บทที่ 15
ปมเชือก
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
“โอ๊ะโอ๋! คุณนายครับ รับตรงนั้นที!”
เสียงตะโกนดังลั่นมาจากเหนือหัว
บ่ายวันเสาร์ที่ 18 เมษายน ปีโชวะที่ 56 บันไดที่พาดอยู่เหนือประตูโรงงานสั่นโยกไปมา ฝุ่นขาวโปรยลงมาราวกับหิมะ และท่ามกลางฝุ่นนั้น ห่อสีน้ำตาลห่อหนึ่งก็หมุนคว้างตกลงมา
Yukie วางถาดที่มีถ้วยชาไว้บนขั้นบันไดหิน แล้วกางผ้ากันเปื้อนออกสองมือแทบจะทันที ห่อนั้นตกลงกลางผ้ากันเปื้อนเสียงดังตุ้บ
“อะ…อุ๊ยตายแล้ว…รับได้แล้วค่ะ”
“ฮึ อย่าไปโยกบันไดสิ Toraji”
คนที่จับขาบันไดไว้คือ Tokuji ร่างเล็กของเขาย่อเอวลงมั่น คาบกล้องยาสูบที่ไม่ได้จุดไฟไว้แน่น
“ขอโทษทีครับคุณโทคุ ผมลองลูบดูบนคาน มันมีอะไรวางอยู่น่ะครับ”
ร่างยาวเรียวค่อย ๆ ไหลลงมาจากบันได
เขาคือช่างไม้ประจำเมือง Toraji Funaki อายุห้าสิบหกแล้ว สูงตั้งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตร ผอมสูงเหมือนราวตากผ้า บนหัวที่ผมขาวบางลงแล้วมีผ้าเช็ดหน้าลายจุดพันอยู่ ใบหน้าเรียวผอมที่ไหม้แดด จมูกงุ้มใหญ่ ดวงตาเรียวตกมีม่านตาสีน้ำตาลอ่อน ที่หูหนีบดินสอแบนของช่างไม้ไว้
กิ่งไม้หักตรงที่พายุไต้ฝุ่นเมื่อสองปีก่อนทำให้ฝนเริ่มรั่วอีกแล้ว เดือนกรกฎาคมต้องเอาดาวสีทองของ Toshiko ไปตาก Tokuji จึงจ้างช่างไม้คนนี้มาเปลี่ยนแผ่นหลังคาก่อนหน้าฝน
เช้านี้พอ Toraji มาถึงหน้าโรงงาน เขาก็เอาบุหรี่กับไม้ขีดใส่กระป๋องไปวางไว้ที่โคนต้นสนก่อนที่ใครจะบอก พลางหัวเราะว่าช่างไม้ที่เอาไฟเข้ามาในโรงพลุน่ะ เป็นช่างชั้นสองครับ เขาพูดเก่งและหัวเราะบ่อย ไม่เหมือน Shuji เลยสักนิด แต่ Yukie กลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมานิดหน่อยทุกครั้งที่ได้ยินเสียงดังของคนนี้ ไม่รู้ว่าทำไม
Tokuji ค่อย ๆ ยืดเอวขึ้น กลางทางสีหน้าก็บิดเบี้ยว
“…บนคานงั้นรึ”
“คุณพ่อคะ เอวคุณพ่อ…”
“ไม่เป็นไร ช่างมันเถอะ ดูของนั่นก่อน”
Yukie มองห่อบนผ้ากันเปื้อน กระดาษน้ำมันเก่า ๆ เทาไปด้วยฝุ่น
“คานนั้นสูงจากพื้นดินสองเมตรสี่สิบ คนในโรงงานที่เอื้อมถึงโดยไม่ต้องใช้บันไดก็มีแต่ Shuji เท่านั้น”
〈ที่ที่ไม่มีใครในโรงงานจะเจอ〉
คำพูดของ Chizuru ก้องอยู่ในส่วนลึกของหู
