มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 4

คำสัญญาบนดาดฟ้า

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

ในหูฟัง เสียงระฆังดังขึ้น

กึ้งงง เสียงครางก้องค่อยคลายออก จวนจะจางหาย แล้วเสียงของยูซุฟก็แทรกเข้ามาเบาๆ ช่วงเหลื่อมกันสองวินาทีที่ตกลงกันไว้เมื่อคืน พอกลับมาฟังตอนกลางวันก็ยังหายใจได้ดีอยู่

บ่ายสามโมง มิโอะนั่งแก้งานขั้นสุดท้ายอยู่ในห้องคอนโทรล แต่หูอีกครึ่งหนึ่งกลับฟังเสียงอื่นอยู่

“อีกเจ็ดวัน ผมจะลงเป็นข่าว”

เมื่อคืนพอกลับถึงห้อง เธอเปิดฟังบทสนทนาที่อัดไว้ซ้ำสามรอบ เสียงยิ้มกรุ้มกริ่ม เสียงเหยียบใบแปะก๊วย และท้ายที่สุดคือเสียงฝีเท้าที่ไกลออกไป

〈ถ้าบอกไป คุณยูซุฟต้องลำบากใจ คุณเซลิมคงโกรธแน่〉

ยูซุฟจะออกเดินทางตอนเที่ยงวันพรุ่งนี้ เธอไม่อยากให้เรื่องของนักข่าวมาทำให้วันสุดท้ายของเพลงที่อุตส่าห์ทำกันมาต้องหม่นลง อีกอย่าง ที่อยู่ในภาพก็คือแผ่นหลังของเธอเอง กับประตูของวัดบ้านเธอ

〈นี่มันเป็นปัญหาของฉันเอง〉

อีกฟากของกระจก ยูซุฟเลื่อนหูฟังออกจากหู

“คุณมิโอะ ได้ยินไหมครับ หน้าคุณดูหมองๆ นะ”

“แค่ง่วงค่ะ เมื่อคืนนอนดึก”

“ผมก็เหมือนกัน แต่เป็นความง่วงที่ดีนะครับ”

ยูซุฟหาวคำโต แล้วหัวเราะอย่างเขินๆ มิโอะก็หัวเราะตอบ แต่ลึกๆ ในอก คำโกหกเล็กๆ คำหนึ่งแทงจี๊ดขึ้นมา

*

สี่ทุ่ม มิโอะส่งออกมิกซ์สุดท้าย งานทั้งหมดเสร็จสิ้น

เซลิมออกไปกินข้าวกับคนจากค่ายเพลงตั้งแต่เย็น ส่วน Koharu ก็ร้องว่า “เหนื่อยกันแย่เลยนะคะ!” ด้วยเสียงสูงกว่าปกติเหมือนทุกครั้ง แล้วกลับบ้านไป

“คุณมิโอะ ที่นี่มีดาดฟ้าไหมครับ”

“มีค่ะ แต่ไม่มีอะไรเลยนะคะ”

“คืนสุดท้ายแล้ว ผมอยากดูท้องฟ้าของญี่ปุ่น”

มิโอะพาเขาขึ้นบันไดหนีไฟ แล้วดันประตูเหล็กบานหนักออก ลมเย็นปะทะใบหน้า มีกลิ่นไอเสียกับกลิ่นคอนกรีตแห้งๆ

แสงไฟของโตเกียวกระจายออกไปทั้งสี่ทิศ บนยอดหอคอยสูงที่อยู่ไกลออกไป แสงสีแดงค่อยๆ ติดแล้วดับ รถพยาบาลวิ่งผ่านถนนด้านล่าง เสียงไซเรนสะท้อนกลับไปมาบนผนังตึกหลายต่อหลายหน

ยูซุฟเอาแขนสองข้างพาดบนรั้ว ชายเสื้อโค้ตสีไวน์แดงถูกลมพัดปลิว เขาดึงผ้าพันคอสีเทาขึ้นมาถึงปาก แล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าด้านในของเสื้อโค้ต

สิ่งที่หยิบออกมาคือเครื่องเล่นสีเงินเครื่องนั้น กับเทปหนึ่งม้วน

“คุณมิโอะ ผมเล่าเรื่องเทปม้วนนี้ได้ไหมครับ”

“ได้ค่ะ ขอฟังนะคะ”

“แม่ผมชื่อเซย์เนป เธอเสียเมื่อแปดปีก่อน เพราะโรคหัวใจ ตอนนั้นผมอายุยี่สิบสี่”

