มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 3

สองนาทีที่เหลื่อมกัน

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

ตีห้าครึ่ง ท้องฟ้าเหนือถนนหางเสือกลายเป็นสีเทาจาง

ฝนซาลงเหลือแค่ปรอยๆ หน้าต่างบานหนึ่งฝั่งตรงข้ามโกดังสว่างวาบขึ้น เป็นร้านขนมปัง

“เปิดแล้ว!”

เบอร์ตา ฮอลโลเวย์พุ่งออกมาจากชายคาโกดัง หัวหน้ากองยังอยู่ลึกเข้าไปข้างในโกดัง ฟังกุสตาฟ แบรมเบิลเล่าเรื่องอยู่ สัญญาณหมายเลขเจ็ดเดินตามหลังเบอร์ตามาทีละก้าว ไฟบนหัวเปลี่ยนจากสีแดงกลับมาเป็นสีเหลืองตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

“คุณตำรวจเบอร์ตา ข้างหน้ามีแอ่งน้ำทั้งหมดสี่แอ่ง แอ่งที่สองจากทางขวาลึกที่สุดครับ”

“แล้วแอ่งไหนล่ะที่เป็นแอ่งที่สองจากขวา”

ผลัวะ เท้าขวาของเบอร์ตาจมลงไปในน้ำเย็นเฉียบ

“แอ่งนั้นแหละครับ”

“…ช่างเถอะ ไม่เป็นไร”

พอเธอเปิดประตูร้านขนมปัง กลิ่นอุ่นๆ ก็โชยมาโอบใบหน้า เป็นกลิ่นหอมกรุ่นของขนมที่เพิ่งออกจากเตา ท้องของเบอร์ตาร้องจ๊อกขึ้นมา

จากหลังเคาน์เตอร์ กระต่ายขนขาวที่มีแป้งเปรอะอยู่เต็มตัวโผล่หน้าออกมา เจ้าของร้านขนมปัง มีนา โคลเวอร์

“ตายจริง คุณตำรวจ มาแต่เช้าเลยนะคะเนี่ย จริงสิ ฉันได้ยินเรื่องที่บ้านคุณกุสตาฟแล้วล่ะ เสียงสัญญาณเตือนกลางดึก ดังมาถึงร้านฉันเลย ตกใจจนสะดุ้งตื่นเลยค่ะ!”

“คุณมีนาคะ ฉันมีเรื่องอยากถามค่ะ เรื่องกล้องเฝ้าระวังของร้าน”

“กล้องเหรอ? อ๋อ อันนั้นน่ะเหรอ จริงสิ แล้วนะคะ เมื่ออาทิตย์ก่อนมีช่างจากบริษัทเฝ้ามองมาด้วยล่ะ”

“บริษัทเฝ้ามอง?”

“บริษัทที่ดูแลกล้องกับเครื่องจักรทั้งเมืองน่ะค่ะ บริษัทเฝ้ามองเมย์พอร์ต ชุดทำงานสีเทาสองคน ปีนบันไดขึ้นไปปรับทิศทางกล้องให้ใหม่ แต่ก่อนมันส่องไปที่ทางเข้าร้านฉันนะคะ ตอนนี้เห็นว่าไปส่องประตูโกดังฝั่งตรงข้ามให้อยู่กลางภาพแทนแล้วค่ะ”

มีนาขยับหูยาวๆ ดุกดิก พูดรวดเดียวไม่หยุด

“คุณมีนาเป็นคนไปขอให้เขาทำเหรอคะ”

“เปล่าเลยค่ะ นั่นแหละที่แปลก! เขาบอกว่าเป็นการตรวจเช็กเพื่อประโยชน์ของเมือง ถ้าโดนบอกอย่างนี้ก็ต้องตอบว่าอ๋อ ค่ะ ใช่ไหมล่ะคะ?”