Yukie เปิดกระดาษน้ำมันด้วยนิ้วที่สั่นเทา
สิ่งที่อยู่ข้างในคือเชือกกระดาษม้วนกลม มีปมผูกอยู่เป็นระยะ ที่เชือกมีป้ายห้อยพัสดุผูกไว้หนึ่งใบ เป็นลายมือดินสอเส้นหนา
ถึงคนที่เจอของนี้
ช่วยเอาไปที่โรงย้อมคาชิวางิให้ที
ตัวที่สองของฮัปปิลายเมียวจินเป็นของ Yuki
ขนาดดูตามปมของเชือกเส้นนี้
ปลายตัวอักษรสะบัดไปทางขวา
ใต้ป้ายมีกระดาษขาวพับสี่สอดอยู่อีกแผ่น ด้านหน้าเขียนว่า ถึง Yuki
“ฮัปปิตัวที่สอง…เป็นของฉันเองสินะคะ”
“โอ้ ฮัปปิหรือครับ สมกับคุณชูจังเลย”
Toraji เกาหัวที่พันผ้าเช็ดหน้า
“ผมกับคุณชูจังเคยช่วยกันทำแท่นตากด้านหลังนั่นแหละครับ แกคาบตะปูไว้ในปากแล้วยังพูดไม่หยุด ตะปูหล่นหายลงทรายไปสามตัวแน่ะ”
“ฮึ ๆ …เขาเป็นอย่างนั้นจริง ๆ นะคะ”
พอหัวเราะออกไป ส่วนลึกของดวงตาก็ร้อนผ่าว Yukie เก็บกระดาษขาวใส่กระเป๋าผ้ากันเปื้อน ที่นี่เปิดอ่านไม่ได้
Toraji เงยมองคาน แล้วลดเสียงลง
“คุณโทคุ คานนี้โคนมันเริ่มผุแล้วนะครับ ต่อให้เปลี่ยนหลังคาใหม่ โรงงานนี้จะอยู่ได้อีกห้าปีหรือเปล่ายังไม่รู้เลย”
“ฮึ …รู้แล้ว”
Tokuji คาบกล้องยาสูบไว้ที่มุมปากไม่ขยับ เท้าสะเอว เงยมองคานอยู่นาน
*
ตอนเย็น Yukie ออกมาที่ลานตากหลังโรงงานเพียงลำพัง
แท่นสำหรับวางแผ่นตากเรียงรายอยู่โดยว่างเปล่า เป็นแท่นที่ Toraji กับ Shuji ช่วยกันทำ ลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านป่าสนมีกลิ่นเขียวของยอดสนอ่อนปนมา กลีบซากุระกลีบหนึ่งปลิวมาจากทางโรงเรียนประถมไกล ๆ จนตกลงบนพื้นทราย
เธอนั่งลงบนถังที่คว่ำไว้ ที่ตรงนี้เป็นที่ที่เธอมานั่งเฝ้าดาวมาตลอด ทั้งเมื่อสองปีก่อนและปีที่แล้ว
เธอหยิบกระดาษขาวออกมาจากกระเป๋า
พอคลี่ออกก็เห็นว่าไม่ใช่กระดาษ แต่เป็นซอง ด้านหน้าพิมพ์ตัวอักษรสีน้ำเงินว่า โรงพยาบาลประจำจังหวัด ยากิน คุณ Shuji Miyauchi
〈ซองที่เอากลับมาเมื่อวันที่ยี่สิบเอ็ดสิงหาคมนี่นา〉
ใบหน้าของคนที่เกาหัวพลางพูดว่า รับยามาแล้วนะ เขาห้ามเหล้าไปพักใหญ่ ลอยขึ้นมาตรงหน้า
ด้านหลังซองเต็มไปด้วยลายมือดินสอเรียงกันอยู่
ถึง Yuki
วันฝนตกนั้น ฉันเอาเชือกวัดตัวเธอใช่ไหม
ที่บอกว่าฆ่าเวลาน่ะ โกหก
ฉันตั้งใจไว้ว่าสักวันจะทำฮัปปิให้เธอ
