บทที่ 2
ชื่อของสี
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
จนถึงเย็นวันนั้น Yukie ก็ยังไม่กล้าเอ่ยเรื่องซองจดหมายออกมา
ซองที่ตากแห้งแล้วถูกใส่ไว้ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อน เคียงข้างสมุดเล่มเล็กจดบัญชีครัวเรือนกับดินสอแดงที่กุดสั้น ขณะย่างปลาซาร์ดีนอยู่ในครัว เธอก็เอามือแตะลงไปบนกระเป๋าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หลังมื้อเย็น Susumu นอนเหยียดยาวอยู่ในห้องนั่งเล่น หันหน้าเข้าหาพัดลมแล้วส่งเสียง “อ๊าาา” ใส่ลมเล่น ส่วน Shuji นั่งตัดเล็บเท้าอยู่ที่ระเบียง เสียงกริ๊บ กริ๊บ ปนกับเสียงแมลงร้อง
Yukie นั่งลงข้างๆ Shuji แล้วยื่นซองให้
“คุณ Shuji คะ นี่ค่ะ อยู่ในกระเป๋าเสื้อฮัปปิของคุณ”
มือของ Shuji ชะงักไป ดวงตาโปนๆ มองสลับไปมาระหว่างซองกับหน้าของ Yukie
“อ๊ะ อ๋อ ไอ้นั่นน่ะเหรอ”
“เขียนว่าโรงพยาบาลประจำจังหวัดนะคะ นัดครั้งหน้า”
“โธ่ ก็แค่ตรวจกระเพาะเอง หมอว่าเพราะกินเหล้าเยอะไป”
Shuji หัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะแบบเดิมที่เห็นฟันขาวครบทุกซี่
“เดือนกรกฎาคมน่ะ ท้องมันปวดตื้อๆ ฉันเลยไปให้หมอดูคนเดียว แล้วหมอก็บอกให้ลดเหล้า แล้วมาใหม่อีกที แค่นั้นแหละ”
“ถ้าแค่นั้น ทำไมถึงไม่บอกกันล่ะคะ”
“บอกเธอไป เธอก็เป็นห่วงน่ะสิ ทำหน้าหางคิ้วตกง่ายจะตาย นี่ไง ตอนนี้ก็ตกอยู่”
Shuji เอานิ้วอ้วนๆ ดันปลายคิ้วของ Yukie ขึ้นเบาๆ Yukie อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะ
“ไม่เอาน่า อย่าล้อเล่นสิคะ วันที่ยี่สิบเอ็ด ฉันจะไปด้วยนะคะ”
“ไม่ต้องหรอก ไม่ใช่เด็กๆ สักหน่อย ไปคนเดียวได้ เธออยู่ช่วยดูการบ้านของ Susumu เถอะ ไอ้เจ้านั่นวาดสมุดภาพประจำวันไปแค่สามวันเอง”
ในห้องนั่งเล่น เสียงที่ส่งเข้าหาพัดลมเงียบกริบลงทันที Yukie กับ Shuji มองหน้ากัน แล้วกลั้นเสียงหัวเราะไว้
Shuji เก็บซองไว้ในลิ้นชักตู้ชา คืนนั้น Shuji ไม่ได้หยิบแก้วสำหรับดื่มยามเย็นออกมา
〈เขาเชื่อฟังคำหมอจริงๆ แฮะ〉
Yukie มองแก้วที่ยังเก็บค้างอยู่บนชั้น แล้วรู้สึกโล่งใจขึ้นนิดหนึ่ง
*
วันที่ยี่สิบเอ็ดสิงหาคม วันจันทร์ ฟ้าแจ่มใสตั้งแต่เช้า
Shuji สวมเสื้อเชิ้ตคอเปิดสีขาวที่ปกติไม่ค่อยใส่ กับกางเกงที่รีดเป็นสัน จากเมืองที่มีโรงพยาบาลประจำจังหวัด นั่งรถประจำทางจากป้ายในเมืองไปราวชั่วโมงครึ่ง Yukie พา Susumu ออกไปส่งที่ป้ายรถ
“ผ้าเช็ดหน้าเอาไปแล้วใช่ไหมคะ กระเป๋าสตางค์ล่ะ”
“เอาแล้วๆ เธอนี่เหมือนแม่เลยนะ”
“ก็เป็นแม่นี่คะ แม่ของ Susumu น่ะ”
“ปากจัดกว่าแม่ฉันอีก”
“โธ่ ใจร้ายจัง”
รถประจำทางวิ่งมาพร้อมกับฝุ่นดินฟุ้ง Shuji ยัดร่างใหญ่เข้าไปในที่นั่งตัวเล็ก แล้วโบกมือผ่านหน้าต่าง Susumu เป่านกหวีดปี๊ดๆ แล้ววิ่งตามรถไปจนมองไม่เห็น
Shuji กลับมาตอนหกโมงเย็นกว่าๆ มือหิ้วห่อกระดาษของร้านขนมญี่ปุ่นหน้าสถานี
“Susumu ของฝากนะ มิซุโยกัง”
“โอ๊ะ ร้านหน้าสถานีที่แพงๆ นั่นไม่ใช่เหรอคะ”
“ว้าว! ของลื่นๆ นั่นเอง!”
