มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 5

จดหมายยามเช้า

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

สิบเอ็ดนาฬิกาห้าสิบห้านาที บนโต๊ะในห้องคอนโทรล สมาร์ตโฟนสั่นสั้น ๆ หนึ่งที

เป็นข้อความเสียงหนึ่งอัน คนส่งคือยูซุฟ

ช่างเทคนิคคนอื่นออกไปซื้ออาหารกลางวันกันหมด ในห้องมีเพียงเสียงครางต่ำ ๆ ของเครื่องจักร มิโอะต่อหูฟังเข้ากับสมาร์ตโฟน หลับตาลงแล้วกดเล่น

ตอนแรกเป็นเสียงลม จากนั้นเป็นเสียงน้ำกระทบฝั่ง ซ่า ๆ คลื่นที่เอื่อยกว่าท่าเรือเมืองชิโอมิอยู่เล็กน้อย

ไกลออกไป นางนวลร้อง ไม่ใช่ตัวเดียว เสียงของหลายตัวซ้อนกันทั้งสูงทั้งต่ำ

เสียงทุ้มหนา ๆ ดัง “บู้——” ข้ามผืนน้ำมา เป็นเสียงหวูดเรือ ต่ำกว่าเสียงเรือที่ออกจากท่าใต้วัดโชอนจิมากนัก คงเป็นเรือลำใหญ่

แล้วเสียงก็เริ่มขึ้น

เป็นเสียงผู้ชาย ค่อย ๆ ลากยาวแล้วไต่ระดับสูงขึ้นไป ลมหายใจหนึ่งเฮือกยาวเหลือเกิน สั่นพลิ้วละเอียดอยู่ตรงเสียงสูง แล้วก็ไหลลงมาอีกครั้ง คล้ายเพลงแต่ไม่ใช่เพลง มิโอะนึกถึงตอนที่ยูซุฟชี้นิ้วไปเหนือเพดานตรงระเบียงไม้ ขึ้นไปให้สูงกว่านั้นอีก

ช้ากว่าเล็กน้อย อีกเสียงหนึ่งก็ลอยขึ้นมาจากอีกทิศ ไกลกว่าเมื่อครู่และสูงกว่านิดหน่อย สองเสียงซ้อนทับกันเหมือนไล่กวดกันอยู่เหนือผิวน้ำ

〈ทั้งเมืองถูกปลุกด้วยเสียงเลยนะ〉

พอเสียงสงบลง ก็เหลือเพียงเสียงคลื่นอีกครั้ง แล้วเสียงที่อู้อี้เล็กน้อย เหมือนพูดผ่านผ้าพันคอก็แทรกเข้ามา

“คุณมิโอะ ได้ยินไหมครับ? นี่คือเช้าของผม ที่นี่ตอนนี้ห้าโมงห้าสิบนาที ยังมืดสนิทอยู่ ผมอัดจากหน้าต่างบ้าน”

“มีตรงหนึ่งที่พูดคำเดิมซ้ำสองครั้ง ตรงนั้นแหละครับ การสวดภาวนา ดีกว่าการนอน”

“หนาวครับ แต่เป็นเช้าที่ดี”

เสียงฮัมเพลงสั้น ๆ แทรกเข้ามา แล้วข้อความก็จบลง

มิโอะหลับตาอยู่อย่างนั้นอีกพักใหญ่ ทั้งที่เป็นห้องไม่มีหน้าต่าง กลับรู้สึกว่าด้านในเปลือกตาสว่างขึ้นเล็กน้อย

“เสียงดีจัง”

ประตูกันเสียงถูกผลักเปิดออกอย่างแรง โคฮารุ โมริชิตะ ยืนถือถุงร้านสะดวกซื้อห้อยอยู่

“คุณมิโอะ ฉันซื้อข้าวเที่ยงมาแล้วค่ะ! …เอ๊ะ? ทำไมหัวเราะอยู่ล่ะคะ”

“ฉันไม่ได้หัวเราะ”

“หัวเราะอยู่ชัด ๆ! มุมปากยกขึ้นแบบนี้เลยนะคะ!”

