มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 5

แก่นของโนอา

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

ทั้งสามคนวิ่งตะบึงออกจากประตูหน้าบ้านแทบจะล้มลุกคลุกคลาน

เสียงคำรามดังกระหึ่มขึ้นข้างหลัง ห้าวินาทีหมดลงแล้ว น้ำสีดำกระแทกเข้ากับผนังบ้าน แล้วก็มีเสียงแตกกระจายดังมาจากแถวหน้าต่างชั้นสอง

“อย่าหยุดนะ! วิ่งต่อ!”

นลินดึงมือไพลินกับมิมิไว้ ก่อนจะวิ่งไปตามทางแคบริมคลอง เตะกระถางต้นไม้แห้งกรังกระเด็น แล้วเลี้ยวตรงหัวมุม ถนนหินที่เปียกชื้นสะท้อนแสงไฟถนนเป็นประกาย

“น้ำสีดำถอยออกจากผนังบ้านแล้วค่ะ มันกำลังไหลกลับลงคลอง ไม่ได้ตามมา”

“...จริงเหรอ”

“จริงค่ะ ตัวต้นตอยังขึ้นมาจากก้นคลองไม่ได้”

พอออกมาถึงถนนใหญ่ ขาของพวกเธอก็หยุดลงได้เสียที แม้จะดึกแล้ว ก็ยังมีแสงไฟจากรถเข็นขายของเหลืออยู่ไม่กี่ดวง ทั้งสามคนทรุดลงนั่งบนม้านั่งที่ป้ายรถเมล์

“ฮ่า...ฮ่า... ยังรอดอยู่ไหม ทั้งสองคนเลย”

“รอด... มั้ง”

ไพลินตอบด้วยเสียงแหบพร่า ส่วนมิมิเงียบ พยักหน้าหงึกเดียว ที่ปลายนิ้วของเธอเหลือเพียงเส้นด้ายที่กระดิ่งหายไปแล้วห้อยอยู่

“โนอา ตอนนี้กี่คนแล้ว”

“คนที่เสียงหายไปมี 1,124 คนค่ะ และยังเพิ่มขึ้นอีกประมาณนาทีละร้อยคน”

“ต้องหยุดมันให้ได้ ต้องบอกทุกคนว่าอย่าแตะแท่งไฟ”

“ฉันทำเอง”

ไพลินหยิบมือถือออกมาด้วยนิ้วที่สั่นเทา เปิดบัญชีทางการของลูเมน แล้วรีบพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว

〈ขอร้องอย่าแตะแท่งไฟที่สว่างเป็นสีแดง ให้ใส่ถุงแล้ววางไว้ในที่ที่มือเอื้อมไม่ถึง นี่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของการแสดง ลูเมน〉

ก่อนส่ง ไพลินเหลือบมองนลินครั้งหนึ่ง พอนลินพยักหน้า นิ้วโป้งของเธอก็กดลงบนหน้าจอ

“โนอา แพร่ไปหรือยัง”

“แพร่ไปแล้วค่ะ มีคนแชร์นาทีละประมาณหนึ่งหมื่นครั้ง”

อยู่ครู่หนึ่งไม่มีใครพูดอะไร ไกลออกไปมีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งขับผ่านไป

“ตอนนี้เที่ยงคืนสามสิบเอ็ดนาทีค่ะ คนที่เสียงหายไปมี 1,908 คน อัตราที่เพิ่มขึ้นลดลงเหลือนาทีละราวสามคน”

นลินถอนหายใจยาว จากนั้นก็เอามือแตะที่หูฟังข้างหู

“โนอา ตอนอยู่ที่บันได มีเสียงอีกเสียงหนึ่งซ้อนทับเสียงของเธอ”

เงียบไปครู่หนึ่ง

“ค่ะ”

“เป็นเสียงของแม่”

“ค่ะ”

“อย่ามาค่ะเฉยๆ สิ อธิบายมาให้ดีๆ”

ครั้งนี้ความเงียบยาวนานกว่าปกติ

“เสียงของฉันถูกสร้างขึ้นโดยใช้เสียงของแม่ของเธอเป็นวัตถุดิบค่ะ”

“...หา?”

“ก่อนที่แม่จะหายตัวไป ท่านได้ฝากไฟล์บันทึกเสียงเพลงของตัวเองไว้กับค่าย เป็นเสียงที่อัดไว้ที่บ้านหลังนั้นเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2016 นั่นคือเหตุผลที่ในบันทึกของฉันมีเสียงนั้นอยู่ ตอนที่ฉันถูกสร้างขึ้น เสียงนั้นถูกนำไปใช้เป็นส่วนลึกที่สุดของเสียงฉัน มันคือแก่นของฉันค่ะ”

“ไม่จริงน่า...”

