บทที่ 3
จนถึงฤดูใบไม้ผลิ
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เย็นวันที่เก้าธันวาคม ลมที่พัดมาจากทะเลโทอุระเย็นเฉียบจนแก้มเจ็บ
ยูกิเอะนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง กลัดกิ๊บติดผมสีกระเปลือกเต่าใหม่ถึงสามรอบ ชุดเดรสสีม่วงอ่อนสำหรับออกงานเพิ่งหยิบออกมาจากก้นตู้ มีกลิ่นการบูรจางๆ ติดอยู่ วันนี้ครบสิบปีเต็มพอดีนับตั้งแต่เธอแต่งเข้ามาในบ้านนี้
“ยูกิ ยังไม่เสร็จอีกหรือ ร้านจะปิดเอานะโว้ย”
เสียงดังๆ ของชูจิดังมาจากอีกฟากของประตูบานเลื่อน
“ค่ะๆ เดี๋ยวไปค่ะ”
พอเปิดประตูบานเลื่อนออก ชูจิก็ยืนอยู่ตรงนั้น สวมสูทสีกรมท่ากับเนกไทสีแดงเลือดหมู ชายตัวโตผิวไหม้แดดผมตัดสั้นเกรียน สูทเข้ากับเขาไม่ได้เอาเสียเลย ยูกิเอะอดไม่ได้ ต้องยกมือปิดปาก
“ฮึๆ ชูจิซัง เหมือนหมียืมสูทเขามาใส่เลยค่ะ”
“หนวกหู คอมันรัดจนหายใจไม่ออกแล้วโว้ย”
ชูจิกระชากเนกไทไปมาอย่างแรง ตรงหัวไหล่ ผ้าสูทดูเหลือหลวมอยู่นิดหน่อย
“เอ๊ะ สูทตัวนี้เคยใหญ่ขนาดนี้เหรอคะ”
“โธ่ ผ่านไปสิบปีเสื้อผ้าก็ยืดสิวะ”
“เสื้อผ้าไม่ยืดหรอกค่ะ”
เธอหัวเราะพลางเดินออกไปที่ประตูหน้าบ้าน อากิโอะยืนรออยู่ข้างๆ สุสุมุ
“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ เชิญไปให้สบายเลยครับ เฝ้าร้านที่โรงงานก็ดี เลี้ยงสุสุมุก็ดี ผมจัดการให้เรียบร้อยเอง”
อากิโอะดันแว่นกรอบทองที่เลื่อนลงมาขึ้นไปบนจมูก แล้วตบอกดังตุบ
“ขอโทษนะคะ อากิโอะซัง ทั้งที่เป็นวันหยุดแท้ๆ”
“ไม่เป็นไรครับ ถ้าพลาดตอนพี่ใหญ่ใส่สูท ผมเสียดายไปทั้งชาติเลย”
“ฮึๆ นั่นก็จริงนะคะ”
“พ่อแปลกจัง! แม่สวยกว่าตั้งเยอะ!”
