มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 2

เช้าแห่งระฆังสิบแปดครั้ง

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

ห้าโมงครึ่งเช้า จากทางท่าเรือมีเสียงหวูดเรือเที่ยวแรกดังยาวขึ้นหนึ่งครั้ง

ไฟฟ้าในเมืองยังไม่กลับมา หน้าต่างบ้านแต่ละหลังยังมืดสนิท มีเพียงท้องฟ้าที่ค่อย ๆ ฟ้าขึ้นทีละน้อยจากขอบฟ้าทางทิศตะวันออก

เสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากเชิงบันไดหิน เร็วทีเดียว

“มิโอะ! ระฆังเป็นยังไงบ้าง!”

เสียงนั้นก้องไปทั่วลานวัด หยดน้ำจากกิ่งการบูรที่เปียกชุ่มร่วงลงมาเป็นเม็ดพรำ

คนที่ขึ้นมาคือชายศีรษะโกนเกลี้ยง หัวของเขาสะท้อนแสงเรื่อ ๆ ยามรุ่งสางเป็นเงาวาว คิ้วยาวสีขาวทิ้งตัวลงมาจนเกือบถึงดวงตา แล้วเขาก็จ้องมาจากใต้คิ้วนั้น ทุกครั้งที่เห็นหน้านี้ มิโอะจะรู้สึกหลังตรงขึ้นมาเอง

เขาคือเอชิน พ่อของเธอ เรื่องเสียงนั้นเป็นที่หนึ่งของวัดมาตั้งแต่ไหนแต่ไร พอได้ยินเสียงนั้น ไหล่ของมิโอะก็ผ่อนลงทันที

“กลับมาแล้วเหรอคะ ระฆังไม่เป็นอะไรค่ะ ไม้กระทุ้งก็ยังมัดไว้เหมือนเดิม”

“อย่างนั้นรึ! ...แล้วนั่นใครน่ะ”

สายตาของเอชินเลื่อนไปทางด้านหลังมิโอะ ยูซุฟยืนอยู่ตรงนั้น เขาเปลี่ยนเป็นเสื้อเฮนลีย์คอกลมเนื้อหนาสีครีมแห้งสนิทที่เอามาจากรถของสตูดิโอ สองมือประคองเสื้อคลุมบุนวมสีน้ำตาลที่พับไว้อย่างเรียบร้อย

“คนนี้แหละค่ะที่ช่วยกดไม้กระทุ้งไว้ให้ตอนกลางคืน ตอนหนูไปถึง เขาก็จับเชือกอยู่แล้ว”

“ขึ้นหอระฆังไปเหรอ! คนนอกน่ะนะ!”

“ถ้าเขาไม่ขึ้นไป ระฆังอาจจะร้าวไปแล้วก็ได้นะคะ”

ยูซุฟก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ยื่นเสื้อคลุมให้ด้วยสองมือ แล้วก้มศีรษะลงลึก

“ขอโทษที่ทำโดยพลการครับ แล้วก็...ขอบคุณมากครับ”

เอชินมองเสื้อคลุมอยู่พักใหญ่ จากนั้นจึงรับมันไปด้วยมือใหญ่ ข้อนิ้วหนา เป็นมือของคนทำงานหนัก

“...คนที่ต้องขอบคุณคือฉันต่างหาก ขอบใจที่ช่วยรักษาระฆังไว้”

เอชินพูดเสียงต่ำ แล้วก้มศีรษะโกนเกลี้ยงลงลึก พอเงยหน้าขึ้นก็กลับเป็นหน้าถมึงทึงเหมือนเดิมแล้ว

ก่อนที่มิโอะจะทันเอ่ยปาก ยูซุฟก็ก้มศีรษะอีกครั้ง

“ผมชื่อยูซุฟครับ ผมเป็นคนขอให้บันทึกเสียงวันนี้”

เอชินมองหน้ายูซุฟกับมิโอะสลับกัน แล้วแอ่นอกขึ้น เสียงกลับมาดังเท่าเดิมแล้ว

“อย่างนั้นรึ งั้นฉันขอบอกไว้ก่อนเลย! ฟังให้ดีนะ คนที่ตีระฆังเช้าของวัดนี้ได้ มีแต่คนในครอบครัววัดเท่านั้น! คนอัดเสียงก็ต้องเป็นมิโอะคนเดียว! คนนอกไม่ให้ขึ้นหอระฆังทั้งนั้น ตราบใดที่ฉันยังหายใจอยู่ เรื่องนี้ไม่มีเปลี่ยน!”