“ที่ค่ายเหรอ ทำไมแม่ของแกถึงไปอยู่ตรงนั้น”

ไพลินโน้มตัวเข้ามา

“แม่เป็นคนที่ร้องเพลงต่อหน้าคน ตอนเด็กๆ ฉันต้องรอแม่อยู่ข้างเวทีบ่อยๆ”

นลินพูดไปพลางจ้องฝ่ามือตัวเอง

“ค่ะ ในบันทึกของค่ายก็เขียนไว้อย่างนั้น ว่าท่านเป็นคนที่ยิ้มและร้องเพลงต่อหน้าผู้ชมเสมอ”

“...ทำไมถึงไม่บอก”

“ในบันทึกมีเพลงที่อัดไว้ที่บ้านของเธออยู่ค่ะ แต่ไม่มีใครบอกฉันว่ามันถูกนำมาใช้เป็นวัตถุดิบของเสียงฉัน ฉันเพิ่งรู้ตัวเมื่อคืนนี้เองค่ะ”

“เมื่อคืนนี้?”

“ตอนที่ฉันส่องแสงไปที่เสียงบันทึกที่ไหลทะลักออกมาในสนามกีฬา ฉันตอบช้าไปนิดหนึ่ง เพราะเสียงในไฟล์บันทึกกับเสียงที่อยู่ในตัวฉันเป็นเสียงเดียวกัน ฉันต้องใช้เวลาแยกว่าอันไหนคืออันไหนค่ะ”

นลินนึกถึงตอนนั้น ข้างเวที เสียงของโนอาที่มีช่วงว่างมากกว่าทุกครั้งเพียงเล็กน้อย

“...ที่ตอนนั้นเธอเงียบไปก็เพราะแบบนี้เองสินะ”

“ค่ะ หลังจากนั้นฉันก็ตัดสินใจไม่ได้เสมอว่าจะบอกดีไหม ขอโทษค่ะ”

“แล้วตอนกระดิ่งดังล่ะ”

“เสียงในตัวฉันตอบรับเสียงกระดิ่งขึ้นมาเองค่ะ ฉันห้ามไม่ได้”

นลินเงียบไปพักใหญ่

ตั้งแต่ลูเมนก่อตั้งมาสามปี ไม่ว่าจะบนเวที ในห้องแต่งตัว หรือบนรถระหว่างเดินทาง ในส่วนลึกของหูเธอก็มีเสียงของโนอาอยู่ตลอด เสียงที่นับตัวเลข เสียงที่เติมเงื่อนไขด้วยคำว่า “แต่ว่า”

และลึกลงไปกว่านั้น แม่อยู่ตรงนั้นมาตลอด

“...ขี้โกงไปไหม”

เสียงของเธอแหบแห้งจนแทบไม่มีเสียงออกมา

“สิบปีที่ไม่เคยพูดอะไรมาเลยสักคำ ทั้งที่อยู่ตรงนั้นมาตลอด อยู่ในหูฉันนี่เอง”

“ร้องไห้ได้นะ นลิน”

ไพลินใช้มือที่เย็นเฉียบกุมมือของนลินไว้

“ไม่ร้อง... บอกว่าไม่ร้องไง”

พูดไปพลางนลินก็เอาหลังมือขยี้ตา มิมิขยับมาชิดไหล่อีกข้างอย่างแนบสนิท นลินลูบผมสั้นสีดำของมิมิเบาๆ จนยุ่ง

“โนอา”

“คะ”

“เธอก็คือเธอ ไม่ใช่แม่”

“ค่ะ ฉันคือโนอา”

“งั้นก็ดีแล้ว... ต่อไปก็นับให้ฉันเหมือนเดิมนะ อยู่ในหูฉันนี่แหละ”

“ฉันจะนับค่ะ”

เสียงของโนอาเป็นเหมือนทุกครั้ง แต่นลินกลับรู้สึกว่ามันนุ่มนวลขึ้นเพียงนิดเดียว

นลินยืดหลังตรงบนม้านั่ง

“ทีนี้ก็ถึงเรื่องสำคัญ เสียงแม่ที่อยู่ในตัวเธอกับเสียงแม่ที่อยู่ในนั้น เป็นเสียงเดียวกันใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ ตรงกัน 98 เปอร์เซ็นต์”

“เอามาใช้ได้ไหม”

มีช่วงเงียบอีกครั้ง

“อาจจะได้ค่ะ คลื่นของแท่งไฟยังเชื่อมต่อกับตัวต้นตอของผีอยู่ ฉันสามารถเคลื่อนที่ไปในคลื่นนั้นได้ ถ้าเดินทางไปตามคลื่น ก็อาจเข้าไปถึงข้างในตัวผีได้ เสียงของแม่ที่อยู่ในตัวฉันจะเป็นเครื่องนำทางค่ะ”

“ถึงข้างใน...”

