มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 13

มือสีคราม

ผู้เขียนบทนี้: yu-taro-

ฮัมเบิร์กเอียงวูบไปที่ขอบจานเหล็กร้อน

บ่ายแก่ๆ วันเสาร์ที่ 10 มกราคม ปีโชวะที่ 56 Yukie กลั้นหายใจอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่างร้านคาโมเมะเท

ฝั่งตรงข้าม Susumu มือขวากำมีด มือซ้ายกำส้อม วันนี้เขาใส่สูทสีกรมท่าของ Shuji มาอีกแล้ว แขนเสื้อที่พับขึ้นดูจะรูดลงมาอีกรอบ

“Susumu อย่ารีบนะ เอาส้อมค่อยๆ กดไว้”

“กดอยู่แล้วนะ! ไอ้นี่มันจะหนีอีกแล้วนี่นา!”

Susumu cกัดริมฝีปาก แล้วจิ้มปลายส้อมลงไปแรงๆ ฮัมเบิร์กหยุดนิ่ง มีดขยับเล็กๆ เหมือนเลื่อย ชิ้นหนึ่ง แล้วก็อีกชิ้นหนึ่ง

ตลอดช่วงปิดเทอมฤดูหนาว สองแม่ลูกซ้อมกันทุกคืนที่โต๊ะเตี้ย ของที่ใช้คือมีดกับส้อมราคาถูกหนึ่งชุดที่ซื้อจากร้านเครื่องเหล็กในเมือง กับคามาโบโกะที่ Toshiko เอามาให้ คามาโบโกะกระเด็นไปตกบนเสื่อทาทามิหลายหน และทุกครั้งสองคนก็หัวเราะกัน

ชิ้นสุดท้ายเข้าปากของ Susumu เขาวางมีดกับส้อมเรียงกันไว้ทางขวาของจาน

“...กินแล้ว แม่จ๋า กินหมดเลยนะ”

บนจานเหล็กเหลือแต่รอยซอส

“จ้ะ... จ้ะ แม่เห็นแล้วจ้ะ เห็นตั้งแต่ต้นจนจบเลย”

Yukie กำมือสองข้างแน่นอยู่ใต้โต๊ะ ถ้าไม่ทำอย่างนั้น เธอคงปรบมือขึ้นมากลางร้านแล้ว

อีกฟากของเคาน์เตอร์ Ginzo Kamoshita ถอดหมวกกุ๊กสีขาวออก ก้มศีรษะล้านเลี่ยนให้ แล้วเดินเข้าไปด้านใน ตอนกลับออกมา ในมือมีห่อกระดาษน้ำมันใบเล็กๆ

“เก่งมาก คุณ Miyauchi ใช้เวลาสามวัน ส่วนหนูน้อย Susumu ใช้เวลาทั้งหน้าหนาว สองคนนี้เก่งพอกันเลยล่ะ”

“ขอบคุณมากค่ะ ขอโทษที่มารบกวนตั้งแต่ต้นปีนะคะ”

Ginzo วางห่อไว้ตรงหน้า Susumu นิ้วมือสั่นๆ ของเด็กชายคลี่กระดาษน้ำมันออก

ที่โผล่ออกมาคือป้ายไม้ขนาดเท่าฝ่ามือ มีตัวอักษรหมึกเขียนเรียงสามบรรทัด

ใบรับของ โรงย้อม Kashiwagi

คุณ Susumu Miyauchi เสื้อฮัปปิ 1 ตัว

ชำระเงินเรียบร้อยแล้ว

“ไม่ใช่จดหมายนี่นา”

Susumu พูดเสียงเบา

“คุณคะ นี่มัน...”

“คุณ Miyauchi ตอนวางสิ่งนี้ไว้ เขาบอกว่า ถ้ากินเองได้เมื่อไหร่ ก็เท่ากับยืนอยู่หน้าประตูของการเป็นผู้ใหญ่แล้วล่ะโว้ย แล้วพอยืนหน้าประตูได้ ก็ต้องใส่ฮัปปิของตระกูลมิยะ”

“คุณ Kashiwagi นี่... ร้านย้อมธงปลาใหญ่ที่ท่าเรือใช่ไหมคะ”

เสียงของ Yukie แหบไปกลางประโยค ฮัปปิของ Shuji ก็ย้อมมาจากร้านนั้นเหมือนกัน

“ฮัปปิ... แบบเดียวกับพ่อเหรอ ที่หลังมีวงกลมกับตัวมิยะน่ะ”

“จ้ะ คงแบบเดียวกันเลยจ้ะ”

