บทที่ 7
ท้องฟ้าเหนือลานตาก
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ปี๊ดดดด เสียงนกหวีดยาวหนึ่งครั้งพุ่งทะลุป่าสน
บ่ายวันอังคารที่สามกรกฎาคม Yukie เงยปีกหมวกฟางขึ้นที่ลานตากหลังโรงงาน
บนเนินทรายตรงชายป่าสน Susumu กำลังชี้ไปทางท้องฟ้าด้านตะวันตก เมฆสีเทาตั้งเค้าพองตัวขึ้นมาจากทางทะเล เสียงหวีดยาวหนึ่งครั้งคือสัญญาณฝนมา เป็นสัญญาณที่เธอตกลงกับ Susumu ไว้ตั้งแต่เขากลับจากโรงเรียน
Yukie เปิดประตูโรงงานกว้าง
“คุณพ่อคะ! ฝนจะมาแล้วค่ะ!”
“หึ Akio เริ่มยกจากแถวขวา อย่าซ้อนกันล่ะ”
“ครับผม! แย่จริง เมื่อกี้แดดยังเปรี้ยงอยู่เลย”
Akio สะบัดผมหยิกวิ่งออกมา Tokuji เดินตามมาด้วยแผ่นหลังกลม ๆ
ที่ลานตากมีถาดไม้ตากเรียงอยู่บนแท่นทั้งหมดสิบสองแผ่น บนถาดมีเม็ดกลม ๆ ขนาดเท่าถั่วแดงเกลื่อนอยู่แน่นขนัด นั่นคือ “ดาว” ที่ใส่ไว้ในลูกพลุ สีออกเทา ๆ ดูเผิน ๆ ก็เหมือนกันหมด แต่สีรามุเนะ สีท้องปลาทอง และสีแก้มของ Susumu ก็อยู่ในนี้ทั้งนั้น
Yukie แตะต้องถาดไม่ได้ คนที่แตะดินปืนได้มีเพียง Tokuji ที่มีใบอนุญาต กับ Akio ผู้ช่วยเท่านั้น เธอจึงใช้สองมือกดประตูโรงงานที่ลมพัดแกว่งไว้
พอถาดแผ่นสุดท้ายลอดประตูเข้าไป เม็ดฝนใหญ่ ๆ ก็โปรยลงมาเปาะแปะ
“หึ ทันพอดี”
“ดีจังเลย…”
Yukie ปิดประตูแล้วถอนหายใจโล่งอก Susumu วิ่งลงมาจากเนินทราย สะบัดหัวที่เปียกโชกไปมา
“แม่จ๋า หนูเป่าเต็มที่เลยนะ!”
“จ้ะ เร็วที่สุดเลยล่ะ Susumu”
บนผนังโรงงานมีปฏิทินแขวนอยู่หนึ่งแผ่น Tokuji ใช้ดินสอวงกลมไว้เฉพาะวันที่อากาศดีจนตากได้ทั้งวัน
Akio ดันแว่นขึ้นแล้วนับวงกลม
“วันนี้ตากได้แค่ครึ่งวัน ไม่นับนะครับ ที่ตากได้เต็มวันมีแค่แปดวันเองครับ”
“สามสัปดาห์ก็ยี่สิบเอ็ดวัน ยังขาดอีกสิบสามวัน ยี่สิบห้าจะเริ่มบรรจุ เลยจากนั้นปิดลูกไม่ทันแล้ว”
Tokuji พูดสั้น ๆ Yukie ไล่นิ้วไปตามปฏิทิน ตั้งแต่วันที่สี่ถึงยี่สิบสี่กรกฎาคม เหลืออีกยี่สิบเอ็ดวันพอดี ในจำนวนนั้นต้องแดดดีให้ได้สิบสามวัน
〈ขอให้ฟ้าใส ขอร้องล่ะ〉
เสียงฝนที่กระทบหลังคาค่อย ๆ แรงขึ้น
*
เรื่องทะเบียนรายชื่อเรียบร้อยไปตั้งแต่เช้าวันที่สิบแปดมิถุนายน Akio ปั่นจักรยานไปที่ว่าการอำเภอแล้วกลับมาแจ้งอีกครั้งว่าปีนี้ Miyauchi Fireworks ก็ยังออกงานเหมือนเดิม ชื่อของเราไม่เคยถูกขีดออกจากทะเบียนเลยสักครั้ง
วันเดียวกันนั้น Yukie เอาปกหลังของสมุดสูตรผสมให้ Tokuji ดู ตรงนั้นเขียนว่า ท้ายสุด คือสีของ Yuki และมีเส้นขีดหนา ๆ ใต้ข้อความอีกสองเส้น
Tokuji เอาตาซ้ายเข้าไปชิดแล้วจ้องอยู่นาน จากนั้นก็พลิกสมุดสูตรผสมทีละหน้าตั้งแต่หน้าแรก พอถึงหน้าสุดท้ายก็พลิกใหม่ตั้งแต่ต้นอีกรอบ
“หึ ไม่มีเลขกำกับ”
“เลขกำกับเหรอคะ”