ยูซุฟไม่มีท่าทีไม่พอใจเลยสักนิด กลับพยักหน้าอย่างยินดีเสียด้วยซ้ำ

“ครับ ผมเข้าใจ ผมจะฟังอยู่ข้างล่างครับ”

*

เอชินพับแขนเสื้อซามุเอะสีดำขึ้น แล้วเดินขึ้นหอระฆัง แกะเชือกที่ผูกกับเสา เขย่งตัวเล็ก ๆ ของเขาเพื่อดันไม้กระทุ้งกลับเข้าที่เดิม กุญแจเหล็กเก่าที่ห้อยไว้ข้างเอวด้วยเชือกส่งเสียงกริ๊กทุกครั้งที่เขาขยับ

พ่อวางฝ่ามือแนบลงกับผิวระฆัง หลับตาเรียวเล็กลงแล้วนิ่งอยู่อย่างนั้น ที่ข้อมือซ้าย ลูกประคำไม้มะเกลือสะท้อนแสงวาบเล็ก ๆ

“คุณพ่อ ได้ยินไหมคะ”

“เสียงยังมีชีวิตอยู่ ...ทำได้ดีมาก มิโอะ”

เป็นน้ำเสียงห้วน ๆ แต่ลึกลงไปในอก มิโอะรู้สึกอุ่นขึ้นมา ครั้งสุดท้ายที่พ่อชมเธอคือเมื่อไรกันนะ

อีกสามนาทีจะหกโมง

มิโอะตั้งแท่นเล็กไว้ที่เสาห่างจากระฆังราวสองเมตร แล้ววางเครื่องอัดเสียงสีดำที่ห้อยคออยู่ลงบนแท่น สวมหูฟังเพียงข้างเดียว แล้วกดปุ่มอัด ไฟสีแดงสว่างขึ้น เสียงไม่ได้ถูกบันทึกลงเทป แต่ถูกจารึกลงบนการ์ด

ใต้หอระฆัง ยูซุฟยืนอยู่บนหินที่เปียกชื้น เขาพันผ้าพันคอสีเทารอบคอสองชั้น ล้วงมือทั้งสองไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ต เงยหน้ามองระฆัง

มิโอะจับเชือกของไม้กระทุ้ง เชือกเส้นที่เธอจับมานับร้อยนับพันครั้งตั้งแต่เด็ก

ดึงไปข้างหลัง แล้วปล่อยไปข้างหน้า

กังงงง

ต่างจากเสียงขุ่นเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง เป็นเสียงกลมและตรง เสียงนั้นไหลลงเนินไป ข้ามหลังคา แผ่ออกไปเหนือทะเล

มิโอะรอให้เสียงสะท้อนก้องจางลงที่ทะเลไกล ๆ ก่อนที่เสียงจะหายไปสนิทเพียงเล็กน้อย เธอก็ตีครั้งที่สอง

สาม สี่

ท้องฟ้าทางตะวันออกค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีเทาเป็นสีทองอ่อน กระเบื้องหลังคาที่เปียกชื้นเริ่มส่องประกายทีละแผ่น

สิบ สิบเอ็ด

ที่ท่าเรือ นกนางนวลส่งเสียงร้อง เสียงเล็กแหลมแทรกเข้ามาในช่องว่างระหว่างเสียงระฆัง มิโอะไม่ได้ห้ามมัน เพราะนั่นก็เป็นเสียงยามเช้าของเมืองนี้เช่นกัน

สิบเจ็ด

แล้วก็สิบแปด เมื่อตีครบสิบแปดครั้ง มิโอะก็ปล่อยเชือก

เสียงสุดท้ายลากยาวออกไปไกลแสนไกล เมื่อมันละลายหายไปในทะเล ที่ท่าเรือเชิงเนินก็มีแสงไฟดวงหนึ่งสว่างขึ้นเป็นจุดเล็ก ๆ จากนั้นไฟถนน และหน้าต่างของบ้านแต่ละหลังก็สว่างตามกันมาทีละดวง ไฟฟ้ากลับมาแล้ว

