มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 1

ดอกเบญจมาศขาว

ผู้เขียนบทนี้: ゆうたろう

“ปีหน้าเรามาดูดอกไม้ไฟนี้ด้วยกันอีกนะ” นั่นคือคำสัญญาสุดท้ายที่เธอให้ไว้กับสามี

คืนวันเสาร์ที่ห้าสิงหาคม ปีโชวะที่ห้าสิบสาม งานดอกไม้ไฟกลางทะเลของเมืองโทอุระเหลือเวลาอีกไม่นานก็จะจบลง

Yukie Miyauchi ยืนแหงนมองท้องฟ้าอยู่บนเขื่อนกันคลื่น ผมดำยาวเลยไหล่ดัดลอนเป็นคลื่นหลวม ๆ รวบเป็นมวยเดียวที่ท้ายทอยแล้วหนีบไว้ด้วยกิ๊บสีกระดองเต่า ใบหน้าขาวเรียวยาวเล็กน้อย ดวงตาสีดำเปลือกตาสองชั้นแบบตื้น เธอสวมเสื้อแขนสั้นลายดอกไม้เล็ก ๆ กับกระโปรงบานสีกรมท่า และผ้ากันเปื้อนสีขาว สายลมยามค่ำลูบไล้ร่างอวบอิ่มของเธอ ปลายรองเท้าเกี๊ยะสายสีแดงของเธอมีทะเลยามค่ำคืนสีดำไหวระลอกอยู่เบื้องหน้า นอกท่าเรือมีเรือบรรทุกลอยอยู่สองลำ ในลำทางขวามี Shuji Miyauchi สามีของเธออยู่ นั่นคือที่ประจำปีนี้ของ “Miyauchi Enka” โรงทำดอกไม้ไฟเล็ก ๆ ที่ชานเมือง

‘แม่จ๋า ต่อไปล่ะ ต่อไปล่ะ’

Susumu Miyauchi ที่จูงมืออยู่กระโดดโลดเต้น เด็กชายวัยแปดขวบมีแขนขาเรียวเล็กที่ไหม้แดดจนดำปี๋ แก้มกลมป้อม ดวงตาสีดำกลมโต ผมทรงบ็อบตัดสั้นทรงรองทรง มีขวัญสองจุด ผมตรงนั้นจึงตั้งชี้ขึ้นมา นกหวีดสังกะสีสีเหลืองที่ห้อยคอกระทบกันกริ๊งกร๊างทุกครั้งที่เขากระโดด

“โอ๊ย ตายจริง กระโดดแบบนั้นเดี๋ยวก็ตกเขื่อนหรอกนะ”

‘ไม่ตกหรอก! ก็ต่อไปเป็นคิวของพ่อนี่นา!’

ลมหายใจรอดผ่านช่องว่างที่ฟันหน้าบนหลุดไปหนึ่งซี่ ฟิ้ว Yukie หัวเราะ แล้วกุมมือเล็ก ๆ ที่ชื้นเหงื่อนั้นให้แน่นขึ้นอีกครั้ง

ตอนนั้นเอง ลมก็เปลี่ยนทิศ

ลมทะเลที่อุ่นอ้าวกลับเย็นลงทันที กลิ่นเกลือปนกับกลิ่นฝนที่มีกลิ่นดินอบอวล ท้องฟ้านอกชายฝั่งสว่างวาบเป็นสีขาว ผ่านไปครู่หนึ่งก็มีเสียงครืน ๆ ต่ำ ๆ สะเทือนถึงท้อง

หยดน้ำหยดหนึ่งตกลงบนหน้าผาก ชั่วพริบตาต่อมา ฝนห่าใหญ่ยามเย็นก็เทลงมาดังซ่า

เสียงร้องตกใจดังขึ้นทั่วเขื่อน บางคนวิ่งเอาพัดกำบังหัว บางคนอุ้มเสื่อแล้วล้มคะมำ ลมแรงพัดฝนสาดเข้าที่ใบหน้าจากด้านข้าง Yukie ดึงตัว Susumu เข้ามาแล้วมองไปยังทะเล

ไฟบนเรือบรรทุกลำขวาดับพรึบลง

ลมหายใจของเธอสะดุดหยุด

“Susumu วิ่งนะ!”

