บทที่ 8
สีสุดท้าย
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เพล้ง! เสียงดังสนั่นมาจากเหนือศีรษะ
คืนวันพฤหัสบดีที่สิบสองกรกฎาคม พายุไต้ฝุ่นเคลื่อนมาถึงนอกชายฝั่งโทอุระแล้ว กิ่งสนที่ลมหักกระชากร่วงลงมาทับหลังคาโรงงาน
หลอดไฟเปลือยกะพริบครั้งหนึ่งแล้วดับวูบ ภายในโรงงานมืดสนิท
“ซูซูมุ ไฟฉาย!”
‘ครับ!’
ซูซูมุเปิดไฟฉาย แสงกลมๆ ส่ายไปมาบนเพดาน น้ำฝนหยดติ๋งๆ ลงมาจากรอยแยกของแผ่นหลังคา ชั้นวางที่อยู่ใต้รอยรั่วพอดีมีแผ่นตากดาวเรียงอยู่ทีละชั้น รวมทั้งหมดสิบสองแผ่น
“คุณพ่อคะ หลังคารั่วค่ะ! ตรงแผ่นตากเลย!”
〈ตรงนั้นมีทั้งสีรามูเนะ และสีแก้มของซูซูมุ〉
Yukie แตะต้องแผ่นไม่ได้ เธอคว้าถังน้ำที่มุมโรงงานแล้ววิ่งไปรองใต้หยดน้ำ ก้นถังดังก๊อกแก๊ก
‘หึ อากิโอะ ยกจากชั้นบนลงมา ไปไว้ชั้นข้างใน’
เสียงสั้นๆ ของ Tokuji ก้องกังวานในความมืด
“ครับผม! โธ่เอ๊ย แย่จริงๆ มือสั่นไปหมดเลยครับ”
Akio อุ้มแผ่นทีละแผ่นไปไว้ที่ชั้นข้างในซึ่งแห้งอยู่ Tokuji เดินตามไปด้วยแผ่นหลังโค้ง ซูซูมุส่องไฟฉายให้แสงแก่เท้าของทั้งสองไม่ขาด แสงนั้นไม่สั่นเลยสักนิด
พอย้ายแผ่นสุดท้ายเสร็จ Tokuji ก็ใช้มือที่นิ้วก้อยสั้นลูบไปบนแผ่นเบาๆ
‘...ไม่เปียก’
Yukie ทรุดนั่งลงทั้งที่ยังกอดถังอยู่
“ดีจังเลย... ซูซูมุเก่งมากนะลูก แสงนิ่งตรงตลอดเลย”
‘ก็มันเป็นดอกไม้ไฟของพ่อนี่นา ถ้าส่ายก็ไม่ได้สิ’
ลมหายใจรั่วออกมาฟู่ๆ ผ่านช่องฟันที่หลุดไป
ฝนตกกระหน่ำหลังคาตลอดทั้งคืน Yukie นั่งอยู่ข้างในประตู คอยเทน้ำในถังทิ้งครั้งแล้วครั้งเล่า Tokuji ไม่ขยับจากหน้าชั้นข้างในเลย ในความมืดเห็นเพียงสีขาวของเสื้อดาโบชางๆ มือซ้ายของเขาแตะไปที่กระเป๋าเสื้อตรงอกเป็นระยะ
〈คุณพ่อก็คงมี Shuji คอยปกป้องอยู่เหมือนกัน〉
คิดแล้ว Yukie ก็เบือนสายตาหนี
*
พายุผ่านพ้นไปตอนหลังเที่ยงของวันที่สิบสาม วันที่ตากไม่ได้คือสามวันตั้งแต่วันที่สิบเอ็ดถึงสิบสาม
ในปฏิทินมีวงกลมสี่วงติดกันตั้งแต่วันที่เจ็ดถึงสิบ รวมแล้วมีวงกลมสิบสามวง