โคฮารุใช้นิ้วดันมุมปากทั้งสองข้างของตัวเองขึ้นให้ดู มิโอะถอดหูฟังออกแล้วคว่ำสมาร์ตโฟนลง

“มีข้าวปั้นไส้แซลมอนไหม”

“เลี่ยงประเด็น! มีค่ะ!”

ระหว่างที่โคฮารุคุ้ยหาในถุง มิโอะก็มองสมาร์ตโฟนอีกครั้ง อีกสี่วันบทความจะออก ถึงอย่างนั้น ส่วนลึกในอกกลับสงบอย่างน่าประหลาด

มิโอะอัดเสียงตอบสั้น ๆ

“เช้าของฉัน ส่งจากโตเกียวไม่ได้ สุดสัปดาห์นี้ฉันจะกลับไปเมืองชิโอมิ แล้วอัดเสียงระฆัง รอฉันนะ”

*

ทั้งเช้าวันศุกร์และเช้าวันเสาร์ ข้อความก็มาถึงก่อนเที่ยงเหมือนเดิม วันศุกร์เป็นเสียงฝนปรอย ๆ ตกกระทบผิวน้ำ วันเสาร์เป็นเสียงร้านค้าสักแห่งดึงประตูม้วนขึ้น กับถนนยามเช้าที่จอแจจนเหมือนได้กลิ่นขนมปังอบ

เช้าวันเสาร์นั้น ห้าโมงครึ่ง มิโอะกำลังเดินขึ้นบันไดหินของวัดโชอนจิ

เมื่อคืนเธอนั่งชินคันเซนขบวนสุดท้าย ต่อด้วยเรือเที่ยวสุดท้ายไปเมืองชิโอมิ จึงกลับมาถึงบ้านได้ ท้องฟ้ายังมืดอยู่ กลิ่นทะเลเย็น ๆ ซึมลึกเข้าไปถึงปอด

ใต้หอระฆังมีเงาร่างเล็ก ๆ ยืนอยู่ สวมซามูเอะสีดำกับเสื้อคลุมบุนวมสีน้ำตาล กุญแจที่เอวส่งเสียงดังกริ๊ก

“มาแล้วรึ!”

เสียงของพ่อดังก้องไปทั่วลานวัดยามเช้า นกที่หลับอยู่บนกิ่งต้นการบูรบินขึ้นพรึ่บพรั่บ

“หนูกลับมาแล้วค่ะ เมื่อคืนมาถึงดึก เลยไม่ได้ปลุก”

“ดูรองเท้าที่หน้าประตูก็รู้แล้วเว้ย …มาอัดเสียงรึ”

“ค่ะ ระฆังเช้านี้ ให้หนูตีได้ไหมคะ”

เอชินมองมิโอะจากใต้คิ้วขาวยาว ดวงตาเรียวเล็กหยุดอยู่ที่เครื่องอัดเสียงสีดำที่ห้อยคอ

“งานรึ”

“…งานค่ะ เพื่อเพลงของคน ๆ นั้น”

พูดพลางมิโอะก็เบนสายตาหนีไปนิดหนึ่ง จริงครึ่งหนึ่ง ไม่จริงอีกครึ่งหนึ่ง พ่อไม่พูดอะไร เพียงใช้นิ้วเลื่อนลูกประคำไม้มะเกลือที่ข้อมือซ้ายไปหนึ่งเม็ด

“ลูกสาววัดจะตีระฆัง ใครจะมาว่าอะไรได้ ตีไป”

“ขอบคุณค่ะ คุณพ่อ”

“อัดไว้แล้วเอาไปไหน ข้าไม่รู้เรื่องด้วยหรอก”