มิโอะสวมหูฟังครบทั้งสองข้าง ฟังเสียงที่อัดไว้ย้อนกลับเล็กน้อย แล้วหลับตาลง

“เสียงดีจัง”

พอมองลงไปข้างล่าง ยูซุฟก็ยังเงยหน้ามองระฆังอยู่ เขาไม่พูดอะไร เพียงแต่เอามือแตะอก แล้วก้มศีรษะลงอย่างเงียบ ๆ

*

หลังตีระฆังก็ถึงเวลาทำวัตรเช้าที่พระอุโบสถ

จุดเทียนแล้ว ควันธูปลอยขึ้นเป็นสายบาง เสื่อทาทามิส่วนด้านนอกเย็นเฉียบ เอชินเริ่มเคาะปลาไม้ สวดพระสูตร เสียงที่ฝึกมาจากการสวดมนต์สั่นสะเทือนไปทั่ว ผ่านเสาลงมาถึงพื้น

ยูซุฟนั่งพับเพียบอยู่หลังสุดของอุโบสถ ท่านั่งที่ไม่คุ้นทำให้ร่างสูงใหญ่โยกเล็กน้อยเป็นบางครั้ง แต่เขาก็ยังหลังตรง วางมือบนเข่าทั้งสองข้าง หลับตา ริมฝีปากไม่ขยับ เพียงแต่ฟังอยู่

มิโอะได้รับอนุญาตจากพ่อ จึงอัดเสียงสวดไว้ด้วย หลังตรวจดูไฟของเครื่องอัดแล้ว เธอก็มองไปที่ด้านข้างใบหน้าของยูซุฟ แสงเทียนไล้ไปตามเส้นของเคราที่ตัดแต่งสั้นเรียบร้อยของเขา

〈คนคนนี้ ฟังเสียงด้วยร่างกายทั้งตัวสินะ〉

การสวดจบลง ยูซุฟค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

*

ที่ระเบียงไม้ มิโอะชงชาโฮจิฉะร้อน ๆ ตะไคร่น้ำในสวนชุ่มชื้น สีเขียวสดจนน่ากลัว ไอร้อนหอมกรุ่นของชาปนกับกลิ่นธูปและกลิ่นทะเล

“บทสวดนี่เหมือนเพลงเลยครับ แต่ก็ไม่ใช่เพลง”

ยูซุฟเอามือสองข้างโอบถ้วยชาแล้วพูด

“ไม่ใช่เพลงเหรอคะ”

“เพลงน่ะ ร้องให้คนฟังครับ แต่บทสวดนี่...ไปไกลกว่านั้น ขึ้นไปข้างบน Up there”

เขาใช้นิ้วชี้ไปไกลเลยเพดานออกไป

“ที่ประเทศของผมก็มีเสียงยามเช้าเหมือนกันครับ Ezan เอซาน ก่อนฟ้าสาง จะมีคนเปล่งเสียงเรียกจากมัสยิด บอกว่าถึงเวลาละหมาดแล้ว”

“เคยฟังจากบันทึกเสียงค่ะ นิดเดียวเอง”

“เฉพาะเอซานตอนเช้า จะมีเพิ่มมาหนึ่งประโยคครับ ‘การละหมาดดีกว่าการนอนหลับ’ ...ความหมายประมาณนั้น”

ยูซุฟหัวเราะอย่างเขิน ๆ

“ตอนเด็ก ผมไม่ชอบที่ถูกเสียงนั้นปลุกเลยครับ แต่พออยู่ประเทศไกล ๆ กลับอยากฟังขึ้นมา”

“เข้าใจค่ะ ตอนอยู่โตเกียว พอหกโมงเช้าแล้วไม่มีเสียงระฆัง หนูก็รู้สึกแปลก ๆ เหมือนกัน”

“เสียงที่เรียกยามเช้า มีอยู่ทุกประเทศเลยนะครับ”

