มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 1

โกดังที่ว่างเปล่า

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

เสียงสัญญาณเตือนของโกดังน้ำผึ้งดังขึ้นตอนสามนาฬิกาห้าสิบแปดนาทีของเที่ยงคืน

ที่ถนนหางทางฝั่งตะวันออกของเมืองท่าเมย์พอร์ต เมืองที่เหล่าสัตว์อาศัยอยู่ ถนนสายนี้มีกลิ่นหวานที่สุดในเมือง

เบอร์ตา ฮอลโลเวย์ วิ่งออกมาหน้าโกดังทั้งที่ยังติดกระดุมเสื้อเครื่องแบบผิดเม็ด เธอเป็นแบดเจอร์ นักสืบหน้าใหม่ ใบหน้าลายสีเทาสลับขาวมีดวงตากลมสีดำ เธอเพิ่งมาประจำแผนกสืบสวนได้สิบสองวันเท่านั้น

ประตูโกดังเปิดกว้าง ข้างในว่างเปล่า

“ว่างเปล่า ว่างเปล่าหมดเลย”

ไม่มีอะไรอยู่บนชั้นเลยสักชั้น จนถึงเมื่อเย็นวานนี้ ที่นี่น่าจะมีขวดน้ำผึ้งเรียงอยู่ทั้งหมดหนึ่งพันสองร้อยขวด

“ถ้าให้ถูกต้อง คือหนึ่งพันหนึ่งร้อยเก้าสิบแปดขวดครับ เจ้าของร้านเลียกินเองไปสองขวดเมื่อเย็นวาน มีจดไว้ในสมุดบัญชี”

เสียงราบเรียบดังขึ้นข้างตัวเบอร์ตา

เจ้าของเสียงคือสัญญาณหมายเลขเจ็ด สูงเป็นสองเท่าของเบอร์ตา ร่างโลหะผอมบางมีหัวกลมหนึ่งหัว ด้านหน้าหัวมีไฟสามดวงเรียงในแนวตั้ง แดง เหลือง เขียว เดิมทีมันเป็นหุ่นยนต์เอไอที่ควบคุมการจราจรอยู่ตามสี่แยกถนนใหญ่ เดือนก่อนมันถูกย้ายมาอยู่แผนกสืบสวนเพราะงบประมาณของเมือง และกลายมาเป็นคู่หูของมือใหม่อย่างเบอร์ตา

“สัญญาณ จุกจิกน่า ตอนนี้เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก”

“ไม่มีตัวเลขไหนที่ไม่สำคัญครับ ส่วนต่างแค่สองขวด วันหลังจะกลายเป็นส่วนต่างก้อนใหญ่”

“ไม่กลายหรอก!”

“กลายครับ ผมนับจำนวนรถอยู่ที่สี่แยกมาเก้าปี”

“…พอแล้วน่า เงียบไปก่อนเถอะ”

เงาตัวใหญ่เดินโซเซออกมาจากด้านใน เขาคือกุสตาฟ แบรมเบิล หมีสีน้ำตาล เจ้าของโกดัง ตัวใหญ่กว่าเบอร์ตาถึงสามเท่า ขนสีน้ำตาลยุ่งเหยิง ปลายจมูกเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา

“น้ำผึ้งของฉัน… น้ำผึ้งของร้านฉันที่สืบทอดมาสามรุ่น… ฮือ…!”

“คุณกุสตาฟ อย่าร้องเลยค่ะ ยังไงฉันก็จะเอามันคืนมาให้ได้”

“ยังไงก็ได้จริงนะ คุณนักสืบ ยังไงก็ได้ใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ ยังไงก็ได้… มั้งคะ”

“มั้ง!?”

กุสตาฟร้องไห้เสียงดังยิ่งกว่าเดิม

“เอ๊ะ ไม่ใช่ค่ะ เมื่อกี้พูดไปตามสำนวนเฉยๆ…!”

ไฟบนหัวของสัญญาณหมายเลขเจ็ดเปลี่ยนเป็นสีเหลือง สีของเวลาที่มันลำบากใจ

“นักสืบเบอร์ตา ถ้าใส่คำว่า ‘ยังไงก็ได้’ กับ ‘มั้ง’ ไว้ในประโยคเดียวกัน ความกังวลของอีกฝ่ายจะเพิ่มขึ้น นี่คือผลจากการสังเกตตลอดเก้าปี”

“ไปสังเกตอะไรอยู่ที่สี่แยกกันแน่เนี่ย…”

เบอร์ตาแหงนมองมุมเพดานโกดัง มีกล้องวงจรปิดอยู่ตัวหนึ่ง ไฟแดงติดอยู่ แสดงว่ามันทำงานอยู่ตามปกติ

“สัญญาณ ดูภาพจากกล้องตัวนั้นได้ไหม”

“ได้ครับ ผมคุยกับเครื่องเฝ้าระวังของเมืองได้”

บนหน้าจอเล็กๆ ที่อกของสัญญาณหมายเลขเจ็ด ปรากฏภาพภายในโกดัง ตีหนึ่ง บนชั้นมีน้ำผึ้งอัดแน่น ตีสอง เหมือนเดิม ตีสาม เหมือนเดิม แล้วพอตีสี่ตรง ทุกอย่างก็ว่างเปล่าในทันที

“…หายไป ในพริบตาเดียว”

“ไม่ได้หายครับ ภาพต่างหากที่ถูกทำขึ้นมาใหม่”

“ทำขึ้นมาใหม่?”

