บทที่ 5
เงยหน้าขึ้นมอง
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เที่ยงวันเสาร์ที่สิบสองพฤษภาคม เสียงนกหวีดดังก้องไปทั่วทางเดินในป่าสน ปี๊ดดด
Susumu คาบนกหวีดที่ห้อยคอ วิ่งลงเนินหน้าบ้านไป จากตีนเนิน รถกระบะเล็กสีขาวที่ยืมมาจากสหกรณ์ประมงแล่นโคลงเคลงขึ้นมา คนขับคือ Akio มือใหญ่ ๆ โผล่ออกมาจากหน้าต่างฝั่งที่นั่งข้างคนขับ โบกไปมา
“พ่อ! พ่อกลับมาแล้ว!”
“โธ่ Susumu วิ่งอย่างนั้นเดี๋ยวก็หกล้มหรอกนะ!”
Yukie เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วเดินออกไปถึงหน้าประตู
พอรถจอด Akio ก็กระโดดลงจากที่นั่งคนขับ เปิดประตูฝั่งข้างคนขับ Shuji เกาะไหล่กลม ๆ ของ Akio แล้วค่อย ๆ หย่อนเท้าลงสู่พื้น เขาสวมเสื้อฮัปปิสีกรมท่าทับชุดนอนของโรงพยาบาล ไหล่และอกบางลงไปมาก ตัวอักษร “มิยะ” ที่วงกลมบนหลังดูใหญ่โตขึ้นเป็นกอง ใต้ผมสกินเฮดที่ยาวขึ้นเล็กน้อย แก้มก็ตอบลึก ถึงอย่างนั้น Shuji ก็ยังยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวทุกซี่
“ยูกิ กลับมาแล้วนะ”
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ คุณ Shuji”
“หมอทาคาโมริบอกว่าให้อยู่แค่คืนเดียวนะ พูดตั้งสามรอบแน่ะ พรุ่งนี้เย็นต้องให้ Akio ไปส่งอีกแล้ว”
“ฮึ ๆ คุณหมอนี่เข้าใจคุณ Shuji ดีจริง ๆ นะคะ”
Susumu โผเข้ากอดเอวของ Shuji เขาเซไปเล็กน้อย แล้วเอามือใหญ่ขยี้หัวที่มีขวัญสองจุดอย่างแรง จะอุ้มก็แล้ว แต่ยกแขนขึ้นมาได้ครึ่งทางก็ปล่อยลง
“Susumu โตขึ้นเยอะเลยนะ พ่อยกไม่ไหวแล้วล่ะ”
“ก็แขนพ่อมัวแต่ขี้เกียจนี่นา!”
“ฮ่า ๆ นั่นสิ ก็เอาแต่นอนอยู่โรงพยาบาลนี่นา”
ที่ระเบียง Tokuji คาบกล้องยาเส้นไว้ แล้วส่งเสียงฮึดฮัดทางจมูก ตาซ้ายซึ่งไม่ขุ่นขาวนั้นแดงขึ้นเล็กน้อย
*
บ่ายวันนั้น ทั้งสามคนลงไปที่ชายหาด
ทะเลเดือนพฤษภาคมเป็นสีฟ้า ลมอ่อนโยน บนผืนทราย ดอกผักบุ้งทะเลสีชมพูอ่อนไหวอยู่ตามจุดต่าง ๆ พอสูดกลิ่นทะเลเข้าไป Shuji ก็หรี่ตาลง
Shuji วางมือบนไหล่ของ Yukie แล้วก้าวไปทีละก้าว ระยะทางราวห้าสิบเมตรถึงแนวคลื่น เขาเดินพักไปเรื่อย ๆ น้ำหนักที่กดลงบนไหล่เบากว่าที่คิดไว้มาก Yukie ไม่พูดอะไร เพียงก้าวเท้าให้พอดีกับจังหวะก้าวของเขา
ทั้งสองนั่งลงเคียงกันบนท่อนไม้ที่ทะเลซัดมา
“ไม่เหนื่อยหรือคะ”
“ไม่เป็นไรหรอก พอได้กลิ่นทะเลแล้ว แรงมันก็มาจากก้นบึ้งของท้องเลย”
Shuji ตะโกนเรียก Susumu ที่วิ่งไล่คลื่นอยู่
“Susumu มานี่หน่อย เอานกหวีดนั่นมาให้พ่อดูซิ”
Susumu วิ่งมา ถอดนกหวีดจากคอยื่นให้
“อะไรเหรอพ่อ”
“ช่างทำดอกไม้ไฟน่ะนะ ก่อนจะยิงต้องให้สัญญาณก่อน จำไว้นะ สั้นสองครั้ง ยาวหนึ่งครั้ง”
Shuji คาบนกหวีด ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ดด ลมหายใจบางเบา เสียงจึงแหบพร่าอยู่บ้าง
“นี่คือสัญญาณ ‘เงยหน้าขึ้นมอง’ นะ แปลว่าดอกไม้ไฟกำลังจะขึ้นแล้ว ไม่ใช่เวลามาก้มหน้าอยู่หรอก”
“เงยหน้าขึ้นมอง?”