ฮัปปิลายเมียวจิน ฮัปปิของคนที่มาดู
Yukie ไล้นิ้วไปตามเชือกกระดาษบนตัก
เมื่อห้าปีก่อน เดือนเมษายนเหมือนกัน เป็นฤดูใบไม้ผลิที่ Susumu เพิ่งขึ้นชั้นประถมหนึ่ง ฝนตกติดกันสามวัน ความชื้นเป็นพิษของพลุ โรงงานปิดเงียบ Shuji นอนเหยียดอยู่ในห้องนั่งเล่น มองแต่เพดาน แล้วสักพักก็ลุกขึ้นอย่างเนิบนาบ ไปหยิบเชือกกระดาษมาจากโรงงานหนึ่งเส้น
“Yuki ลองลุกขึ้นยืนหน่อย”
“อะไรกันคะ อยู่ดี ๆ”
“จะวัดแขนเธอด้วยเชือกกระดาษเอง เอ้า ยื่นแขนออกมา”
Shuji เอาปลายเชือกแตะตรงปลายไหล่ของ Yukie แล้วลากยาวไปจนถึงข้อมือ จากนั้นก็ผูกปมด้วยนิ้วหนา ๆ หนึ่งปม ต่อมาวัดจากโคนคอถึงเอว แล้วผูกอีกหนึ่งปม
“คุณ Shuji นี่มันอะไรกันคะ”
“ไม่มีอะไรหรอก ฆ่าเวลาน่ะ”
แล้ว Shuji ก็อ้อมเชือกไปรอบเอวของ Yukie เธอเผลอแขม่วท้องกลั้นหายใจ
“เฮ้ย อย่ากลั้นหายใจสิ ขนาดจริงจะไม่ได้นะ”
“ก็…มันอายนี่คะ”
“ไม่เป็นไรน่า Yuki ขนาดนี้แหละกำลังดี”
Shuji ยิ้มโชว์ฟันขาวหมดทุกซี่ แล้วรัดปมให้แน่น Yukie ตีแขนหนา ๆ นั้นเบา ๆ
“ไม่รู้ด้วยแล้วนะคะ”
“ผมด้วย! ผมด้วย! วัดให้ผมด้วย!”
Susumu วิ่งพรวดเข้ามาจากหลังบานเลื่อน ยังสะพายกระเป๋านักเรียนใบใหม่เอี่ยมอยู่เลย
“อุ๊ยตายแล้ว ของ Susumu ไม่ใช้เชือกหรือคะ”
“ของ Susumu พ่อจะวัดด้วยมือพ่อเอง เอ้า หนึ่ง สอง สาม สามฝ่ามือ”
Shuji กางฝ่ามือใหญ่ออกแล้วทาบกับแขนของ Susumu สามครั้ง Susumu มองแขนเล็ก ๆ ของตัวเองอย่างแปลกใจ
ปมที่สามของเชือกกระดาษ เป็นปมของเอว Yukie เอานิ้วโป้งกดตรงนั้นเบา ๆ ปมนั้นเล็กและแข็ง ยังเป็นรูปเดิมที่นิ้วหนา ๆ นั้นรัดไว้
ตัวอักษรบนซองยายังต่อไปอีก
Yuki ชอบพูดทันทีว่า ขอโทษนะคะ
ถ้าฉันไม่อยู่แล้ว เธอคงพูดกับฉันด้วย
พอหัวเราะก็ขอโทษนะคะ
พอได้คุยกับใครก็ขอโทษนะคะ
พอแล้ว ฟังมาสิบปีเต็ม
ต่อไปถ้า Yuki หัวเราะ ฉันจะถือว่าได้ยินคำว่าขอบคุณ
อันนี้ Yuki ถือไปที่คาชิวางิเอง
ใส่แล้วออกไปข้างนอกซะ
ไม่เป็นไรหรอกน่า
Shuji
Yukie หายใจไม่ออก
พอได้คุยกับใคร
มือที่ย้อมเป็นสีน้ำเงินด้วยคราม ลอยขึ้นมาตรงหน้า มือที่เลื่อนสายวัดไปอย่างระมัดระวัง ถ้าหัวเราะแล้วตาจะหายไปเลยนะครับ เสียงเงียบ ๆ นั้น
ใบหน้าร้อนวาบขึ้นมา
〈ทำไม ทำไมคุณถึงรู้〉
