บทที่ 14
ลมวสันต์
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ผืนผ้าสีน้ำเงินพลิ้วปลิวขึ้นฟ้าดังพรึ่บๆๆ
วันเสาร์ที่ 21 มีนาคม โชวะ 56 ตอนเที่ยง เป็นวันวสันตวิษุวัต โรงเรียนจึงหยุด
ตอนที่ Yukie กับ Susumu เดินมาถึงหน้าโรงย้อมผ้าคาชิวางิ ผ้าผืนยาวผืนหนึ่งที่พาดอยู่บนราวหน้าร้านก็ถูกลมพัดหลุดไป เป็นผ้าสีครามเข้ม ยาวราวห้าเมตร มันม้วนตัวเลื้อยเหมือนงู ลอยข้ามหลังคาโกดังไปทางท่าเทียบเรือประมง
เป็นลมใต้ที่อุ่นอ้าวและแรง กลิ่นทะเลปนกับกลิ่นครามที่คล้ายกลิ่นท่อน้ำเสียปนกลิ่นหญ้าสด
มีเด็กหญิงคนหนึ่งวิ่งพรวดออกมาจากเงาของโกดัง
“เดี๋ยวสิ! นั่นเป็นผ้าที่จะทำเสื้อฮัปปิของ Miyauchi นะ รู้ไหม!”
“ของฉันนี่!?”
Susumu สะบัดมือหลุดจากมือของ Yukie
“Susumu! อย่าไปทางทะเลนะลูก!”
Susumu ไม่หยุดวิ่ง นกหวีดสีเหลืองกับป้ายไม้ที่ห้อยคอกระทบกันกรุ๊งกริ๊งอยู่บนอก
ผ้าตกลงที่ริมท่า ไปเกี่ยวเข้ากับเสาเหล็กที่ใช้ผูกเรือ ครึ่งผืนห้อยอยู่เหนือทะเล ชายผ้าเกือบแตะคลื่น เด็กหญิงที่มาถึงก่อนเอื้อมมือไปแต่ไม่ถึง Susumu จึงนอนคว่ำลงบนคอนกรีตแล้วใช้สองมือคว้าผ้าไว้ เด็กหญิงคว้าเข็มขัดกางเกงของเขาไว้ Yukie วิ่งตามมาจนหอบ แล้วนั่งลงกดข้อเท้าทั้งสองข้างของเขาไว้
ทั้งสามคนช่วยกันดึงผ้ากลับขึ้นมา ชายผ้าเปียกน้ำทะเลนิดหน่อย
“Chizuru! Susumu!”
Yohei Kashiwagi มือสีน้ำเงินวิ่งมาทั้งที่ยังใส่ผ้ากันเปื้อน
“ก็มันเป็นของ Miyauchi นี่คะพ่อ ถ้าปลิวหายไป ก็ไม่ทันเดือนสิงหาคมนะ!”
“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ใครเขาวิ่งไปตามริมท่ากัน ถ้าตกทะเลไป ก็ต้องเป็น Chizuru ที่ลอยไปก่อนผ้าน่ะสิ นี่ล่ะ”
“ขอโทษด้วยนะคะคุณ Kashiwagi ลูกชายดิฉันก็พลอยวิ่งตามไปด้วย”
“ผมเป็นคนคว้าไว้เองนะ!”
“หนูเป็นคนเห็นก่อนนะ!”
เด็กหญิงเชิดคางขึ้นอย่างงอนๆ ผมบ๊อบตัดตรงใต้ใบหู หน้าม้าตัดเป็นเส้นตรงเหนือคิ้ว คางเล็กแหลม ตาโตเรียวขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเกือบดำเหมือนพ่อ สูงกว่า Susumu ราวครึ่งหัว แขนขาผอมยาว ปลายนิ้วที่โผล่พ้นแขนเสื้อคาร์ดิแกนสีแดงออกสีน้ำเงินจางๆ
〈เด็กคนนี้ดูใจแข็งนะ〉
Yukie คิดอย่างนั้น แต่ริมฝีปากของเด็กคนนั้นสั่นนิดๆ
“ลูกสาวผมครับ ชื่อ Chizuru Kashiwagi ตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้วก็เรียนอยู่ชั้นป.5 โรงเรียนประถมโทอุระ นี่ล่ะครับ”
“อุ๊ยตายจริง งั้นก็ชั้นเดียวกับ Susumu น่ะสิคะ”
“อยู่ห้องข้างๆ น่ะ เป็นพวกมาจากโตเกียวที่ชอบวางท่า!”