Susumu กดป้ายไม้แนบอกด้วยสองมือ ท่าเดียวกับตอนที่ Yukie กอดจดหมาย

“พ่อเห็นไหมนะ ตอนที่หนูกิน”

“เห็นสิจ้ะ ตอนที่ฮัปปิ... เอ๊ย ฮัมเบิร์กจะหนี พ่อคงหัวเราะจนท้องแข็งแน่ๆ”

หน้าของ Susumu ย่นยู่ น้ำตาไหลพรากลงมาตามแก้มกลมๆ Ginzo เอามือกดหนวดไว้ แล้วค่อยๆ เดินกลับไปที่เคาน์เตอร์

*

คืนนั้น หลังจาก Susumu หลับแล้ว Yukie ก็ไปนั่งหน้าหิ้งพระตามลำพัง

เตาน้ำมันดับไปแล้ว ลมหายใจกลายเป็นไอขาว เธอวางป้ายไม้พิงไว้ข้างรูปถ่าย ตัวอักษรหมึกดำเป็นมันวับอยู่ใต้แสงไฟ

สิ่งที่นึกออกคือเรื่องสมัยที่ Susumu ยังชูคอไม่ได้เลย

Shuji บอกว่าจะไปรับฮัปปิตัวใหม่ที่โรงย้อม Kashiwagi Yukie อุ้ม Susumu ตามไปด้วย หน้าร้านมีธงปลาสีแดงสีกรมท่าปลิวพึ่บพั่บตามลมทะเล

Genkichi Kashiwagi เจ้าของร้านเป็นคนผอมตัวเล็ก ผมซอยสั้นสีขาว หน้าที่ไหม้แดดเต็มไปด้วยริ้วรอย เวลายิ้มตาจะหายไปเลย มือของเขาย้อมเป็นสีฟ้าอยู่เสมอ ทุกครั้งที่เจอ Yukie จะรู้สึกว่าเหมือนลุงในเครือญาติคนหนึ่ง

Genkichi เอาฮัปปิตัวใหม่ทาบกับหลังของ Shuji แล้วหัวเราะว่า ชู ไหล่หนาขึ้นอีกแล้วนะ Shuji เขินจนเกาหัวแกรกๆ แล้วก็อุ้ม Susumu จากแขนของ Yukie ยื่นไปตรงหน้า Genkichi

“ลุง ช่วยวัดตัวไอ้หนูนี่เก็บไว้ด้วยนะ”

บ้าน่า เด็กตัวเล็กจิ๋วอย่างนี้ ผ้าเตี่ยวยังทำไม่ได้เลย Genkichi ว่าแล้วหัวเราะ Shuji ก็ยิ่งหัวเราะเสียงดังกว่าเดิม

“งั้นพอมันโตเป็นผู้ใหญ่ ก็มาสั่งฮัปปิตระกูลมิยะที่นี่แหละ ลุง ระหว่างนี้ห้ามตายนะ”

Susumu ทารกน้อยอ้าปากค้างอยู่ในอ้อมแขนหนาของ Shuji

〈เขาจำได้สินะ คำสัญญาที่ฟังเป็นแค่เรื่องตลกแบบนั้น〉

Yukie มองมือซ้ายของตัวเอง แหวนทองเส้นบางที่นิ้วนางเปล่งประกายใต้แสงไฟ บนหลังมือของ Shuji เคยมีจุดขาวของประกายไฟอยู่หลายจุด มือคู่นั้นเคยชูทารกขึ้นสูง

“Shuji ที่รัก สัญญาอีกแล้วนะคะ”

พอพูดออกมาเป็นเสียง น้ำตาก็ทะลักออกมา Yukie เอามืออีกข้างโอบมือที่สวมแหวนไว้ แหวนที่เย็นเฉียบค่อยๆ อุ่นขึ้น

*

เช้าวันรุ่งขึ้น วันอาทิตย์ที่ 11 มกราคม

โรงย้อม Kashiwagi อยู่สุดถนนที่มีโกดังของท่าเรือประมงเรียงราย บนราวหน้าร้านมีธงปลาที่เพิ่งย้อมเสร็จสามผืนโบกสะบัดต้องลมหนาว มีกลิ่นฉุนแตะจมูก เหมือนกลิ่นคูน้ำ แต่ก็เหมือนกลิ่นหญ้าเขียวด้วย

“สวัสดีค่ะ”

พอเอ่ยเรียก ชายคนหนึ่งข้างโอ่งใบใหญ่ด้านในก็เงยหน้าขึ้น

“ครับ เอ่อ... ขอเวลาสักครู่นะครับ”