“สีรามุเนะคือยี่สิบสาม ท้องปลาทองคือเก้า แก้ม Susumu คือสามสิบเอ็ด ทุกสีจดปริมาณยาไว้ครบ แต่สีของ Yuki ไม่มีอะไรเลย ตัวอย่างก็ไม่มี”
“คุณ Shuji อาจจะจดทิ้งไว้ที่ไหนสักแห่งก็ได้นะคะ…”
“หึ ถ้ามีฉันเองก็อยากเห็น”
Tokuji ปิดสมุดสูตรผสมลง
“ฟังนะ Yukie ฉันทำสีที่ไม่มีในสมุดไม่ได้ ถ้าเดาสุ่มผสมยาแล้วพังทั้งลูกก็จบเลย สีขาว สีรามุเนะ สีท้องปลาทอง สีแก้ม Susumu ทำได้แค่นี้”
“งั้นสีสุดท้าย…ก็ต้องขาดไปอย่างนั้นหรือคะ”
“ก็คงอย่างนั้น Shuji มันคิดอะไรอยู่ ฉันเองก็ไม่รู้”
Yukie มองปกสีน้ำตาลของสมุดสูตรผสม
〈ถ้าเป็น Yuki ก็จะรู้〉
ในห้องผู้ป่วย Shuji พูดอย่างนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก แต่เธอไม่รู้เลย ต่อให้คิดเท่าไรก็ไม่รู้
Tokuji ทำ “ดาว” ที่เหลือตามสมุดสูตรผสมทุกประการ ทั้งสีขาว สีรามุเนะ สีท้องปลาทอง และสีแก้ม Susumu จะตากให้แห้งทันก่อนเดือนสิงหาคมหรือไม่ ก็แล้วแต่ท้องฟ้า เหลือเพียงตรงสีสุดท้ายที่ยังว่างอยู่
*
วันศุกร์ที่หกกรกฎาคม ฟ้าใสไร้เมฆตั้งแต่เช้า
Yukie นั่งอยู่บนถังที่คว่ำไว้ใต้เงาต้นสนที่ชายลานตาก ในกระเป๋าเอี๊ยมมีสมุดบัญชีครัวเรือนกับดินสอแดงที่กุดสั้น เธอจดรูปร่างของเมฆกับเวลาลงในหน้ากระดาษว่าง จักจั่นตัวหนึ่งเริ่มร้องแต่เนิ่น ๆ กลิ่นยางสนกับกลิ่นทรายที่ถูกแดดเผาลอยมา
〈เมื่อปีที่แล้วช่วงนี้ ก็นั่งตรงนี้เหมือนกัน〉
กรกฎาคมปีก่อน Shuji ก็สวมหมวกฟางเฝ้า “ดาว” อยู่ที่เดิม ตอนเธอเอาชาข้าวบาร์เลย์เย็นไปให้ เขานอนเหยียดยาวบนพื้นทราย มองฟ้าไปพลางหัวเราะ
“งานเฝ้าน่ะนะ Yuki ต้องเป็นเพื่อนกับท้องฟ้าให้ได้ ดูสิ เมฆก้อนนั้นเหมือนหัว Susumu เลย มีขวัญสองวนด้วย”
“ฮึ ๆ เมฆจะมีขวัญได้ยังไงคะ”
“มีสิ ดูดี ๆ”
ตอนนั้น Shuji ไปโรงพยาบาลแล้วหรือยังนะ เขานอนอยู่ตรงนั้นทั้งที่ทนปวดท้องอยู่หรือเปล่า
Yukie เงยมองฟ้า เมฆสีขาวลอยช้า ๆ มีก้อนหนึ่งที่เหมือนหัวแยกเป็นสองจริง ๆ
“…มีขวัญสองวนจริงด้วย”
พอเอ่ยออกมา เบื้องหลังดวงตาก็ร้อนผ่าว Yukie ดึงปีกหมวกลงเพื่อซ่อนใบหน้า
เลยเที่ยงไปแล้ว Tokuji ออกมาที่ลานตาก เขาใช้ปลายนิ้วหยิบ “ดาว” บนถาดมากลิ้งทีละหยิบมือแล้วแนบหูฟัง เขาว่าดาวที่แห้งแล้วจะมีเสียงกรอบแกรบเบา ๆ
Tokuji ทรุดตัวนั่งลงที่โคนต้นสน กระเป๋าเสื้อดาโบะสีขาวตรงหน้าอกนูนเป็นสี่เหลี่ยม มือซ้ายที่นิ้วก้อยสั้นเอื้อมไปตรงนั้นอีกแล้ว เขากดทับลงบนกระเป๋าหนึ่งครั้ง
ตั้งแต่งานศพเสร็จ Tokuji ใส่เสื้อดาโบะตัวนี้ทุกวัน เขากดกระเป๋านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า และทุกครั้ง Yukie ก็หลบสายตาไป
Susumu กลับจากโรงเรียน เดินลงมาจากเนินทราย แล้วนั่งยอง ๆ ข้าง Tokuji
“คุณปู่ ในนั้นมีอะไรเหรอ คุณปู่กดอยู่ตลอดเลย”
“หึ เครื่องรางน่ะ”
“เครื่องรางอะไร”
“เครื่องรางของพลุ”
“อ๋อ งั้นก็เครื่องรางขอให้ฟ้าใสสินะ!”