‘เหลืออีกแปดครับ ตั้งแต่วันที่สิบสี่ถึงยี่สิบสี่ เหลืออีกสิบเอ็ดวัน วันที่มีเมฆได้มีแค่สามวันเท่านั้นนะครับ’
Akio ดันแว่นขึ้นแล้วพูด
หลังจากนั้นทุกวัน Yukie ไปนั่งใต้ร่มเงาต้นสนที่ลานตาก ซูซูมุกลับจากโรงเรียนก็รีบขึ้นเนินทรายทันที มีวันที่เมฆครึ้มอยู่สามวัน วงกลมค่อยๆ เพิ่มขึ้นทีละวง
วันอังคารที่ยี่สิบสี่กรกฎาคม วงกลมในปฏิทินมียี่สิบวง เหลืออีกแค่วงเดียว
หลังเที่ยง เมฆสีเทาก่อตัวขึ้นทางทะเลฝั่งตะวันตก Yukie กำสมุดบันทึกแน่น บนเนินทราย ซูซูมุคาบขลุ่ยไว้ มองเมฆตาไม่กะพริบ
อย่าตกเลยนะ Yukie ภาวนาพลางกลั้นหายใจ
เมฆพองตัวอยู่เหนือทะเล แล้วค่อยๆ เฉไปทางทิศใต้
ตอนเย็น Tokuji ออกมาที่ลานตาก เขาหยิบดาวบนแผ่นขึ้นมาหยิบมือหนึ่ง กลิ้งด้วยนิ้วแล้วเอาเข้าไปแนบหู
มีเสียงกรอบแกรบเบาๆ
‘หึ แห้งแล้ว’
Tokuji กลับเข้าโรงงาน ใช้ดินสอวาดวงกลมที่ยี่สิบเอ็ดลงบนปฏิทิน Akio ย่อตัวลงนั่งกอดหัวผมหยิกของตัวเอง
“สำเร็จแล้ว... สำเร็จแล้วนะครับ อาจารย์...”
‘อย่าร้องไห้ พรุ่งนี้คือขั้นอัดใส่’
Tokuji พูดแล้วเอียงกล้องยาสูบที่ปากชี้ขึ้น
*
คืนนั้น Yukie ติดกระดาษชั้นสุดท้ายที่โต๊ะทำงานในโรงงาน
เธอเอากาวทาแล้วซ้อนกระดาษทีละแผ่นลงบนเปลือกลูกสองลูกที่ยังไม่ได้ใส่ดินปืน ตรงที่ Shuji ติดไว้ถึงครึ่งหนึ่ง รอยนิ้วมือของเขายังแข็งค้างอยู่ Yukie ไม่เลี่ยงรอยบุ๋มนั้น เธอวางกระดาษทับลงไปเบาๆ
‘แม่ ตรงนั้นรอยนิ้วของพ่อนะ จะมองไม่เห็นแล้วนะ’
ซูซูมุที่นั่งส่งกระดาษอยู่ข้างๆ พูดอย่างเป็นห่วง
“ไม่เป็นไรหรอกลูก ต่อให้มองไม่เห็น พ่อก็ยังอยู่ข้างในนะ”
‘อ๋อ งั้นพ่อก็จะขึ้นไปด้วยกันใช่ไหม’
นิ้วของ Yukie หยุดชะงัก
ทันใดนั้น ค่ำคืนหนึ่งในฤดูร้อนก็หวนกลับมาจากเบื้องหลังกลิ่นกาว
เป็นคืนดอกไม้ไฟในปีที่ซูซูมุเกิด Yukie อุ้มซูซูมุวัยสามเดือนนั่งอยู่บนชายหาด Shuji ที่ยิงเสร็จแล้ววิ่งมาทั้งที่ตัวยังมีกลิ่นดินปืน แล้วรับซูซูมุไปอุ้มด้วยแขนที่เปียกเหงื่อโชก
‘ซูซูมุ ดูสิ นั่นแหละดอกไม้ไฟของพ่อนะ’
“ยังมองไม่เห็นหรอกค่ะ เพิ่งสามเดือนเองนะ”
