บทที่ 4
ถ้าเป็นยูกิก็ต้องเข้าใจ
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เดือนมกราคม ปีโชวะที่ห้าสิบสี่ วันที่สาม เสียง “ปี๊ด——” แหลมสูงดังก้องไปทั่วทางเดินชั้นสามของโรงพยาบาลประจำจังหวัด
คนที่เป่าคือ Susumu เขาคาบนกหวีดสังกะสีสีเหลืองที่ห้อยคออยู่ แล้ววิ่งไปบนพื้นทางเดินลื่นปรื๋อด้วยรองเท้าผ้าใบ กลางหลังเสื้อสเวตเตอร์สีกรมท่า ผมที่ขวัญสองจุดตั้งชี้ขึ้นเป็นกระจุก
“Susumu! ไม่ได้นะ ที่นี่โรงพยาบาลนะลูก!”
Yukie อุ้มห่อผ้าฟูโรชิกิไว้ในอ้อมแขน รีบวิ่งตามไปอย่างลนลาน
จากหัวมุมทางเดิน คุณหมอทากาโมริ อัตสึโร่ในชุดกาวน์สีขาวเดินออกมา Susumu หยุดไม่ทัน หน้าพุ่งชนท้องเสื้อกาวน์ดัง “ตึก” หลังแว่นกรอบเงิน ดวงตาสีดำของคุณหมอเบิกกว้างขึ้นนิดเดียว
“เธอคือ Susumu ลูกบ้านมิยาอุจิสินะ”
“ขะ ขอโทษด้วยนะคะ คุณหมอ ขอโทษจริง ๆ ค่ะ”
“ในทางเดินโรงพยาบาลห้ามเป่านกหวีดนะ คนไข้ที่กำลังนอนหลับอยู่จะตกใจเอาได้”
“เอ้า Susumu ขอโทษคุณหมอดี ๆ สิ”
“…ขอโทษครับ”
Susumu ก้มหน้าลง ลมหายใจรั่วออกมาเป็นเสียง “ฟิ้ว” ตรงช่องฟันที่หลุดไป
ตอนนั้นเอง จากห้องผู้ป่วยในสุดของทางเดินก็มีเสียงหัวเราะดังลั่น “ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ดังจนน่าจะได้ยินไปทั่วโรงพยาบาล คุณหมอใช้นิ้วดันแว่นขึ้น แล้วยกมุมปากขึ้นเพียงนิดเดียว จากนั้นก็เดินจากไปโดยไม่พูดอะไร
*
พอเปิดประตูห้องผู้ป่วย Shuji ก็กำลังนั่งหัวเราะจนไหล่สั่นอยู่บนเตียง ผมสั้นเกรียนยาวขึ้นเล็กน้อย แก้มสีแดงทองแดงก็ซูบลงไปหนึ่งขนาด แต่พอหัวเราะ ก็ยังเห็นฟันขาวครบทุกซี่
“โธ่ คุณ Shuji ได้ยินเข้าแล้วหรือคะ”
“ได้ยินสิ ได้ยินเต็มสองหู เสียงดีนี่หว่า ได้ยินไปทั้งชั้นสามเลยนะ”
“ไม่ใช่เรื่องขำนะคะ เขาไปชนท้องคุณหมอเข้าเต็ม ๆ เลย”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไอ้นี่เก่งจริง ๆ คนที่หยุดหมอคนนั้นได้ มีแต่ Susumu เป็นคนแรกเลยนะ”
Susumu กลับมากระชุ่มกระชวยขึ้นทันที Yukie แก้ห่อผ้าให้ลูกต่อหน้า
“เอ้า Susumu ไหนว่าจะเอาให้พ่อดูไงจ๊ะ”
Susumu ดึงกระดาษวาดรูปที่ม้วนไว้ออกมา แล้วคลี่ออกบนเตียง
“พ่อ ดูนี่! หนูวาดเป็นการบ้านปิดเทอมหน้าหนาวล่ะ!”