“อื้ม แม่น่ะนะ พอลำบากใจทีไรคิ้วก็ตกลงมา แล้วก็เอาแต่ก้มหน้าทุกที”
Yukie อดไม่ได้ที่จะเอานิ้วแตะคิ้วตัวเอง
“รู้! แม่เวลาจดบัญชีรายจ่ายครัวเรือน คิ้วเป็นเลขแปดทุกที!”
“ฮ่า ๆ ๆ สังเกตดีนี่ ฉะนั้นถ้าแม่ก้มหน้าอยู่ ก็เป่านี่ให้แม่ฟังนะ”
Shuji คืนนกหวีดให้ แล้วชูนิ้วก้อยของมือที่ผอมลงขึ้นมานิ้วเดียว รอยแผลไฟไหม้สีขาวบนหลังมือเห็นรางเลือนในแสงแดด
“Susumu ฝากดูแลแม่ด้วยนะ”
“อื้ม! ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเลย!”
Susumu เกี่ยวก้อยแล้วก็คาบนกหวีดทันที ปี๊ด ฟิ้ว ปี๊ดด ลมรั่วออกจากช่องว่างตรงฟันที่หลุด ครั้งที่สองจึงกลายเป็นเสียงเพี้ยน Shuji ขำจนจับท้อง แล้วก็ไอสำลักไปเล็กน้อย
“ฮ่า ๆ ๆ ‘เงยหน้าขึ้นมอง’ กลายเป็น ‘เงยหน้าขึ้นหอง’ ไปแล้วนะ”
“แหม… สองคนนี่หัวเราะเยาะแม่เลยนะคะ”
“ไม่ได้หัวเราะซะหน่อย คิ้วของยูกิน่ะ เป็นสมบัติของตระกูลมิยะอุจิเลยนะ”
“ฮึ ๆ สมบัติแบบนั้นไม่เอาหรอกค่ะ”
Yukie หัวเราะพลางลูบหลังของ Shuji คลื่นซัดเข้ามา แตกเป็นฟองขาว แล้วก็ถอยกลับไป
*
มื้อเย็นเป็นปลาทะเลย่างเกลือที่ Toshiko เอามาให้ ตอนยื่นปลาให้ตรงหน้าประตู Toshiko พอเห็นหน้า Shuji ก็ร้องไห้เสียแล้ว
ทุกคนล้อมโต๊ะเตี้ยด้วยกัน มี Tokuji กับ Akio ร่วมวงด้วย Akio เปิดวิทยุที่ห้อยคอฟังเบสบอล แล้วก็ยกมือกุมหัวพลางพูดว่า “พี่ครับ โดนตีอีกแล้วนะครับ” Shuji กินปลาเพียงคำเดียวแล้วบอกว่า “อร่อย” คำเดียวนั้นเขาเคี้ยวช้า ๆ ช้า ๆ
Susumu หลับไปข้างเข่าของ Shuji ทั้งที่ยังกำนกหวีดไว้
*
ค่ำคืนนั้น Yukie ถือไฟฉายเดินผ่านป่าสนไปกับ Shuji เพราะเขาบอกว่าอยากไปที่โรงงาน มีแต่เสียงเหยียบใบสนกับเสียงคลื่นไกล ๆ
หน้าโรงงาน Shuji หยุดยืน
“ยูกิ ขอฉันอยู่คนเดียวสักครู่นะ”
“…ค่ะ ฉันรออยู่ตรงนี้นะคะ”
Shuji หยิบกุญแจจากกระเป๋าหนังเล็กที่เอว เปิดประตู มีกลิ่นแป้งเปียกกับกระดาษเก่าลอยออกมา ประตูปิดลง แกร็ก เสียงลงกลอนจากด้านใน
ราวสิบนาที แสงบาง ๆ ลอดออกมาตามช่องประตู และได้ยินเสียงไอเบา ๆ เพียงครั้งเดียว Yukie พิงหลังกับประตู เงยมองดวงดาว
ในที่สุดกลอนก็เปิดออก Shuji เดินออกมา ดับไฟ ปิดประตู แล้วค่อย ๆ นั่งลงบนบันไดหินตรงทางเข้า Yukie นั่งลงข้าง ๆ
Shuji จับมือของ Yukie มือใหญ่นั้นผอมเป็นข้อ เย็นอยู่นิด ๆ รอยแผลไฟไหม้ที่ปลายนิ้วสัมผัสหยาบ ๆ
