บทที่ 16
เสื้อฮัปปิของผู้ที่มองดู
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
“อึก…”
ที่พื้นดินในโรงงาน โทคุจิทรุดเข่าลง
เช้าวันเสาร์ที่สามสิบพฤษภาคม ปีโชวะที่ห้าสิบหก กล่องไม้ลื่นหลุดจากแขนของโทคุจิ เสียงตุบทึบดังขึ้น เปลือกลูกพลุเปล่าสามใบกลิ้งไปบนพื้นดิน ยังไม่ได้บรรจุดินปืน เป็นเปลือกลูกพลุสำรองที่เตรียมไว้ใช้กับลูกสีทองของ Toshiko Nagai
“คุณพ่อคะ!”
Yukie Miyauchi โยนแปรงทากาวทิ้งแล้ววิ่งเข้าไปหา โทคุจิเอามือท้าวเอวอยู่อย่างนั้น ขยับตัวไม่ได้ กล้องยาสูบที่ไม่ได้จุดไฟสั่นระริกอยู่ตรงมุมปาก
“เฮอะ… ไม่เป็นไรหรอก”
“จะไม่เป็นไรได้ยังไงคะ! Akio! Akio!”
Akio Higuchi วิ่งมาจากทางโกดัง ผมหยิกกระเซิง แว่นกรอบทองไหลลงมาเกือบถึงปลายจมูก
“อาจารย์! แย่แล้วนะเนี่ย! เมื่อคืนก็บอกแล้วไงครับว่าของหนักผมถือเอง!”
“เสียงดังจริง แค่กล่องใบเดียว…”
“กล่องใบเดียวนั่นแหละครับที่ทำให้เป็นแบบนี้!”
Akio นั่งยองลงตรงหน้าโทคุจิ หันแผ่นหลังกลมๆ ให้ โทคุจิเงียบอยู่นาน แล้วก็ใช้มือที่นิ้วก้อยสั้นเกาะไหล่ Akio อย่างจำใจ
*
ในห้องนั่งเล่นของตัวบ้าน Yukie ปูฟูกให้โทคุจินอนคว่ำ Akio ปั่นจักรยานลงเนินไปตามหมอคลินิกกระดูกในเมือง
ลมต้นฤดูร้อนพัดเข้ามาทางระเบียงที่เปิดอยู่ มีกลิ่นเขียวของยอดอ่อนต้นสน
Yukie บิดผ้าเช็ดมือชุบน้ำแล้ววางบนเอวของโทคุจิ ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อน ปลายนิ้วสัมผัสกับมัดเชือกกระดาษ
วันที่สิบแปดเมษายน มันร่วงลงมาจากบนคาน ตอนนี้ผ่านมาหนึ่งเดือนกับอีกกว่าสิบวันแล้ว ภายในสิ้นเดือนพฤษภาคมต้องไปที่โรงย้อมคาชิวางิ เธอตัดสินใจไว้อย่างนั้น แต่ก็ไม่เคยเอาไปได้สักครั้ง สองวันที่เธอเดินไปจนสุดถนนริมท่าเรือแล้วก็หันกลับ
เดือนพฤษภาคมเหลือแค่วันนี้กับพรุ่งนี้ ถ้าถึงพรุ่งนี้ ขาก็คงจะก้าวไม่ออกอีก มีแต่วันนี้เท่านั้น
“คุณพ่อคะ เรื่องคุณคาชิวางิ ขอเลื่อนไปสัปดาห์หน้าค่ะ วันนี้ฉันจะอยู่ข้างๆ คุณพ่อ”
“เฮอะ เลิกคิดเลย”
โทคุจิพูดโดยซบหน้ากับหมอน
“นั่นมันป้ายของไอ้ชู ภายในสิ้นเดือนพฤษภาคมไม่ใช่รึ”
“แต่ว่า…”
“เอวฉันไม่หนีไปไหนหรอก แต่เสื้อฮัปปินั่น อาจจะหนีก็ได้”
Yukie เอามือกดเชือกกระดาษผ่านกระเป๋า
“คุณ Yukie”
“…คะ”
“ไอ้ชูมันเขียนไว้ใช่ไหมว่าให้เธอถือไปเอง ถ้างั้นก็ไปซะ”
Yukie มองศีรษะสีขาวของโทคุจิ เธอไม่เคยเล่าให้ชายผู้นี้ฟังว่าในจดหมายที่อยู่ในถุงยาเขียนอะไรไว้ แต่ชายผู้นี้ก็รู้ดีว่าลูกชายคงจะเขียนอะไร
“คุณพ่อคะ…”
เธอเกือบจะพูดว่า “ขอโทษนะคะ” แต่แล้วก็หุบปากไว้
“ขอบคุณค่ะ ฉันไปก่อนนะคะ”
“เฮอะ”
โทคุจิยังนอนคว่ำอยู่ ยกมือข้างหนึ่งขึ้นโบกไปมา
*
หลังเที่ยง Yukie เห็นว่า Akio พาหมอกลับมาแล้ว จึงออกจากบ้าน
ริมถนนที่ท่าเรือมีต้นไม้ใบอ่อนเรียงราย เสียงเครื่องเรือประมงดังป๊อกๆ มาแต่ไกล พอมาถึงหน้าโรงย้อมคาชิวางิ ผ้าคราม ที่ตากอยู่บนราวก็แกว่งไปตามลมช้าๆ
Yukie หยุดเท้าอยู่หน้าร้านครู่หนึ่ง หัวใจเต้นตุบๆ
“อ๊ะ! แม่ของเด็กชายมิยะอุจิ!”