สุสุมุเป่าลมออกมาเสียงฟู่ผ่านช่องฟันที่หลุดไป
“โอ๊ย ขอบใจจ้ะ สุสุมุ”
“เฮ้ย สุสุมุ พ่อก็หล่อนะโว้ย”
ทุกคนหัวเราะ ที่ลึกเข้าไปตรงระเบียงไม้ โทคุจิคาบกล้องยาเส้นอยู่ แล้วแค่นเสียงฮึดฮัดในจมูก
*
ร้านอาหารฝรั่ง “คาโมเมะเต” ตั้งอยู่ตรงปลายถนนริมท่าเรือ ผ้าปูโต๊ะลายตารางแดงขาว เตาน้ำมันก๊าด พอเปิดประตูเข้าไป กลิ่นซอสหวานๆ ก็ลอยมาแตะจมูกเบาๆ
ทั้งสองสั่งแฮมเบิร์กเหมือนกัน ข้างกระทะเหล็กร้อนที่ยกมาเสิร์ฟ มีมีดกับส้อมสีเงินวางเรียงอยู่ ชูจิใช้มือใหญ่ๆ กำมีดไว้ข้างซ้าย ส้อมข้างขวา
“ชูจิซัง จับสลับข้างกันนะคะ”
“เหรอ ข้างไหนก็ตัดได้เหมือนกันแหละโว้ย”
ทันทีที่ชูจิขยับมืออย่างงุ่มง่าม แฮมเบิร์กก็ลื่นหลุดออกจากกระทะ กระเด็นไปตกบนผ้าปูโต๊ะ ดังฉ่าเบาๆ
“อุ๊ยตายแล้ว”
“หนีไปได้ ไอ้นี่มันยังมีชีวิตอยู่แน่ๆ”
ยูกิเอะกลั้นหัวเราะไม่ไหว ต่อให้เอาผ้าเช็ดปากปิดปากไว้ ไหล่ก็ยังสั่นไม่หยุด ส้อมของตัวเองที่พยายามจับใหม่ก็หลุดตกลงบนจานดังกริ๊ง
“ยูกิเองก็ไม่เห็นเก่งเลยนี่”
“ก็ปกติใช้ตะเกียบนี่คะ”
ทั้งคู่มองหน้ากันแล้วหัวเราะอีกครั้ง คู่สามีภรรยาสูงอายุโต๊ะข้างๆ หันมามองด้วยรอยยิ้ม
แต่พอชูจิกินแฮมเบิร์กไปได้ราวครึ่งหนึ่ง ก็วางส้อมลง
“ไม่ถูกปากหรือคะ”
“เปล่า อร่อยดี อร่อยแต่อกมันตื้นตันจนกินไม่ลงน่ะ”
ชูจิดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง มองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นท่าเรือมืดๆ แล้วเกาหัวเกรียนๆ ของตัวเองแกรกๆ
“เอ่อ ยูกิ”
“คะ”
“ที่ยูกิแต่งเข้ามา ดีแล้วนะ”
พูดเท่านั้น ชูจิก็หน้าแดงไปถึงใบหู แล้วเบือนหน้าหนี
ภายในดวงตาของยูกิเอะร้อนวาบขึ้นมาทันที เธอเอามือวางทับบนมือใหญ่ของชูจิบนโต๊ะ รอยแผลไฟไหม้สีขาวบนหลังมือสัมผัสปลายนิ้วเธอสากๆ
“ฉันเองก็ดีใจที่ได้มาอยู่กับชูจิซังค่ะ”
“…อือ”
ชูจิพลิกมือขึ้นมากุมมือยูกิเอะแน่น
ทางกลับผ่านป่าสน ดวงดาวส่องแสงเย็นเยียบ ชูจิกุมมือยูกิเอะไว้อย่างนั้น แล้วสอดลงไปในกระเป๋าสูท ข้างในมีเสียงกระดาษห่อลูกอมมิ้นต์ดังกรอบแกรบ
*
ห้าวันต่อมา เป็นเช้าวันหนึ่ง
ขณะที่ยูกิเอะกำลังกางชุดพละของสุสุมุตากอยู่ที่ราวตากผ้า ก็ได้ยินเสียงอากิโอะตะโกนมาจากทางโรงงาน
“พี่สะใภ้! พี่ใหญ่ พี่ใหญ่เขา…!”
ไม้หนีบผ้าหล่นลงที่เท้า
ประตูโรงงานเปิดค้างอยู่ ตรงพื้นดินข้างโต๊ะทำงาน ชูจิล้มหงายนอนอยู่ โทคุจิวางศีรษะเขาไว้บนตัก ใบหน้าสีทองแดงของชูจิซีดจนเหมือนถูกขี้เถ้าคลุม
“ชูจิซัง!”
“…ไม่เป็นไรหรอกน่า”
ริมฝีปากสีม่วงขยับได้เพียงเท่านั้น
“ไม่เป็นไรที่ไหนกันคะ!”