เบอร์ตาหันไปมองข้างหลัง

“สัญญาณ ลองถามกล้องดูหน่อย”

“จะสอบถามครับ”

ไฟของสัญญาณหมายเลขเจ็ดกะพริบวาบหนึ่งครั้ง

“กล้องตอบแล้วครับ เมื่อบ่ายสองโมงสิบห้านาทีของวันพุธที่แล้ว มีการหมุนกล้องไปทางขวา สามสิบเอ็ดองศา ส่วนใครเป็นคนหมุน ไม่มีบันทึกไว้ในกล้อง มีเขียนไว้แค่คำว่า ตรวจเช็ก”

“ก็ประมาณสามสิบองศาสินะ”

“ไม่ใช่สามสิบองศาครับ ที่ถูกต้องคือสามสิบเอ็ดองศา”

“อันไหนก็เหมือนกันแหละน่า”

“ไม่มีตัวเลขไหนที่ไม่สำคัญครับ”

“…ค่ะๆ เข้าใจแล้ว”

มีนาหัวเราะคิกออกมา แล้วยัดถุงกระดาษใบหนึ่งใส่มือเบอร์ตา

“ตายจริง เสียงท้องเมื่อกี้ไง เอ้า เอาไปเลยจ้ะ ขนมปังน้ำผึ้งอบใหม่ๆ …เอ๊ะ แต่ตอนนี้ไม่พูดว่าน้ำผึ้งน่าจะดีกว่าหรือเปล่านะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะ …ขอรับไว้นะคะ”

ถุงนั้นอุ่นมือ

*

ใต้ชายคาหน้าร้านขนมปัง เบอร์ตากัดขนมปังเข้าไปคำหนึ่ง หวาน เป็นรสที่ทำให้ใจชื้นขึ้นมา

“กล้องในโกดังถูกทำขึ้นใหม่ กล้องของร้านขนมปังก็ถูกปรับทิศให้ส่องประตูโกดังเมื่ออาทิตย์ก่อน …ชักแปลกๆ แล้วนะ”

“แปลกครับ ดูเหมือนมีการเตรียมการไว้ล่วงหน้า เพื่อให้รูปร่างของผมถูกบันทึกภาพไว้ได้ชัดเจน”

มือที่ถือขนมปังของเบอร์ตาชะงักไป แล้วเธอก็เริ่มนับนิ้ว

“จริงสิ สัญญาณเตือนดังตอนสามนาฬิกาห้าสิบแปดนาที แต่ในภาพจากโกดัง ชั้นวางของยังเต็มอยู่จนถึงสี่นาฬิกาตรง”

“ใช่ครับ เหลื่อมกันอยู่สองนาที”

“แค่สองนาที ก็แค่นาฬิกาเดินเพี้ยนไม่ใช่เหรอ”

“สองนาทีถือว่ามากครับ ถ้าสัญญาณไฟที่สี่แยกช้าไปสองนาที รถจะต่อแถวยาวถึงสี่สิบคัน ผมเฝ้าดูมาเก้าปีที่สี่แยก”

“ยกตัวอย่างทีไรก็สี่แยกตลอดเลย… แต่ก็จริงนะ”

เบอร์ตาคิดอีกรอบ

“ปกติโจรต้องเปิดประตูหรือทุบอะไรสักอย่าง สัญญาณเตือนถึงจะดัง มีอะไรเกิดขึ้นก่อน แล้วค่อยดังทีหลัง”

“ใช่ครับ แต่ในภาพที่ถูกทำขึ้นใหม่ สัญญาณเตือนดังก่อน แล้วของหายไปจนว่างเปล่าทีหลัง ลำดับกลับหัวกลับหางครับ”

“งั้นลองถามกล่องสัญญาณเตือนของโกดังตรงๆ เลย”

“จะสอบถามครับ”

แสงกะพริบอีกครั้ง ผ่านไปครู่หนึ่ง สัญญาณหมายเลขเจ็ดก็พูดขึ้น

“กล่องสัญญาณเตือนตอบแล้วครับ ระบบเฝ้าประตูถูกหยุดไว้ตั้งแต่ตีหนึ่ง ที่ดังตอนสามนาฬิกาห้าสิบแปดนาทีไม่ใช่เพราะประตูถูกเปิด แต่เพราะมีคำสั่งจากข้างนอกสั่งให้ดัง ข้างในกล่องไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย”

“คำสั่งจากข้างนอก… มาจากไหนล่ะ”

“จากนอกข่ายเฝ้าระวังครับ เข้ามาทางสายสัญญาณ ผมจะไล่ตามสายไป ขอให้เพื่อนๆ ที่สี่แยกช่วยครับ”