คำพูดนั้นตกลงในใจมิโอะอย่างเบา ๆ ระฆังกับเสียงมนุษย์ รูปแบบต่างกัน แต่ทั้งสองต่างเรียกสิ่งเดียวกันในเวลาเดียวกัน

“คุณยูซุฟมาจากประเทศไหนคะ”

“อิสตันบูล ประเทศตุรกีครับ เมืองที่อยู่ริมทะเล”

“รุ่งเช้าของอิสตันบูล ที่ญี่ปุ่นก็ราว ๆ เที่ยงสินะคะ เวลาต่างกันหกชั่วโมงนี่นา”

“ครับ ตอนเที่ยงของคุณมิโอะ เช้าของผมก็มาถึง”

ยูซุฟวางถ้วยชาลง แล้วมองมิโอะตรง ๆ

“คุณมิโอะ สัญญากับผมได้ไหมครับ ช่วยให้ผมได้ฟังเสียงยามเช้าของคุณมิโอะด้วย ผมเองก็จะส่งเสียงยามเช้าของผมไปให้เหมือนกัน”

“แลกเสียงยามเช้ากันสินะคะ”

“ครับ ภาษาของเรายังไม่พอ แต่ถ้าเป็นเสียง...”

“สัญญาค่ะ”

ที่แก้มขวาของยูซุฟมีลักยิ้มปรากฏขึ้น เสียงฮัมเพลงสั้น ๆ หลุดออกมาจากปากเขา เป็นท่อนแรกของทำนองเมื่อคืน

มิโอะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงถาม

“เอ่อ คุณรู้ได้ยังไงคะว่าเป็นวัดนี้ ระฆังที่อยู่ในเทปน่ะ”

เสียงฮัมของยูซุฟหยุดลง เขาเอามือแตะที่อกเสื้อโค้ต ตรงนั้นมีเทปม้วนนั้นอยู่

“คุณแม่เคยบอกผมแค่ครั้งเดียวครับ ว่าเป็นวัดในเมืองชื่อชิโอมิ ในประเทศญี่ปุ่น แล้วก็เมื่อคืนนี้ ระฆังร้องไห้ด้วยเสียงเดียวกันเลยครับ”

“เสียงเดียวกัน”

“ในเทปมีเสียงระฆัง และมีอีกอย่างหนึ่งครับ มีชายหนุ่มคนหนึ่งอ่านบทกวีภาษาญี่ปุ่น ด้วยเสียงต่ำ ๆ ช้า ๆ”

ยูซุฟมองไปที่ทะเลไกล ๆ

“ผมกำลังตามหาคนคนนั้นครับ”

มิโอะไม่ได้ถามอะไรกลับ เธอสัญญาไว้แล้วว่าจะไม่ฟังข้างใน การถามถึงถ้อยคำในบทกวี เธอรู้สึกว่าก็อยู่ในขอบเขตของสัญญานั้นด้วย

พื้นกระดานในทางเดินส่งเสียงเอี๊ยด เอชินเดินผ่านมาในจีวรนั่นเอง

ยูซุฟลุกขึ้นยืนทันที

“ท่านเจ้าอาวาส ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ”

เอชินหยุดเดิน

“เมื่อสามสิบห้าปีก่อน ที่นี่ มีคนหนุ่มที่อ่านบทกวีภาษาญี่ปุ่นอยู่ไหมครับ”

คิ้วขาวของเอชินกระตุกขึ้น

พ่อพูดเสียงต่ำเพียงคำเดียว

“ไม่รู้”

แค่นั้นเอง เอชินหันหลังกลับ เดินไปทางกุฏิ กุญแจที่เอวส่งเสียงกริ๊งเบา ๆ ขณะที่ห่างออกไป

ยูซุฟมองตามหลังนั้นอยู่พักหนึ่ง

“...อย่างนั้นเองเหรอครับ”

“ขอโทษด้วยนะคะ พ่อเป็นคนแบบนี้ล่ะค่ะ พอไม่สะดวกใจ ก็ตอบแค่ว่าไม่รู้ทันที”

“ไม่เป็นไรครับ สามสิบห้าปี มันนานนี่ครับ”

ยูซุฟนั่งลงที่ระเบียงอีกครั้ง แล้วถามอย่างลังเล

“ที่วัดมีของเก่าไหมครับ รูปถ่าย หรือจดหมาย อะไรทำนองนั้น”

