มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 6

สีของยูกิ

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

แสงวาบสีขาวสว่างขึ้นนอกหน้าต่าง ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงฟ้าร้องก็กลิ้งข้ามยอดป่าสนไป

คืนวันเสาร์ที่สิบหกมิถุนายน นับแต่เข้าหน้าฝน ฝนก็ไม่เคยหยุดตกมาสิบวันเต็มแล้ว

ยูกิเอ ลืมตาโพลงอยู่บนฟูก ข้าง ๆ กัน ซูซูมุ หลับหายใจครืดคราดทั้งที่ยังกำนกหวีดเรียกเพื่อนไว้ ฟูกของชูจิไม่ได้ปูไว้อีกแล้ว แต่ยูกิเอก็ยังนอนเว้นที่ข้างขวาไว้เสมอ

พอหลับตา ก็เห็นแต่แสงเส้นบาง ๆ ที่ลอดออกมาตามช่องประตูโรงงาน

ยูกิเอลุกขึ้นไปนั่งหน้าหิ้งพระ ข้างรูปถ่ายมีกระเป๋าหนังใบเล็กที่เคยห้อยเอวของชูจิวางอยู่ ทางโรงพยาบาลส่งคืนมา ข้างในมีดินสอสั้นกุด ลูกอมรสมินต์สามเม็ด และกุญแจโรงงานหนึ่งดอก ส่วนสมุดสูตรผสมปกสีน้ำตาลไม่มีอยู่ตรงไหนเลย

〈คงวางทิ้งไว้ที่โรงงานคืนที่ออกมาพักที่บ้านแน่ ๆ〉

ยูกิเอกำกุญแจ แล้วเปิดไฟฉาย

“แม่จ๋า จะไปไหนน่ะ”

ซูซูมุยืนอยู่ตรงประตูบานเลื่อน ผมสองกระหม่อมของเขายุ่งตั้งชันกว่าปกติเพราะนอนทับ

“โอ๊ะ ตื่นแล้วหรือจ๊ะ ขอโทษนะ แม่แค่จะไปโรงงานหน่อย”

“ผมไปด้วย แม่ไปคนเดียว ฟ้าร้องน่ากลัวนะ”

“ฮึ่ย ที่กลัวน่ะ ซูซูมุต่างหากไหม”

“ไม่ใช่นะ!”

ลมหายใจเล็ดผ่านช่องฟันที่หลุดไปเป็นเสียงฟู่

สองคนกางร่มคันเดียวกัน เดินฝ่าป่าสนไป กลิ่นใบสนเปียกฝนและกลิ่นดินโชยขึ้นมาอบอวล แสงกลม ๆ ของไฟฉายไหวระริกอยู่บนแอ่งน้ำ

*

พอเปิดประตูโรงงาน ก็ได้กลิ่นแป้งเปียกกับกระดาษเก่า เป็นกลิ่นที่หนักกว่าปกติเพราะความชื้นของฝน

ยูกิเอส่องไฟฉายไปที่ชั้นด้านใน เป็นชั้นที่ชูจิใช้วางเครื่องมือของตัวเอง ชั้นบนสุดมีกล่องไม้ห่อด้วยกระดาษไขวางอยู่หนึ่งกล่อง บนกระดาษไขมีตัวหนังสือใหญ่เขียนด้วยปากกามาร์กเกอร์เส้นหนา

ยูกิ

เป็นลายมือของชูจิ ปลายตัวอักษรสะบัดไปทางขวาเหมือนเคย

เธอยกกล่องลงมาวางบนโต๊ะทำงาน แล้วคลี่กระดาษไขออก ข้างในมีเปลือกกระดาษกลม ๆ คล้ายชามคว่ำสองใบ เป็นเปลือกลูกพลุขนาดชากุดามะ ประกบกันเข้าจะได้ลูกกลมเส้นผ่านศูนย์กลางราวสามสิบเซนติเมตร ข้างในกลวงเปล่า ยังไม่ได้ใส่ดินปืน ด้านนอกปิดกระดาษไปแล้วราวครึ่งหนึ่ง