ชายคนนั้นเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วเดินออกมา อายุน่าจะราวปลายสามสิบ ตัวไม่ใหญ่เท่า Shuji แต่ไหล่กว้างแข็งแรง ผมดำยาวหน่อยหวีเสยไปด้านหลัง ตรงขมับมีผมขาวแซมสองสามเส้น ตาเรียวยาว ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเกือบดำ พับแขนเสื้อไหมพรมสีกรมท่าขึ้น มือทั้งสองข้างย้อมเป็นสีฟ้าจนถึงข้อมือ ถึงโคนเล็บก็ยังเป็นสีคราม

〈ดวงตาที่สงบนิ่งจริงๆ〉

นั่นคือสิ่งแรกที่ Yukie คิด

“ผม Yohei Kashiwagi ครับ เป็นลูกชายของ Genkichi”

“ดิฉันนามสกุลมิยะอุจิค่ะ เอ่อ แล้วคุณ Genkichi...”

“พ่อผมเสียไปเมื่อเดือนตุลาคมปีที่แล้วครับ ผมทำงานอยู่โตเกียว ได้ข่าวว่าท่านล้มลงตอนหน้าร้อนก็เลยกลับมาน่ะครับ ก็อย่างนั้นแหละ”

“ตายจริง... ขอโทษด้วยนะคะ ดิฉันไม่ทราบเลย”

“ไม่เป็นไรครับ คุณมิยะอุจิ... ร้านดอกไม้ไฟมิยะอุจิใช่ไหมครับ”

Yukie ยื่นป้ายไม้ให้ Yohei รับไปด้วยปลายนิ้วสีฟ้า พินิจอยู่นาน แล้วเดินเข้าไปด้านในร้าน หยิบสมุดบัญชีเก่าๆ เล่มหนึ่งมา

“ในสมุดบัญชีของพ่อ เขียนไว้เรียบร้อยเลยครับ ผมอ่านให้ฟังนะครับ”

Yohei ใช้นิ้วไล่ตามหน้ากระดาษ

“เดือนพฤศจิกายน ปีโชวะที่ 53 คุณ Shuji Miyauchi ฮัปปิสองตัว ชำระเงินแล้ว ตัวแรกของหนู Susumu วัดตัวในวันที่เอาป้ายมา”

“สองตัวเหรอคะ”

“ครับ ส่วนตัวที่สองน่ะ เอ่อ... ชื่อ จะแจ้งทีหลัง เขียนไว้แค่นั้นแล้วก็ปล่อยว่างเอาไว้เลยครับ”

Yukie ชะโงกมองสมุดบัญชี ตรงตัวที่สองชื่อว่างอยู่จริงๆ

“ดิฉันก็ไม่ได้ยินอะไรมาเลยค่ะ”

“อย่างนั้นเหรอครับ พ่อก็ไม่ได้ทิ้งอะไรไว้เหมือนกัน”

Yohei ปิดสมุดบัญชี แล้วย่อตัวลงให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับ Susumu

“หนูคือ Susumu สินะ ขอวัดตัวหน่อยได้ไหมครับ”

“เอ้า Susumu ตอบเขาสิลูก”

Susumu เงยหน้าขึ้นทันที แล้วเชิดอก

“ได้สิ! ที่หลังมีวงกลมกับตัวมิยะนะ เหมือนพ่อเลย!”

“ฮึๆ ขอโทษนะคะ เด็กคนนี้เสียงดังจริงๆ”

Yohei หยิบสายวัดออกมา วัดความกว้างไหล่ของ Susumu ความยาวแขน ความสูง รอบเอว นิ้วสีฟ้าเลื่อนสายวัดไปอย่างประณีต Yukie ละสายตาจากมือคู่นั้นไม่ได้

มือของ Shuji มีจุดขาวของประกายไฟ ส่วนมือของคนคนนี้ย้อมเป็นสีฟ้าด้วยครามนี่เอง ทั้งสองเป็นมือที่งานประจำวันซึมเข้าไปถึงเนื้อ

〈ตายจริง ฉันมองอะไรอยู่เนี่ย〉

Yukie รีบเบือนสายตา แล้วเอานิ้วมือขวาลูบแหวนที่มือซ้ายเบาๆ

“ครามน่ะนะครับ ถ้าอากาศหนาว สีจะขึ้นยากมาก ย้อมแล้วตาก ย้อมแล้วตากอีก ถ้านับรวมถึงการตัดเย็บด้วย ก็ต้องใช้เวลาจนถึงหน้าร้อนเลยครับ”

“จนถึงหน้าร้อน...”

