มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 3

เสียงหน้าประตู

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

เก้าโมงเช้า เมื่อเดินขึ้นเนินที่นำไปสู่สตูดิโอจนสุดทาง มิโอะก็หยุดเท้า

หน้าประตูมีผู้คนล้นออกมา นับคร่าว ๆ ได้ราวสามสิบคน ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงสาว สองคนในนั้นกางป้ายผ้าสีขาวผืนยาวชูสูง ตัวอักษรสีแดงเรียงรายเป็นภาษาที่เธอไม่เคยเห็น ใต้ตัว c มีหนวดเล็ก ๆ เกาะอยู่ เหนือตัว g มีเครื่องหมายเล็ก ๆ คล้ายถ้วยชาม

จากระหว่างกลางฝูงชน เสียงจากสมาร์ตโฟนของใครสักคนลอดออกมา เป็นเสียงร้องทุ้มต่ำและกลมกล่อม

〈เสียงนี้...〉

มิโอะเอียงคอด้วยความสงสัย แล้วแหวกคลื่นคนเดินผ่านประตูเข้าไป

ทันทีที่ผลักประตูกันเสียงบานหนักออก โคฮารุ โมริชิตะ รุ่นน้องของเธอก็วิ่งตรงมาตามทางเดิน โคฮารุเข้าทำงานปีที่สองแล้ว ปกติเสียงสูงกว่าคนอื่นอยู่หนึ่งระดับ เช้านี้สูงขึ้นไปอีกสองระดับ

“คุณมิโอะคะ! เห็นหน้าประตูไหมคะ นั่นแฟนคลับของยูซุฟ อักชัยทั้งหมดเลยนะคะ!”

“แฟนคลับ... ของคุณยูซุฟน่ะหรือ”

“ของคุณยูซุฟน่ะหรือ อะไรกันคะ! อย่าบอกนะว่าคุณมิโอะไม่รู้แล้วไปอัดเสียงมา!”

โคฮารุยื่นสมาร์ตโฟนมาตรงหน้ามิโอะ

ในหน้าจอ ฮอลล์ขนาดใหญ่กลายเป็นทะเลแสง แสงไฟดวงเล็ก ๆ นับหมื่นดวงไหวเป็นระลอกคลื่น กลางทะเลแสงนั้น ชายผมหยิกกำลังกอบไมโครโฟนไว้ด้วยสองมือ

“...คนนี้เองหรือ”

“คอนเสิร์ตที่ยุโรปเมื่อปีก่อน คืนเดียวหกหมื่นคนค่ะ แล้วเต็มติดกันสามคืน วิดีโอเพลงมียอดวิวรวมกันเกินพันล้านครั้ง เขาเป็นหนึ่งในนักร้องที่อยู่บนสุดของโลกเลยนะคะ!”

มิโอะจ้องหน้าจอ ชายที่สวมฮาโอริแขนสั้นแล้วหางตาตกอย่างกระดากใจ ชายที่กอบถ้วยชาไว้ในสองมืออยู่หน้าเทียนไข คนคนนั้นกำลังยืนอยู่กลางทะเลแสง

“ฉันแทบไม่ดูทั้งเน็ตทั้งทีวีเลยน่ะ”

“ทั้งญี่ปุ่นคงไม่รู้อยู่คนเดียวแหละค่ะ คุณมิโอะ!”

“ที่เขาปิดชื่อผู้ว่าจ้างไว้ ก็เพราะเรื่องนี้นี่เอง”

ตอนนั้นเอง ประตูห้องสุดทางเดินก็เปิดออก คือยูซุฟ เขาพันผ้าพันคอสีเทาไว้สองรอบรอบคอ เหลือบมองสมาร์ตโฟนในมือโคฮารุ แล้วยิ้มอย่างลำบากใจเล็กน้อย

“คุณมิโอะ... เห็นเข้าจนได้นะครับ”

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ คืนนั้นยังเอาฮาโอริของพ่อไปให้คุณใส่อีก”