‘มองไม่เห็นก็ได้ยินเสียงนี่นา ได้ยินจนสะเทือนถึงท้องเลยล่ะ’
Shuji ยกซูซูมุขึ้นสูงหันหน้าไปทางท้องฟ้า เจ้าตัวเล็กไม่ร้องไห้สักนิด ตาโตกลมโต
‘ยูกิ ปีหน้า ปีถัดไปอีก เรามาดูด้วยกันสามคนตลอดไปนะ’
คืนนั้น มือใหญ่ของ Shuji ใหญ่จนมือข้างเดียวก็ห่อก้นเด็กน้อยได้ Yukie เอนศีรษะพิงแขนนั้นเบาๆ
〈บอกว่าจะอยู่ด้วยกันสามคนตลอดไปแท้ๆ〉
ติ๋ง น้ำตาหยดลงบนเปลือกลูก Yukie รีบใช้ชายผ้ากันเปื้อนซับไว้ กระดาษตรงนั้นอ่อนนุ่มลงนิดหน่อย
‘แม่ ร้องไห้อยู่’
“ขอโทษนะลูก กาวมันเข้าตาแม่น่ะ”
‘โกหก กาวไม่เคยแสบตาสักหน่อย’
ซูซูมุใช้มือเล็กๆ ลูบหลังของ Yukie เหมือนที่ Shuji เคยทำให้อยู่บ่อยๆ
*
วันที่ยี่สิบห้ากรกฎาคม Tokuji ขังตัวอยู่ในโรงงานตั้งแต่เช้า ลงกลอนจากข้างใน มีเพียง Akio ที่ได้เข้าไปข้างใน Yukie รออยู่ที่ขั้นบันไดหินนอกประตูจนตะวันคล้อย
ตอนเย็น ได้ยินเสียงกลอนปลดออก
‘หึ ปิดแล้ว’
ในอ้อมแขนของ Tokuji มีลูกกลมใหญ่อยู่หนึ่งลูก เส้นผ่านศูนย์กลางราวสามสิบเซนติเมตร บนกระดาษที่ Yukie ติดไว้ ยังมีกระดาษสีน้ำตาลติดทับซ้อนอีกหลายชั้น
〈Shuji คะ เสร็จแล้วนะคะ〉
Yukie ไม่ได้แตะลูกนั้น เพียงพนมมือไว้ที่หน้าอก
*
วันเสาร์ที่สี่สิงหาคม
ท่าเรือตอนเย็นมีกลิ่นทะเลปนกับลมจากป่าสน ลูกดอกไม้ไฟของตระกูล Miyauchi ถูกขนลงเรือลำเล็กที่จะข้ามไปยังเรือแพ ลูกของ Yukie อยู่ในสุดของทั้งหมด ห่อไว้ด้วยผ้าห่ม
Yukie จ้องกระเป๋าเสื้อตรงอกของ Tokuji มาตั้งแต่เช้า
หน้าอกขาวของเสื้อดาโบชายังนูนเป็นสี่เหลี่ยมอยู่เหมือนเคย ระหว่างขนของ Tokuji ก็ยังกดตรงนั้นอยู่ซ้ำๆ ทั้งที่คืนดอกไม้ไฟมาถึงแล้ว
〈ยังไม่ใช่เวลาหรือคะ〉
จะถามไม่ได้ แต่สายตาก็ยังเลื่อนไปที่ตรงนั้นเอง
ก่อนขึ้นเรือ Tokuji มายืนตรงหน้า Yukie ตาขวาขุ่นขาว ตาซ้ายแหลมคม เขาค่อยๆ ปลดกระดุมกระเป๋า
‘หึ คืนดอกไม้ไฟแล้ว’
สิ่งที่หยิบออกมาคือซองจดหมายสีขาวที่มุมสึกไปเล็กน้อย ด้านหน้ามีเพียงคำว่า “ยูกิ” ด้วยลายมือหนาของ Shuji ปลายตัวอักษรกระดกไปทางขวา
‘เป็นคำขอของชู พ่อรับฝากไว้เรียบร้อยแล้ว’
“คุณพ่อ...”