ยูกิเอะคุกเข่าลงบนพื้นดิน กุมมือสามี มือเย็นเฉียบ เธอไม่เคยรู้จักมือที่เย็นเช่นนี้ของชูจิมาก่อน
“อากิโอะ วิ่งไปที่สหกรณ์ประมง ไปโทรศัพท์ เรียกรถพยาบาล”
เสียงสั้นๆ ของโทคุจิทำให้อากิโอะวิ่งตัวปลิวออกไปแทบล้มลุกคลุกคลาน
*
กว่าจะถึงโรงพยาบาลประจำจังหวัด แม้นั่งรถพยาบาลก็ยังใช้เวลาเกือบชั่วโมง สุสุมุฝากไว้กับโทชิโกะ
ตอนเย็น ยูกิเอะกับโทคุจิถูกเรียกเข้าไปในห้องเล็กๆ ที่ปลายทางเดิน
คนที่รออยู่คือแพทย์อายุรกรรมชื่อทากาโมริ อัตสึโร่ อายุราวสี่สิบกลางๆ รูปร่างผอมสูง ผมแซมขาวแสกข้างเรียบร้อย ใบหน้าเรียวสวมแว่นกรอบเงิน ดวงตาสีดำหลังแว่นสงบนิ่ง กะพริบน้อย ยูกิเอะนึกขึ้นมาอย่างไม่รู้ที่มาว่า คนคนนี้ไม่พูดโกหก และนั่นเองที่ทำให้เธอกลัว
“คุณภรรยากับคุณพ่อของคุณชูจิ มิยาอุจิ ใช่ไหมครับ”
“ค่ะ”
“ในกระเพาะอาหารมีเนื้อร้ายครับ แพร่กระจายไปหลายที่แล้ว เกินกว่าที่จะผ่าตัดเอาออกได้แล้ว”
ห้องเงียบสนิท ได้ยินเพียงเสียงนาฬิกาบนผนังดังกุกๆ
ยูกิเอะกำชายผ้ากันเปื้อนแน่นบนตัก
“คุณหมอคะ…ขอร้องอย่างหนึ่ง อย่าบอกเจ้าตัวเลยนะคะ เขาน่ะดูภายนอกอย่างนั้นแต่ใจเสาะ ถ้ารู้เข้า ต้อง…”
“คุณภรรยาครับ”
ทากาโมริดันแว่นด้วยนิ้ว
“ตัวคุณชูจิรู้มาตั้งแต่เดือนกรกฎาคมแล้วครับ เขาซักถามจนได้ความจริงด้วยตัวเอง”
“เอ๊ะ…”
“ตอนมาครั้งแรกในเดือนกรกฎาคม เขาก้มหัวขอร้องหลายครั้งว่าขอให้บอกความจริง และบอกว่าเรื่องนี้จะเล่าให้ครอบครัวฟังเอง ขออย่าเพิ่งบอกใคร วันที่ยี่สิบเอ็ดสิงหาคมที่เขามาอีกครั้ง ผมแนะนำให้นอนโรงพยาบาล แต่เขาปฏิเสธ บอกว่าขอให้ได้ทำงานที่บ้านตลอดฤดูใบไม้ร่วงเถอะ”
ยูกิเอะพูดอะไรไม่ออก
เดือนกรกฎาคม คืนดอกไม้ไฟคือวันที่ห้าสิงหาคม
ตอนที่เกี่ยวก้อยกัน ตอนที่เล่าเรื่องดอกเบญจมาศขาว ตอนที่เขาบอกว่าปีหน้าจะดีกว่านี้อีก
〈คืนนั้น ชูจิซังรู้อยู่แล้ว〉
ข้างตัวมีเสียงดังแกร๊กเบาๆ กล้องยาเส้นของโทคุจิหล่นลงบนพื้น มือซ้ายที่นิ้วก้อยสั้นสั่นอยู่บนตัก
“คุณพ่อคะ…”
“ฮึ…ไอ้ชูมัน…”
โทคุจิหุบปากสนิทเพียงเท่านั้น แล้วจ้องกล้องยาเส้นบนพื้นด้วยตาซ้ายที่ไม่ขุ่นมัว