Susumu กอดห่อวิ่งเข้าไปในครัว
“หมอว่ายังไงบ้างคะ”
“ได้ยามาแล้ว เหล้าห้ามไปอีกพักใหญ่ แย่เลยเรา”
Shuji พูดแล้วเกาหัวแกรกๆ
คืนนั้น Yukie ตื่นขึ้นมากลางดึกโดยไม่รู้ตัว ที่นอนข้างๆ ว่างเปล่า เธอลุกขึ้นเบาๆ ก็เห็น Shuji นั่งอยู่คนเดียวที่ระเบียง หันหน้าไปทางทะเลที่มืดมิด มีกลิ่นลูกอมสะระแหน่ลอยมา
Yukie นั่งลงข้างๆ โดยไม่พูดอะไร
“นอนไม่หลับเหรอคะ”
“ไม่มีอะไรหรอก แค่ร้อนน่ะ”
Shuji มองทะเลต่อไป พลางเอามือใหญ่ห่อมือของ Yukie ไว้ รอยแผลไฟไหม้ที่หลังมือสากๆ สัมผัสปลายนิ้วของเธอ มีเพียงเสียงคลื่นที่ซัดเข้ามาแล้วถอยออกไปอย่างเชื่องช้า
*
วันอาทิตย์ในเดือนตุลาคม ลมที่พัดข้ามป่าสนแห้งและเบาสบายขึ้น
ธงนานาชาติปลิวไสวอยู่ในสนามโรงเรียนประถมโทอุระ Susumu คาดผ้าพันศีรษะสีแดง หันกลับมามองทางนี้ซ้ำๆ จากที่นั่งของทีมแดง
รายการแรกของช่วงบ่ายคือวิ่งผลัดของพ่อๆ
“Yuki ดูไว้นะ จะให้ดูขาของตระกูล Miyauchi”
Shuji ผูกตะขอรองเท้าจิกะทาบิให้แน่นหนา แล้วแกว่งแขนวนไปมา
“ฟุฟุ ขอแค่อย่าเจ็บตัวก็พอนะคะ”
ปัง! เสียงปืนสตาร์ทดังขึ้น Shuji เป็นนักวิ่งคนที่สาม พอรับไม้ผลัดมา ร่างใหญ่ก็พุ่งออกจากพื้นดิน แซงคนหนึ่ง แซงอีกคนหนึ่ง พอวิ่งไปครึ่งรอบสนาม ราวร้อยเมตร ก็ไล่ทันแผ่นหลังของพ่อที่นำอยู่ ที่นั่งของทีมแดงโห่ร้องกึกก้อง
แล้วตรงโค้งสุดท้าย Shuji ก็ล้มอย่างโครมใหญ่
ล้มกางแขนกางขาเป็นรูปตัวใหญ่ ฝุ่นดินฟุ้งขึ้นมาคลุ้งไปหมด
ชั่วขณะหนึ่งสนามโรงเรียนเงียบกริบ แล้วก็ถูกห่อหุ้มด้วยเสียงหัวเราะดังลั่น Shuji ลุกขึ้นมาด้วยใบหน้าเปื้อนทรายไปหมด เกาหัวแกรกๆ แต่ก็ยังวิ่งต่อไปส่งไม้ผลัดจนได้ Yukie หัวเราะจนน้ำตาไหล เอาผ้ากันเปื้อนซับน้ำตา
เข่าของ Shuji ที่กลับมาถลอกแดงไปหมด
“โธ่เอ๊ย ว่าแล้วเชียว บอกแล้วไม่ใช่เหรอคะ”
“ไม่เป็นไรหรอก พื้นมันขรุขระเอง”
“ฟุฟุ โทษพื้นเหรอคะ”
Susumu ที่หลุดออกมาจากที่นั่งของทีมแดง ชี้ไปที่ยาแดงบนเข่าตัวเอง
“พ่อ น่าอายจัง! แต่วิ่งเร็วสุดๆ เลย! ดูสิ ของผมก็เหมือนกันเด๊ะ!”