Chizuru โผล่หน้าออกมาจากด้านในร้าน วันนี้ไม่ได้ใส่เสื้อคาร์ดิแกนสีแดง แต่ใส่เสื้อเบลาส์แขนสั้นสีขาว ท่าทางจะเพิ่งกลับจากโรงเรียนวันเสาร์
“คุณพ่อ! มาแล้วนะ! คนที่จะทำตัวที่สองมาแล้วนะ!”
“Chizuru อย่าเสียงดัง… เอ่อ คือว่า ยินดีต้อนรับครับ”
Yohei ลุกขึ้นจากข้างไหคราม เขาเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน แต่สีน้ำเงินที่ติดอยู่ตั้งแต่ข้อมือลงมาก็ไม่ยอมหลุด
Yukie ยื่นเชือกกระดาษกับป้ายติดของให้
“ฉันเอาสิ่งนี้มาค่ะ สามีของฉันวางไว้บนคานในโรงงาน เมื่อห้าปีก่อนเขาใช้เชือกเส้นนี้วัดตัวฉัน วัดจากไหล่ถึงข้อมือ จากโคนคอถึงเอว แล้วก็รอบเอว ผูกปมไว้ตามลำดับ”
Yohei รับป้ายด้วยนิ้วสีน้ำเงิน แล้วอ่านออกเสียง
“ถึงคนที่เจอสิ่งนี้ ช่วยเอาไปที่โรงย้อมคาชิวางิที ตัวที่สองของวัดมิยะ คือของ Yuki…”
เสียงขาดไปตรงนั้น
“คุณ Yuki”
พูดออกไปแล้ว Yohei ก็ทำหน้าตกใจกับตัวเอง ปลายหูแดงขึ้นเล็กน้อย
“อ๊ะ ไม่ใช่ครับ… เอ่อ คือว่า ขอโทษด้วยครับ”
“ฟุฟุ สามีฉันเรียกฉันแบบนั้นค่ะ ‘ยูกิ’ ที่มาจาก Yukie”
“อย่างนี้นี่เองครับ… ‘Yuki’ สินะครับ”
Yohei เปิดสมุดบัญชี ช่องของตัวที่สองว่างเปล่ามาตลอด เขาใช้พู่กันชุบหมึกค่อยๆ เขียนลงไป
คุณ Yukie Miyauchi
ตัวอักษรหมึกที่เขียนด้วยมือสีน้ำเงินเป็นประกายดำเงางาม
“ทีนี้สมุดบัญชีของคุณพ่อผมก็เต็มแล้วครับ… ช่องนี้ว่างอยู่ตั้งสองปีครึ่งแน่ะครับ”
“ขอโทษที่ให้รอนานค่ะ”
“ไม่เลยครับ ที่คุณเอามาให้ ผมดีใจจริงๆ ครับ”
*
Yohei วางไม้บรรทัดยาวลงบนโต๊ะทำงาน เอาปลายเชือกกระดาษชิดกับขอบ แล้วไล่อ่านความยาวไปจนถึงปมแต่ละปม
“จากไหล่ถึงข้อมือ… ต่อไปคือจากโคนคอถึงเอว”
นิ้วสีน้ำเงินไล่ตามปมทีละปมอย่างระมัดระวัง Yukie ละสายตาจากมือคู่นั้นไม่ได้อีกแล้ว แต่วันนี้เธอไม่ได้ซ่อนมือที่สวมแหวนไว้ในกระเป๋า
พอถึงปมที่สาม นิ้วของ Yohei ก็หยุดลง
“เอ่อ คือว่า ตรงนี้ก็… รอบเอวครับ”
“นี่แน่ะ!”