‘จะไปไหนน่ะ!’

“ไปที่กระท่อมสหกรณ์ประมง คุณปู่อยู่ที่นั่นจ้ะ!”

เกี๊ยะลื่นไถลบนก้อนหินที่เปียก Yukie ใช้มือข้างหนึ่งหยิบชายกระโปรง อีกข้างจูงมือ Susumu วิ่งไปจนสุดเขื่อนราวห้าสิบเมตร

*

ใต้หลอดไฟเปลือย Tokuji Miyauchi เกาะติดอยู่กับเครื่องวิทยุสื่อสาร

เขาคือพ่อของ Shuji และเป็นหัวหน้าช่างของ Miyauchi Enka ตัวเตี้ยกว่า Yukie เล็กน้อย หลังค่อม ผมขาวตัดสั้น กลางศีรษะเริ่มบาง ใบหน้ายาวเรียวมีริ้วรอยลึก ตาขวาขุ่นขาวเพราะอุบัติเหตุเมื่อนานมาแล้ว ที่มุมปากซ้ายคาบกล้องยาเส้นที่ไม่ได้จุดไฟตามปกติ มือซ้ายที่จับวิทยุสื่อสารมีแต่นิ้วก้อยที่สั้นกว่าเพื่อน เหลือเพียงดวงตาซ้ายสีดำที่ส่องประกายคมราวใบมีด เวลาถูกดวงตาข้างนี้จ้อง Yukie ก็ยังรู้สึกว่าหลังตัวเองตั้งตรงขึ้นเล็กน้อย ทั้งที่แต่งเข้ามาจะครบสิบปีในฤดูหนาวนี้แล้ว

‘เรือบรรทุกของบ้านเรา ได้ยินไหม Akio ตอบมา’

วิทยุสื่อสารมีแต่เสียงซ่า ๆ ราวกับเสียงฝน Tokuji หมุนปุ่ม เสียงแตกดังแช๊ะ แล้วเสียงชายหนุ่มก็พุ่งเข้ามา

“…ทางนี้…เรือบรรทุก…พี่…พี่ครับ…”

เสียงขาดหายไปแค่นั้น เป็นเสียงของ Akio Higuchi ลูกมือฝึกงาน

‘Akio! Shu เป็นอะไร!’

ไม่มีคำตอบ มีเพียงเสียงฝนที่ตีหลังคากระท่อมดังเสียจนน่ารำคาญ

“คุณพ่อคะ คุณ Shuji เขา…”

‘หึ รอก่อน’

Tokuji พูดสั้น ๆ แล้วเอียงหูแนบวิทยุสื่อสารอีกครั้ง

Yukie แนบหน้าผากกับหน้าต่างมองไปยังทะเล มืดสนิท ไม่เห็นอะไรเลย มือของ Susumu ที่กำผ้ากันเปื้อนของเธออยู่นั้นสั่นเทา

“ไม่เป็นไรนะ Susumu พ่อน่ะรู้เรื่องบนทะเลทุกอย่างอยู่แล้ว”

เสียงของเธอเองก็สั่นเช่นกัน

‘…ครับ’

Susumu กำนกหวีดที่ห้อยคอไว้แน่นด้วยสองมือ

ผ่านไปนานเท่าไรก็ไม่รู้ จู่ ๆ เสียงฝนก็เบาลง เมฆแยกออก ความมืดนอกชายฝั่งจางลงเล็กน้อย