พอ Yukie เอาผ้าเช็ดหน้าปัดทรายที่เข่าให้ Shuji ก็เมินหน้าไปอีกทางอย่างเขินๆ
“สองพ่อลูกนี่ช่างเหมือนกันจริงๆ นะคะ”
Shuji ไอสำลักเล็กน้อย แล้วหยิบลูกอมสะระแหน่ออกมาจากกล่องเครื่องใช้จุกจิก
“วิ่งแล้วคอแห้งน่ะ”
กลิ่นเย็นซ่าล่องไปกับลมฤดูใบไม้ร่วง
*
คืนนั้น Yukie ไปช่วยแปะกระดาษที่โรงงาน
ในโรงงาน Miyauchi Enka ห้ามใช้ไฟ ไม่มีไม้ขีดและไม่มีบุหรี่ติดเข้าไป แสงสว่างมีเพียงหลอดไฟเปลือยดวงเดียวที่เพดาน คนที่ชั่งและบรรจุดินปืนได้มีเพียง Tokuji กับ Shuji สองคนที่ถือใบอนุญาตจากรัฐ งานของ Yukie คือเอากาวแปะกระดาษทีละแผ่นลงบนเปลือกลูกพลุที่ยังไม่มีดินปืนอยู่ข้างใน กลิ่นกาวกับกระดาษเก่าอบอวลเต็มโรงงาน
Shuji วางกระดาษแข็งสี่เหลี่ยมเรียงบนโต๊ะทำงานหลายแผ่น เป็นตัวอย่างที่ระบายด้วยสีน้ำตามสีที่เห็นตอนทดลองยิง
“Yuki สีนี้ เธอจะเรียกว่าอะไร”
สิ่งที่ Shuji ชี้คือสีเขียวอมฟ้าจางๆ
“นั่นสิคะ… สีขวดลาเมเนะ มั้งคะ”
“สีลาเมเนะเหรอ ดีเลย”
Shuji หยิบสมุดสูตรผสมปกผ้าสีน้ำตาลออกมาจากกล่องจุกจิกที่เอว แล้วเขียนลงไปด้วยดินสอกุดๆ
“แล้วอันนี้ล่ะ”
เป็นสีส้มที่แดงจัด Yukie เอียงคอ
“ตรงท้องของปลาทอง”
“ท้องปลาทอง ฮ่าๆ พูดเก่งนี่”
ต่อมาเป็นสีชมพูอ่อนนุ่ม
“อันนี้ฉันจะตั้งเอง แก้มของ Susumu”
“ฟุฟุ สีแก้มของเจ้าหนูนั่นจริงๆ ด้วยค่ะ”
สีสุดท้ายที่ Shuji หยิบออกมาคือสีทองแวววาว Yukie คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลดเสียงลง
“ฟันปลอมของคุณ Toshiko ที่ร้านตระกูล Nagai”
Shuji หัวเราะพรวด เท้าศอกลงบนโต๊ะทำงานแล้วหัวเราะไม่หยุด Yukie ก็พลอยหัวเราะตาม ไหล่สั่น ทั้งที่นิ้วยังเปื้อนกาว
“เขียนชื่อแบบนั้นลงสมุดสูตร เดี๋ยวคุณพ่อก็ดุเอาหรอกนะคะ”
“ไม่เป็นไร ขอแค่ฉันกับ Yuki เข้าใจก็พอ”
Shuji พูดแล้วก็เขียนคำว่า “ฟันปลอม” ลงไปจริงๆ
“โธ่… ฉันไม่รู้เรื่องด้วยนะคะ”
ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงดังลั่นมาจากหน้าประตู
“สวัสดีจ้า! คุณ Miyauchi เอาปลาซัมมะมาให้จ้ะ!”