ยูซุฟวางเทปไว้บนฝ่ามือ แสงไฟจากเมืองส่องฉลากที่เขียนว่า ‘อาสะโนะคาเนะ’ ให้เห็นรางๆ

“บนเตียงในโรงพยาบาล แม่ใส่ม้วนนี้ลงในมือผม ตอนนั้นเธอแทบไม่มีเสียงแล้ว บอกแค่ว่า ให้เก็บมันไว้ให้ดี นั่นเป็นคำสุดท้าย”

“…เป็นของที่เธอมอบให้ในตอนท้ายสุดสินะคะ”

“ครับ ตอนแม่ยังแข็งแรง เธอฟังม้วนนี้ทุกเช้า เปิดหน้าต่าง มองทะเลไปด้วย ตอนนั้นผมยังเด็ก ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องฟังระฆังเดิมทุกเช้า”

ลมพัดผมหยักศกของยูซุฟไหว เขาเงียบไปครู่หนึ่ง

“หลังแม่จากไป ผมก็ฟังมันทุกคืน เสียงระฆังกับบทกวีภาษาญี่ปุ่น ผมไม่รู้ความหมายหรอก แต่พอได้ยินเสียงนั้น ก็รู้สึกเหมือนอยู่ข้างๆ แม่”

“เพราะอย่างนี้ คุณถึงตามหาเจ้าของเสียงสินะคะ”

“ครับ ทำไมแม่ถึงรักเสียงนี้ ผมอยากรู้ แล้วก็อยากบอกคนคนนั้นว่า ขอบคุณ ที่ทำให้แม่สดชื่นทุกเช้า”

ยูซุฟแนบเทปไว้กับอก ท่าทางเดียวกับคืนที่พายุเข้า

“หวังว่าจะเจอนะคะ…ฉันเองก็จะลองถามผู้เฒ่าผู้แก่ในเมืองดูอ้อมๆ ค่ะ”

“ขอบคุณมากครับ”

เสียงฮัมเพลงสั้นๆ หลุดจากปากเขา เป็นทำนองที่ค่อยๆ ไต่ขึ้นแล้วไหลลงมาเหมือนคลื่นลูกนั้น มิโอะหลับตาลงและฟังมัน

〈ตอนนี้แหละ พูดได้แล้ว〉

เรื่องนักข่าว เรื่องรูปถ่าย มิโอะลืมตาขึ้นแล้วอ้าปาก

ทันใดนั้น สมาร์ตโฟนในกระเป๋าก็สั่น บนหน้าจอขึ้นว่า ‘คุณพ่อ’

*

“มิโอะ!”

ต่อให้ถือห่างจากหู เสียงนั้นก็ยังชนะลมบนดาดฟ้า ยูซุฟหัวเราะคิก

“คุณพ่อ ทำไมโทรมาตอนนี้ล่ะคะ”

“พวกคนท่าเรือลือกันใหญ่เลย ว่านักร้องต่างชาติมาอัดเสียงระฆัง จริงหรือเปล่า!”

“จริงค่ะ คนที่มาคืนนั้นไง คนที่ช่วยจับท่อนไม้ตีระฆังตอนฝนตกน่ะค่ะ”

“อ๋อ งั้นต้องเขียนจดหมายขอบคุณหน่อย เขาช่วยรักษาระฆังไว้ให้ บอกชื่อเขามาให้ถูกด้วยนะ”

“คุณยูซุฟ อักชัย ค่ะ”

“อักชัย? เขียนด้วยตัวอักษรฝรั่งยังไงล่ะ”

มิโอะนึกถึงตัวอักษรบนป้ายผ้าที่เห็นหน้าประตูวัด

“A, K, C ค่ะ ใต้ตัว C มีหนวดเล็กๆ ติดอยู่ แล้วก็ A, Y”

ปลายสายเงียบลง

มีเสียงเบาๆ ดังก๊อก ก๊อก เป็นเสียงนาฬิกาตั้งพื้นเก่าในครัวของโรงพักพระ ก๊อก ก๊อก ห้าครั้ง หกครั้ง เจ็ดครั้ง พ่อไม่พูดอะไรเลย

“คุณพ่อ?”