“งานดอกไม้ไฟวันที่ 1 สิงหาคม ผมจะทำให้ทันครับ เป็นงานที่เขียนไว้ในสมุดบัญชีของพ่อ ผมต้องทำให้เสร็จ”

Susumu กระโดดตัวลอยอยู่กับที่

“จริงเหรอ! หนูจะใส่ตัวนั้นไปดูดอกสีทองของป้า Toshiko เลย!”

“Susumu นี่ใจร้อนจริงนะ นี่เพิ่งเดือนมกราคมเองนะจ๊ะ”

Yohei ยิ้ม แล้วเก็บสายวัด

“เมื่อหน้าร้อนปีที่แล้ว ผมนั่งดูอยู่ที่คันกั้นน้ำครับ ลูกสุดท้ายของคุณมิยะอุจิ”

“อ๋อ ลูกสีขาวนั่น...”

“ครับ บานออกเป็นสีขาว แล้วสีค่อยๆ เปลี่ยนไป วันนั้นผมกลับจากโรงพยาบาลของพ่อ เหนื่อยแทบแย่ แต่พอได้เห็นลูกนั้น ก็คิดว่ากลับมาดีแล้วจริงๆ ก็อย่างนั้นแหละครับ”

Yukie พูดอะไรไม่ออก ส่วนลึกของอกร้อนวูบขึ้นมา

〈มีคนดู ถึงเป็นดอกไม้ไฟได้ล่ะนะ〉

เธอรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงของ Shuji แว่วมาจากที่ไกลสักแห่ง

“เอ่อ คุณมิยะอุจิครับ เรื่องตัวที่สอง ถ้านึกอะไรออกช่วยบอกผมด้วยได้ไหมครับ ผมไม่อยากปล่อยสมุดบัญชีให้ว่างไว้แบบนั้น”

“ค่ะ ค่ะ ขอโทษที่มารบกวนงานนะคะ”

“ไม่รบกวนเลยครับ ช่วงฤดูใบไม้ผลิ ช่วยมาอีกครั้งเพื่อลองเช็กขนาดด้วยนะครับ”

Yohei ก้มศีรษะ ผมที่หวีเสยไว้ก็ยุ่งขึ้นเล็กน้อย Yukie ก้มคำนับตอบ แล้วซ่อนมือที่สวมแหวนไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุม

*

ขากลับเดินบนคันกั้นน้ำ ทะเลฤดูหนาวเป็นสีเทา ลมเย็นเฉียบ แต่ท้องฟ้าก็ยังสูงและแจ่มใส

ตั้งแต่เมื่อครู่ หัวใจของ Yukie เต้นไม่เป็นจังหวะ เธอรู้สึกผิดอย่างหนักที่ตัวเองมองมือของคนคนนั้น

〈Shuji ที่รัก ขอโทษนะคะ〉

ไม่มีใครได้ยินเลยสักคน แต่เธอก็ขอโทษอยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ข้างๆ Susumu กำลังพยายามผูกป้ายไม้เข้ากับสายนกหวีดที่ห้อยคอ นิ้วชาจากความหนาวจนผูกไม่ถนัด

“ไหนแม่ดูซิ”

Yukie ผูกสายให้แน่น นกหวีดสีเหลืองกับป้ายไม้แกว่งไกวเคียงกันบนอกของ Susumu

“แม่จ๋า ตัวที่สองจะเป็นของใครนะ”

“ไม่รู้สิจ้ะ แม่เองก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“หนูรู้สึกว่าหนูรู้นะ”

Susumu กำป้ายไว้ แล้วเงยหน้ามองฟ้า

“ถ้าตัวที่สองเป็นของแม่ ก็เหมือนกันกับของหนูเลยนะ เดือนสิงหาคม เราสองคนใส่ แล้วก็แหงนหน้าดูข้างบนกัน”

── จบบทที่ 13 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

Yukie Miyauchiช่างทำดอกไม้ไฟ ภรรยาSusumuMiyauchiลูกชาย ป.5YoheiKashiwagiเจ้าของโรงย้อมผ้าShujiMiyauchiสามีผู้ล่วงลับช่างดอกไม้ไฟToshiko Nagaiเมียเจ้าของร้านปลา เพื่อนGinzo Kamoshitaเจ้าของร้านคาโมเมะเทอิลูกชายสั่งตัดเสื้อฮัปปิNEWสั่งทำฮัปปิของซูซูมุสะดุดตากับมือของเธอสามีผู้ล่วงลับสั่งฮัปปิสองตัวNEWเพื่อนส่งคามาโบโกะฝึกมือNEWส่งมอบของฝากของสามีให้NEWใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย yu-taro- ไปยังบทที่ 14

ลมวสันต์ตอนที่คนนี้เขียน: 15 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 14) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