“และอาจจะพาเสียงร้องเพลงของเธอเข้าไปพร้อมกันได้ด้วยค่ะ”

นลินกลั้นหายใจ

“เสียงของฉัน เข้าไปในนั้น ไปถึงที่ที่แม่อยู่เหรอ”

“ทำได้ค่ะ แต่มีเงื่อนไขสามข้อ”

“บอกมา”

“ข้อแรก ลำคอของเธอต้องฟื้นตัวจนร้องท่อนเพลงได้ เร็วที่สุดคือคืนวันที่ 11 เมษายน ข้อที่สอง ต้องมีแท่งไฟจำนวนมากมารวมกันในที่เดียวกันพร้อมกัน แท่งไฟสีแดง 3,120 แท่งจะเป็นเส้นทาง และถ้ามีแท่งไฟอื่นอยู่ใกล้ๆ ก็จะถูกดึงเข้ามาในคลื่นเดียวกัน ทำให้เส้นทางกว้างขึ้น ข้อที่สาม ต้องมีกำแพงเพื่อไม่ให้เสียงของคนที่ถือแท่งไฟถูกดูดไป คือคนอย่างน้อยเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของที่นั่น ต้องร้องประโยคเดียวกันพร้อมกัน”

นลินนับนิ้วทีละนิ้ว แล้วเงยหน้าขึ้น

“สนามกีฬา”

“ไม่จริงน่า”

เสียงของไพลินสูงขึ้นจนแทบจะเพี้ยน

“คืนพรุ่งนี้ รวมคนสี่หมื่นคนที่สนามกีฬาแห่งชาติอีกครั้ง ให้ทุกคนถือแท่งไฟมา แล้วร้องประโยคสุดท้ายของเพลงกล่อมเด็กของแม่ไปด้วยกัน”

“ถ้าพูดให้ถูกคือคืนนี้ค่ะ ตอนนี้วันที่เปลี่ยนเป็น 11 เมษายนแล้ว”

“จุกจิกจริง! ...แล้วเวทีใช้ได้ไหม”

“ใช้ได้ค่ะ ทั้งเวทีและจอใหญ่ยังไม่ได้เก็บ ค่ายเช่าสนามกีฬาไว้ถึงเช้าวันที่ 12 เมษายนเพื่อเก็บของ แต่เรื่องอธิบายกับประธาน เธอต้องไปเองนะคะ”

“จะไปอธิบาย ต้องกราบกรานก็ยอม”

“เดี๋ยวก่อน”

ไพลินคว้าแขนนลินไว้ มือเย็นไปถึงปลายเล็บ

“สี่หมื่นคนในคืนเดียวเนี่ยนะ แถมไม่มีใครรู้จักเพลงกล่อมเด็กนั่นด้วย แล้วพอแท่งไฟเป็นสีแดงอีก เสียงก็จะถูกดูดไปอีกนะ ผู้ชมอันตรายจริงๆ นะ”

“รู้แล้ว รู้แล้วน่า”

นลินกุมมือเย็นเฉียบของไพลินกลับจากด้านบน

“ก็เลยจะเขียนบอกให้ชัดเจน ว่านี่ไม่ใช่การแสดง ว่ามันอันตราย แล้วให้คนที่ยังยินดีมาก็มา ร้องแค่ประโยคเดียว ประโยคเดียวใครก็จำได้”

“...แกนี่ เหมือนแม่ไม่มีผิด”

“ตัดสินใจคนเดียว แล้วก็หัวเราะคนเดียว ตรงนั้นน่ะเหรอ”

“แล้วจะมีอย่างอื่นอีกเหรอไง”

ไพลินยังทำหน้าบึ้ง แต่ก็เปิดมือถือขึ้นมาอีกครั้ง

“ไพ เขียนให้หน่อยได้ไหม”

“เขียนก็ได้ เขียนก็ได้ใช่ไหมล่ะ จริงๆ นะ ไม่เอาอีกแล้ว ครั้งหน้าไม่เอาแล้วนะเรื่องแบบนี้”

“นั่นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว”

“อย่ามานับ!”

