บทที่ 2
สัญญาจนถึงเก้าโมง
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ตีสี่สิบนาที ร่มสีดำคันหนึ่งเคลื่อนเข้ามาใกล้ตามถนนหางฝนที่เปียกชุ่ม
ช้า ๆ ช้าจริง ๆ
“หัวหน้าครับ ทางนี้ค่ะ!”
เบอร์ตายืนอยู่หน้าโกดังแล้วโบกมือไปมาเต็มแรง จากใต้ร่ม คอที่เต็มไปด้วยรอยย่นยืดยาวออกมาช้า ๆ นั่นคือแฮร์มันน์ สโตนเชลล์ เต่าบกหัวหน้าแผนกสืบสวน บนกระดองใหญ่ที่หลังมีรอยแผลเก่าพาดเฉียงอยู่หนึ่งเส้น
เวลายืนอยู่ตรงหน้าหัวหน้า เบอร์ตาหลังตรงขึ้นมาเองทุกครั้ง เขาไม่ใช่คนน่ากลัวหรอก แต่เป็นคนที่โกหกหลอกลวงไม่ได้
『หัวหน้าใช้เวลาข้ามถนนสองนาทีสิบสี่วินาทีครับ』
สัญญาณหมายเลขเจ็ดพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ อยู่ข้างตัวเธอ
“ไม่ต้องนับก็ได้”
『ที่สี่แยก ผมเคยตั้งเวลาให้ยาวขึ้นสำหรับผู้ที่เดินช้า ถ้าเป็นหัวหน้า ผมจะเพิ่มให้อีกสี่สิบวินาทีครับ』
“…อย่าพูดแบบนี้ต่อหน้าท่านล่ะ ห้ามเด็ดขาดเลยนะ”
เมื่อมาถึงในที่สุด หัวหน้าก็พับร่มเก็บ แล้วใช้นิ้วค่อย ๆ ดันแว่นที่เปียกฝนขึ้น
『ฮอลโลเวย์ นักสืบ… รายงาน มาหน่อย』
“ค่ะ! สัญญาณเตือนภัยดังขึ้นตอนสามนาฬิกาห้าสิบแปดนาที น้ำผึ้งหายไปหมดเลยค่ะ ภาพจากกล้องในโกดังถูกทำขึ้นมาใหม่ แล้วในกล้องของร้านขนมปังฝั่งตรงข้าม…”
เบอร์ตาพูดมาถึงตรงนั้นก็ติดขัด
『สิ่งที่ปรากฏในภาพ คือรูปร่างของผมเองครับ』
สัญญาณหมายเลขเจ็ดพูดขึ้นเอง บนจอที่หน้าอกปรากฏภาพจากกล้องของร้านขนมปัง ท่ามกลางสายฝน เงาร่างสูงผอมอุ้มกล่องพะเนินเทินทึกเดินออกมา ศีรษะกลม มีแสงสามดวง
หัวหน้ายืดคอออกไปอีก จ้องภาพบนจออยู่นาน ไม่พูดอะไรเลย หยดน้ำฝนหยดติ๋ง ๆ จากชายเสื้อโค้ตตัวเก่า
“หัวหน้า…?”
『อืม… ภาพในโกดัง ถูกทำขึ้นมาใหม่ เธอว่าอย่างนั้นสินะ』
“ค่ะ เม็ดฝนบนหน้าต่างไม่ขยับสักเม็ดเลยค่ะ สัญญาณเป็นคนพบ”
『คนที่ทำภาพ ขึ้นมาใหม่ได้… ต้องรู้เรื่องเครื่องจักรดี แล้วสิ่งที่อยู่ในภาพ ตรงนี้ ก็คือเครื่องจักร』
หัวใจของเบอร์ตาเต้นตึก
“เดี๋ยวก่อนค่ะ สัญญาณไม่ทำอย่างนั้นแน่นอน!”