ตอนนั้นเอง จากนอกชายฝั่งก็มีเสียงตูม ดังลงไปถึงก้นท้อง

แสงสายหนึ่งพุ่งขึ้นตรง ๆ แล้วบานออกกว้างบนที่สูง เป็นดอกเบญจมาศสีขาวบริสุทธิ์ สายแสงเส้นเล็กนับร้อยนับพันเส้นค่อย ๆ ห้อยย้อยลงมาสะท้อนบนผิวทะเลสีดำ ไม่มีสีอื่นเลยแม้แต่สีเดียว มีเพียงสีขาวที่แผ่เต็มท้องฟ้าหลังฝนหยุด

เสียงโห่ร้องด้วยความยินดีดังขึ้นจากทั่วฝั่ง

“คุณพ่อคะ นั่นมัน…”

‘เบญจมาศขาว ถ้าวิทยุเสีย ให้ยิงสีขาวหนึ่งนัด ตกลงกับ Shu ไว้แล้ว เป็นสัญญาณว่าปลอดภัย’

Tokuji พูดแล้วคาบกล้องยาเส้นใหม่

ความแข็งแรงในหัวเข่าของ Yukie หายวับไป

“ดีจังเลย…”

‘สุดยอด! ดอกไม้ไฟของพ่อ สุดยอดเลย!’

Susumu กระโดดโลดเต้น ลมหายใจรอดออกมาเสียงฟิ้ว

*

ราวหนึ่งชั่วโมงต่อมา ฝนหยุดสนิท เรือลำเล็กกลับมาจากเรือบรรทุกแล้วเทียบข้างท่า

คนที่กระโดดลงมาก่อนคือ Shuji เขาเป็นชายร่างใหญ่สูงเกินร้อยแปดสิบเซนติเมตร ไหล่และอกหนา ผิวสีแดงทองแดงไหม้แดด ผมสกินเฮดสั้น ขากรรไกรเหลี่ยมเป็นสี่เหลี่ยม คิ้วหนาแทบจะติดกันทั้งสองข้าง ดวงตากลมโตถลน สีน้ำตาลเข้ม เสื้อฮัปปิสีกรมท่า ผ้าพันพุงสีขาว กางเกงนิกกะบอกกะสีเทา ไปจนถึงรองเท้าจิกะทาบิที่เท้า เปียกโชกไปหมดทุกชิ้น

พอเห็น Yukie เขาก็ยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวทุกซี่

‘โธ่ ไม่เป็นไรหรอกน่า’

“ไม่เป็นไรที่ไหนล่ะคะ!”

เสียงเธอดังเกินกว่าที่ตัวเองคาดไว้

“ไฟดับ วิทยุก็ขาด Akio ก็พูดได้แค่ว่าพี่ครับ แล้วก็เงียบไป… ฉัน ฉัน…”

พูดไปน้ำตาก็ไหลพรากลงมา เธอเองก็ไม่รู้ว่ากำลังดุหรือกำลังร้องไห้ Shuji ทำหน้าลำบากใจ เกาหัวสกินเฮดที่เปียกน้ำแกรก ๆ

‘ขอโทษนะ Yuki ฝนทำแบตเตอรี่ของเรือบรรทุกพัง วิทยุก็เปียกโชกเลย’

ด้านหลังมีอีกคนลงจากเรือตามมา คือ Akio Higuchi ตัวเตี้ย อ้วนกลมป้อม ผมหยิกที่ซับฝนฟูใหญ่กว่าปกติ หน้ากลมแก้มแดง คิ้วเรียวเล็กกับตาดำเล็ก ๆ แว่นตากรอบทองทรงสี่เหลี่ยมเลื่อนหลุดลงมาถึงปลายจมูก ที่คอมีวิทยุทรานซิสเตอร์เล็ก ๆ ห้อยด้วยเชือก พอ Yukie เห็นหนุ่มคนนี้ที่เป็นกันเอง ก็รู้สึกเหมือนมีน้องชายขึ้นมา