Chizuru แย่งไม้บรรทัดจากมือพ่อ
“อ่านขนาดเอวของผู้หญิงออกเสียงดังๆ ไม่ได้นะคะ คุณพ่อไปเรียนอะไรมาที่โตเกียวคะเนี่ย”
“ไม่ได้เรียนมาน่ะสิครับ ก็เลยลำบากอยู่เนี่ย”
“ก็เลยตรงนี้ หนูจะวัดเองค่ะ”
Chizuru ทำตาเรียวเฉียบขึ้น แล้วอ่านความยาวไปจนถึงปม จากนั้นก็กระซิบกระซาบข้างหูพ่อ Yohei พยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วจดตัวเลขลงสมุดบัญชี
Yukie กลั้นไว้ไม่ไหว เอาผ้ากันเปื้อนปิดปาก เสียงหัวเราะเล็ดลอดออกมา Chizuru เหลือบมองมาทางนี้ แล้วเชิดคางใส่ แต่มุมปากก็ยิ้มอยู่
Yohei เงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชี
“คุณมิยะอุจิครับ ผ่านไปห้าปี ขนาดตัวอาจจะเปลี่ยนไปบ้าง… เอ่อ ครับ เอาเป็นว่าเผื่อไว้ ผมขอวัดความกว้างไหล่ใหม่สักหน่อยดีไหมครับ”
Yukie มองเชือกกระดาษ ปมที่สามเล็กและแข็ง ยังคงเป็นรูปร่างที่นิ้วอ้วนใหญ่คู่นั้นรัดไว้แน่น
〈เฮ้ย อย่ากลั้นหายใจสิ〉
“…ไม่ค่ะ ขอตามนี้เลยนะคะ”
“ตามนี้หรือครับ”
“ขอให้ทำตามที่เขาวัดไว้ จะหลวมไปหน่อยหรือคับไปหน่อยก็ไม่เป็นไรค่ะ”
Yohei มองหน้า Yukie อยู่พักหนึ่ง แล้วพยักหน้าเงียบๆ
“ครับ ผมจะตัดเย็บตามปมครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
Yohei เอียงคอขึ้นมาเล็กน้อย
“คุณมิยะอุจิครับ วันนี้คุณยังไม่ขอโทษสักครั้งเลยนะครับ”
Yukie ตาโต ชายผู้นี้ฟังเธอละเอียดถึงขนาดนั้นเลยหรือ
“สามีบอกไว้ค่ะ ว่าคำว่า ‘ขอโทษนะ’ เขาฟังมาสิบปีเต็มแล้ว พอแล้ว ในจดหมายที่ใส่มาพร้อมเชือกกระดาษ ยังเขียนไว้ด้วยว่า นี่คือเสื้อฮัปปิของวัดมิยะ เป็นเสื้อฮัปปิของผู้ที่มองดู”
“…อย่างนั้นหรือครับ”
Yohei ประสานมือสีน้ำเงินไว้บนสมุดบัญชี
“ภรรยาผมก็เป็นคนที่ขอโทษบ่อยครับ ที่โรงพยาบาลก็ขอโทษมาตลอด ส่วนผมไม่เคยพูดสักครั้งเลยว่า ‘ไม่เป็นไรแล้ว’ ”
ในร้านเงียบสนิท ที่ผิวไหคราม ฟองอากาศผุดขึ้นมาปุ
“…คุณคาชิวางิ”
“ดีนะครับที่มีคนที่พูดได้ อยู่ข้างๆ คุณ Shuji”
Yukie พูดอะไรไม่ออก ในดวงตาร้อนผ่าว เธอก้มหน้าลง
Chizuru โผล่เข้ามามองหน้า Yukie จากด้านข้าง ชูนิ้วชี้ขึ้นตรงๆ Yukie สะดุ้ง เงยหน้าขึ้น
“เด็กชายมิยะอุจิน่ะ เขาโอ้อวดที่โรงเรียนด้วยนะคะ ว่าถ้าแม่ก้มหน้า เขามีหน้าที่ทำให้แม่เงยหน้าขึ้น วันนี้หนูเลยทำแทนค่ะ”
Yukie หัวเราะ ตาหยีเป็นเส้น คราวนี้ Yohei ไม่พูดอะไร เพียงแต่หยีตามองมาทางนี้เล็กน้อย
“ทั้งสองตัว จะส่งให้ทันเช้าวันที่หนึ่งสิงหาคมครับ”
“ค่ะ ฉันจะรอนะคะ”
“เสื้อฮัปปิของผู้ที่มองดู สินะครับ”
“ใช่ค่ะ สามีฉันเขียนไว้อย่างนั้น”
“ถ้างั้น วงกลมที่หลังที่มีคำว่า ‘วัดมิยะ’ ผมจะย้อมด้วยครามที่ดีที่สุดเองครับ”
ตอนออกจากร้าน Yukie หันกลับไปมองครั้งเดียว Yohei กลับไปที่ข้างไหครามแล้ว มือสีน้ำเงินกำลังค่อยๆ จุ่มผ้าลงในสีเข้มลึก
*
ตอนอาทิตย์เริ่มคล้อย เธอกลับถึงบ้าน
รอบฟูกในห้องนั่งเล่นมี Akio กับ Susumu อยู่ Susumu ไม่ทันวางกระเป๋านักเรียนลงด้วยซ้ำ เอามือเล็กๆ ของตัวเองวางบนเอวของโทคุจิ
“แม่ กลับมาแล้วเหรอ! คุณปู่เป็นกิกกุริแหละ! กิกกุริคืออะไรเหรอ?”
