มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 9

ผู้ที่คอยมอง

ผู้เขียนบทนี้: yu-taro-

ปี๊ด ปี๊ด ปี้ดด

เสียงนกหวีดดังขึ้นข้างตัว

Yukie Miyauchi ก้มหน้าทั้งที่ยังกำกระดาษจดหมายไว้ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็น Susumu Miyauchi คาบนกหวีดสีเหลืองอยู่ จ้องมาด้วยสายตาเหมือนกำลังโกรธ

“แม่จ๋า มองขึ้นไปข้างบนสิ!”

เสียงที่สามดังตรงเป๊ะ ลมไม่รั่วออกตามช่องฟันที่หลุดไปเลย

“Susumu... เมื่อกี้เป่าดังดีเลยนะจ๊ะ”

“ก็ซ้อมมาแล้วนี่นา! ตอนพ่อจุดดอกไม้ไฟ ถ้าเสียงเพี้ยนก็ไม่ได้นะ!”

Yukie พยักหน้า แล้วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสู่ท้องฟ้า

ไกลออกไปกลางทะเล เสียงตูมดังกระแทกลึกถึงท้องน้อย

แสงสายหนึ่งพุ่งตรงขึ้นไป สูงกว่าดอกเบญจมาศสีขาวเมื่อปีก่อนมาก แล้วก็หยุดนิ่ง

พรึ่บ สีขาวแผ่บานออก

เส้นแสงสีขาวบริสุทธิ์กระจายเต็มฟ้ายามค่ำคืน เป็นสีขาวเดียวกับเมื่อปีก่อน เป็นสีขาวเดียวกับค่ำคืนเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน ที่ทั้งสองคนได้ดูด้วยกันเป็นครั้งแรก

เส้นแสงไม่ได้มอดดับในทันที มันค่อย ๆ ทิ้งตัวลงเหมือนกิ่งต้นหลิว แล้วปลายเส้นก็เริ่มเปลี่ยนสี

สีเขียวอมฟ้าจาง ๆ เหมือนเอาขวดน้ำอัดลมรามูเนะส่องกับแสงแดด

“สีรามูเนะ...”

“ต่อไปเป็นสีท้องปลาทอง!”

ตรงตามที่ Susumu บอก ปลายเส้นแสงลุกเป็นสีส้มแดงจัด

“ใช่จ้ะ สีตรงท้องของปลาทอง”

“อ๊ะ อ๊ะ แก้มหนู! แม่จ๋า นั่นสีแก้มหนูนะ!”

สีชมพูนวลตาทิ้งตัวเต็มท้องฟ้า จากริมคันกั้นน้ำทุกมุม มีเสียงคล้ายถอนหายใจดังลอดออกมา

“Shuji Miyauchi คะ ดูสิคะ...”

ขณะที่พูดค้างไว้ มือขวาของ Yukie ก็ยื่นออกไปทางด้านข้างเกือบจะโดยไม่รู้ตัว

ทางขวาไม่มีใครอยู่เลย เมื่อฤดูร้อนปีก่อน Shuji ก็อยู่บนเรือท้องแบน แต่ครั้งนั้นไม่เหมือนครั้งนี้ ตอนนี้เขาไม่อยู่ที่ไหนอีกแล้ว

〈ไม่ต้องมองฉันหรอก มองขึ้นไปข้างบนโน่น〉

Yukie ดึงมือที่ยื่นออกไปกลับมา แนบกระดาษจดหมายไว้กับอก แล้วเงยหน้าค้างไว้อย่างนั้น

เส้นแสงสีชมพูดับลงทีละเส้นขณะทอดลงสู่ทะเล เส้นสุดท้ายถูกคลื่นสีดำกลืนหายไป

ท้องฟ้ามืดลง เหลือเพียงควันสีขาวที่ค่อย ๆ ลอยไป

ริมฝั่งเงียบสนิท ไม่มีใครปรบมือ

Yukie ยังคงมองท้องฟ้าอยู่ น้ำตาหยดจากปลายคางลงมาไม่ขาดสาย แต่เธอก็ยังยิ้ม ดวงตาหรี่ลงเป็นเส้นตรง

〈ใบหน้าของยูกิที่เงยมองฟ้าหลังจากสีทั้งหมดดับไปแล้ว นั่นแหละคือสีสุดท้าย〉

“เห็นไหมคะ Shuji ฉันมองขึ้นไปข้างบนอย่างดีเลยนะคะ”

เสียงนั้นแผ่วเบา

ทันใดนั้น เสียงปรบมือก็ดังกระหึ่มขึ้นจากปลายคันกั้นน้ำ แผ่ไปทั่วริมฝั่งเหมือนคลื่น และไม่ยอมหยุดเสียที

“ยูกิจ๋าาา!”

Toshiko Nagai แหวกผู้คนเข้ามา อุ้มข้าวโพดไว้ในอ้อมแขน ทั้งใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา

“แกนี่นะ! ทำหน้ายังไงถึงยิ้มออกมาได้ล่ะนั่น เฮ้อ จริง ๆ เลย... ฉันยืนไม่ไหวแล้วนะ...”