“…หึ ก็คงอย่างนั้น”
Tokuji เงยมองฟ้าด้วยตาซ้าย กล้องยาสูบที่ปากสั่นเบา ๆ
Yukie หยุดดินสอแดงไว้บนสมุด
〈ในกระเป๋านั้นมีจดหมายของคุณ Shuji อยู่〉
สีสุดท้ายคือสีของ Yuki คำตอบนั้นอาจอยู่ในนั้นก็ได้ คุณพ่อคะ ขอดูหน่อยเถอะค่ะ คำพูดขึ้นมาจนถึงลำคอ
แต่แล้วภาพมือของ Shuji ที่เธอเห็นผ่านช่องประตูห้องผู้ป่วยก็ลอยขึ้นมา มือที่ผอมลง ยื่นซองจดหมายออกไป มือที่สั่นเล็กน้อย
〈จนถึงคืนวันพลุ นั่นคือสิ่งที่เขาขอไว้นี่นา〉
Yukie กำดินสอแดงแน่น และไม่ได้ถามอะไรเลย
วันนั้น ปฏิทินมีวงกลมวงที่เก้าเพิ่มขึ้นมา
*
เย็นวันเสาร์ที่เจ็ดกรกฎาคม
ที่ระเบียงมีกิ่งไผ่เล็กที่ Toshiko เอามาให้พิงอยู่หนึ่งกิ่ง แถบกระดาษคำอธิษฐานสีแดงสีเหลืองหมุนติ้วตามลมทะเล
“Yukie จ๋า นี่ ข้าวโพด! เพิ่งต้มเสร็จร้อน ๆ เลย Susumu ระวังร้อนนะลูก!”
“ขอบคุณเสมอเลยนะคะ คุณ Toshiko”
“เธอนี่นะ บอกแล้วว่าไม่ต้องขอบคุณ ไม่ไหวเลยจริง ๆ”
Susumu แทะข้าวโพดไปพลางเขียนตัวอักษรตัวโต ๆ ลงบนแถบกระดาษ ลมหายใจหวีดออกมาตรงช่องฟันที่หลุดไป
“Susumu เขียนอะไรอยู่จ๊ะ”
“เสร็จแล้ว! แม่จ๋า ดูนี่!”
บนแถบกระดาษมีดินสอเขียนไว้สองบรรทัด
ขอให้ฟ้าใส
ขอให้พลุของพ่อ ได้ขึ้นฟ้า
“โธ่…”
ตอนที่ Yukie พูดอย่างนั้น Toshiko ก็ร้องไห้ไปก่อนแล้ว เธอเอาชายผ้ากันเปื้อนปิดหน้า ไหล่ใหญ่ ๆ สั่นระริก
“ไม่นะ…Susumu ลูกนี่ เขียนอะไรออกมาแบบนี้…”
Susumu ทำหน้างง มองสลับระหว่าง Toshiko กับแถบกระดาษ เขาเอานิ้วไล่ตามตัวอักษร คิดว่าตัวเองเขียนผิด
“ฮึ ๆ ไม่ได้ผิดหรอกจ้ะ Susumu เขียนเก่งมากเลย”
Yukie ลูบหัวของ Susumu ขวัญสองวนจั๊กจี้อยู่ใต้ฝ่ามือ เธอควรจะกำลังยิ้มอยู่แท้ ๆ แต่ตัวอักษรบนแถบกระดาษกลับพร่าเลือนไหวระริก
ตอนนั้นเอง Akio ก็เดินมาจากโรงงาน เขาถือวิทยุทรานซิสเตอร์ที่ห้อยคอไว้ยกขึ้นด้วยสองมือ
“พี่สาวครับ ช่วยฟังนี่หน่อยครับ”
ท่ามกลางเสียงซ่า ๆ มีเสียงผู้ชายอ่านพยากรณ์อากาศอยู่ ว่ามีพายุไต้ฝุ่นก่อตัวขึ้นในทะเลทางใต้ และกลางสัปดาห์หน้าอาจเข้าใกล้ทะเลแถวนี้
ที่ระเบียงเงียบกริบ เสียงแทะข้าวโพดก็หยุดลง
“กลางสัปดาห์หน้า…”
“น่าจะราวสิบเอ็ดหรือสิบสองครับ ถ้ามาจริงก็ตากไม่ได้สองสามวันเลยครับ”
Akio ลืมแม้แต่จะดันแว่น เขากำลังนับจำนวนวันในปฏิทินพึมพำอยู่ในปาก
