บทที่ 1
ระฆังท่ามกลางพายุ
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ก้อง—เสียงทุ้มต่ำดังกระแทกเข้าไปถึงก้นท้อง
มิโอะ คาวาเสะ สะดุ้งตื่นลุกพรวดขึ้นจากฟูก ห้องมืดสนิท สายฝนกระหน่ำบานเกล็ดไม้ ลมดันหลังคาเก่าจนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
ก้อง
ดังขึ้นอีกแล้ว ห่างกันถี่เกินไป ไม่ใช่เสียงที่คนตีแน่
〈ไม้ตีระฆัง〉
มิโอะหลับตาลงแล้วตั้งใจฟัง ระดับเสียงเท่ากับระฆังยามเช้าทุกวัน แต่ทุกครั้งที่กระทบ ปลายเสียงครางจะขุ่นลงเล็กน้อย ไม้ตีกำลังกระแทกผิดตำแหน่งจากที่เคย
เป็นพายุใหญ่นอกฤดูกาลของเดือนพฤศจิกายน และพรุ่งนี้หกโมงเช้า มิโอะรับงานอัดเสียงระฆังใบนี้ไว้ งานนี้มาจากสตูดิโออัดเสียงในโตเกียว นักร้องจากต่างประเทศจะใช้เสียงนี้ในเพลงใหม่ ผู้ว่าจ้างเจาะจงเลือกระฆังของวัดโจอนจิในเมืองชิโอมิ และขอให้ปิดชื่อเป็นความลับจนถึงวันงาน
ถ้าระฆังร้าว ทุกอย่างก็จบ
มิโอะคว้าไฟฉายที่หัวนอนขึ้นมา แล้วคล้องเครื่องอัดเสียงสีดำขนาดเท่าฝ่ามือไว้ที่คอ เปียหนาเส้นเดียวที่ถักไว้ก่อนนอนแกว่งไปมาเบา ๆ ที่แผ่นหลัง
เอชิน คาวาเสะ ผู้เป็นพ่อไม่อยู่บ้าน ท่านไปร่วมงานสวดศพของครอบครัวที่เป็นศรัทธาวัดอยู่ที่เกาะฝั่งตรงข้าม แล้วเรือก็หยุดวิ่งเสียก่อนจึงกลับมาไม่ได้
มิโอะสวมรองเท้าบูตหนังสั้นสีน้ำตาลที่ประตูทางเข้า แล้วเปิดประตู สายฝนสาดเข้าหน้าจากด้านข้าง กลิ่นทะเลเข้มข้น เป็นกลิ่นราวกับน้ำทะเลถาโถมขึ้นมาถึงใต้บันไดหินแล้ว
เธอวิ่งไปบนพื้นหินที่เปียกชุ่ม หอระฆังอยู่ทางซ้ายของโบสถ์ ขึ้นบันไดหินไปแล้วก็ถึง แสงกลม ๆ จากไฟฉายตัดผ่านเส้นสายฝนเป็นทางยาว
ในแสงนั้นมีคนอยู่
เป็นผู้ชาย เปียกโชกไปทั้งตัว มือทั้งสองกำเชือกเส้นหนาที่ห้อยลงมาจากไม้ตีระฆัง ใช้น้ำหนักตัวทั้งร่างถ่วงไปข้างหลัง ทุกครั้งที่ลมดันไม้ตี เท้าของเขาก็ไถลไปบนพื้นหิน
ไม่มีเวลาให้คิด ไม้ตีกำลังแกว่งเข้าหาระฆังอีกครั้ง มิโอะกระโจนเข้าไปจับเชือก
ด้วยน้ำหนักของสองคน ไม้ตีหยุดอยู่ก่อนถึงระฆังนิดเดียว
“Thank you!”