บนท้องฟ้าที่ระบายด้วยสีเทียนดำ มีดอกไม้ไฟดอกใหญ่สีเทียนขาวอยู่หนึ่งดอก ที่ชายหาดข้างล่างมีคนตัวเล็ก ๆ ยืนเรียงกันสามคน ทั้งสามคนชูนิ้วก้อยขึ้น
“ฮึ ๆ เขาว่าดอกไม้ไฟของพ่อใหญ่กว่านี้อีก เลยนั่งวาดแก้อยู่จนดึกเลยนะคะ”
Shuji จ้องกระดาษวาดรูปอยู่พักหนึ่ง แล้วใช้มือใหญ่ลูบหัว Susumu ซะยุ่งไปหมด
“เก่งโว้ย Susumu ใหญ่กว่าดอกไม้ไฟของพ่ออีกนะเนี่ย ยูกิ เอาไปแปะไว้บนผนังซะ พ่อจะได้ดูทุกเช้า”
Yukie ใช้เทปกาวแปะกระดาษวาดรูปไว้บนผนัง บนชั้นข้างเตียงมีกระป๋องลูกอมมินต์วางอยู่หนึ่งกระป๋อง Shuji ที่ตอนนี้แทบกินอะไรไม่ได้แล้ว บอกว่าแค่อมเฉย ๆ แล้วก็ไม่ยอมปล่อยกระป๋องนี้
*
เช้าเดือนกุมภาพันธ์ ฟ้ายังมืดอยู่
Yukie นั่งรถบัสรอบเจ็ดโมงไปโรงพยาบาลทุกเช้า ขากลับก็นั่งรถรอบเย็น เที่ยวเดียวหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ไปกลับรวมสามชั่วโมง เธอไม่เคยขาดสักวัน พอ Susumu กลับจากโรงเรียนก็ไปเล่นรออยู่หน้าโรงงานที่มี Tokuji กับ Akio อยู่
ที่ป้ายรถ Toshiko มารออยู่ก่อนทุกครั้ง เธอคลุมผมด้วยผ้าไหมพรมทับตาข่ายคลุมผมสีแดง และกระทืบเท้าอยู่ในรองเท้าบูตสีขาว
“ยูกิจัง! นี่ของวันนี้นะ ไส้บ๊วยกับไส้คัตสึโอะ ส่วนลูกเล็กนี่ของคุณ Shuji จ้ะ”
ข้าวปั้นห่อกระดาษหนังสือพิมพ์ยังอุ่นอยู่
“ขอบคุณมากนะคะ คุณ Toshiko ให้ทุกวันแบบนี้ จริง ๆ แล้ว…”
“โธ่เอ๊ย! ขอบคุณอะไรกัน ไม่ต้องหรอกนะ จริง ๆ เลย…”
เสียงของ Toshiko พังลงกะทันหัน คิ้วที่เขียนไว้หนาบิดเบี้ยว ชายผ้ากันเปื้อนยกขึ้นปาดหางตา
“โธ่ ตายจริง คุณ Toshiko ร้องไห้ก่อนแบบนี้ ฉันก็ไม่มีเวลาให้ร้องแล้วสิคะ”
“ก็ยูกิจังไม่ร้องนี่นา พี่เลยร้องแทนอยู่ไง”
Yukie หัวเราะ “ฮึ ๆ” แล้วกอดห่อข้าวปั้นไว้แนบอก ฝ่ามือรู้สึกอุ่นซ่านขึ้นมา
*
จากหน้าต่างห้องผู้ป่วยมองเห็นหลังคาสีเทาของเมือง และเลยหลังคาไปก็มีทะเลส่องประกายเป็นเส้นบาง ๆ
“ยูกิ เล่าเรื่องโรงงานให้ฟังหน่อย”
Shuji ถามเรื่องนี้ก่อนเสมอทุกวัน พอ Yukie เล่าจบ เขาก็เรียงคำฝากต่อ
“ค่ะ ๆ วันนี้ว่ายังไงคะ”
“บอก Akio ให้อ่านตรงข้อกำหนดเรื่องดินปืนในหนังสือสอบฤดูใบไม้ร่วงสามรอบ มันเขียนหนังสือเลอะ ให้เขียนดี ๆ ด้วย ส่วนพ่อ ให้เปิดบานเกล็ดโกดังเฉพาะตอนเที่ยงวันที่แดดดี ๆ ให้ลมโกรก ความชื้นมันเป็นพิษของดอกไม้ไฟ”
Yukie หยิบสมุดบัญชีครัวเรือนออกมาจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อน แล้วจดด้วยดินสอสีแดงที่สั้นกุด
“สามรอบนะคะ บานเกล็ดเปิดแค่ตอนเที่ยง”
“แล้วก็นะ”
Shuji เงียบไปครู่หนึ่ง มองเพดาน
“ดอกเบญจมาศขาวนั่นน่ะ มันเป็นลูกทดลองที่เล็กกว่าชากุดามะอยู่หนึ่งขนาด ของจริงจะทำเป็นชากุดามะ ลูกใหญ่เส้นผ่านศูนย์กลางราวสามสิบเซนติเมตร”