“…ฟังอยู่”

เสียงต่ำ ราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อครู่

“จดหมายขอบคุณไว้ก่อนก็ได้ งานน่ะ ทำให้เสร็จจนจบล่ะ”

สายถูกตัดดังปึ้ก

มิโอะจ้องสมาร์ตโฟน ลมพัดเปียที่หลังของเธอปลิวไปด้านข้าง

ยูซุฟถามว่า คุณพ่อโกรธหรือเปล่าครับ

“เปล่าค่ะ…ท่านเงียบไปน่ะค่ะ ปกติท่านไม่ค่อยเงียบ”

ยูซุฟเอียงคอ แล้วชะโงกมองหน้าเธอ

“เมื่อกี้ คุณมิโอะกำลังจะพูดอะไรใช่ไหมครับ”

“…เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร”

มิโอะยิ้ม เธอพลาดจังหวะที่จะพูดไปอีกครั้งแล้ว

*

เก้าโมงเช้าวันรุ่งขึ้น ประตูอัตโนมัติของล็อบบี้เปิดออก ยูซุฟเดินเข้ามา

สีหน้าเขาเปลี่ยนไป รอยลักยิ้มหายไปหมด คิ้วหนาตรงขมวดเข้าหากัน

“คุณมิโอะ เรื่องนักข่าว ทำไมไม่บอกผม”

กาแฟในแก้วกระดาษในมือมิโอะกระฉอกออกมานิดหนึ่ง

“…รู้จากใครคะ”

“เซลิมครับ เช้านี้นักข่าวโทรไปที่สำนักงาน บอกว่ามีรูปถ่าย จะลงอีกห้าวัน เซลิมบอกว่าคุณมิโอะก็รู้เรื่องนี้”

“ขอโทษค่ะ ฉันตั้งใจจะบอก แต่ว่า”

“แต่ว่า? ทำไม? คุณรู้มาตั้งแต่คืนวันก่อน แล้วเมื่อคืนก็ยังอยู่บนดาดฟ้า”

เสียงของยูซุฟดังขึ้น พนักงานต้อนรับที่เคาน์เตอร์เงยหน้ามอง

“ฉันไม่อยากทำให้คุณเดือดร้อนค่ะ วันนี้คุณก็จะเดินทางแล้ว ฉันไม่อยากให้เรื่องแบบนี้มาทำลายเพลงที่อุตส่าห์ทำมา ในวันสุดท้าย ฉันคิดว่าถ้าฉันจัดการเอง”

“จัดการ? คนเดียวเหรอ?”

ยูซุฟตบอกตัวเอง

“คนที่อยู่ในรูปมีสองคน คุณมิโอะกับผม ผมไม่อยากถูกปกป้อง ผมอยากลำบากไปด้วยกัน”

“คุณไม่เข้าใจหรอกค่ะ”

เสียงของมิโอะก็สั่นเช่นกัน

“วัดของฉันมีศรัทธาชนอยู่ เมืองก็เล็ก ถ้ามีข่าวว่าลูกสาวของวัดพาผู้ชายต่างชาติเข้าบ้านกลางดึก คุณพ่อก็คงเดินในเมืองไม่ได้อีก ฉันเลยคิดว่าถ้าฉันเงียบไว้”

“ผมไม่เข้าใจ! ก็เพราะอย่างนั้นถึงอยากให้บอก!”

เสียงของยูซุฟกระแทกเพดานล็อบบี้

แล้วเขาก็เงียบลงกะทันหัน สอดมือสองข้างในกระเป๋าเสื้อโค้ต มองออกไปนอกหน้าต่าง มิโอะก็พูดอะไรไม่ออก มีเพียงเสียงครางต่ำของเครื่องปรับอากาศไหลผ่านระหว่างคนทั้งสอง

“…ฉันจะนับถึงสามนะคะ”

มิโอะหลับตา หนึ่ง สอง สาม ฟังเสียงหัวใจตัวเอง

พอลืมตา ยูซุฟกำลังมองมาที่เธอ

“ขอโทษค่ะ ที่ฉันเงียบ ไม่ได้เป็นเพราะคุณอย่างเดียว ฉันกลัวเอง รู้สึกเหมือนว่าถ้าพูดออกมา มันจะกลายเป็นเรื่องจริง”

คิ้วของยูซุฟค่อยๆ คลายออก

“ผมก็ขอโทษครับ ที่ตะโกน…ถ้าเป็นพ่อผม ท่านไม่โกรธหรอก ผมยังอีกไกลเลย”

“คุณพ่อของคุณเป็นคนที่ไม่โกรธสินะคะ”

“ครับ ผมน่ะ เดี๋ยวก็ร้องเพลง เดี๋ยวก็โกรธ เดี๋ยวก็เงียบ”