เอชินพูดเพียงเท่านั้นแล้วหันหลังให้ทันที เดินไปทางพระอุโบสถได้ครึ่งทางก็หยุดเท้า

“หกโมงนะ ช้าไปแม้แต่ทีเดียวก็ไม่ได้เว้ย”

“รู้แล้วค่ะ ตีมาตั้งแต่เด็กแล้วนี่คะ”

“นั่นสินะ”

เสียงของพ่อ รู้สึกเหมือนอ่อนลงเพียงนิดเดียว

มิโอะตั้งขาตั้งที่เสาห่างจากระฆังราวสองเมตร วางเครื่องอัดเสียงลง ไฟแดงสว่างขึ้น พอจับเชือกคันตีระฆังก็พบว่าเย็นชื้นด้วยน้ำค้างยามราตรี

โกอ้อน

ครั้งแรก กลิ้งไปไกลสู่ทะเลมืด มิโอะรอจังหวะก่อนเสียงครางจะจางหายหมด ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม

ขณะตี มิโอะคิดว่า เสียงนี้จะข้ามทะเลไปสองสามผืน ไปถึงหน้าต่างบ้านในเมืองที่ไม่รู้จัก ข้ามท้องฟ้าผืนเดียวกันกับเสียงเหนือผืนน้ำนั้น

เลยครั้งที่สิบไปไม่นาน ท้องฟ้าเหนือเกาะทางทิศตะวันออกก็แดงขึ้น กระเบื้องหลังคาที่เปียกชื้นเริ่มส่องแสงทีละแผ่น กลิ่นธูปลอยมาจากพระอุโบสถ พ่อคงเริ่มเตรียมการสวดมนต์ภาวนา

ครั้งที่สิบแปด ตีครบทั้งหมดแล้ว มิโอะปล่อยเชือก

เสียงครางสุดท้ายซ้อนกับหวูดเรือในท่าแล้วจางหายไป

มิโอะย้ายเสียงที่อัดไว้เข้าสมาร์ตโฟน แล้วเติมเสียงของตัวเองลงท้าย

“คุณยูซุฟ ได้ยินไหมคะ นี่คือเช้าของฉัน มีนางนวลอยู่ในเสียงด้วย”

กดปุ่มส่ง ทางนั้นเพิ่งผ่านเที่ยงคืนไปเท่านั้น

หลังสวดมนต์ มิโอะแวะร้านปลาที่ท่าเรือ ถามคุณยายที่อยู่เมืองนี้มานานอย่างเลี่ยง ๆ ว่า ราวสามสิบห้าปีก่อน รู้จักคนที่ส่งบทกวีภาษาญี่ปุ่นไปต่างประเทศไหม คุณยายได้แต่เอียงคอ

ก่อนเที่ยงวันอาทิตย์ คำตอบก็มาถึง เหนือเสียงน้ำเช่นเคย เสียงของยูซุฟดูร่าเริงขึ้นเล็กน้อย

“ระฆังดังในห้องของผมแล้วครับ ผมฟังทีละครั้ง ช้า ๆ ขอบคุณมากครับ ผมจะฟังทุกคืน”

เขียนด้วยเสียง ตอบด้วยเสียง ส่วนที่คำพูดไม่พอ คลื่นกับนางนวลและระฆังช่วยนำพาไปให้

〈นี่แหละ คือจดหมาย〉

มิโอะกดสมาร์ตโฟนแนบอก

*

เย็นวันอาทิตย์ บนชินคันเซนขากลับโตเกียว โทรศัพท์ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก

เธอออกไปที่ช่วงต่อระหว่างตู้ แล้วแนบโทรศัพท์ที่หู

แปะ

สิ่งแรกที่ได้ยินไม่ใช่เสียงคน แต่เป็นเสียงดีดนิ้ว

“ฟังให้ดีนะ คุณหนู บทความจะไม่ออก”