“แย่จริง…เส้นตายเลยครับ”
*
คืนนั้น Susumu ตื่นขึ้นมาดูแถบกระดาษบนกิ่งไผ่ถึงสามรอบ ก่อนจะหลับไปได้ในที่สุด
Yukie นั่งอยู่ที่ระเบียงคนเดียว บนท้องฟ้ามีดาวออกเต็มไปหมด พรุ่งนี้ฟ้าคงใส แต่หลังจากนั้นเธอไม่รู้เลย
ถ้าเป็น Shuji ในยามนี้ เขาจะพูดว่าอะไรนะ
〈ไม่เป็นไรหรอกน่า〉
เขาต้องพูดอย่างนั้นแน่ พร้อมโชว์ฟันขาวทุกซี่
Yukie กอดเข่า เสียงคลื่นจากทะเลยามค่ำซัดเข้ามาแล้วถอยกลับไป
สิ่งที่เธอนึกถึงคือฤดูร้อนเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน คืนพลุเดือนสิงหาคม ก่อนที่เธอจะแต่งเข้ามา ตอนนั้นเธออายุยี่สิบสอง นั่งเคียงข้าง Shuji ตรงมุมเขื่อนกันคลื่น Shuji เพิ่งผ่านช่วงฝึกงานช่างพลุมาหมาด ๆ และปีนั้นเป็นปีแรกที่เขาได้ยิงลูกพลุฝีมือตัวเองขึ้นฟ้าหนึ่งลูก
ทุกครั้งที่พลุขึ้น ผู้คนรอบข้างต่างเงยหน้ามองฟ้า มีแต่ Yukie ที่เอาแต่มองด้านข้างใบหน้าของ Shuji ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แก้มที่ไหม้แดดเปลี่ยนสีไปมาตามแสงแดงแสงเขียว
“Yuki ไม่ใช่ฉันนะ มองข้างบนโน่น”
“ก็…ฉันดูไม่ออกนี่คะว่าพลุไหนเป็นของคุณ Shuji”
“ลูกต่อไป ลูกสีขาวนั่นแหละ”
มีเสียงตูมสะเทือนถึงท้อง แสงสีขาวบานเต็มท้องฟ้ายามค่ำ เส้นสายบาง ๆ ค่อย ๆ ย้อยลงมาสะท้อนบนผืนทะเล Yukie กลั้นหายใจเงยมองมัน
พลุดับไป ความมืดคืนกลับมา ข้าง ๆ มีเสียง Shuji เกาหัวแกรก ๆ
“นี่ Yuki ฉันเป็นคนยิง แต่นะ พลุน่ะ ยิงขึ้นไปอย่างเดียวมันไม่เป็นพลุหรอก”
“…หมายความว่ายังไงคะ”
“ต้องมีคนดู ถึงจะเป็นพลุได้ เพราะงั้น…ก็นะ…คือ…”
Shuji ใช้เวลานานมากในการหาคำพูด
“Yuki เป็นคนดูของฉันตลอดไปได้ไหม”
คืนนั้น Yukie ตอบรับด้วยการพยักหน้าแทนคำพูด ในความมืดเขาอาจมองไม่เห็นก็ได้ เธอจึงแอบกุมมือเขาไว้เบา ๆ มือใหญ่ร้อนผ่าว และมีกลิ่นดินปืนจาง ๆ
ที่ระเบียง Yukie มองมือของตัวเอง มือที่ตอนนี้ไม่มีใครกุมอยู่
น้ำตาหยดลงบนฝ่ามือเปาะแปะ ห้ามเท่าไรก็ไม่หยุด ไหล่สั่น เสียงจะเล็ดลอดออกมา เธอเอาผ้ากันเปื้อนปิดปากไว้
บนท้องฟ้ายามค่ำที่เงยหน้าขึ้นมอง มีเพียงดวงดาว แต่ Yukie ก็ยังเงยหน้าอยู่อย่างนั้น
〈ต้องมีคนดู ถึงจะเป็นพลุได้〉
เสียงของ Shuji ผสมกับเสียงคลื่น ก้องวนอยู่ลึกในอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
── จบบทที่ 7 ──