ยูซุฟส่ายหน้า หนวดเคราสั้น ๆ จมลงในผ้าพันคอเล็กน้อย

“ไม่เลยครับ ผมดีใจ คืนนั้นผมเป็นแค่คนที่เปียกโชกไปทั้งตัว”

“วันนี้ก็เหมือนกันค่ะ สำหรับฉัน คุณคือผู้ว่าจ้างเพลงระฆัง”

บนแก้มขวาของยูซุฟมีลักยิ้มปรากฏขึ้น เสียงฮัมสั้น ๆ หลุดออกมาจากปาก

แปะ

เสียงแห้ง ๆ ดังก้องไปทั่วทางเดิน เป็นเสียงดีดนิ้ว เสียงฮัมของยูซุฟหยุดลงทันที

ชายผอมแห้งร่างโปร่งเดินมาจากมุมทางเดิน หนวดดกหนาลายขาวสลับดำ ปลายทั้งสองข้างบิดขึ้นชี้ฟ้า

〈ราวกับม่านเวทีเพิ่งเปิดขึ้น〉

มิโอะคิดอย่างนั้น แม้แต่เสียงฝีเท้าของเขาก็ฟังดูเหมือนละครไปเสียหมด

“เธอคือลูกสาวของวัดสินะ”

เป็นภาษาอังกฤษ และเร็วมาก ทุกคำเหมือนวิ่งแซงคำก่อนหน้า

“คาวาเสะ มิโอะ ค่ะ วันนี้ดิฉันรับผิดชอบงานค่ะ”

“เซลิม ยัลชึน ผู้จัดการใหญ่ของสังกัดยูซุฟ ฟังให้ดีนะ คุณหนู กฎมีสองข้อ”

เขามองมิโอะแบบเงยตาขึ้นจากเหนือแว่นกรอบทองบางที่เกาะปลายจมูก ดวงตาสีเทาอ่อน แล้วเสียงนิ้วก็ดังแปะอีกครั้ง

“...ค่ะ”

“ข้อหนึ่ง ห้ามติดต่อกับยูซุฟเป็นการส่วนตัว เรื่องงานทั้งหมดต้องผ่านฉัน”

แปะ

“การติดต่อส่วนตัว...”

มิโอะพึมพำทวนโดยไม่ตั้งใจ สัญญาว่าจะส่งเสียงยามเช้าให้กัน ดังกังวานเบา ๆ อยู่ในอก

“ข้อสอง ห้ามถ่ายรูปแม้แต่ภาพเดียว ทั้งในและนอกอาคาร เธอเห็นหน้าประตูแล้วไม่ใช่หรือ ตัวเลขไม่โกหกหรอก รูปของเขาใบเดียวก็ขยับหนังสือพิมพ์ทั่วโลกได้ เขาจะบินกลับประเทศด้วยเที่ยวบินเที่ยงมะรืนนี้ ระหว่างนั้นขอให้ทำแต่งานให้เสร็จเรียบร้อย”

เซลิมใช้นิ้วหมุนบางอย่างไปมา เป็นปิ๊กกีตาร์กระดองเต่าเก่า ๆ ท่ามกลางสูทสามชิ้นสีกรมท่า ผ้าเช็ดหน้าสีแดงเลือดหมูในกระเป๋าเสื้อดูสดสะดุดตา

“เข้าใจแล้วค่ะ สิ่งที่ดิฉันจะอัดมีแต่เสียงเท่านั้น”

“ดีมาก... ระฆังวัด วัดไหนก็ได้ไม่ใช่หรือ ฉันก็เคยพูดไปแล้วนะ”

แปะ เสียงครั้งที่สามดังที่สุด

เซลิมเหลือบมองยูซุฟ ยูซุฟไม่พูดอะไร ได้แต่ยักไหล่ แล้วขยิบตาข้างหนึ่งให้เห็นเฉพาะมิโอะ

*

สี่ทุ่ม ช่างเทคนิคคนอื่นกลับกันหมดแล้ว โคฮารุก็โบกมือแล้ววิ่งไปขึ้นรถไฟขบวนสุดท้าย ส่วนเซลิมกลับโรงแรมไปตั้งแต่ช่วงเย็น