“อุ๊ย ดอกสีขาวนั่นจะใหญ่ขึ้นอีกหรือคะ”
“อื้อ เบิกด้วยสีขาว แล้วค่อย ๆ เปลี่ยนสี”
“เปลี่ยนเป็นสีอะไรคะ”
Shuji ยิ้มกริ่ม
“ถ้าเป็นยูกิก็ต้องเข้าใจ”
“โธ่ แบบนี้ฉันไม่เข้าใจหรอกค่ะ”
“เข้าใจแน่”
วันรุ่งขึ้น และวันต่อ ๆ มา Shuji ก็เล่าให้ฟังทีละนิด ว่าสายแสงไม่ดับไปทันที แต่ทอดยาวห้อยลงเหมือนกิ่งหลิว ว่าเสียงตอนระเบิดสะเทือนไปถึงก้นท้อง แต่พอเป็นเรื่องสี เขาก็พูดประโยคเดิมทุกครั้ง
“ถ้าเป็นยูกิก็ต้องเข้าใจ”
“ฮึ ๆ คุณ Shuji ประโยคนี้เป็นครั้งที่ห้าแล้วนะคะ”
“งั้นก็เข้าใจห้าเท่าสิ”
Shuji หัวเราะ แล้วก็สำลักไอ Yukie ลูบหลังเขา หลังที่เคยกว้างใหญ่บัดนี้บางลงจนรู้สึกถึงรูปกระดูกใต้ฝ่ามือ
*
พอกลับด้วยรถบัสรอบเย็น Yukie ก็แวะที่โรงงานต่อเลย
เมื่อเปิดประตู ก็ได้กลิ่นกาวแป้งเปียกกับกระดาษเก่า โรงงานที่ไม่มีไฟอุ่นหนาวพอ ๆ กับข้างนอก ใต้หลอดไฟเปลือย Akio เป่าลมหายใจใส่มือที่ชาจากความเย็น พลางอ่านหนังสือสอบ วิทยุทรานซิสเตอร์ที่ห้อยคอถูกหรี่เสียงลงเบา ๆ ส่วน Tokuji อยู่ที่โต๊ะทำงานด้านใน คาบกล้องยาสูบที่ไม่ได้จุดไฟ นั่งเงียบ ๆ นับเปลือกลูกไม้ไฟ
“กลับมาแล้วค่ะ นี่คำฝากของวันนี้จากคุณ Shuji”
Yukie เปิดสมุดจด
“คุณ Akio ให้อ่านตรงข้อกำหนดเรื่องดินปืนในหนังสือสอบสามรอบค่ะ”
“สามรอบเลยเหรอครับ! แย่แล้วสิ พี่ชาย อยู่บนเตียงก็ยังน่ากลัวอยู่ดีนะครับ”
“ฮึ ๆ แล้วก็ว่า Akio เขียนหนังสือเลอะ ให้เขียนดี ๆ ด้วย”
“โธ่ อันนี้ไม่ต้องบอกก็ได้ครับ พี่สะใภ้”
Akio ดันแว่นขึ้น แล้วเกาหัวผมหยิกยุ่งไปหมด Yukie หันไปทางด้านใน
“ส่วนคุณพ่อ ให้เปิดบานเกล็ดโกดังเฉพาะตอนเที่ยงวันที่แดดดี ให้ลมโกรก ความชื้นเป็นพิษของดอกไม้ไฟ ท่านว่าอย่างนั้นค่ะ”
“หึ ไม่ต้องบอกก็ทำอยู่แล้ว”
Tokuji ขยับกล้องยาสูบที่มุมปาก แล้วใช้ตาข้างซ้ายที่เหลืออยู่เหลือบมอง Yukie แวบหนึ่ง
“…ไอ้ชูมันพูดอะไรอีกไหม”
“ท่านว่าจะทำดอกเบญจมาศขาวนั่นเป็นชากุดามะ เบิกด้วยสีขาวแล้วค่อย ๆ เปลี่ยนสี แต่เป็นสีอะไรนั้น ท่านบอกแค่ว่าถ้าเป็นยูกิก็ต้องเข้าใจค่ะ”
“หึ สมเป็นมันจริง ๆ”
“ฉันเองก็ยังไม่เข้าใจเลยค่ะ”
Yukie นั่งลงที่ขอบโต๊ะทำงาน แล้วป้ายกาวใส่นิ้วที่เย็นเฉียบ ติดกระดาษลงบนเปลือกลูกไม้ไฟทีละแผ่น
“พี่สะใภ้เหมือนมือของพี่ชายเลยนะครับ สิ่งที่พี่ชายพูด ออกมาจากปากพี่สะใภ้เป๊ะ ๆ เลย”
“โธ่ ตายจริง มือหรือคะ”
Yukie มองนิ้วตัวเองที่เป็นมันเงาเพราะกาว Shuji ออกจากห้องผู้ป่วยไม่ได้อีกแล้ว เปิดประตูโรงงานไม่ได้ แม้แต่จะแตะกระดาษสักแผ่นก็ทำไม่ได้
〈ถ้าอย่างนั้น ฉันก็เป็นคนส่งต่อเอง〉
นอกประตูมีเสียงนกหวีดดัง “ปิ๊” เบา ๆ
“แม่ กลับมาแล้ว! พ่อดูรูปหนูหรือเปล่า?”