มิโอะอดหลุดหัวเราะไม่ได้ ในที่สุดลักยิ้มก็กลับมาที่แก้มขวาของยูซุฟ

“ขอบอกอย่างหนึ่งนะคะ ตอนคุยกับนักข่าวคนนั้น ฉันเปิดเครื่องอัดเสียงไว้ เป็นนิสัยจากงาน เวลาคุยกับคนที่ไม่รู้จัก”

“อัดเสียงเหรอ”

“จะไม่เอาออกสู่สาธารณะค่ะ เพราะไม่ใช่สิ่งที่เอาไปให้ใครฟัง แต่ฉันจะเก็บไว้ เผื่อมีเรื่องอะไร จะได้ปกป้องตัวเองได้”

ยูซุฟมองหน้ามิโอะอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยิ้มน้อยๆ

“คุณมิโอะเหมือนระฆังเลย เงียบสงบ แต่เข้มแข็ง”

นอกล็อบบี้ เสียงแตรรถดังสั้นๆ สองครั้ง ผ่านกระจกรถสีดำมองเห็นด้านข้างใบหน้าของชายคนหนึ่งที่กำลังบิดปลายหนวด

“เซลิมมาแล้ว ผมต้องไปแล้วครับ”

“ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ”

“คุณมิโอะ สัญญานั้นยังอยู่ไหมครับ เสียงยามเช้า”

“ยังอยู่ค่ะ ขอให้ได้ฟังจนถึงที่สุดนะคะ”

ยูซุฟพยักหน้า แล้วหันกลับมาตรงหน้าประตูอัตโนมัติอีกครั้ง วางมือบนอกและโค้งศีรษะ เป็นการคำนับแบบเดียวกับที่เขาทำใต้หอระฆังในเช้าวันนั้น

*

เช้าวันต่อมา มิโอะตื่นตอนห้าโมงเหมือนทุกวัน ร่างกายที่เติบโตมาในวัด ต่อให้อยู่โตเกียวก็ยังตื่นเวลานี้

ในห้องที่ยังมืด สมาร์ตโฟนส่องแสงริบหรี่ มีข้อความเสียงอยู่หนึ่งข้อความ ส่งมาเมื่อหลังเที่ยงคืนไปหน่อย

เธอกดเล่น

ตอนแรกได้ยินเสียงผู้คนจอแจ เสียงประกาศในสนามบินเป็นภาษาที่ไม่รู้จัก เสียงล้อกระเป๋าเดินทางกลิ้งไปบนพื้น แล้วมีเสียงแหบน้อยๆ ซ้อนทับขึ้นมา

“คุณมิโอะ ได้ยินไหมครับ ผมมาถึงอิสตันบูลแล้ว ที่นี่เจ็ดโมงเย็น หนาวมากเลย”

เสียงฮัมเพลงแทรกเข้ามานิดหนึ่ง

“พรุ่งนี้เช้าเป็นต้นไป ผมจะส่งเช้าของผมไปให้ มันจะไปถึงตอนเที่ยงของคุณมิโอะ…รอผมนะครับ”

ข้อความจบลงแค่นั้น

มิโอะแง้มผ้าม่านหน้าต่างออกเล็กน้อย ท้องฟ้าโตเกียวยังเป็นสีน้ำเงินเข้ม ไกลออกไป ได้ยินเสียงรถไฟขบวนแรกข้ามสะพานเหล็ก

บนโต๊ะ เครื่องอัดเสียงที่ห้อยคอวางนิ่งอยู่อย่างเงียบสงบสีดำ ภายในนั้น เสียงของถนนต้นแปะก๊วยกำลังหลับอยู่

อีกสี่วัน ข่าวก็จะลง

── จบบทที่ 4 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

มิโอะ คาวาเสะลูกสาววัด ช่างเสียงคัตสึยะ อุซามินักข่าวนิตยสารรายสัปดาห์เอชินคาวาเสะพ่อของมิโอะเจ้าอาวาสยูซุฟ อักชัยนักร้องระดับโลกเซลิม ยัลชึนหัวหน้าสำนักงานของเขาKoharu Morishitaวิศวกรรุ่นน้องของมิโอะขู่ว่าจะเขียนบทความอัดเสียงบทสนทนาNEWพ่อเงียบไปเมื่อได้ยินการสะกดชื่อสัญญาเรื่องเสียงยามเช้าทะเลาะกันครั้งแรกNEWเล่าเรื่องนักข่าวให้ยูซุฟฟังNEWรุ่นน้องที่ทำงาน

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 5

จดหมายยามเช้าตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 5) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