ห้องคอนโทรลหรี่ไฟลง บนโต๊ะมิกเซอร์ ไฟดวงเล็กสว่างเป็นสีเขียวสีแดง ความร้อนจากเครื่องทำให้อากาศในห้องอุ่นอ่อน ๆ มีกลิ่นกาแฟที่เย็นชืด

ในห้องบูทอัดเสียงฝั่งตรงข้ามกระจก ยูซุฟสวมหูฟังนั่งอยู่

มิโอะเปิดเสียงระฆังสิบแปดครั้งที่อัดมาจากเมืองชิโอมิ โกออน เสียงของเช้าวันนั้นแผ่ออกมาจากลำโพง เสียงบางเบาของนกนางนวลก็ยังเก็บไว้เหมือนเดิม

เพลงเป็นเพลงช้า เริ่มด้วยเสียงสายของอู๊ด แล้วเสียงทุ้มต่ำก็ซ้อนเข้ามา ก่อนท่อนฮุกจะใส่เสียงระฆังหนึ่งครั้ง เรื่องนั้นตกลงกันไว้ตั้งแต่กลางวัน

แต่ลองประกบกันกี่ครั้งก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ลงตัว

มิโอะหลับตาฟังรวมสิบรอบ แล้วจึงกดปุ่มทอล์กแบ็ก เสียงของเธอไปถึงยูซุฟในบูท

“คุณยูซุฟคะ ระดับเสียงของระฆังเพี้ยนไปจากเสียงเพลงเล็กน้อย ใช้เครื่องปรับให้เข้ากันได้ค่ะ”

“ปรับให้เข้ากันหรือครับ จะเปลี่ยนเสียงของระฆังหรือ”

“แค่นิดเดียวค่ะ ไม่มีใครสังเกตได้”

หลังกระจก ยูซุฟส่ายหน้า

“อย่าเปลี่ยนเลยครับ ให้ระฆังเป็นระฆังอยู่อย่างนั้น... ขอร้องนะครับ”

“เข้าใจแล้วค่ะ ขอนับสามนะคะ”

มิโอะเงียบไป หนึ่ง สอง สาม

ถ้าไม่เปลี่ยนระดับเสียง ก็ขยับเวลาแทนได้ ในช่วงก่อนเสียงครางของระฆังจะจางหายไปในทะเลเพียงนิดเดียว ในชั่วขณะที่ทุกเช้าจะตีครั้งต่อไป ตรงนั้นเอง วางจุดเริ่มร้องไว้ตรงนั้นก็พอ

มิโอะเลื่อนตำแหน่งของระฆังไปข้างหน้าราวสองวินาที

“คุณมิโอะ ได้ยินไหมครับ”

เสียงของยูซุฟดังอยู่ในหูฟัง ราวกับมีคนพูดอยู่ข้างหูเธอ

“ค่ะ ได้ยินค่ะ”

“ช่วยเปิดอีกครั้งได้ไหมครับ ผมจะร้อง แค่หนึ่งท่อน”

มิโอะกดเล่น ระฆังดังขึ้น เสียงครางค่อย ๆ คลายออก เมื่อเส้นสุดท้ายใกล้จะเลือน เสียงของยูซุฟก็แทรกเข้ามาเบา ๆ

เป็นภาษาตุรกี เธอไม่รู้ความหมาย แต่เสียงทุ้มต่ำนั้นรับเสียงครางของระฆังไว้ แล้วนำพาไปไกล ราวกับระฆังได้กลายเป็นเสียงมนุษย์

มิโอะหลับตาอยู่

“...เสียงดีจัง”

พอเอ่ยออกไปแล้วจึงรู้ตัว เธอยังกดปุ่มทอล์กแบ็กค้างอยู่

หลังกระจก ยูซุฟเงยหน้าขึ้น ลักยิ้มบนแก้มขวาลึกขึ้น

“ผมได้ยินแล้วครับ”

“เมื่อกี้ขอให้ถือว่าไม่ได้ยินนะคะ”

“ไม่เอาครับ”