“โห… ใหญ่จัง”

“พลุที่พ่อทำค้างไว้น่ะจ้ะ”

บนกระดาษที่ปิดไว้มีรอยนิ้วมือเหลืออยู่หลายรอย แป้งเปียกแห้งแข็งอยู่ในรูปนิ้วมือหนา ๆ ยูกิเอวางนิ้วตัวเองทาบลงบนรอยบุ๋มนั้นเบา ๆ นิ้วของเขาใหญ่กว่ามากนัก

ระหว่างเปลือกลูกพลุสองใบ มีสมุดปกผ้าสีน้ำตาลเล่มหนึ่งสอดอยู่ คือสมุดสูตรผสม ข้าง ๆ กันมีลูกอมรสมินต์อีกหนึ่งเม็ด

“กลิ่นพ่อเลย”

ซูซูมุดมฟุดฟิด ยูกิเอตอบอะไรไม่ได้

พอเปิดสมุดสูตร เกือบทุกหน้ามีตัวเลขกับชื่อตัวยาเรียงแน่นเอี๊ยด ยูกิเออ่านไม่ออก ตรงขอบหน้ามีเลขกำกับว่าหมายเลขหนึ่ง หมายเลขสอง

มีแต่หน้าสุดท้ายที่ดูแตกต่างออกไป

พลุยูกิ

บานด้วยสีขาว

สีลูกอมรามูเนะ

ท้องปลาทอง

แก้มซูซูมุ

“…โธ่”

เสียงของเธอสั่น

ฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว ที่โต๊ะทำงานตัวนี้ ใต้หลอดไฟเปลือย ชูจิวางตัวอย่างสีเรียงเป็นแถว แล้วถามว่าสีนี้จะเรียกว่าอะไรดี พวกเขาหยอกกันหัวเราะกัน จนโทชิโกะ มาล้อเอา ชื่อที่ตั้งกันตอนนั้นมาเรียงอยู่ตรงนี้นี่เอง

“อ๊ะ! เขียนว่าแก้มซูซูมุด้วย! แก้มผมจะกลายเป็นพลุเหรอ?”

“จ้ะ จะเป็นพลุ พ่อเขาตัดสินใจไว้แล้วนะ”

“เจ๋งสุด ๆ!”

ซูซูมุกระโดดโลดเต้น นกหวีดที่คอดังกรุ๋งกริ๋ง ยูกิเอหัวเราะ ทั้งที่หัวเราะอยู่ ตาก็พร่าเลือน

ยูกิเอเก็บสมุดสูตรใส่กล่อง ห่อกระดาษไขกลับให้เรียบร้อย กอดกล่องไว้กับอก ให้ซูซูมุถือร่ม แล้วหอบกลับบ้าน

*

เช้าวันรุ่งขึ้น วันอาทิตย์ที่สิบเจ็ดมิถุนายน ฝนยังตกอยู่

พอยูกิเอถือสมุดสูตรกับกล่องไปที่โรงงาน โทคุจิ กับ อากิโอะ ก็กำลังตรวจเปลือกลูกพลุที่ชื้นทีละใบอยู่

“คุณพ่อคะ คุณอากิโอะ ช่วยดูนี่หน่อยค่ะ”

โทคุจิรับสมุดสูตรไป เอาหน้าสุดท้ายเข้าใกล้ตาซ้าย ตาขวาที่ขุ่นขาวไม่ขยับเหมือนเคย

“หึ อะไรกันนี่ สีลูกอมรามูเนะงั้นรึ”

“ค่ะ”

“ท้องปลาทอง… แก้มซูซูมุ ไอ้นี่มันไม่ใช่สูตรผสมแล้ว”