คือเมียเจ้าของร้านปลา Toshiko Nagai ร่างท้วม แขนใหญ่ เอวหนา ผมดัดสั้นหยิกย้อมสีน้ำตาล สวมตาข่ายคลุมผมสีแดง ใบหน้ากลมผิวคล้ำ คิ้วเขียนหนา ปากกว้าง ผ้ากันเปื้อนยางสีดำ รองเท้าบู๊ตสีขาว ที่คอมีสร้อยทองเส้นเล็กส่องประกาย Yukie ได้ยินเสียงผู้หญิงคนนี้ทีไรก็รู้สึกมีแรงขึ้นนิดหนึ่งเสมอ ไม่ว่าจะเป็นวันแบบไหน
Toshiko รู้กฎของโรงงานดี จึงไม่ก้าวเข้ามาข้างในแม้แต่ก้าวเดียวจากหน้าประตู แต่ก็ยื่นหัวเข้ามาอย่างเต็มที่ แล้วจ้องมองสองคนที่นั่งเบียดไหล่กันอยู่
“พวกเธอนี่เหมือนคู่แต่งงานใหม่เลยนะ!”
“ข-ขอโทษนะคะ คุณ Toshiko ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ”
“แหม! หน้าแดงไปหมดแล้ว Yuki จ๊ะ จริงๆ เลย”
พอ Toshiko อ้าปากกว้างหัวเราะ ฟันปลอมสีทองที่ฟันหน้าก็ส่องวับภายใต้หลอดไฟเปลือย Yukie กับ Shuji เหลือบมองตากันแวบหนึ่ง แล้วก็กลั้นไม่อยู่ หลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน Shuji ฟุบลงกับโต๊ะทำงาน หลังสั่นระริก
“อะไรกันสองคนนี่ หน้าฉันมีอะไรติดอยู่เหรอ”
“ม-ไม่มีค่ะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ขอโทษจริงๆ นะคะ”
“ดีนะ รักกันดี ฉันน่ะอ่อนไหวกับอะไรแบบนี้จริงๆ”
Toshiko ใช้ชายผ้ากันเปื้อนซับตาตัวเองด้วยเหตุผลที่ไม่รู้ จากนั้นก็หยิบปลาหมึกแห้งหนึ่งชิ้นจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อนโยนให้ Yukie
“นี่ให้ Susumu นะ ไปล่ะ ราตรีสวัสดิ์!”
“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ขอบคุณเสมอเลยนะคะ”
เสียงรองเท้าบู๊ตค่อยๆ ไกลออกไปในความมืดของป่าสน
“ตรงนั้นไม่ใช่ที่ที่ต้องร้องไห้เลยนะ”
“ฟุฟุ สมเป็นคุณ Toshiko จริงๆ ค่ะ”
Shuji หัวเราะพลางปิดสมุดสูตรลงเบาๆ Yukie ป้ายกาวลงบนกระดาษอีกแผ่นหนึ่ง
*
พอเข้าเดือนพฤศจิกายน ลมในป่าสนก็เย็นลงอย่างฉับพลัน
หลังกินข้าวเย็น Shuji ก็เริ่มไปโรงงานคนเดียว แถมไปทุกคืน ประตูโรงงานมีการลงกลอนจากด้านใน
คืนที่สี่ Yukie เอาชาคั่วใส่กระติกน้ำร้อน แล้วไปเคาะประตูโรงงาน
“คุณ Shuji คะ เอาชามาให้ค่ะ”
เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็มีเสียงดังมาจากอีกฟากของประตู
“Yuki เหรอ คืนนี้อย่าเข้ามาเลยนะ”
“อ้าว ถ้าแปะกระดาษ ฉันช่วยได้นะคะ”
“ไม่ต้องหรอก วางไว้หน้าประตูก็พอ ไม่เป็นไรหรอก ไม่มีอะไร”
แสงเล็กๆ จากหลอดไฟเปลือยลอดออกมาตามช่องประตู ถัดจากนั้นได้ยินเสียงไอเบาๆ สองครั้ง
Yukie วางกระติกน้ำร้อนไว้หน้าประตูแล้วยืนอยู่อย่างนั้นสักพัก จากนั้นก็เหยียบใบสนเดินกลับบ้าน
ที่ระเบียงเรือนหลัก Tokuji นั่งอยู่ ท่ามกลางอากาศยามค่ำที่เย็นเฉียบ เขาคาบกล้องยาสูบที่ไม่ได้จุดไฟไว้ที่มุมปากด้านซ้าย มองไปยังแสงไฟของโรงงานด้วยตาซ้ายที่ไม่ขุ่นขาว
“คุณพ่อคะ คุณ Shuji ช่วงนี้ไปโรงงานทุกคืนเลย…”
“หึ”
Tokuji คาบกล้องยาสูบใหม่
“ไอ้ชูมันกำลังทำอะไรอยู่”
── จบบทที่ 2 ──