ยูซุฟหัวเราะปนเสียงฮัม มิโอะรีบปล่อยนิ้วจากปุ่ม ร้อนไปจนถึงใบหู

ประตูบูทเปิดออก ยูซุฟเดินเข้ามานั่งเก้าอี้ข้างมิโอะ เก้าอี้ลั่นเอี๊ยดเพราะน้ำหนักร่างใหญ่ จากผ้าพันคอมีกลิ่นอากาศเย็นของยามค่ำคืน

“เหนื่อยแล้วนะคะ แค่ท่อนเดียวก็เพียงพอแล้วค่ะ”

“คุณมิโอะ ทำไมถึงออกจากวัดมาครับ”

“วัดต้องมีคนสืบทอดค่ะ พี่สาวแต่งงานแล้วย้ายออกจากเมืองไป พ่อก็ดี ศรัทธาชนก็ดี ต่างก็คิดว่าฉันจะรับช่วงต่อ”

พูดจบมิโอะก็ยกมือปิดปาก ภาษาถิ่นที่ปกติใช้แต่กับครอบครัว หลุดออกมาเสียได้

“...แต่ฉันอยากใช้ชีวิตด้วยหูของตัวเองค่ะ เลยมาโตเกียว”

“ผมก็เหมือนกันครับ พ่ออยากให้ผมสืบทอดร้าน เป็นร้านพรมที่สืบกันมาสามรุ่น แต่ผมเลือกเสียงเพลง”

“คุณพ่อโกรธไหมคะ”

“ไม่โกรธครับ พ่อเป็นคนไม่โกรธ... แต่ดูเศร้า”

ยูซุฟมองไฟดวงเล็กบนโต๊ะมิกเซอร์ แสงสีเขียวสะท้อนอยู่ในดวงตาสีมะกอกเข้ม

“เอ่อ คุณยูซุฟคะ เรื่องกฎของคุณเซลิม สัญญาที่จะส่งเสียงยามเช้าให้กันนั้น...”

“เสียงยามเช้าเป็นการติดต่อส่วนตัวหรือครับ”

ยูซุฟเอียงคออย่างขี้เล่น

“ไม่ใช่... หรือคะ”

“ระฆังได้เข้ามาอยู่ในเพลงนี้แล้ว เสียงก็เลยเป็นงานครับ... ใช่ไหมล่ะ”

“พูดแบบเจ้าเล่ห์จังเลยนะคะ”

“เจ้าเล่ห์หรือครับ ผมไม่เข้าใจ ภาษาญี่ปุ่นผมยังไม่พอ”

ทั้งสองหัวเราะพร้อมกัน ระยะระหว่างไหล่กับไหล่เหลือเพียงฝ่ามือเดียว

*

มิโอะมองรถของยูซุฟออกไปทางประตูหลัง แล้วเดินออกประตูหน้า แฟนคลับไม่อยู่แล้ว เหลือเพียงเชือกที่ใช้ผูกป้ายผ้าเส้นเดียวค้างอยู่ที่เสาประตู

ถนนไปสถานีถูกใบแปะก๊วยปูเป็นสีเหลือง ทุกครั้งที่เหยียบ กลิ่นฉุนเฉพาะตัวก็ลอยขึ้น ไกลออกไป รถไฟขบวนสุดท้ายแล่นผ่านทางยกระดับ

“คุณคาวาเสะ มิโอะ ใช่ไหมครับ”

เสียงดังมาจากข้างหลัง เมื่อหันไป ก็มีชายคนหนึ่งยืนอยู่ใต้เสาไฟ สวมเทรนช์โค้ตสีเบจเก่า ๆ ห้อยกล้องติดเลนส์เทเลโฟโต้ตัวใหญ่ไว้ที่คอ

เสียงเป็นกันเอง แต่มิโอะก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว

เธอเอื้อมนิ้วไปที่เครื่องอัดเสียงที่คอ แล้วกดปุ่มอัด เป็นนิสัยจากงาน เวลาคุยกับคนแปลกหน้า ไฟสีแดงดวงเล็กสว่างขึ้นบนอกเสื้อสเวเตอร์ ชายคนนั้นดูเหมือนจะไม่เห็น