ไปป์ที่ไม่ได้จุดไฟตรงมุมปากเชิดขึ้นอย่างหงุดหงิด

“คุณอากิโอะพอจะเข้าใจไหมคะ”

“แย่แล้วสิครับเนี่ย ผมอ่านลายมือเฮงซวยของพี่ชายออกอยู่หรอก แต่อันนี้ไม่ไหวครับ ท้องปลาทองเนี่ย เกี่ยวกับร้านปลาของบ้านคุณโทชิโกะรึเปล่าครับ”

อากิโอะดันแว่นขึ้น เกาหัวผมหยิก

“ฮึ ๆ ไม่เกี่ยวกับร้านปลาหรอกค่ะ เป็นชื่อที่ฉันกับคุณชูจิช่วยกันตั้งน่ะค่ะ ฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว ที่นี่แหละ”

ยูกิเอยกมัดตัวอย่างสีลงมาจากชั้น เป็นกระดาษแข็งทาสีน้ำเป็นสี่เหลี่ยม รวมกันสามสิบกว่าแผ่น พอวางเรียงบนโต๊ะ ก็มีสีเขียวอมน้ำเงินอย่างเดียวถึงเจ็ดแผ่น สีส้มห้าแผ่น สีชมพูสี่แผ่น

“ผมว่ามันก็เหมือน ๆ กันหมดนะครับ”

“ไม่เหมือนหรอกค่ะ ดูนะคะ”

ยูกิเอดึงแผ่นหนึ่งออกจากเขียวอมน้ำเงินเจ็ดแผ่นโดยไม่ลังเล

“นี่คือสีลูกอมรามูเนะค่ะ สีของขวดรามูเนะที่ส่องกับแสงตะวัน”

พอพลิกกลับ มีลายมือชูจิเขียนว่า ‘ยี่สิบสาม’ โทคุจิเปิดหน้าหมายเลขยี่สิบสามในสมุดสูตร

“…หึ สีน้ำเงินชนิดเม็ดละเอียดสินะ”

“ต่อไปคือท้องปลาทอง สีส้มที่ออกแดงจัดแผ่นนี้ค่ะ”

ด้านหลังเขียนว่า ‘เก้า’

“ส่วนแก้มซูซูมุคือแผ่นนี้ สีชมพูที่อ่อนนุ่มที่สุด”

ด้านหลังเขียนว่า ‘สามสิบเอ็ด’

โทคุจิพลิกหน้าสมุดทีละแผ่น พยักหน้าเงียบ ๆ ส่วนอากิโอะอ้าปากค้าง

“พี่สะใภ้ สุดยอดเลยครับ ผมกับอาจารย์ต่อให้ใช้เวลาทั้งชีวิตก็คงไม่เข้าใจหรอกครับ”

“ฮึ ๆ เขาบอกว่าขอแค่เขากับยูกิเข้าใจก็พอ น่ะค่ะ”

พูดไปพลาง ยูกิเอก็กำชายผ้ากันเปื้อนไว้

〈ยูกิต้องเข้าใจ〉

ในห้องพักผู้ป่วย ชูจิพูดอย่างนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีก

〈ที่แท้ก็หมายถึงเรื่องนี้เอง〉

ตรงประตูมีเสียงนกหวีดดังปี๊ด ซูซูมุที่พับร่มเสร็จแล้วโผล่หน้าเข้ามา

“แม่จ๋า! แก้มผมเจอไหม?”

“เจอจ้ะ เบอร์สามสิบเอ็ดนะ”

“เบอร์สามสิบเอ็ด! เจ๋งอ่ะ มีเบอร์ด้วย!”