“แย่จริง ๆ เลยนะ พี่น่ะ วิ่งฝ่าฝนไปทางกระบอกแล้วดื้อจะตรวจดูทีละลูกว่าลูกที่เหลือเปียกหรือเปล่า ผมพูดได้แค่ว่าพี่ แล้ววิทยุก็ดับ แทบจะไม่รู้สึกว่ายังมีชีวิตอยู่เลยครับ”

‘Akio อย่าพูดเรื่องไม่จำเป็น’

พอ Shuji เหลือกตาจ้อง Akio ก็ดันแว่นขึ้นแล้วหดคอ

“โธ่ คุณ Shuji ก็จริง ๆ เลย”

ขณะที่ Yukie ใช้ผ้ากันเปื้อนซับตา Susumu ก็กระโจนเข้ากอดเอวพ่อ

‘พ่อ สุดยอด! ลูกสีขาวใหญ่ที่สุดเลย!’

Shuji หัวเราะ แล้วอุ้ม Susumu ขึ้นสูงทั้งที่ตัวเปียกโชก Susumu เป่านกหวีดอย่างดีใจ ปี๊ด เสียงแหลมสูงดังก้องท่าเรือหลังฝน

Tokuji ไม่พูดอะไร พา Akio กลับไปเก็บกวาด

*

ดึกแล้ว เรานั่งเรียงกันสามคนบนชายหาดที่ไม่มีใครเหลืออยู่

ทรายยังชื้นอยู่ เย็นเฉียบ เมฆลอยไปหมดแล้ว ดวงดาวโผล่ขึ้นมา กลิ่นดินปืนหลังการยิงลอยมาบาง ๆ กับลมทะเล Shuji ถอดฮัปปิบิดน้ำแล้วพาดบ่าไว้ Susumu หนุนหัวบนตักของ Yukie หลับไปครึ่งหนึ่ง

“เมื่อกี้ขอโทษนะคะ ที่ส่งเสียงดังขนาดนั้น”

‘ไม่หรอก ถูกดุก็สมควรแล้ว แต่ว่านะ Yuki’

Shuji พูดเสียงอู้อี้โดยยังมองไปยังทะเล

‘ลูกสีขาวนั่นน่ะ ทำให้ Yuki โดยเฉพาะ ยังทำไม่เสร็จหรอก ปีหน้าจะดีกว่านี้อีก’

“โอ๊ย ตายจริง ทำให้ฉันหรือคะ”

‘อือ สีขาวอย่างเดียวมันยังไม่พอ จริง ๆ ต้องมีสีอีก… อะไรกัน อย่าหัวเราะสิ’

“ฮึ ๆ ไม่ได้หัวเราะสักหน่อย”

ทั้งที่พูดอย่างนั้น ดวงตาของ Yukie ก็หยีเล็กเป็นเส้นไปแล้ว Shuji เกาหัวแกรก ๆ อีกครั้ง แล้วยื่นมือใหญ่ออกมา มีแต่นิ้วก้อยที่ชี้ตั้งขึ้น

‘ปีหน้าเรามาดูดอกไม้ไฟนี้ด้วยกันอีกนะ’

บนหลังมือยังมีรอยแผลไหม้สีขาวจากประกายไฟกระจายเป็นจุด ๆ Yukie เกี่ยวนิ้วก้อยของตนเข้ากับนิ้วก้อยนั้น ทั้งหนา ทั้งร้อน และมีกลิ่นดินปืนอยู่เล็กน้อย

“ค่ะ สัญญานะคะ”

บนตัก Susumu ขยับตัวดุกดิก

‘ขี้โกง… ผมก็จะทำ…’

“ฮึ ๆ งั้น Susumu ด้วยนะจ๊ะ”

‘เอาล่ะ ครบสามคน’

นิ้วก้อยสามนิ้วเกี่ยวพันกันเป็นหนึ่งเดียวใต้แสงดาว

*

ทางกลับบ้านต้องผ่านป่าสนที่ชานเมือง Shuji แบก Susumu ที่หลับแล้วไว้บนหลัง กิ่งสนพลิ้วไหวตามลมกลางคืน ใบสนนุ่มยุบลงใต้เท้า