“นี่! ไม่ใช่พวกนะ รู้ไหม!”
Yukie เกือบหลุดขำออกมา จึงเอาผ้ากันเปื้อนปิดปากไว้
*
ในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นไหคราม
Yohei เอาชายผ้าที่เปียกไปล้างน้ำจืด พลางบอกว่าถ้าแค่นิดเดียวซักใหม่ก็ไม่เป็นไร จากนั้นก็หยิบสายวัดตัวมาทาบที่หลังของ Susumu
“ช่วงไหล่กว้างขึ้นหนึ่งเซนติเมตรครึ่งจากเดือนมกราคมแล้วนะครับ เด็กในหน้าใบไม้ผลิน่ะเหมือนหน่อไม้เลย นี่ล่ะ”
“อุ๊ยตาย ตั้งหนึ่งเซนติเมตรครึ่งเลยเหรอคะ”
“สุดยอด! ผมเป็นหน่อไม้นะ!”
“ว่าแต่ หน่อไม้น่ะตรงกว่านี้อีกนะ รู้ไหม”
Susumu หน้างอแล้วเขย่งตัวให้สูงขึ้น Chizuru ก็เอานิ้วจิ้มกลางกระหม่อมเขาเบาๆ ขวัญสองวงบนหัวของ Susumu ก็ตั้งชันขึ้นมาทั้งคู่
“อะไรของเธอน่ะ พ่อเธอก็มือสีน้ำเงินไม่ใช่เหรอ”
“พ่อของ Miyauchi ก็เป็นช่างทำดอกไม้ไฟไม่ใช่เหรอ คุณตาบอกว่ามือมีจุดขาวๆ ด้วยนะ”
Susumu เงียบไปทันที Chizuru ก็เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วยื่นปากพูดขึ้นมา
“แม่ของหนูตายเพราะป่วยตอนหนูหกขวบ งั้นก็เสมอกันนะ รู้ไหม”
ในร้านเงียบกริบ ที่อีกฟากของไหคราม Yohei ม้วนสายวัดตัวเก็บอย่างช้าๆ
“…เมื่อสี่ปีก่อนครับ ที่โตเกียว”
พูดได้เท่านั้น Yohei ก็เปิดสมุดบัญชีด้วยนิ้วสีน้ำเงิน
“…ขอโทษด้วยนะคะ ดิฉันไม่ทราบเรื่องเลย”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ เวลาที่ Chizuru พูดเองได้น่ะ แปลว่าเขาผ่านมันมาได้แล้วล่ะครับ นี่แหละ”
Yukie มองมือของ Yohei มือที่สีน้ำเงินจนถึงโคนเล็บหยุดนิ่งอยู่บนสมุดบัญชี คนคนนี้ก็คงเคยกุมมือของใครสักคนไว้จนถึงที่สุดเหมือนกัน เมื่อคิดอย่างนั้น ส่วนลึกในอกก็เจ็บแปลบขึ้นมา
“แล้วเรื่องผืนที่สองน่ะครับ ยังไงก็ยังไม่มีอะไรให้รู้เลย”
“นี่ค่ะ คุณตาบอกที่โรงพยาบาลนะ”
Chizuru โน้มตัวมองสมุดบัญชี
“ผืนที่สองของศาลเจ้า ว่าเป็นของใคร ขนาดเท่าไร ลุง Shuji เขียนทิ้งไว้ในที่ที่ไม่มีใครในโรงทำงานหาเจอ แล้วลุงก็หัวเราะบอกว่า ใครหาเจอก็เอามาให้แล้วกัน”
“ทั้งชื่อทั้งขนาดเลยเหรอ Chizuru ทำไมไม่รีบบอกล่ะ”
“ก็ไม่มีใครถามนี่คะ”
Yohei เงยหน้ามองเพดาน แล้วหันมาทาง Yukie
“คุณ Miyauchi ครับ คราม้ต้องย้อมแล้วตากซ้ำเป็นสิบๆ รอบ ถ้าจะให้ผืนที่สองทันวันที่ 1 สิงหาคมด้วย ก็…ผมต้องการขนาดภายในสิ้นเดือนพฤษภาคมครับ นี่ล่ะ”
“สิ้นเดือนพฤษภาคม…”
“ถ้าไม่รู้ หนูจะไปหาในโรงทำงานเองนะ!”