อากิโอะหลุดขำพรืด แว่นไหลลงมาถึงปลายจมูก

*

ยูกิเอยืดหลังตรงอยู่หน้าโต๊ะทำงาน

“คุณพ่อคะ ดิฉันมีเรื่องขอร้อง ขอให้จุดลูกพลุนี้ในงานพลุปีนี้เถอะค่ะ”

“หึ ฉันบอกแล้วนี่ว่าให้เลิกเสีย”

“ค่ะ ได้ยินแล้วค่ะ”

เธอเกือบจะพูดว่า ขอโทษนะคะ แต่หุบปากไว้ เมื่อคืนเธอตัดสินใจแล้วว่าวันนี้จะไม่พูดคำนั้น

“การชั่งดินปืน ผสม และบรรจุ มีแต่คุณพ่อที่มีใบอนุญาตเท่านั้นที่ทำได้ ดิฉันจะไม่แตะต้องค่ะ ขอให้คุณอากิโอะช่วยงานคุณพ่อ ส่วนดิฉันจะรับผิดชอบติดกระดาษ กับเฝ้าลานตากดาวพลุ ถ้าฝนท่าจะมา ดิฉันจะเรียกคุณพ่อกับคุณอากิโอะทันที การเก็บแผ่นไม้ตากเข้ามา ขอฝากสองท่านค่ะ ต่อให้ต้องอดนอนดิฉันก็จะเฝ้าเอง”

“พี่สะใภ้…”

“นี่ไม่ใช่พลุของตระกูลมิยะอุจิที่ไม่มีคุณชูจินะคะ แต่เป็นพลุที่คุณชูจิทำมาจนถึงตรงนี้ ถ้าทิ้งไว้ค้าง ๆ แบบนี้ เขาจะเหมือนติดอยู่ในกล่องใบนี้ตลอดไป…”

เสียงเริ่มสั่น ยูกิเอวางฝ่ามือลงบนรอยนิ้วมือบนเปลือกลูกพลุ

โทคุจิเงียบอยู่ อากิโอะเอ่ยขึ้นเบา ๆ

“เอ่อ อาจารย์ครับ ผมยังไม่ได้แจ้งที่ว่าการอำเภอเลยครับ เขาสั่งให้ถอนชื่อออก แต่ยังไงเท้าก็ไม่ยอมก้าวไปสักที… ขอโทษครับ กำหนดส่งรายชื่อคือวันที่หนึ่งกรกฎาคม ถ้าก่อนหน้านั้นยังทันครับ”

อากิโอะก้มศีรษะลงโดยไม่ทันดันแว่นที่ไหลลงมา

“คุณพ่อคะ…”

เสียงฝนเคาะหลังคาโรงงาน ตรงประตู ซูซูมุกำนกหวีดแน่น

โทคุจิไม่พูดอะไรอยู่นาน แล้วจึงใช้มือซ้ายที่นิ้วก้อยสั้น กดกระเป๋าเสื้อดะโบะชิ้ตหน้าอกไว้ครั้งหนึ่ง จากนั้นก็ปิดสมุดสูตรดังปุ

“หึ ต้องตากให้แห้งสามสัปดาห์ ถ้าฝนยังตกต่อก็จบเห่นะ”

“…ค่ะ!”

“ส…สำเร็จแล้วครับ พี่สะใภ้!”

อากิโอะชูสองมือขึ้น วิทยุที่ห้อยคอแกว่งไปมา ซูซูมุที่ประตูเป่านกหวีดดังยาวปี๊ดดด โทคุจิแค่ส่งเสียงฮึ ในจมูก แต่หางตาซ้ายของเขาคลายลงเล็กน้อย

*

คืนนั้นฝนก็ยังตก

ซูซูมุพูดซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าแก้มผมจะเป็นพลุ ลุกขึ้นมาหลายรอบ กว่าจะหลับได้