จู่ ๆ Shuji ก็ไอเบา ๆ ใช้มือข้างเดียวพยุง Susumu ไว้ แล้วใช้ผ้าขนหนูที่คล้องคอปิดปาก สองครั้ง สามครั้ง

“อ้าว เป็นหวัดหรือคะ”

‘ไม่หรอก แค่ตากฝนมาเท่านั้นแหละ’

Shuji เอาผ้าขนหนูกลับไปคล้องคอ แล้วหยิบลูกอมเปปเปอร์มินต์เม็ดหนึ่งจากกระเป๋าหนังเล็ก ๆ ที่เอว โยนเข้าปาก กลิ่นเย็นสดชื่นแผ่ไปในป่าสนยามค่ำคืน เป็นกลิ่นที่คุ้นเคยเสมอมา Yukie ไม่ถามอะไรต่อ

*

เช้าวันรุ่งขึ้น วันอาทิตย์ที่หกสิงหาคม

Yukie เก็บล้างหลังมื้อเช้าเสร็จก็ไปเก็บฮัปปิของ Shuji ที่ตากไว้บนระเบียง ผ่านไปทั้งคืนแล้วก็ยังชื้นและหนักอยู่ ตัวอักษร “宮” ในวงกลมบนหลังมีคราบเกลือขึ้นเป็นผงขาว เธอนั่งยอง ๆ ลงหน้าอ่างเพื่อจะซักใหม่

ในกระเป๋าด้านในมีของแข็งบางอย่างอยู่

“โอ๊ย ตายจริง ใส่อะไรทิ้งไว้อีกแล้ว…”

สิ่งที่ออกมาคือซองจดหมายสีขาวที่ซับน้ำฝนจนเป็นลูกคลื่น ด้านหน้าพิมพ์ด้วยตัวอักษรสีน้ำเงินว่า

โรงพยาบาลประจำจังหวัด

คิ้วเรียวเล็กของ Yukie ตกลงเป็นรูปเลขแปด ซองถูกตัดปากไว้แล้ว เธอค่อย ๆ ดึงกระดาษข้างในออกมา หมึกซึมเล็กน้อยแต่ยังอ่านออก

คุณ Shuji Miyauchi อายุรกรรม นัดครั้งถัดไป วันที่ 21 สิงหาคม (จันทร์) 10.00 น.

คำว่า “ครั้งถัดไป” สะดุดตาเธอ นั่นแปลว่าเขาเคยไปมาแล้วหนึ่งครั้ง

〈วันที่ 21 สิงหาคม…〉

จากทางสวนมีเสียงหัวเราะของ Susumu ลอยมา ดูเหมือน Shuji กำลังสาดน้ำใส่ Susumu อยู่ริมบ่อน้ำ

‘เฮ้ย อย่าหนีนะ! โธ่ หน้าร้อนนี่นา เดี๋ยวก็แห้งเอง!’

เป็นเสียงดังเหมือนทุกครั้ง

Shuji ไม่เคยพูดสักคำว่าเขาไปโรงพยาบาลประจำจังหวัด

Yukie กดซองจดหมายแนบอก ขยับตัวไม่ได้อยู่นาน ในน้ำของอ่าง ท้องฟ้ายามเช้าฤดูร้อนสะท้อนเป็นสีขาว

── จบบทที่ 1 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

Yukie Miyauchiช่างทำดอกไม้ไฟ ภรรยาShuji Miyauchiช่างดอกไม้ไฟมิยะอุจิSusumu MiyauchiลูกชายอายุแปดขวบTokuji Miyauchiพ่อของชูจิ ช่างใหญ่Akio Higuchiลูกมือที่มิยะอุจิสามีสัญญาดอกไม้ไฟปีหน้าลูกชายพ่อสามีเหมือนน้องชาย

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ゆうたろう ไปยังบทที่ 2

ชื่อของสีตอนที่คนนี้เขียน: 32 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 2) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