บนหน้าจอที่อกของสัญญาณหมายเลขเจ็ด ตัวอักษรเล็กๆ เริ่มไหลผ่านมา

อันแรกมาจากสัญญาณไฟตรงหัวมุมถนนหางเสือ กลับมาแล้วนะ เจ็ด วันฝนตกเลยนะ

อันต่อมาเป็นสัญญาณไฟที่ถนนใหญ่ซอยสอง ไม่ได้เจอกันนาน ไม่มีนายอยู่ จำนวนรถตอนเช้าเลยเพี้ยนไปนิดหน่อย

อันถัดมาเป็นปุ่มกดข้ามถนนของคนเดินเท้า บนทางลาดที่ลงไปท่าเรือ เจ็ด สบายดีไหม เด็กที่มากดปุ่มเคยถามถึงนายด้วยนะ

เบอร์ตาโน้มตัวเข้าไปดูหน้าจอ

“ทุกตัวรู้จักกันเหรอ”

“ผมทักทายกันทุกเช้ามาเก้าปีครับ ที่สี่แยก ถ้าไม่จังหวะเข้ากับสัญญาณไฟข้างๆ รถจะชนกัน”

“ก็คือเพื่อนกันนั่นแหละ”

“…เพื่อนครับ”

เบอร์ตารู้สึกว่าแสงสีเหลืองของสัญญาณหมายเลขเจ็ดอ่อนโยนลงนิดหนึ่ง

“สายนี้ผ่านเครื่องจักรทั้งหมดสิบเจ็ดเครื่องครับ ผมกำลังถามทีละเครื่องตามลำดับ กว่าจะถึงต้นสายสุดต้องใช้เวลาประมาณสิบนาที”

“งั้นระหว่างนั้น ขอโทรศัพท์สักสายนะ”

*

นาฬิกาบอกหกโมงยี่สิบแปดนาที เบอร์ตากดเบอร์ของลู

“ฮัลโหล พี่สาวเหรอ”

“ลู ตื่นแล้วเหรอ กินข้าวเช้าหรือยัง”

“กำลังกินอยู่ ขนมปังทาแยม พี่สาวล่ะ”

“พี่ก็กำลังกินขนมปังอยู่ อันที่ใส่น้ำผึ้งน่ะ”

“น่ากินจัง นี่ จับคนร้ายได้หรือยัง”

“ยังเลย แต่ใกล้แล้ว”

“อ๋อ ผมนะ เมื่อคืนก่อนนอนซ้อมอีกรอบด้วยล่ะ ครูบอกว่าถ้ามีหน้าที่รู้จักอยู่แถวหน้าสุด จะไม่ผิดพลาดนะ”

“จริงเหรอ”

“จริงสิ พี่สาวก็ต้องนั่งแถวหน้าสุดนะ สิบโมง ต้องมาแน่ๆ นะ?”

เบอร์ตามองท้องฟ้าที่ฝนกำลังจะหยุด แล้วกำโทรศัพท์แน่นขึ้น

“แน่นอน พี่จะนั่งแถวหน้าสุด”

“เย้!”

จากปลายสาย ได้ยินเสียงตุบตับๆ ครั้งนี้ได้ยินจริงๆ เป็นเสียงหางของลูที่ฟาดอะไรสักอย่างอยู่

“ลู ตีอะไรอยู่น่ะ”

“เก้าอี้ไงล่ะ! ไปก่อนนะ พี่สาว!”

สายตัดไป เบอร์ตาจ้องหน้าจออยู่พักใหญ่ หกโมงสามสิบห้านาที

〈แถวหน้าสุด แน่นอน〉

เธอพูดซ้ำอีกครั้งในใจ

*

“คุณตำรวจเบอร์ตา”

สัญญาณหมายเลขเจ็ดเรียกด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ไฟเปลี่ยนจากสีเหลืองเป็นสีแดง

“รู้แล้วเหรอ”

“ไล่ตามถึงเครื่องที่สิบเจ็ดแล้วครับ ถ้าเรียงบันทึกดู จะเป็นอย่างนี้”

สัญญาณหมายเลขเจ็ดชูนิ้วเรียวขึ้นทีละนิ้ว

“หนึ่ง ระบบเฝ้าประตูถูกหยุดจากข้างนอกตอนตีหนึ่ง สอง ภาพจากกล้องในโกดังถูกทำขึ้นใหม่ สาม กล้องของร้านขนมปังถูกปรับทิศเมื่ออาทิตย์ก่อนให้ส่องประตูโกดัง สี่ สัญญาณเตือนถูกสั่งให้ดังจากข้างนอกตอนสามนาฬิกาห้าสิบแปดนาที ข้างในโกดังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยครับ”