เป็นภาษาอังกฤษสำเนียงเร็วปรื๋อ เซลิมนั่นเอง

“…จริงหรือคะ”

“ผมมีเหตุผลอะไรจะโกหกล่ะ ผมคุยกับนักข่าวคนนั้นจบเรียบร้อยแล้วเมื่อวาน”

“ยังไงคะ เขามีรูปอยู่ในมือ”

“ผมแค่ยื่นเรื่องอื่นให้ เรื่องที่ใหญ่กว่า ขายได้มากกว่า นักข่าวน่ะนะ พอมีปลาตัวใหญ่ว่ายผ่านหน้า ก็ปล่อยปลาตัวเล็กไปเองแหละ”

แปะ นอกหน้าต่าง ทุ่งนามืดมิดไหลผ่านไป เสียงรอยต่อรางดังกระทบพื้นใต้เท้าเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

“เรื่องอื่นที่ว่า หมายถึงเรื่องของคนอื่นหรือเปล่าคะ”

“คุณไม่จำเป็นต้องรู้ ตัวเลขไม่เคยโกหก นิตยสารขายได้มากกว่าด้วยเรื่องที่ผมให้ไป ดีกว่ารูปใบนั้นใบเดียว แค่นั้นเอง”

มิโอะเอื้อมนิ้วไปที่เครื่องอัดเสียงบนอก แล้วชะงักมือไว้ ก่อนจะก้มศีรษะลึก ทั้งที่รู้ว่าปลายสายมองไม่เห็น

“ขอบคุณมากค่ะ ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี แบกไว้คนเดียว แล้วยังทำให้เขาเดือดร้อนอีก…”

“ไม่ต้องขอบคุณ”

เสียงของเซลิมเย็นลงวูบ เสียงเร็วปรื๋อหยุดลง แล้วพูดทีละคำ เหมือนวางลงทีละอัน

“ผมไม่ได้ปกป้องคุณ ผมปกป้องเขา”

“…ค่ะ”

“อีกอย่างหนึ่ง เรื่องที่เรียกว่าเสียงยามเช้า ผมก็ได้ยินมาแล้ว เขาบอกว่าเป็นงาน แต่ผมไม่คิดอย่างนั้น”

แปะ

สายตัดไปแค่นั้น

มิโอะเอาหน้าผากแนบกระจกหน้าต่างช่วงต่อตู้ กระจกเย็นเฉียบ ทั้งที่น่าจะรอดแล้ว แต่ปลายนิ้วก็ไม่ยอมอุ่นขึ้นเสียที

*

เช้าวันจันทร์ ที่ร้านสะดวกซื้อหน้าสถานี มิโอะหยิบ ‘วีคลี่ฮิโนเดะ’ ฉบับสัปดาห์นี้ขึ้นมา

เปิดไปทีละหน้า มีแต่รูปของคนอื่น ทั้งประตูกุริที่ตากฝน ทั้งแผ่นหลังที่มีเปียหนา ๆ ไม่มีที่ไหนเลย

มิโอะวางนิตยสารกลับที่ชั้น แล้วถอนหายใจยาว

ก่อนเที่ยง ข้อความที่คุ้นเคยก็มาถึง เช้านี้ดูเหมือนจะมีหมอก เสียงหวูดดังใกล้กว่าปกติ แต่อู้อี้ เสียงเหนือผืนน้ำกลมมนอยู่ในหมอก

คืนนั้นสองทุ่ม ที่ห้องอพาร์ตเมนต์ สมาร์ตโฟนดังขึ้น บนหน้าจอขึ้นว่า ‘คุณพ่อ’

“มิโอะรึ!”