『ช่วงสามชั่วโมงนั้น หุ่นยนต์ตัวนี้ อยู่ที่ไหน เขาว่าอย่างไร』
“…สัญญาณ บอกได้ไหม”
『ไม่ทราบครับ บันทึกตั้งแต่ตีหนึ่งถึงตีสี่ไม่มีอยู่』
“…ก็อย่างที่เห็นค่ะ”
『อืม… เครื่องจักร ที่ไม่มีบันทึก สินะ』
หัวหน้าค่อย ๆ หดคอกลับเข้าไป แล้วก็ค่อย ๆ ยืดออกมาอีกครั้ง
『กฎก็คือกฎ เครื่องจักร ที่ถูกสงสัย… พอเก้าโมง ต้องปิดไฟ แล้วตรวจสอบ』
“ปิดไฟ…?”
『เก้าโมง เจ้าหน้าที่ตรวจเครื่องจักร ของสถานี จะมา จนถึงตอนนั้น ให้เก็บไว้ ในโกดังของสถานี… นั่นคือกฎ』
แสงของสัญญาณหมายเลขเจ็ดเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเหลือง สีของตอนที่กำลังลำบากใจ
เบอร์ตาก้าวออกไปข้างหน้าหัวหน้าหนึ่งก้าว เพิ่งสังเกตเดี๋ยวนี้เองว่ากระดุมเสื้อนอกติดเหลื่อมไปหนึ่งเม็ด แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาแก้
“หัวหน้าคะ ขอร้องล่ะค่ะ จนถึงเก้าโมง อย่าเพิ่งเอาสัญญาณเข้าโกดังเลย ให้หนูกับเขาสองคนสืบดูเถอะค่ะ!”
『เธอมาอยู่แผนกสืบสวน วันที่เท่าไรแล้ว』
“วันที่สิบสองค่ะ”
『แล้วกับหุ่นยนต์ตัวนี้ล่ะ』
“เอ่อ ตั้งแต่จับคู่กันมา ก็…”
『สิบเอ็ดวันกับยี่สิบชั่วโมงครับ ให้ชัดคือสิบเอ็ดวันยี่สิบชั่วโมงสิบเอ็ดนาที』
“…ขอบใจนะสัญญาณ แต่ตอนนี้ไม่ต้องก็ได้”
ในตอนนั้นเอง จากด้านในโกดังก็มีเสียงฝีเท้าตึง ตึง กุสตาฟวิ่งมาทางนี้ ปลายจมูกยังเปียกอยู่
『หุ่นยนต์ตัวนั้นเป็นคนร้ายใช่ไหม! หุ่นยนต์ตัวนั้นเอาน้ำผึ้งของข้าไปใช่ไหม!』
“คุณกุสตาฟ ใจเย็น ๆ ก่อนค่ะ”
『จะให้ใจเย็นได้ยังไง! ข้าฟังอยู่ข้างใน ในภาพมีมันอยู่ไม่ใช่รึ!』
อุ้งเท้าใหญ่ชี้ตรงมาที่สัญญาณหมายเลขเจ็ด สัญญาณหมายเลขเจ็ดไม่ขยับ แสงยังเป็นสีเหลือง
“ที่อยู่ในภาพคือรูปร่างของสัญญาณ แต่สัญญาณบอกว่าตัวเองไม่รู้เรื่องค่ะ”
『นั่นมันอาจจะโกหกก็ได้นี่หว่า!』
“ไม่โกหกค่ะ”
เบอร์ตาตกใจกับเสียงที่ดังของตัวเอง แต่หยุดไม่ได้
“สัญญาณไม่เคยพูดว่ามีสิ่งที่ไม่อยู่ในบันทึก ถ้าไม่รู้ก็บอกว่าไม่รู้ ตอนที่แก้ตัวเลขน้ำผึ้งเมื่อกี้ก็เหมือนกัน เขาพูดแค่สิ่งที่เขียนไว้ในสมุดเท่านั้นค่ะ”
『ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้นล่ะ』