“ของเก่าเก็บอยู่ในห้องเก็บของใต้หอระฆังค่ะ แต่ล็อกกุญแจอยู่ตลอด กุญแจก็มีดอกเดียว ที่พ่อห้อยไว้ข้างเอว หนูเองก็ไม่เคยเปิดเองสักครั้ง”

“กุญแจที่เอวของคุณพ่อ”

ยูซุฟพูดทวนช้า ๆ แล้วก็ไม่ถามอะไรต่ออีก

*

เลยแปดโมงไปแล้ว คนหนุ่มจากสตูดิโอโบกมือเกรงใจมาจากอีกฟากของระเบียง ดูท่าจะถึงเวลากลับโรงแรมแล้ว

ยูซุฟทำท่าจะลุกขึ้น แต่ก็นั่งลงอีกทันที

“คุณมิโอะ ผมมีคำขออีกอย่างหนึ่งครับ”

“อะไรคะ”

“ที่โตเกียว ช่วยทำงานใส่เสียงระฆังนี้ลงในเพลงใหม่ของผมด้วยได้ไหมครับ ให้คุณมิโอะเป็นคนทำ”

มิโอะถือถ้วยชาค้างนิ่งอยู่

“หนูเหรอคะ งานแบบนี้ ปกติควรเป็นคนที่มีชื่อเสียงกว่านี้ไม่ใช่เหรอคะ”

“คนที่รู้จักเสียงระฆังดีที่สุดคือคุณมิโอะครับ ทั้งเมื่อคืน และเช้านี้”

เป็นสายตาที่ตรงไปตรงมา ดวงตาสีมะกอกเข้มสะท้อนสีเขียวของสวน

“...ขอนับสามนะคะ”

“เอ๊ะ?”

มิโอะหลับตา หนึ่ง สอง สาม ฟังเสียงในอกของตัวเอง คำตอบถูกตัดสินไว้แล้ว

“หนูจะทำค่ะ ขอให้หนูทำจนจบเลยนะคะ”

“ขอบคุณมากครับ! งานเริ่มอีกสามวันข้างหน้า ที่สตูดิโอของคุณมิโอะในโตเกียว”

ยูซุฟหยิบสมาร์ตโฟนออกมาแล้วโทรออกทันที เขาเริ่มพูดภาษาอังกฤษเร็ว ๆ

“เซลิม ฉันตัดสินใจแล้ว งานมิกซ์ จะให้คนที่อัดเสียงระฆังเป็นคนทำ ...ใช่ ลูกสาวของวัด”

เสียงชายที่ได้ยินแผ่ว ๆ ค่อย ๆ ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว ยูซุฟอดไม่ได้ที่จะเอาโทรศัพท์ออกห่างจากหู

“ทางต้นสังกัดเหรอคะ”

“ครับ ผู้บริหารของค่าย เซลิม ยัลชึน ...เป็นคนเสียงดังหน่อยครับ”

ขณะนั้น เสียงตะโกนภาษาอังกฤษของเซลิมก็ทะลักออกมาจากรูเล็ก ๆ ของโทรศัพท์ ทำลายความเงียบของระเบียง เสียงที่ตะโกนว่า “ลูกสาววัดมือสมัครเล่นน่ะเหรอ?” ก้องไปถึงตะไคร่น้ำในสวน

ยูซุฟขมวดคิ้วลงอย่างลำบากใจ แล้วมองมิโอะ มิโอะกำถ้วยชาแน่นขึ้น อีกสามวัน เหลือเวลาแค่เจ็ดสิบชั่วโมงเท่านั้น

── จบบทที่ 2 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

มิโอะ คาวาเสะลูกสาววัด ช่างเสียงยูซุฟ อักชัยนักร้องผู้ว่าจ้างเอชิน คาวาเสะพ่อของมิโอะ เจ้าอาวาสเซลิม ยัลชึนหัวหน้าสำนักงานของยูซุฟสัญญาแลกเสียงยามเช้าผู้ว่าจ้างงานมิกซ์NEWพ่อคัดค้านการจ้างเธอใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 3

เสียงหน้าประตูตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 3) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