“ดูสิจ๊ะ ติดไว้ตรงที่ดีที่สุดบนผนังเลยนะ”
*
กลางเดือนมีนาคม ดอกบ๊วยขาวบานในสวนกลางของโรงพยาบาล กลิ่นหอมหวานลอดช่องหน้าต่างเข้ามาในห้องผู้ป่วย
วันนั้น Tokuji มาด้วย เพราะ Shuji บอกว่า ให้พาพ่อมาสักครั้ง Tokuji สวมเสื้อฮาเนะเคลือบนวมทับเสื้อดาโบชัตสึสีขาว นั่งบนเก้าอี้กลมข้างเตียง
พอ Shuji เห็นหน้า Yukie ก็ชี้ไปที่กระป๋องบนชั้น
“ยูกิ ขอโทษที ไปซื้อลูกอมมินต์ที่ร้านค้าให้หน่อย กระป๋องมันว่างเปล่าแล้ว”
“โธ่ ว่าแค่อมเฉย ๆ ไม่ใช่หรือคะ หมดแล้วเหรอ”
“อมเฉย ๆ ของมันก็ยังลดอยู่ดี”
“ฮึ ๆ ค่ะ ๆ เดี๋ยวไปซื้อให้”
ร้านค้าอยู่ในสุดของชั้นหนึ่ง Yukie ซื้อกระป๋องลูกอมมินต์สองกระป๋อง แล้วเดินขึ้นบันไดมา
ประตูห้องผู้ป่วยแง้มอยู่ราวหนึ่งฝ่ามือ จากข้างในมีเสียงของ Shuji เป็นเสียงทุ้มต่ำ ต่างจากเสียงตะโกนสำเนียงชายหาดโดยสิ้นเชิง Yukie หยุดเท้าอยู่หน้าประตู
ผ่านช่องแคบ ๆ เห็นแผ่นหลังกลมของ Tokuji Shuji เงยหัวขึ้นจากหมอนเล็กน้อย ยื่นซองจดหมายสีขาวหนึ่งฉบับให้พ่อ ซองผนึกด้วยกาวแน่นหนาเรียบร้อยแล้ว
“พ่อ ช่วยเก็บอันนี้ไว้ให้หน่อย”
เสียงสั้น ๆ ของ Tokuji ตอบกลับมา
“หึ อะไรน่ะ”
“จดหมายถึงยูกิ อย่าเพิ่งให้เธอจนกว่าจะถึงคืนดอกไม้ไฟ”
“…ไอ้ชู”
“คืนวันเสาร์แรกของเดือนสิงหาคม ระหว่างนั้นขอให้พ่อถือไว้ที เถอะนะ”
“ให้เองสิ เลิกคิดเรื่องแบบนั้นเถอะ”
“ไม่เป็นไรน่า แค่เผื่อไว้เฉย ๆ”
Shuji ยิ้มให้เห็นฟันขาว มือที่ถือซองจดหมายสั่นเล็กน้อย
Tokuji เงียบไปนาน แล้วจึงใช้มือซ้ายที่นิ้วก้อยสั้นรับซองจดหมายไว้เบา ๆ
“หึ …เก็บไว้ให้”
Tokuji เปิดชายเสื้อฮาเนะ แล้วเก็บซองไว้ในกระเป๋าหน้าอกของเสื้อดาโบชัตสึ จากนั้นใช้ฝ่ามือกดกระเป๋าไว้หนหนึ่ง
แล้วแผ่นหลังกลมในเสื้อฮาเนะก็เริ่มสั่นเบา ๆ ไหล่กระเพื่อมหนึ่งครั้ง สองครั้ง Tokuji ไม่ส่งเสียงออกมา Shuji ไม่พูดอะไร หันหน้าไปทางหน้าต่าง
Yukie ถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างแผ่วเบา พิงหลังกับผนังทางเดินที่เย็นเฉียบ เอามือข้างหนึ่งปิดปากไว้ไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมา
〈จนกว่าจะถึงคืนดอกไม้ไฟ〉
ในมืออีกข้าง กระป๋องลูกอมมินต์สั่นกราว ๆ บนฝากระป๋อง น้ำตาหยดลงมาทีละหยด ทีละหยด กลายเป็นเม็ดกลม ๆ เล็ก ๆ
── จบบทที่ 4 ──