*
ห้องผู้ป่วยเป็นห้องสองเตียง เตียงข้างๆ ว่างอยู่ นอกหน้าต่างมืดแล้ว หยดน้ำเกลือหยดลงมาทีละหยด ทีละหยด
ชูจิลืมตาอยู่ พอเห็นหน้ายูกิเอะ ก็หย่อนคิ้วหนาลงแล้วยิ้มน้อยๆ
“ความแตกแล้วสินะ”
ยูกิเอะนั่งลงบนเก้าอี้กลมข้างเตียง มีเรื่องอยากพูดมากเกินไป จนเสียงออกมาไม่ได้อยู่นาน
“คืนดอกไม้ไฟ คุณก็รู้อยู่แล้วใช่ไหมคะ”
“…อือ”
“ตอนที่เป็นซองจดหมายโรงพยาบาลก็ด้วย คุณบอกว่าตรวจกระเพาะ บอกว่าดื่มเหล้าเยอะเกินไป แล้วก็หัวเราะ…”
“อือ”
“ทำไม…ทำไมไม่บอกฉันคะ”
ชูจิมองเพดาน ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงครั้งใหญ่ครั้งหนึ่ง
“ถ้าบอกไป ยูกิก็ต้องร้องไห้ทุกวัน สุสุมุก็ดี พ่อก็ดี ทุกคนก็ต้องก้มหน้า แล้วงานกีฬาสี ชื่อสีต่างๆ ร้านอาหารฝรั่ง ก็จะกลายเป็นหน้าร้องไห้ไปหมด”
ชูจิค่อยๆ หันมาทางยูกิเอะ
“ฉันอยากมีฤดูใบไม้ร่วงธรรมดาๆ สักครั้งเท่านั้นเอง”
น้ำตาของยูกิเอะทะลักออกมา
“บ้า…ชูจิซังบ้า…”
ทั้งที่ว่าเขาอยู่ แต่มือก็กุมมือชูจิไว้ มือใหญ่ของชูจิกุมมือยูกิเอะตอบเบาๆ น้ำตาของยูกิเอะหยดติ๋งๆ ลงบนรอยแผลไฟไหม้ที่หลังมือ
“ขอโทษนะ ยูกิ”
เสียงชูจิสั่น น้ำตาสายหนึ่งไหลออกจากดวงตาสีน้ำตาลกลมโตนั้น ซึมลงบนหมอน
แล้วทั้งสองคนก็ร้องไห้ออกมาเสียงดัง
เป็นครั้งแรกในรอบสิบปีที่อยู่ด้วยกันมา ยูกิเอะซบหน้ากับอกสามี ชูจิใช้แขนใหญ่โอบหลังยูกิเอะไว้ ท่ามกลางกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ มีกลิ่นลูกอมมิ้นต์ปนอยู่จางๆ
*
เลยเก้าโมงคืนไปแล้ว ยูกิเอะออกมาที่ทางเดิน
ทางเดินที่ปิดไฟเย็นเยียบเงียบสงัด นอกกระจกหน้าต่าง ลมหนาวส่งเสียงหวีดหวิว หน้าห้องพยาบาล ทากาโมริกำลังเขียนอะไรลงในเวชระเบียน
ยูกิเอะไปยืนอยู่ตรงหน้าเขา
“คุณหมอคะ ขอถามเพียงข้อเดียว”
“ครับ”
“ถึงงานดอกไม้ไฟเดือนสิงหาคมปีหน้า…เขาจะอยู่ถึงไหมคะ”
ทากาโมริวางปากกา ดวงตาสีดำหลังแว่นมองตรงมาที่ยูกิเอะ แล้วค่อยๆ ส่ายหน้า
“ว่าจะอยู่ถึงฤดูใบไม้ผลิหรือเปล่าด้วยซ้ำครับ”
── จบบทที่ 3 ──