‘อ่านตอนอยู่บนบกนะ พ่อจะไปยิงลูกของชู’
Tokuji พูดแล้วหันหลังขึ้นเรือไป Akio แกว่งวิทยุที่คล้องคอ ก้มศีรษะให้ทางนี้เต็มที่
*
ตะวันตกดิน ลูกแรกพุ่งขึ้นฟ้า
บนคันกั้นน้ำมีผู้คนแน่นขนัด Yukie นั่งเคียงข้างซูซูมุตรงที่เดิมกับปีก่อน ห่างออกไปเล็กน้อย Toshiko กอดข้าวโพดไว้ น้ำมูกฟุดฟิดไปแล้ว
ได้ยินมาว่าคิวของตระกูล Miyauchi อยู่ท้ายสุดของงาน
Yukie ส่องไฟฉายที่ซองจดหมาย ใช้เล็บค่อยๆ แกะรอยผนึกกาวออกทีละน้อย มีกระดาษจดหมายสองแผ่นเลื่อนออกมา เป็นกระดาษบางที่ขายในร้านค้าของโรงพยาบาล
ถึงยูกิ
ถ้าเธออ่านอยู่ แปลว่าฉันไม่ได้อยู่ข้างๆ แล้วสินะ
ขอโทษที่รักษาสัญญาไม่ได้
เรื่องสีสุดท้าย เธอคงไม่เข้าใจล่ะสิ
ในสมุดสูตรก็ไม่ได้เขียนไว้ พ่อก็ทำไม่ได้ ฉันก็ทำไม่ได้
คืนที่เราดูดอกไม้ไฟด้วยกันครั้งแรก เธอไม่ได้ดูท้องฟ้าเลย เอาแต่มองหน้าฉัน
ฉันบอกให้มองข้างบน
ตอนที่ดอกสีขาวบานออก เธอเงยหน้าขึ้น อ้าปากค้าง แล้วก็หัวเราะ
แสงดอกไม้ไฟทำให้ใบหน้าเธอสว่างเป็นสีขาว
ฉันไม่ได้ดูดอกไม้ไฟเลย ฉันมองแต่หน้าเธอตลอด
นั่นแหละคือสีของเธอ
บานออกเป็นสีขาว สีรามูเนะ ท้องปลาทอง แก้มของซูซูมุ
หลังจากสีทั้งหมดดับไป ใบหน้าของเธอที่แหงนมองท้องฟ้า นั่นแหละคือสีสุดท้าย
เพราะฉะนั้น ลูกนั้นถ้าเธอไม่ดู ก็ไม่มีวันจบ
ร้องไห้ก็ได้ แต่อย่าก้มหน้า มองขึ้นไปข้างบน
เธอเคยพูดว่าปีหน้าก็จะดูด้วยกันใช่ไหม
ฉันมองหน้าเธออยู่นะ
ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไรแน่
Shuji
ตัวอักษรค่อยๆ เลือนไปทีละน้อย
Yukie กดกระดาษจดหมายแนบอก เปล่งเสียงไม่ออก ถ้าหายใจเมื่อไรคงกลายเป็นเสียงสะอื้นทันที
〈ยูกิต้องเข้าใจ〉
ในห้องผู้ป่วย เขาพูดอย่างนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีก
ไม่มีทางเข้าใจได้หรอก เพราะคนที่เป็นฝ่ายมองอยู่คือ Shuji ต่างหาก
‘แม่ จดหมายเขียนว่าอะไรเหรอ’
ซูซูมุชะโงกมองหน้าของ Yukie
“พ่อบอกว่า... พ่อมองหน้าแม่อยู่จ้ะ”
‘มองจากที่ไหนเหรอ’
“จากที่ไหนก็ได้ จ้ะ”
ซูซูมุแหงนมองท้องฟ้า แล้วใช้มือเล็กๆ กำผ้ากันเปื้อนของ Yukie แน่น
บนเรือแพกลางทะเล แสงไฟฉายกะพริบสามครั้ง เป็นสัญญาณว่าถึงคิวของตระกูล Miyauchi
บ่าของ Yukie ยังสั่นอยู่ น้ำตาหยดติ๋งๆ จากปลายคาง
ในตอนนั้นเอง จากส่วนลึกในอก เสียงดังกังวานนั้นก็ดังขึ้น
〈ยูกิ ไม่ใช่ฉัน มองขึ้นไปข้างบน〉
Yukie กำกระดาษจดหมายไว้แน่นด้วยสองมือ
ลูกของ Yukie คือลูกสุดท้ายของตระกูล Miyauchi
── จบบทที่ 8 ──