ชายคนนั้นตะโกน เป็นเสียงที่กังวานชัดเจนจนฝนก็กลบไม่มิด ทุ้มและนุ่มกลม ทั้งที่เป็นคืนเช่นนี้ มิโอะกลับเผลอฟังเสียงนั้นอยู่ชั่วขณะ
“ฉันจะผูกกับเสา ห้ามปล่อยมือนะคะ”
“ครับ ไม่ปล่อย…ผมเข้าใจ”
เป็นภาษาญี่ปุ่นที่พูดเหมือนค่อย ๆ ตรวจสอบทีละคำ
มิโอะพาปลายเชือกอ้อมไปที่เสา เชือกที่เปียกแข็งและบาดเข้าไปในนิ้ว เธอพันสองรอบ สามรอบ แล้วมัดให้แน่น สุดท้ายชายคนนั้นก็ใช้มือกระชากปมให้แน่นอีกที ในแสงไฟ ปลายนิ้วมือขวาของเขาดูขาวและแข็ง
ไม้ตีระฆังนิ่งสนิท
มิโอะส่องไฟไปที่ระฆัง ไม่เห็นรอยร้าว เธอเอาฝ่ามือแตะผิวระฆังเบา ๆ เย็นเฉียบ ข้างในยังมีร่องรอยเสียงก้องที่สั่นสะท้านค้างอยู่จาง ๆ
“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ร้าว”
“ดีจริง ๆ ดีใจจริง ๆ”
ชายคนนั้นเอามือกดลำคอทับผ้าพันคอสีเทาที่พันไว้สองชั้น แล้วถอนหายใจยาว
ทันใดนั้น ไฟที่ท่าเรือเชิงเนินก็ดับลง ทั้งไฟถนนและหน้าต่างของทุกบ้านดับพร้อมกัน ทั้งเมืองจมลงในความมืด เหลือเพียงเสียงลมที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ
“ไฟดับแล้วนะคะ”
“เทย์เดง?”
“Blackout ไฟฟ้าทั้งเมืองหยุดจ่ายน่ะค่ะ”
“Ah…ทั้งเมือง หลับไปหมดเลย”
มิโอะรู้สึกว่าชายคนนั้นยิ้มเล็กน้อย ในความมืดมองไม่เห็นหน้า รู้แต่ว่าเป็นคนที่เสียงดีจริง ๆ และเป็นนักเดินทางที่ดูเหงา ๆ อย่างไรชอบกล
“มาทางนี้ค่ะ ฉันจะก่อไฟที่ครัวของวัด ถ้าอยู่ตรงนี้จะเป็นหวัดเอา”
“แต่ผม…เป็นคนแปลกหน้านะครับ”
“ต่อให้เป็นคนแปลกหน้า ก็ปล่อยให้คนเปียกโชกอยู่กลางสายฝนไม่ได้หรอกค่ะ”
*
ในครัวของกุริ มิโอะขีดไม้ขีดไฟ เปลวเทียนดวงเล็กส่องให้เห็นเสาดำและพื้นไม้กระดานเก่า จากห้องพระข้าง ๆ กลิ่นธูปที่พ่อจุดไว้ตอนกลางวันยังลอยมาจาง ๆ
เธอจุดเตาแก๊สแล้ววางกาน้ำลงไป ยื่นผ้าขนหนูแห้งให้ ชายคนนั้นรับไว้ด้วยสองมืออย่างสุภาพ ไหล่ของเขาสั่นเบา ๆ มิโอะหยิบเสื้อฮาโอริบุนวมสีน้ำตาลของพ่อลงมาจากตะปูที่เสา แล้วยื่นให้
“ของพ่อค่ะ อาจจะเล็กไปหน่อยนะคะ”
“ได้หรือครับ”
“เพราะไม่มีอย่างอื่นที่อุ่นพอแล้วน่ะค่ะ”