ยูกิเอเปิดสมุดสูตรบนโต๊ะเตี้ย ใต้แสงไฟ อ่านหน้าสุดท้ายอีกครั้ง

บานด้วยสีขาว สีลูกอมรามูเนะ ท้องปลาทอง แก้มซูซูมุ

〈บานด้วยสีขาว แล้วค่อย ๆ เปลี่ยนสี〉

เป็นไปตามที่ได้ฟังมาในห้องพักผู้ป่วย แต่เธอรู้สึกว่ายังขาดอะไรไปสักอย่าง จะจบที่แก้มซูซูมุจริงหรือ

พอจะพลิกหน้า กระดาษกลับหนาผิดปกติ หน้าสุดท้ายกับปกหลังติดกันด้วยแป้งเปียกตรงมุม คงเป็นเพราะนิ้วมือที่เปื้อนแป้งของชูจิ

“โธ่ คุณชูจิก็จริงเลย”

ยูกิเอหยิบเข็มเย็บผ้าจากกล่องเครื่องเย็บปักถักร้อย สอดลงในช่องว่างเบา ๆ ค่อย ๆ แกะออกทีละน้อยไม่ให้กระดาษขาด มีเสียงแกร๊ก เบา ๆ ด้านในของปกหลังก็เปิดออก

มีตัวหนังสือหนา ๆ ที่เขียนด้วยดินสอสั้นกุด

ท้ายที่สุด สีของยูกิ

ข้างใต้มีเส้นขีดแรง ๆ สองเส้น

ยูกิเอจ้องตัวอักษรนั้นนิ่ง

เธอจำไม่ได้ว่าเคยตั้งชื่ออย่างนั้น คืนฤดูใบไม้ร่วงวันนั้นชื่อที่ตั้งกันมีแค่สี่แผ่น คือสีลูกอมรามูเนะ ท้องปลาทอง แก้มซูซูมุ และฟันปลอม ตัวอย่างสีที่ชื่อสีของยูกิไม่มีอยู่เลย

“ไม่เห็นเข้าใจเลยค่ะ คุณชูจิ…”

เธอพูดเสียงเบา ตอบกลับมามีแต่เสียงฝน

“ทั้งที่พูดตั้งหลายครั้งว่ายูกิต้องเข้าใจ ฉันกลับไม่เข้าใจสักนิดเลยนะคะ…”

เธอพยายามหัวเราะฮึ ๆ แต่หัวเราะไม่ออก

น้ำตาหยดลงมาติ๋ง ยูกิเอรีบเอาสมุดสูตรออกห่างตัว กลัวตัวหนังสือดินสอจะเลอะ น้ำตาซึมลงบนผ้ากันเปื้อนที่ตักเป็นจุด ๆ

เบื้องหลังมีเสียงปี๊ดเบา ๆ

พอหันไป ซูซูมุในฟูกกำลังคาบนกหวีดทั้งที่ยังละเมอ ปี๊ด ปี๊ด ฟู่ เสียงที่สามกลายเป็นเสียงแปลก ๆ ผ่านช่องฟันที่หลุด แล้วเปลี่ยนเป็นเสียงหายใจหลับ

ยูกิเอร้องไห้ไปหัวเราะไป จากนั้นก็โอบสมุดสูตรไว้ในสองมือ แล้วกลั้นเสียงร้องไห้อีกครั้ง

── จบบทที่ 6 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

Yukie Miyauchiช่างทำดอกไม้ไฟ ภรรยาShuji Miyauchiสามีผู้ล่วงลับ ช่างดอกไม้ไฟSusumu Miyauchiลูกชาย ป.3Tokuji Miyauchiพ่อสามี ช่างใหญ่Akio Higuchiลูกมือที่มิยะอุจิสามีผู้ล่วงลับทิ้งลูกดอกไม้ไฟยูกิไว้NEWลูกชายไปโรงงานตอนกลางคืนNEWพ่อสามีขอให้ลงงานแข่งขันNEWลูกมือเก็บรายชื่อไว้NEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ゆうたろう ไปยังบทที่ 7

ท้องฟ้าเหนือลานตากตอนที่คนนี้เขียน: 32 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 7) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