“ยูกิ จำสัญญาได้ไหม”
Yukie มองหน้า Shuji มืดจนมองสีหน้าไม่ชัด มีกลิ่นลูกอมมิ้นต์จาง ๆ
“จำได้ค่ะ”
Yukie ยิ้ม ยิ้มจนตาหยีเป็นเส้นอย่างที่เคยเป็น
“…อย่างนั้นก็ดีแล้ว”
Shuji บีบมือ Yukie แน่น แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
Yukie ก็ไม่พูด เรื่องปีหน้า เรื่องเดือนสิงหาคม คำที่เกือบจะเอ่ยออกมาติดค้างอยู่ในลำคอทั้งหมด
〈ถ้าพูดไป คนคนนี้จะลำบากใจ〉
จึงบีบมือตอบไป บีบตอบอย่างแน่นด้วยนิ้วทีละนิ้ว เหนือป่าสน ดวงดาวพร่าเลือนไป
*
เย็นวันรุ่งขึ้น Shuji กลับโรงพยาบาลด้วยรถกระบะของ Akio
แล้วสามวันต่อมา ก็เป็นเช้ามืดวันนั้น
ตอนค่ำก่อนหน้านั้น โรงพยาบาลโทรมาที่สหกรณ์ประมง บอกให้มาโดยเร็ว Akio ยืมรถกระบะของสหกรณ์อีกครั้ง แล่นไปตามถนนยามค่ำคืน Yukie อุ้ม Susumu ไว้บนตัก นั่งที่นั่งข้างคนขับ ส่วน Tokuji ห่มผ้าห่มนั่งอยู่บนกระบะท้าย Akio ไม่เข้าไปในห้องผู้ป่วย รออยู่ที่ม้านั่งยาวในโถงทางเดิน
ในห้องผู้ป่วยมี Yukie, Susumu และ Tokuji
“ยูกิ ช่วยเปิดหน้าต่างให้หน่อย”
“ค่ะ”
พอ Yukie เปิดหน้าต่าง ลมเย็นก็พัดเข้ามา เหนือหลังคาสีเทาโน้น ทะเลเริ่มเปล่งประกายเป็นเส้นบาง ๆ
Shuji มองรูปดอกไม้ไฟของ Susumu ที่ติดไว้บนผนัง แล้วค่อย ๆ มองมาที่ Yukie
“ยูกิ”
“ค่ะ ฉันอยู่ตรงนี้ค่ะ”
“…ไม่เป็นไรหรอก”
เสียงเบานัก แต่ก็เป็นน้ำเสียงเดียวกับที่เคยพูดเสมอมา
Yukie ประคองมือขวาของ Shuji ไว้ด้วยสองมือ มือซ้าย Susumu จับไว้ และ Tokuji ก็วางมือที่นิ้วก้อยสั้นซ้อนทับลงมาจากด้านบน
ลมหายใจค่อย ๆ สงบลงทีละน้อย กระป๋องลูกอมมิ้นต์บนชั้นรับแสงเช้าอยู่
ในอุ้งมือของ Yukie มือของ Shuji ยังอุ่นอยู่
จากนอกหน้าต่างที่เปิดไว้ เสียงคลื่นไกล ๆ ล่องมากับลม แผ่วเบา ซัดเข้ามาแล้วถอยออกไป ซัดเข้ามาแล้วถอยออกไป ไม่มีวันหยุด
*
งานศพจัดที่บ้าน
ในรูปบนแท่นบูชา Shuji สวมเสื้อฮัปปิ ยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวทุกซี่ เป็นรูปที่ Akio ถ่ายไว้หน้าโรงงานเมื่อฤดูร้อนปีก่อน ควันธูปลอยออกจากระเบียงที่เปิดโล่ง ไปทางป่าสน
Toshiko ในชุดไว้ทุกข์สีดำ พอจุดธูปเสร็จ ก็จับมือ Yukie ไว้ด้วยสองมือ
“ยูกิจัง… คุณ Shuji ไปจริง ๆ แล้วหรือนี่ คนเสียงดังขนาดนั้นแท้ ๆ ไปจริง ๆ แล้วหรือ…”