“ขอโทษค่ะ คุณคือใคร”

“โธ่ ไม่ใช่เรื่องน่ากลัวหรอกน่า ผมชื่ออุซามิ”

ชายคนนั้นใช้นิ้วสางผมสีน้ำตาลที่ชี้ตามรอยนอน แล้วดึงนามบัตรหนึ่งใบออกจากกล่องนามบัตรที่อัดแน่นหนา พิมพ์ไว้ว่า ‘นิตยสารรายสัปดาห์ฮิโนเดะ ผู้สื่อข่าว คัตสึยะ อุซามิ’

“คนจากนิตยสารรายสัปดาห์ มีธุระอะไรกับฉันคะ”

“เรียกว่ามิโอะจังได้ไหม เรื่องนี้พูดกันแค่เราสองคนนะ”

อุซามิหันหน้าจอกล้องมาทางมิโอะ นิ้วชี้ขวาของเขาพันพลาสเตอร์ยาใหม่เอี่ยมไว้

หน้าจอมืด เส้นฝนตกเฉียง วงแสงกลมของไฟฉาย ชายตัวสูงผมหยิกกำลังเดินเข้าไปที่ประตูเก่า ๆ และข้างหลังเขามีหญิงสาวถักเปียหนาปล่อยยาวลงกลางหลัง

เป็นประตูครัววัดของวัดชิโอนจิ เป็นแผ่นหลังของเธอเองในคืนพายุ

“นี่... ได้มาจากไหนคะ”

“จากนอกซุ้มประตูวัด เลนส์ดีใช่ไหมล่ะ ผมตามมาจากโรงแรมตลอดเลยนะ ตอนรถบัสหยุดนี่แย่เลย ผมเองก็เปียกโชกเหมือนกัน”

อุซามิหัวเราะ ริ้วรอยสามเส้นย่นขึ้นที่หางตา

“คุณถ่ายไว้หรือคะ ท่ามกลางฝนนั้น”

“ค่ำคืนพายุ นักร้องระดับโลกไปบ้านลูกสาววัด เป็นเรื่องดีนะ”

“เขามาหลบฝนค่ะ ทั้งเมืองไฟดับ และเขาปกป้องระฆังไว้ให้”

“ครับ ๆ เรื่องแบบนั้นแหละที่อยากฟัง ผมก็ไม่ได้ไม่รู้จักคุณเซลิมจากสังกัดด้วย ไม่ทำอะไรให้เสียหายหรอกน่า”

“ดิฉันไม่มีอะไรจะเล่าค่ะ”

อุซามิกอดกล้องไว้ที่อกใหม่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองมาก

“อีกเจ็ดวันจะลงบทความ ถ้าคุณยอมเล่า ผมจะลองคิดวิธีเขียนให้”

อุซามิโบกมือเบา ๆ แล้วเดินไปทางสถานีตามทางแปะก๊วย ชายเทรนช์โค้ตพัดใบไม้สีเหลืองให้ม้วนขึ้น

มิโอะขยับตัวไม่ได้ ไฟสีแดงยังสว่างอยู่บนเครื่องอัดเสียงที่อก

เจ็ดวันต่อมา ส่วนยูซุฟจะออกจากญี่ปุ่นในอีกสองวัน

── จบบทที่ 3 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

มิโอะ คาวาเสะลูกสาวคนรองของวัด・วิศวกรเสียงยูซุฟ อักชัยนักร้องระดับโลกคัตสึยะ อุซามินักข่าวนิตยสารรายสัปดาห์เซลิม ยัลชึนหัวหน้าสำนักงานของเขาKoharu Morishitaรุ่นน้องที่สตูดิโอผู้ว่าจ้างสัญญาเรื่องเสียงยามเช้าNEWนักข่าวที่มีรูปถ่ายมากดดันผู้กำหนดกฎNEWรุ่นน้องที่ทำงานใหม่ใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 4

คำสัญญาบนดาดฟ้าตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 4) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