“ก็คือเอวมันสะดุ้งตกใจน่ะลูก คุณพ่อคะ หมอว่ายังไงบ้างคะ”
คนที่ตอบคือ Akio เขาดันแว่นขึ้น เกาหัวผมหยิกยุ่ง
“หมอบอกว่าหนึ่งเดือนห้ามยกของหนักครับ แผ่นไม้ตากเดือนกรกฎาก็ไม่ได้ด้วย แย่แล้วนะเนี่ย การทำดาวสีทองกับการบรรจุ ผมต้องทำคนเดียวหมดเลยน่ะสิครับ”
“เฮอะ เอ็งมีใบอนุญาตไม่ใช่รึ”
“มีครับ แต่สูตรของพี่ใหญ่ จะทำโดยไม่มีอาจารย์ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะครับ”
“ปากน่ะ ฉันจะออกให้จากตรงนี้”
โทคุจิพูดทั้งที่ยังนอนคว่ำอยู่ จากนั้นเว้นไปครู่หนึ่ง ก็หันหน้าจากหมอนมาด้านข้าง ตาซ้ายที่ไม่ขุ่นขาวมองมาที่ Yukie
“คุณ Yukie เสื้อฮัปปิล่ะ”
“ค่ะ ส่งมอบเรียบร้อยแล้วค่ะ เขาจะตัดเย็บตามปมให้”
“อย่างนั้นรึ”
โทคุจิเงียบไปพักหนึ่ง ที่อีกฟากของระเบียง ป่าสนส่งเสียงซู่ซ่า
“Akio จำที่ Toraji พูดได้ใช่ไหม”
“เรื่องคานใช่ไหมครับ อีกห้าปี จะทนได้หรือเปล่า”
“เฮอะ โรงงานก็ห้าปี เอวฉันก็เป็นอย่างนี้”
โทคุจิค่อยๆ เชิดกล้องยาสูบที่ปากขึ้น
“ถ้าจุดสีทองขึ้นฟ้าแล้ว ป้ายของมิยะอุจิจะเอาลง ลูกพลุของ Toshiko คือลูกสุดท้ายของมิยะอุจิ”
บรรยากาศในห้องนั่งเล่นหยุดนิ่ง
“คุณปู่!”
Susumu ละมือจากเอวของโทคุจิแล้วตะโกน
“ผมบอกแล้วนะว่าจะเป็นคนจุด! คุณปู่ก็บอกแล้วนะว่าให้เป่าขลุ่ยให้เก่งๆ! ผมเป่าได้แล้วนะ!”
โทคุจิไม่ตอบอะไร Akio ลืมแม้แต่จะดันแว่น จ้องมองเสื่อทาทามิ
Yukie สอดมือเข้าไปในกระเป๋าผ้ากันเปื้อน ตอนนี้ไม่มีเชือกกระดาษอยู่แล้ว เธอใช้ปลายนิ้วกำก้นกระเป๋าที่ว่างเปล่าไว้แน่น
〈ทุกปี จะจุดพลุ ทุกปี จะให้ยูกิดู〉
เสียงในคืนวันแต่งงานก้องอยู่ในส่วนลึกของอก
อีกสองเดือนก็จะถึงวันที่หนึ่งสิงหาคมแล้ว
── จบบทที่ 16 ──
