน ทั้งผมหยิกและเสื้อยืดสีขาวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
‘พี่สาว ดาวสีทองเสร็จหมดแล้วครับ แผ่นตากหกแผ่นครับ’
“โอ้โฮ… ทำคนเดียวทั้งหมดเลยหรือ”
‘ได้ปากของท่านอาจารย์กับขาของพี่สาวนี่แหละครับ’
อากิโอะพูดแล้วดันแว่นขึ้น มือยังสั่นเล็กน้อยอยู่
ยูกิเอะกลับเข้าไปในห้องรับแขก
“คุณพ่อคะ ดาวสีทองเสร็จหมดแล้วค่ะ หกแผ่นตากค่ะ”
‘หึ หกแผ่น อากิโอะแบกคนเดียวไหว’
โทคูจิพยักหน้าช้าๆ บนฟูก
อากิโอะถือวิทยุทรานซิสเตอร์ที่ห้อยคอก้าวขึ้นมาในห้องรับแขกด้วย เบื้องหลังเสียงซ่าๆ มีเสียงผู้ชายพูดอยู่ ว่าฤดูฝนปีนี้จะสิ้นสุดช้า คาดว่าจะเลยกลางเดือนกรกฎาคมไป
ห้องรับแขกเงียบกริบ
“คุณพ่อคะ สามสัปดาห์ใช่ไหมคะ”
‘ใช่ วันที่แดดออกจนตากได้หนึ่งวัน ต้องครบยี่สิบเอ็ด งานแข่งคือวันที่หนึ่งสิงหาคม ถ้าให้อากิโอะอัดดินคนเดียว ต้องเผื่อเวลา วันที่ยี่สิบสองกรกฎาคมต้องเริ่มปิดลูกพลุ’
“อากิโอะ เหลืออีกกี่วันคะ”
‘ตั้งแต่พรุ่งนี้วันที่ยี่สิบแปด ถึงวันที่ยี่สิบเอ็ดกรกฎาคม… เหลือแค่ยี่สิบสี่วันเองครับ วันที่ฟ้าครึ้มได้มีแค่สามวัน ทั้งที่ฤดูฝนยังไม่จบเลยนะครับ’
〈สามวัน…〉
เหมือนเมื่อสองปีก่อนหลังพายุไต้ฝุ่นผ่านไป แต่ปีนี้ต้องเริ่มนับตั้งแต่กลางฤดูฝนเลย
ยูกิเอะกดสมุดในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนไว้ การเฝ้ามองท้องฟ้าที่ลานตากเป็นหน้าที่ของเธอ
〈ขอให้แดดออกเถอะ ขอร้อง〉
นอกระเบียง ฝนไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
อากิโอะหมุนปุ่มวิทยุปิดเสียง แล้วพูดทั้งที่ก้มมองพื้นเสื่อ
‘พี่สาว ท่านอาจารย์ ผมมีเรื่องที่ไม่เคยกล้าถามมาตลอดครับ’
“ว่ามาเลยค่ะ”
‘ถ้าส่งลูกสีทองนี้ขึ้นฟ้าแล้ว ป้ายของมิยาอุจิก็จะถูกเอาลงใช่ไหมครับ ถ้าอย่างนั้น จดหมายของพี่ชูจิที่ว่าให้ยิงพลุของมิยาอุจิ… ตั้งแต่ปีหน้าผมจะไปทำลูกพลุที่ไหนครับ’
โทคูจิไม่ตอบ
ซูซูมุกำนกหวีดแน่น มองหน้าโทคูจิกับอากิโอะสลับกัน
ในห้องรับแขก มีเพียงเสียงฝนที่ท่วมท้นอยู่
── จบบทที่ 17 ──