ต่อให้ถือห่างจากหู เสียงก็ยังก้องไปทั้งห้อง

“คุณพ่อ มีอะไรคะ ดึกป่านนี้”

“วันนี้ คุณซาเอกิมา คุณซาเอกิ หัวหน้าตัวแทนสมาชิกวัดน่ะ”

“ปรึกษาเรื่องพิธีทำบุญเหรอคะ”

“ไม่ใช่! …เรื่องจะให้ทาคุมะมาเป็นเขยของเอ็ง”

มิโอะแทบทำถ้วยชาที่ถืออยู่หลุดมือ

“ทาคุมะคุงเหรอคะ ที่บ้านซาเอกิน่ะเหรอ”

เด็กชายอายุน้อยกว่าสองปี ที่สมัยเด็กเดินตามหลังเรียก ‘พี่มิโอะ พี่มิโอะ’ ไม่หยุด ตอนนี้กลายเป็นชาวประมงตัวสูง ผมไหม้เป็นสีน้ำตาลแดงเพราะน้ำเค็มไปแล้ว

“ใช่ ทาคุมะจะเข้ามาเป็นเขย ช่วยค้ำจุนวัด สมาชิกวัดก็จะยินดี วัดก็มั่นคง”

“เดี๋ยวก่อนค่ะ หนูมีงานอยู่ที่โตเกียวนะ อย่าตัดสินใจเองสิคะ”

“ข้ายังไม่ได้ตอบอะไรเลยเว้ย! แต่เป็นเรื่องดี สุดสัปดาห์นี้กลับมา ทาคุมะจะมาคำนับ”

“…หนูนับถึงสามนะคะ”

“ไม่ต้องนับ!”

เสียงตะโกนของพ่อทำให้มิโอะต้องเอาโทรศัพท์ออกห่างจากหูโดยอัตโนมัติ หนึ่ง สอง สาม เสียงหัวใจเต้นรวนเสียเหลือเกิน

“หนูจะกลับไปค่ะ กลับไปคุยเอง”

“อย่างนั้นรึ …อย่าให้ตัวเย็นนะ”

สายตัดดังตึกไป

มิโอะเปิดหน้าต่าง ลมกลางคืนของโตเกียวปนกลิ่นไอเสีย ไกลออกไปรถไฟวิ่งข้ามสะพานเหล็ก เสียงระฆังไม่ได้ยินจากที่ไหนเลย

สี่ทุ่มห้าสิบนาที สมาร์ตโฟนสั่นอีกครั้ง

เป็นข้อความจากยูซุฟ ทางนั้นน่าจะเป็นห้าโมงเย็น

กดเล่น ไม่มีทั้งเสียงคลื่นและเสียงนางนวล มีเพียงเสียงประตูปิดลงหนึ่งบาน แล้วก็ความเงียบยาว

“คุณมิโอะ ได้ยินไหมครับ?”

เป็นเสียงแหบพร่า

“วันนี้ ผมคุยกับพ่อ”

แล้วก็เงียบไปอีก

“พ่อ เลือกคู่แต่งงานให้ผมแล้ว”

ข้อความจบลงตรงนั้น

เสียงฮัมเพลงไม่แทรกเข้ามาเลยสักครั้ง

── จบบทที่ 5 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

มิโอะ คาวาเสะลูกสาววัด ช่างเสียงคัตสึยะ อุซามินักข่าวนิตยสารรายสัปดาห์เอชินคาวาเสะพ่อเจ้าอาวาสวัดโชออนจิยูซุฟ อักชัยนักร้องระดับโลกเซลิม ยัลชึนหัวหน้าสำนักงานของเขาทาคุมะ ซาเอกิว่าที่เจ้าบ่าวที่คุยกันอยู่KoharuMorishitaวิศวกรรุ่นน้องข่าวถูกระงับNEWพ่อมาเล่าเรื่องหาเจ้าบ่าวNEWแลกเสียงยามเช้าหมั้นหมายกันแล้วNEWระงับข่าวไว้เย็นชากับเธอNEWว่าที่เจ้าบ่าวเพื่อนสมัยเด็กรุ่นน้องNEWใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 6

คำทักทายของรองเท้าบู๊ตตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 6) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