“เพราะ…”
เบอร์ตาค้นหาคำพูด เหตุผล เหตุผลที่ดีพอ หาไม่เจอ เธออยู่ด้วยกันแค่สิบสองวัน ถึงอย่างนั้น ไม่รู้ทำไมเธอก็เชื่ออย่างนั้น
“…ไม่ทราบค่ะ แต่หนูเชื่ออย่างนั้น”
กุสตาฟสูดจมูกดังฟืด แสงสีเหลืองของสัญญาณหมายเลขเจ็ดดูเหมือนจะสว่างขึ้นอีกนิด
『อืม…』
หัวหน้าแหงนมองท้องฟ้าฝน แล้วหันมามองเบอร์ตา
“หัวหน้า…”
『เก้าโมง พอถึงเก้าโมง ก็ปิดไฟตามกฎ ไม่รอแม้แต่หนึ่งนาที… แต่จนถึงตอนนั้น นักสืบฮอลโลเวย์ เธออยู่ข้าง ๆ คอยเฝ้าไว้ การสืบสวนด้วย ก็เป็นงานของเธอ』
“ขอบพระคุณค่ะ!”
เบอร์ตาโค้งศีรษะลง โค้งต่ำเกินไปจนกระดุมที่ติดเหลื่อมมาอยู่ตรงหน้าพอดี
หัวหน้าตบหลังกว้างของกุสตาฟเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปในโกดังเพื่อฟังเรื่องราว ช้า ๆ ช้าจริง ๆ
*
ใต้ชายคาโกดัง เบอร์ตาถอนหายใจยาว สายฝนเคาะหลังคาเปาะแปะ
“เก้าโมงสินะ…”
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา นาฬิกาบอกตีสี่สามสิบสองนาที อีกไม่ถึงสี่ชั่วโมงครึ่งก็เก้าโมง และหลังจากนั้นตอนสิบโมง ก็เป็นงานแสดงของลู
〈ผมจะได้ขึ้นเป็นคนแรกเลยนะ〉
เสียงของลูดังก้องอยู่ในหูอีกครั้ง เบอร์ตากำโทรศัพท์แน่น
『นักสืบเบอร์ตา』
“อะไร”
『ถ้าไฟของผมถูกปิดตอนเก้าโมง งานของนักสืบเบอร์ตาก็จะจบลงตรงนั้น และจะไปถึงงานแสดงตอนสิบโมงได้อย่างแน่นอนครับ』
“…หา?”
『สัญญากับลูคือ “แน่นอน” ไม่มีคำว่า “อาจจะ” ติดอยู่ครับ』
“อย่าพูดอย่างนั้นสิ”
『เป็นข้อเท็จจริงครับ』
“ต่อให้เป็นข้อเท็จจริงก็ห้ามพูด!”
เบอร์ตาใช้กำปั้นเคาะแขนโลหะของสัญญาณหมายเลขเจ็ดเบา ๆ แข็งและเย็น มือเธอเจ็บนิดหน่อย
“ถ้าก่อนเก้าโมงพิสูจน์ได้ว่าไม่ใช่เธอ ไฟก็จะไม่ถูกปิด แล้วสิบโมงก็ไปหาลู ทำทั้งสองอย่างเลย เข้าใจไหม”
『ทั้งสองอย่าง… เข้าใจแล้วครับ ที่สี่แยกผมก็เคยปล่อยทั้งรถและคนเดินเท้าให้ผ่านไปทั้งสองฝ่ายเหมือนกัน』
“ใช่ ๆ แบบนั้นแหละ ถูกแล้ว”
เบอร์ตาหยิบไฟฉายเล็ก ๆ ออกจากกระเป๋าเสื้อนอก
“งั้นก่อนอื่น ฉันจะตรวจตัวเธอนะ อย่าขยับล่ะ”
『ผมไม่ขยับครับ ผมยืนอยู่ที่สี่แยกมาเก้าปีแล้ว』
“จะภูมิใจตรงนั้นเหรอ?”
เริ่มจากศีรษะ รอบแสงทั้งสามดวงไม่มีรอยแผล ต่อมาคือจอที่หน้าอก ไม่มีรอยร้าวเหมือนกัน จากนั้นไล่ลงตามแขนเรียวบางลงไปถึงมือ
ตอนที่แยกนิ้วโลหะออกทีละนิ้ว มือของเบอร์ตาก็หยุดชะงัก
“…เหนียวเหนอะหนะ”
มีบางอย่างติดค้างอยู่ตามซอกระหว่างนิ้ว พอส่องไฟก็เป็นประกายสีทอง เธอเอาจมูกเข้าไปใกล้ หวาน กลิ่นข้นหยดย้อยคล้ายกลิ่นดอกไม้ เหมือนกลิ่นประจำของถนนหางฝนที่เข้มข้นขึ้นหลายเท่า
“น้ำผึ้ง”
『ผมไม่มีบันทึกว่าเคยแตะต้องน้ำผึ้งครับ』
“แต่มันติดอยู่”
『ติดอยู่ครับ ทุกซอกนิ้วเลย』
คอของเบอร์ตาตีบแน่น ถึงอย่างนั้นเธอก็ย่อตัวลง
“สัญญาณ ยกเท้าข้างหนึ่งได้ไหม”
『ยกได้ครับ』
ใต้ฝ่าเท้าโลหะมีบางอย่างหยาบ ๆ ติดแน่นอยู่ เธอใช้นิ้วหยิบขึ้นมาส่องดูใต้แสงไฟ เป็นทรายละเอียด เปียกฝนจนออกสีคล้ำ พอเอาจมูกเข้าไปใกล้ ก็มีกลิ่นเค็ม ๆ เหมือนกลิ่นทะเล
“ทราย… แถมออกเค็ม ๆ”
『มีเศษเปลือกหอยปนอยู่ครับ รวมสามชิ้น ให้ชัดคือชิ้นใหญ่หนึ่ง ชิ้นเล็กสองครับ』
“ถนนหางฝนไม่มีทรายใช่ไหม”
『ไม่มีครับ ถนนสายนี้ปูด้วยหินครับ』
“ทรายที่มีเปลือกหอยปน แล้วก็เค็ม ๆ…”
เบอร์ตาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ในเมืองนี้ ที่ที่มีทรายแบบนั้น เธอนึกออกแค่แห่งเดียว
“ทรายจากท่าเรือ”
『ทรายจากท่าเรือครับ』
เสียงของทั้งสองซ้อนกัน
เบอร์ตาเงยหน้ามองสัญญาณหมายเลขเจ็ด นิ้วที่เปื้อนน้ำผึ้ง เท้าที่เปื้อนทรายจากท่าเรือ เงาร่างสูงผอมที่ปรากฏในกล้องของร้านขนมปัง
“สัญญาณ นี่มัน…”
สัญญาณหมายเลขเจ็ดเงียบไปพักหนึ่ง มีเพียงเสียงฝนที่ดังก้องอยู่บนถนนหางฝน แล้วเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ เหมือนเดิม
『ร่างกายของผม ดูเหมือนจะไปที่นั่นมาครับ โดยที่ผมไม่รู้ตัว』
แสงบนศีรษะเปลี่ยนจากสีเหลืองเป็นสีแดง และยังคงสั่นกะพริบอยู่อย่างนั้น
ในกระเป๋าของเบอร์ตา หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น นาฬิกาบอกตีสี่ห้าสิบนาที
อีกสี่ชั่วโมงสิบนาที ก่อนที่ไฟจะถูกปิดตอนเก้าโมง
อีกห้าชั่วโมงสิบนาที ก่อนถึงงานแสดงของลู
── จบบทที่ 2 ──