“อุ๊ยตาย โรงทำงานมีกฎอยู่นะจ๊ะ คนนอกเข้าไปตามใจชอบไม่ได้หรอก”
“ผมเข้าได้นะ! ผมเป็นลูกพ่อนี่!”
“Miyauchi คนเดียวเองที่ได้เปรียบ”
“ไม่ได้เปรียบสักหน่อย! เธอน่ะผอมแห้ง ลมพัดก็ปลิวแล้ว!”
ทั้งสองจ้องหน้ากัน ท่าทางของเด็กๆ ดูตลกจน Yukie ขำเสียงดังออกมาในที่สุด ดวงตาหยีเล็กจนเหลือแค่เส้น
“คุณ Miyauchi เวลายิ้ม ตาก็หายไปเลยนะครับ”
Yohei พูดขึ้นอย่างไม่ได้คิดอะไร
เสียงหัวเราะของ Yukie หยุดลงกึกทันที
*
เป็นเดือนมีนาคมเมื่อสิบสองปีก่อน เป็นฤดูใบไม้ผลิแรกหลังจากที่แต่งเข้ามา
วันนั้นก็มีลมใต้อุ่นอ้าวพัดอยู่แบบนี้ ผ้าปูที่นอนสีขาวผืนหนึ่งที่ตากอยู่บนราวถูกลมพัดหลุดไปทางชายหาด ก่อนที่ Yukie จะทันร้องออกมา Shuji ก็กระโดดลงจากระเบียงไปแล้ว
Shuji เตะทรายวิ่งไป กระโจนเข้าคว้าผ้าปูที่ริมคลื่น แล้วก็เลยลงไปในทะเลถึงหัวเข่า ทั้งที่เป็นทะเลเดือนมีนาคม
เมื่อกลับมา Shuji แบกผ้าปูที่เปียกไว้บนบ่า ริมฝีปากเป็นสีม่วง
“ก็ฤดูใบไม้ผลิแล้วนี่นา ทะเลก็อุ่นแล้วละน่า”
“โกหกทั้งเพ ฟันกระทบกันกึกๆ อยู่นั่นแน่ะ”
“ไม่ได้กระทบสักหน่อย…ขอโทษนะ Yuki ต้องซักใหม่แล้ว”
Yukie มองผ้าปูที่เปื้อนทรายไปทั้งผืนแล้วก็หัวเราะ หัวเราะจนหยุดไม่ได้ Shuji เกาหัวแกรกๆ แล้วมองหน้า Yukie อยู่พักหนึ่ง
“Yuki ยิ้มทีไร ตาหายไปทุกที”
“อุ๊ย ไม่ชอบเหรอคะ”
“เปล่า ดีแล้ว ดีแล้วล่ะ ยิ้มแบบนั้นไปตลอดเลยนะ”
วันนั้น Shuji เป็นหวัดนอนซมอยู่สามวัน ตลอดเวลานั้น Yukie เป่าข้าวต้มให้เย็นป้อนอยู่ข้างหมอนตลอด
〈ตาหายไป งั้นเหรอ〉
เป็นคำเดียวกัน แต่คนที่พูดเป็นคนละคน
“ขะ ขอโทษด้วยนะคะ ดิฉันต้องขอตัวก่อนแล้วค่ะ”
Yukie เอามือขวาประคองแหวนที่มือซ้าย แล้วก้มศีรษะลง Yohei ทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย แล้วพยักหน้าเงียบๆ ว่า “ครับ”
*
คืนนั้น Yukie อยู่ในโรงทำงานคนเดียว
บนโต๊ะทำงานใต้หลอดไฟเปลือย วางทามากาวะไว้สองลูก เป็นเปลือกของลูกไฟสีทองของ Toshiko ยังไม่ได้ใส่ดินปืน งานแปะกระดาษเป็นหน้าที่ของ Yukie นอกประตู ดอกจินโชเกะส่งกลิ่นหอมหวาน