“ในภาพสามชั่วโมงนี้ ฝนตกอยู่แท้ๆ แต่เม็ดฝนบนหน้าต่างไม่ขยับสักเม็ด เป็นการเอาภาพนิ่งภาพเดียวมาต่อกันให้ยาวสามชั่วโมงครับ”

เบอร์ตาเอาปลายจมูกแนบกับหน้าจอ จริงด้วย เม็ดฝนที่เกาะอยู่บนหน้าต่างหยุดนิ่งราวกับถูกวาดไว้ในภาพ

“เก่งมากเลย สัญญาณ สังเกตเห็นได้ยังไงเนี่ย”

“เพราะที่สี่แยก วันฝนตกมักเกิดอุบัติเหตุบ่อยครับ”

ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของเบอร์ตาก็ดังขึ้น ชื่อที่ขึ้นบนหน้าจอคือลู น้องชายของเธอ อายุเจ็ดขวบ ไม่น่าจะตื่นอยู่ในเวลานี้

“ฮัลโหล ลู?”

“พี่สาว จับคนร้ายได้หรือยัง”

“ลู! ทำไมถึงตื่นอยู่ตอนนี้ล่ะ”

“ตื่นขึ้นมาเองน่ะ พี่สาว พรุ่งนี้พี่จะมาใช่ไหม งานแสดง ตอนสิบโมง ผมได้ขึ้นเป็นคนแรกด้วยนะ”

เบอร์ตามองไปรอบๆ โกดังที่ว่างเปล่า อีกหกชั่วโมงก็จะถึงสิบโมงเช้าวันพรุ่งนี้

“ไปสิ ยังไงก็ไป”

“ยังไงก็ไปจริงเหรอ”

“จริง ยังไงก็ไป”

คราวนี้เธอไม่ได้พูดว่า ‘มั้ง’ ปลายสายอีกฟาก ลูหัวเราะอย่างโล่งใจ เธอรู้สึกเหมือนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหางของลูตบผ้าห่มดังปุกปิก

พอวางสาย ไฟของสัญญาณหมายเลขเจ็ดก็เปลี่ยนเป็นสีแดงแล้ว สีแดงคือสีของการหยุด เป็นสีของเวลาที่สัญญาณหมายเลขเจ็ดพบอะไรบางอย่างจนขยับตัวไม่ได้

“เป็นอะไรไปเหรอ”

“ผมดูกล้องวงจรปิดของร้านขนมปังฝั่งตรงข้ามโกดังด้วยครับ ตัวนี้ไม่ได้ถูกทำขึ้นมาใหม่”

“งั้นก็มีภาพคนร้ายสิ!?”

“มีครับ”

สัญญาณหมายเลขเจ็ดหันหน้าจอที่อกให้เบอร์ตาดู

ท่ามกลางสายฝน เงาร่างผอมสูงเดินออกมาจากประตูโกดัง สองแขนอุ้มกล่องน้ำผึ้งเป็นภูเขา หัวกลมมีไฟสามดวง แดง เหลือง เขียว

เบอร์ตามองสลับไปมาระหว่างหน้าจอกับคู่หูที่ยืนอยู่ข้างๆ

“…สัญญาณ นี่คือนายเหรอ”

“มีรูปร่างเหมือนผมครับ”

เสียงของสัญญาณหมายเลขเจ็ดราบเรียบเหมือนทุกครั้ง แต่ไฟของมันยังเป็นสีแดงและสั่นกะพริบอยู่

“แต่ในบันทึกของผม ช่วงสามชั่วโมงตั้งแต่ตีหนึ่งถึงตีสี่ ไม่มีอยู่เลยครับ”

── จบบทที่ 1 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

เบอร์ตา ฮอลโลเวย์นักสืบมือใหม่ชื่อแบดเจอร์สัญญาณหมายเลขเจ็ดคู่หูเอไอ ถูกสงสัยกุสตาฟ แบรมเบิลเจ้าของโกดังผู้เสียหายลูน้องชายของเบอร์ตา(7 ขวบ)คู่หูหน้าตาคล้ายโจรสัญญาว่าจะเอาน้ำผึ้งคืนมาน้องชายสัญญาว่าจะไปงานแสดง

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 2

สัญญาจนถึงเก้าโมงตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 2) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