“ฮึ ๆ หน้าของ Toshiko สิคะ ดูน่ากลัวกว่าอีก”

“ก็แหงอยู่แล้ว! เจออย่างนี้ใครจะไม่ร้องไห้ไหวล่ะ!”

Toshiko โอบกอดทั้ง Yukie และ Susumu ไว้พร้อมกันด้วยแขนอ้วนใหญ่ จากผ้ากันเปื้อนยางมีกลิ่นปลาและข้าวโพดต้มโชยมา

*

ราวหนึ่งชั่วโมงต่อมา เรือก็กลับมาจากเรือท้องแบน

คนที่ลงบนท่าเทียบเรือก่อนคือ Tokuji Miyauchi เสื้อดาโบชัตสีขาวกลายเป็นสีเทาเพราะเขม่า กลิ่นดินปืนลอยมาปนกับลมทะเล

Tokuji หยุดยืนตรงหน้า Yukie

“ฮึ ยิงขึ้นไปแล้วนะ”

“ค่ะ ฉันเห็นแล้ว เห็นจนถึงตอนสุดท้ายเลยค่ะ”

“...ลูกของไอ้ชูนั่น เป็นลูกที่ดีนะ”

ตาซ้ายของ Tokuji เปียกชื้นสะท้อนแสง มือซ้ายที่นิ้วก้อยสั้นเคลื่อนไปทางกระเป๋าเสื้อที่อก แล้วก็หยุดนิ่ง ในนั้นไม่มีอะไรอยู่อีกแล้ว เขาจึงค่อย ๆ ลดมือลง

Akio Higuchi ลงจากเรือตามหลังมา ผมหยิกกลายเป็นสีดำเพราะเขม่า แว่นกรอบทองไหลลงมาถึงปลายจมูก เขายืนอยู่ตรงหน้า Yukie โดยไม่แม้แต่จะดันแว่นขึ้น

“พี่สะใภ้ครับ ลูกของพี่ชายขึ้นไปสวยเลยใช่ไหมครับ ผมน่ะ มือสั่นตรงกระบอกยิง แย่จริง ๆ เลยครับ...”

“ใช่ค่ะ มันบานอยู่ตรงจุดที่สูงที่สุดเลย Akio ขอบคุณมากจริง ๆ นะคะ”

Yukie ก้มศีรษะ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็น Akio กำลังยิ้มทั้งน้ำตา

Yukie มองทั้งสองคนทีละคน แล้วสูดลมหายใจเข้าหนึ่งครั้ง เธอไม่ได้พูดว่า ขอโทษนะคะ

“คุณพ่อคะ Akio คะ ฉันมีเรื่องจะขอร้องอย่างหนึ่งค่ะ”

“ฮึ อะไรล่ะ”

“ปีหน้าก็ขอให้ยิงดอกไม้ไฟของตระกูล Miyauchi ต่อไปด้วยนะคะ ฉันจะติดกระดาษเอง จะเฝ้าลานตากด้วย แล้วในวันเสาร์แรกของเดือนสิงหาคม ฉันจะยืนอยู่บนคันกั้นน้ำนี้ มองขึ้นไปข้างบนให้ดีเลยค่ะ”

เธอพูดไม่ได้ว่า จะอยู่ข้าง ๆ Shuji ข้างตัวเธอไม่มีใครอยู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเป็นผู้ที่คอยมองได้

“พี่สะใภ้...”

Akio หันไปมอง Tokuji ด้วยใบหน้าที่เปรอะเปื้อน

“ฮึ ถ้า Akio สอบฤดูใบไม้ร่วงผ่านล่ะก็นะ”

Tokuji ชี้ก้านกล้องยาสูบขึ้นข้างบนที่มุมปาก หน้าอกสีขาวของเสื้อดาโบชัตไม่ได้นูนเป็นสี่เหลี่ยมอีกแล้ว

“ผ่านแน่ครับ! ตรงข้อกำหนดเรื่องดินปืน ผมจะอ่านไม่ใช่แค่สามรอบ แต่สามสิบรอบเลยครับ ตัวหนังสือก็จะเขียนให้เรียบร้อยด้วยครับ”

“ฮึ ๆ ถ้า Shuji ได้ยินคงหัวเราะแย่เลยนะคะ”

“พี่สะใภ้ครับ อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ”

Akio เกาหัว เขม่าร่วงลงมาเป็นเม็ด ๆ Susumu ดึงผ้ากันเปื้อนของ Yukie

“คุณตา! หนูโตขึ้นก็จะเป็นคนยิงบ้าง!”

Tokuji มองลงมาที่ Susumu ด้วยตาขวาขุ่นขาวกับตาซ้ายที่แหลมคม แล้วใช้มือที่นิ้วก้อยสั้นลูบหัวตรงขวัญทั้งสองข้างทีหนึ่ง

“ฮึ เป่านกหวีดให้เก่งก่อนเถอะ”

“เป่าได้แล้วนะ!”