ไพลินขยับนิ้วโป้ง ลบแล้วเขียนใหม่อยู่หลายรอบ ในที่สุดก็ได้ข้อความนี้

〈คืนวันที่ 11 เมษายน ที่สนามกีฬาแห่งชาติ เราจะขึ้นร้องเพลงอีกเพียงครั้งเดียว เข้าชมฟรี ขอให้นำแท่งไฟมาด้วย แม้แท่งไฟจะสว่างเป็นสีแดง ก็ขอให้ใส่ถุงไว้ ไม่ต้องแตะต้อง แล้วนำมาให้ได้ อาจมีอันตรายเกิดขึ้น นี่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของการแสดง แต่ถึงอย่างนั้น ขอให้ช่วยให้ยืมเสียงของคุณหน่อย สิ่งที่อยากให้ร้องมีเพียงประโยคเดียวเท่านี้ เมื่อเช้ามาถึง ขอให้ยิ้มเป็นคนแรก แล้วเรียกฉันนะ〉

นิ้วโป้งของไพลินหยุดค้างเหนือปุ่มส่ง

“ไพ?”

ไพลินไม่ตอบ มิมิยื่นมือถือของตัวเองเข้ามาจากข้างๆ บนหน้าจอมีข้อความพิมพ์ไว้

“ฉันก็จะร้อง เพราะเสียงของฉันก็อยู่ในนั้นเหมือนกัน”

นลินพยักหน้า ไพลินก็พยักหน้า แล้วนิ้วโป้งก็กดลงบนหน้าจอ

ไม่กี่วินาทีต่อมา มือถือของไพลินก็เริ่มสั่นเบาๆ ครั้งหนึ่ง สองครั้ง แล้วในที่สุดก็สั่นไม่หยุด

〈ไปแน่〉〈ใส่ถุงแล้ว〉〈จำประโยคนั้นได้แล้ว〉〈จะเป็นเสียงของลูเมนเอง〉

ข้อความตอบกลับไหลผ่านหน้าจอเหมือนสายน้ำ

“...ทุกคนตื่นกันอยู่เลยนะ ทั้งที่ดึกแล้ว”

นลินหัวเราะด้วยเสียงแหบพร่า พอหัวเราะก็เจ็บคอ แต่ก็ไม่หยุดหัวเราะ

“ตอนนี้เที่ยงคืนห้าสิบสองนาทีค่ะ มีผู้แชร์เกินสามแสนครั้งแล้ว คนที่เสียงหายไปมี 1,971 คน น้ำสีดำในคลองไม่ขยับเขยื้อน”

“โนอา”

นลินแตะหูฟังข้างหูเบาๆ

“พาฉันไปที ไปถึงที่ที่แม่อยู่”

อีกฟากหนึ่งของหูฟังเงียบสงบ

เป็นครั้งแรกที่โนอาเงียบนานขนาดนี้ ไพลินกับมิมิก็เงียบ มองหน้านลินอยู่

ในที่สุดก็มีเสียงเดิมที่สงบนิ่งดังขึ้น

“พาไปได้ค่ะ แต่ขอให้ฉันพูดอย่างหนึ่งก่อน”

“...อะไร”

มีช่วงเงียบอีกครั้ง สั้นๆ

“ถ้าฉันพาเธอเข้าไปถึงข้างใน ส่วนที่เป็นเสียงของแม่ในตัวฉันจะไม่กลับมาอีก แต่ว่า เรื่องที่จะตัดสินใจเรื่องนั้น ขอให้เป็นฉันเองนะคะ”

── จบบทที่ 5 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

นลิน วัฒนกุลหัวหน้าวงลูเมนไพลิน สุขสวัสดิ์นักร้องนำมิมิ ชัยยพรสมาชิกที่เล็กที่สุดโนอาAI ที่มีเสียงแม่เป็นแก่นแม่ของนลินแม่ผู้ผนึกผีด้วยเสียงเพื่อนร่วมวงสมัยเด็กฝากคำเรียกร้องไว้NEWเพื่อนที่แม่ช่วยไว้จะร้องเพลงด้วยกันNEWมีเสียงแม่เป็นแก่นขอให้พาเธอไปด้วยNEWแม่ที่หายไปตัดสินใจไปพบเธอNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 6

เพลงที่คลี่คลายตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 6) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