คืนนั้นเธอซบหน้าร้องไห้อยู่ในโรงงานและขอโทษซ้ำแล้วซ้ำอีก ประคองมือที่สวมแหวนไว้ แล้วพูดว่า ขอโทษนะคะ ไม่น่าจะมีใครได้ยินเลยสักคน
แต่ผู้ชายคนนี้ กลับรู้มาตั้งนานแล้ว เขียนไว้แล้วด้วยดินสอสั้นกุดที่หลังซองยาของโรงพยาบาล
น้ำตาทะลักออกมาพร้อมกัน
Yukie กดซองยาแนบอก ก้มหลังงอตัว เสียงหลุดออกมาจากลำคอเอง ถึงจะเอาผ้ากันเปื้อนปิดปากก็ไม่หยุด ไหล่สั่น ถังส่งเสียงกุกกัก ลมในป่าสนลูบปอยผมที่หลุดลุ่ยของเธอซ้ำแล้วซ้ำอีก
“ขอโทษนะคะ คุณ Shuji…ขอโทษ…”
พูดได้แค่นั้น ปากก็หยุดชะงัก
พอแล้ว ฟังมาสิบปีเต็ม
Yukie กัดริมฝีปาก แล้วค่อย ๆ อ้าปากพูด
“…ขอบคุณ”
เป็นเสียงเบามาก พอพูดออกไปแล้วน้ำตาก็ทะลักออกมาอีก
“ขอบคุณนะคะ คุณ Shuji ขอบคุณ…”
ทุกครั้งที่พูดหนึ่งที ปมแข็ง ๆ ในส่วนลึกของอกก็เหมือนจะคลายออกทีละปม
ตะวันลับลงไปหลังป่าสน Yukie เช็ดน้ำตา แล้วม้วนเชือกกระดาษใหม่ ก่อนสิ้นเดือนพฤษภาคม ต้องไปที่โรงย้อมคาชิวางิ ด้วยตัวเอง
เธอเก็บเชือกกระดาษลงไปก้นกระเป๋า ปลายนิ้วยังสั่นอยู่
*
มื้อเย็นเป็นปลาอาจิเปิดท้องย่างที่ Toshiko เอามาให้
Susumu ที่กลับจากข้างนอกพอได้ฟังเรื่องเชือกกระดาษก็กระโดดตัวลอยอยู่หน้าโต๊ะเตี้ย
“เห็นไหมล่ะ! ผมบอกแล้วว่าเหมือนรู้อยู่ลึก ๆ! ตัวที่สองเป็นของแม่นี่นา!”
“ใช่จ้ะ พ่อเขียนไว้อย่างชัดเจนเลย”
“ถ้าไปบอก Chizuru ต้องเจ็บใจแน่ ๆ บ้านนั้นไม่มีชุดคู่แบบนี้หรอก!”
“อุ๊ยตายแล้ว อย่าพูดอย่างนั้นสิจ๊ะ”
ตอนนั้นเอง ปลาอาจิบนตะแกรงย่างก็ดีดเปาะ หนังไหม้ดำเกรียม
“อุ๊ยตายแล้ว ไหม้ไปแล้วนะ”
Yukie หัวเราะฮึ ๆ Susumu เอาตะเกียบคีบหนังที่ไหม้ขึ้นมากินหมับ
“ขมหน่อยแต่อร่อยนะ”
“ฮึ ๆ พ่อก็ชอบตรงที่ไหม้เหมือนกันนะ”
หลังกินข้าวเสร็จ Yukie วางเชือกกระดาษไว้บนโต๊ะเตี้ย
“ก่อนสิ้นเดือนพฤษภาคม แม่ต้องเอาสิ่งนี้ไปที่ร้านของคุณคาชิวางิให้ได้”
“ผมจะไปด้วย”
“คราวนี้แม่จะไปคนเดียว พ่อบอกว่าให้ถือไปเอง”
ขณะพูด หัวใจก็เต้นตึกตัก Yukie ใช้สองมือประคองถ้วยชาราวกับจะปกปิดมัน
Susumu จ้องหน้าแม่อยู่พักใหญ่ แล้วเอานิ้วเล่นนกหวีดที่คอ พูดเบา ๆ ว่า
“แม่ตั้งแต่กลับมา ยังไม่เคยพูดว่า ขอโทษนะคะ สักครั้งเลยนะ”
── จบบทที่ 15 ──