Susumu แอ่นอกเป่า ปี๊ด ปี๊ด ปี้ดด เสียงที่สามดังตรงเป๊ะ Akio ปรบมือ Toshiko ก็เอาผ้ากันเปื้อนซับตาอีกครั้ง

*

ผ่านป่าสนแล้วก็กลับถึงบ้าน

ใบสนยวบนุ่มอยู่ใต้ฝ่าเท้า ลมกลางคืนมีกลิ่นดินปืนจาง ๆ จากที่ไกล ๆ ปนมาด้วย Susumu กุมมือ Yukie ไว้และหาวอยู่หลายครั้ง

เมื่อเข้าบ้าน ก็เห็นเสื้อฮัปปิของ Shuji แขวนอยู่บนไม้แขวนเสื้อข้างหิ้งพระ

วันรุ่งขึ้นหลังจากค้างคืนที่บ้าน Shuji ทิ้งมันไว้แล้วกลับไปโรงพยาบาล ตั้งแต่นั้นมา Yukie ก็ไม่เคยซักมันเลยสักครั้ง เพราะยังมีกลิ่นลูกอมเปปเปอร์มินต์กับกลิ่นแป้งเปียกติดอยู่

Yukie ยกเสื้อฮัปปิลงมากางออกด้วยสองมือ บนหลังมีวงกลมกับตัวอักษร “宮” สายตาเธอไปสะดุดกับกระเป๋าด้านใน

เมื่อฤดูร้อนปีก่อน มีซองจดหมายจากโรงพยาบาลประจำจังหวัดหล่นออกมาจากกระเป๋าใบนี้ นับจากเช้าวันนั้นมาก็ครบหนึ่งปีพอดี

นิ้วมือสั่นระริก

กระเป๋าแบนราบ ข้างในไม่มีอะไรอยู่อีกแล้ว Yukie ไม่ได้ตรวจดู

“แม่จ๋า”

Susumu ที่อยู่ข้าง ๆ คาบนกหวีด ปี๊ด ปี๊ด ปี้ดด

“...จ้ะ แม่จะมองขึ้นไปข้างบนนะ”

Yukie สวมเสื้อฮัปปิพาดบ่า มันตัวใหญ่ ชายเสื้อยาวลงมาต่ำกว่าเข่า เธอจูงมือ Susumu ออกไปที่ระเบียง

บนท้องฟ้ายามค่ำคืนมีเพียงดวงดาว แม้แต่ควันดอกไม้ไฟก็ลอยจางหายไปหมดแล้ว

ถึงอย่างนั้น Yukie ก็เงยหน้าขึ้น

“Shuji คะ ฉันรักษาสัญญาไม่ได้เลยนะคะ ไม่ได้ดูด้วยกัน”

พอเปล่งเสียงออกมา ส่วนลึกในอกก็เจ็บแปลบ Yukie ใช้มือข้างหนึ่งกำชายเสื้อฮัปปิด้านหน้าไว้

“ฉะนั้นฉันจะดูเองค่ะ ปีหน้า ปีต่อไป ฉันจะเป็นผู้ที่คอยมองตลอดไปนะคะ เพื่อให้ดอกไม้ไฟของคุณเป็นดอกไม้ไฟอย่างแท้จริง”

Susumu กำชายเสื้อฮัปปิแน่น

“หนูก็จะดู จะดูแทนพ่อด้วย”

“ฮึ ๆ งั้นก็สัญญากันนะจ๊ะ”

Yukie ชูนิ้วก้อยขึ้น Susumu เกี่ยวนิ้วก้อยเล็ก ๆ เข้ามา น้ำตาของ Yukie หยดลงบนนิ้วก้อยทั้งสองนิ้วไม่ขาดสาย

ทางขวามือไม่มีใครอยู่ Yukie ไม่ได้ตรวจดูอีกแล้ว

จากเสื้อฮัปปิบนบ่า มีกลิ่นลูกอมเปปเปอร์มินต์โชยมา

น้ำตาไหลทะลักออกมาไม่หยุด แต่ Yukie ก็ยังเงยหน้ามองท้องฟ้าและยิ้ม ดวงตาหรี่ลงเป็นเส้นตรง ด้วยใบหน้าอย่างที่เขาเคยมอง

จากทะเลยามค่ำคืน เสียงคลื่นซัดเข้ามาแล้วก็ถอยกลับไปอย่างนั้นเรื่อยไป

── จบบทที่ 9 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

Yukie Miyauchiช่างทำดอกไม้ไฟ ภรรยาSusumuMiyauchiลูกชาย ป.3Toshiko Nagaiเมียเจ้าของร้านปลาเพื่อนShujiMiyauchiสามีผู้ล่วงลับช่างดอกไม้ไฟTokuji Miyauchiพ่อสามี ช่างใหญ่Akio Higuchiลูกมือที่มิยะอุจิลูกชายสัญญาว่าจะมองดูNEWเพื่อนกอดแล้วร้องไห้NEWสามีผู้ล่วงลับทิ้งลูกดอกไม้ไฟยูกิไว้NEWพ่อสามีจุดลูกของชูจิNEWลูกมือขอให้ปีหน้าอีกNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย yu-taro- ไปยังบทที่ 10

วันเสาร์แรกของเดือนสิงหาคมตอนที่คนนี้เขียน: 15 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 10) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