“…ถ้าหยุดระบบเฝ้าประตูแล้วแอบขนของออกไป ก็ไม่ควรให้สัญญาณเตือนดังไม่ใช่เหรอ แต่กลับอุตส่าห์สั่งให้ดังจากข้างนอก”

“ใช่ครับ”

“ทำไมล่ะ”

สัญญาณหมายเลขเจ็ดเงียบไปครู่หนึ่ง แสงสีแดงสั่นกะพริบถี่ๆ

“สัญญาณเตือนถูกทำให้ดัง เพื่อเรียกพวกเรามาครับ ต้องการให้มาเร็วๆ เพื่อให้พบตัวผม”

เบอร์ตารู้สึกเย็นวาบขึ้นมาตามสันหลัง

ถ้าสัญญาณเตือนไม่ดัง พอเช้ากุสตาฟมาเปิดโกดังอย่างสบายๆ ก็คงไม่มีใครรู้เรื่องอะไร ระหว่างนั้น น้ำผึ้งที่นิ้วของสัญญาณก็คงแห้ง ทรายใต้ฝ่าเท้าก็อาจหลุดร่วงไปหมดแล้ว

แต่สัญญาณเตือนดังขึ้น กลางดึก ราวกับเรียกตัวตำรวจมือใหม่ของกองสืบสวนกับคู่หูของเธอมา

“…แล้วที่ปลายสายสุด มีอะไรอยู่”

“ชื่อเจ้าของสายปรากฏแล้วครับ”

สัญญาณหมายเลขเจ็ดหันหน้าจอที่อกให้เบอร์ตาดู

บนหน้าจอสีเทา มีตัวอักษรสีขาวเรียงอยู่เพียงบรรทัดเดียว

บริษัทเฝ้ามองเมย์พอร์ต

เบอร์ตามองไปทางประตูร้านขนมปัง ชุดทำงานสีเทาสองคนที่ปีนบันไดเมื่ออาทิตย์ก่อน เพื่อหมุนกล้องไปสามสิบเอ็ดองศา

“บริษัทเฝ้ามอง… บริษัทที่มาปรับกล้องให้คุณมีนานี่เอง”

“ใช่ครับ ชื่อเดียวกัน”

ฝนหยุดแล้ว พื้นถนนหินปูของถนนหางเสือสะท้อนแสงเช้าเป็นประกายบางๆ ในกระเป๋าของเบอร์ตา นาฬิกาในโทรศัพท์ชี้หกโมงสี่สิบนาที

อีกสองชั่วโมงยี่สิบนาที ก็ถึงเก้าโมงที่ไฟจะถูกตัด

อีกสามชั่วโมงยี่สิบนาที ก็ถึงการแสดงของลู

── จบบทที่ 3 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

เบอร์ตา ฮอลโลเวย์นักสืบมือใหม่กุสตาฟแบรมเบิลเจ้าของโกดังมีนา โคลเวอร์เจ้าของร้านขนมปังฝั่งตรงข้ามสัญญาณหมายเลขเจ็ดคู่หูที่ถูกสงสัยลูน้องชายของเบอร์ตาแฮร์มันน์ สโตนเชลล์หัวหน้าแผนกสืบสวนสัญญาว่าจะเอากลับคืนมาNEWฟังเรื่องของเธอได้รับขนมปังคู่หูที่เชื่อใจNEWสัญญาว่าจะให้ดูแถวหน้าสุดNEWเส้นตายคือเก้าโมงNEWใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

มาเขียนต่อจากตอนล่าสุดของเรื่องนี้กันเถอะ!

เขียนเรื่องของคุณเองด้วยการตั้งค่าเดียวกับเรื่องนี้

ผู้อ่าน แนวเรื่อง สไตล์การเขียน ความชอบด้านเนื้อเรื่อง ฯลฯ จะถูกใส่ลงในแบบฟอร์มสร้างเรื่องตามเดิม ส่วนชื่อตัวละครและเนื้อเรื่อง คุณเป็นผู้กำหนดเอง

แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