“คุณ Toshiko ขอบคุณที่มานะคะ”
Yukie ก้มศีรษะ น้ำตาไม่ไหล ไม่ไหลอย่างน่าประหลาด
พอถึงเย็น แขกทยอยกลับกันหมด บ้านก็กว้างขึ้นมาทันที
ที่มุมห้องรับแขก Akio ผ่อนเนกไทดำให้หลวม แล้วนั่งพับเพียบตรงหน้า Tokuji แว่นกรอบทองเลื่อนลงมาถึงปลายจมูก
“ท่านหัวหน้าครับ คนจากที่ว่าการอำเภอถามว่า รายชื่องานดอกไม้ไฟปีนี้ ทางมิยะอุจิจะเอายังไง งานจัดวันที่สี่สิงหาคมครับ”
Tokuji คาบกล้องยาเส้นที่ไม่ได้จุดไฟไว้ที่มุมปากด้านซ้าย จ้องมองรูปของ Shuji
“ฮึ Shu ไม่อยู่แล้ว ปีนี้มิยะอุจิไม่ออกงาน”
“แต่ท่านหัวหน้าครับ พี่เขาทำอะไรอยู่ในโรงงานทุกคืนไม่ใช่เหรอครับ ของพวกนั้นถ้าปล่อยไว้อย่างนี้…”
“เลิกพูดเถอะ ไม่มี Shu แล้วจะยิงดอกไม้ไฟของมิยะอุจิไปทำไม ถอนชื่อออกจากรายชื่อซะ Akio ไปบอกที่ว่าการอำเภอด้วย”
Akio ไม่ตอบ ลืมแม้แต่จะดันแว่นขึ้น จ้องมองแต่เสื่อทาทามิ
Tokuji เอาฝ่ามือกดที่หน้าอกของชุดสูทสีดำครั้งหนึ่ง แล้วหันหลังกลม ๆ เดินออกจากห้องรับแขกไป
Yukie กำชายผ้ากันเปื้อนไว้บนตัก
〈ปีหน้า มาดูดอกไม้ไฟนี้ด้วยกันอีกนะ〉
นิ้วก้อยปวดแปลบ แต่ปากก็ไม่ได้อ้าออก
*
ดึกสงัด มีเสียงนกหวีดดังมาจากทางระเบียง
ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ดด
พอ Yukie ออกไปดู Susumu นั่งอยู่ที่ระเบียงคนเดียว คาบนกหวีดสีเหลืองไว้ เป่าไปบนท้องฟ้ามืดครั้งแล้วครั้งเล่า
“Susumu ถึงเวลานอนแล้วนะ”
“ก็แม่ก้มหน้าอยู่ตลอดเลยนี่นา”
Susumu เอานกหวีดออกจากปาก
“ผมสัญญากับพ่อไว้แล้วนี่นา ว่าถ้าแม่ก้มหน้า ให้เป่า ให้บอกว่าเงยหน้าขึ้นมอง ผมก็เลยเป่าไง”
“…ขอบใจนะ Susumu”
“แต่ว่า…”
เสียงของ Susumu สั่นเครือตรงช่องว่างของฟันที่หลุด
“เงยหน้ามองแล้วก็ไม่มีอะไรเลย ดอกไม้ไฟของพ่อ ไม่มีที่ไหนเลยนี่นา”
น้ำตาไหลพรากลงมาตามแก้มกลมป้อม Susumu กำนกหวีดแน่น ร้องไห้เสียงดัง
Yukie โอบ Susumu เข้าสู่อก แผ่นหลังเล็กบางสะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมแขน
เมื่อเงยมองท้องฟ้ายามค่ำ มีแต่ดวงดาว
น้ำตาที่ไม่ไหลสักครั้งตลอดงานศพ ในตอนนั้นเองที่ล้นออกมาจากตาของ Yukie จนได้ ต่อให้พยายามหยุดก็หยุดไม่อยู่ น้ำตาของแม่และลูกซึมลงบนผ้ากันเปื้อนสีขาวรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน
── จบบทที่ 5 ──