เธอกำลังจะป้ายแป้งเปียก แต่ก็หยุดมือ
〈ในที่ที่ไม่มีใครหาเจอ〉
เธอไล่ดูชั้นวางทีละชั้น ชั้นบนสุดคือที่ที่เคยวางกล่องของ “Yuki” ตอนนี้ว่างเปล่า ก้นกล่องเครื่องมือ ระหว่างปึกกระดาษเก่า ลิ้นชักโต๊ะทำงาน ไม่มีที่ไหนเลยที่มีข้อความที่ดูเหมือนชื่อหรือขนาด
สิ่งที่เธอนึกขึ้นได้คือวันฝนตกในฤดูใบไม้ผลิที่ Susumu ขึ้นชั้นป.1
ไม่มีอะไรทำ Shuji เลยหยิบเชือกกระดาษเส้นหนึ่งมาจากโรงทำงาน บอกว่า วัดแขนของ Yuki ด้วยเชือกกระดาษให้ดูหน่อยแล้วกัน แล้วก็ทาบเชือกตั้งแต่ไหล่ของ Yukie ถึงข้อมือ จากนั้นก็ผูกปมไว้หนึ่งปม ต่อมาก็วัดหลัง แล้วผูกปมอีกปม
“อะไรน่ะคะนั่น”
“ไม่มีอะไรหรอก แก้เบื่อน่ะ”
Shuji ม้วนเชือกที่เต็มไปด้วยปมแล้วเก็บใส่กระเป๋าตัวเอง เชือกเส้นนั้นหายไปไหน Yukie ก็ไม่รู้
“คุณ Shuji คะ คุณซ่อนอะไรไว้อีกแล้วใช่ไหม”
พอพูดออกมา ลำคอก็ตีบตัน
“วันนี้ฉันหัวเราะนะคะ ต่อหน้าคนอื่น หัวเราะจนตาหายไปเลย”
เธอใช้นิ้วมือขวาลูบแหวนที่มือซ้าย วงแหวนทองที่เย็นเฉียบค่อยๆ อุ่นขึ้นทีละน้อย
“แล้วเขาก็พูดขึ้นมา เหมือนกับที่คุณเคยพูดเลย”
เธอเองก็ไม่รู้ว่าดีใจหรือกลัว รู้เพียงว่าส่วนลึกในอกเจ็บแปลบๆ เท่านั้น
“ขอโทษนะคะ คุณ Shuji ขอโทษนะคะ…”
หยดน้ำตาร่วงเผาะ Yukie รีบเอนตัวหนีจากทามากาวะ น้ำตาซึมลงบนผ้ากันเปื้อนที่อยู่บนตัก เธอพยายามห้ามแต่ก็ห้ามไม่ได้ ไหล่สั่นระริก แล้วเธอก็ฟุบลงบนโต๊ะทำงาน
ท่ามกลางกลิ่นแป้งเปียกกับกลิ่นกระดาษเก่า เธอตามหากลิ่นลูกอมสะระแหน่ของ Shuji แต่ไม่มีอยู่ที่ไหนเลย
*
ประตูถูกเปิดออกเบาๆ
ในแสงกลมๆ ของไฟฉาย Susumu ยืนอยู่ สวมเสื้อสูทสีกรมท่าของ Shuji ทับชุดนอน
“Susumu ได้เวลานอนแล้วนะลูก”
“ก็แม่ไม่กลับมาสักทีนี่นา”
Susumu ยืนอยู่ที่ประตูแล้วมองมาทางนี้
“ขอโทษนะจ๊ะ แปะกระดาษอยู่ก็เลยดึกไปหน่อย”
Yukie เอาผ้ากันเปื้อนเช็ดหน้า Susumu หันไฟฉายลงต่ำ ไม่ส่องไปที่หน้าแม่
“เอ้อ แม่ครับ”
“จ๊ะ”
Susumu คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกำแขนเสื้อสูทแน่น
“วันนี้ตาของแม่เป็นเส้นอีกแล้วนะ ครั้งแรกในรอบนานเลย”
── จบบทที่ 14 ──