ชายคนนั้นคลุมฮาโอริไว้บนไหล่ แขนเสื้อสั้นจนข้อมือโผล่ออกมาหมด เขามองแล้วหางคิ้วตกอย่างเก้อเขิน มิโอะอดหัวเราะคิกออกมาไม่ได้
ในแสงเทียน ในที่สุดก็มองเห็นใบหน้าของเขา ผมหยักศกสีน้ำตาลเข้มยาวถึงไหล่ รวบไว้ด้านหลังเพียงครึ่งบน ปอยผมที่เปียกฝนแนบติดอยู่กับแก้ม
“ทำไมถึงมาที่วัดในคืนแบบนี้คะ”
“ผมอยากฟังระฆัง รถ Bus หยุดวิ่ง ผมเลยเดินมา แล้วระฆังก็…”
ชายคนนั้นใช้สองมือทำท่าไม้ตีระฆังแกว่ง
“เสียงเหมือนเจ็บมากเลยครับ ผมเลยเข้าไปจับไว้”
“เสียงเหมือนเจ็บหรือคะ”
“ครับ ระฆังเหมือนกำลังร้องไห้”
มิโอะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เสียงครางขุ่น ๆ นั้น เขาก็แยกแยะออกเหมือนกัน
กาน้ำเริ่มส่งเสียงดัง มิโอะรินน้ำร้อนใส่ถ้วยชา ไอน้ำสีขาวไหวอยู่เหนือกองไฟ ชายคนนั้นกำลังจะถอดโค้ตตัวยาวสีไวน์แดง แต่ก็หยุดมือเสียก่อน เขาควานหาในกระเป๋าด้านใน
สิ่งที่หยิบออกมาคือเครื่องเล่นเทปคาสเซ็ตต์สีเงินเก่า ๆ ที่มุมบิ่น กับเทปหนึ่งม้วน ทั้งสองอย่างมีน้ำหยดติ๋ง ๆ
สีหน้าของเขาซีดเผือดลงทันที
“ขอฉันดูหน่อยค่ะ อาจจะทำให้แห้งได้”
“ทำให้แห้ง? ทำได้หรือครับ”
“เคยทำมาหลายครั้งตามงานค่ะ ถ้าหมุนเทปทั้งที่มีน้ำเข้าไป เทปจะติดกันแล้วขาด ดังนั้นฉันจะไม่หมุน แต่จะเปิดออกค่ะ”
ชายคนนั้นจ้องเทปอยู่นาน แล้วจึงยื่นมันมาด้วยสองมือ
“ผมมีเรื่องขอร้อง ข้างในนั้น อย่าฟังนะครับ Please”
“ไม่ฟังค่ะ สัญญา”
มิโอะชำเลืองมองเครื่องอัดเสียงที่คอ ไฟดวงเล็กที่บอกว่าเปิดเครื่องดับอยู่ แต่เพื่อความแน่ใจ เธอก็กดสวิตช์ไปทางด้านปิดอีกครั้ง ชายคนนั้นเห็นแล้วก็พยักหน้าเล็กน้อย
เธอหยิบไขควงเล็กจากถุงเครื่องมือ ถอดสกรูตัวเล็กที่ตัวเรือนเทปออกทั้งหมดห้าตัว พอเปิดเปลือกออกเบา ๆ ก็เห็นแถบสีน้ำตาลม้วนอยู่ข้างใน มิโอะคลี่ผ้าเช็ดมือแห้งออก ค่อย ๆ ดึงเฉพาะส่วนที่เปียกออกมาทีละนิด จัดวางเป็นรูปคลื่น โดยไม่ให้ปลายนิ้วสัมผัส กลั้นหายใจไว้
แสงเทียนทำให้แถบเทปเป็นประกายวาว
ด้านหน้าของตัวเรือนมีฉลากกระดาษติดอยู่ ถึงจะเลอะเพราะน้ำแต่ก็ยังอ่านออก เขียนด้วยฮิรางานะว่า “อาสะโนะคาเนะ”
“อาสะโนะคาเนะ ระฆังยามเช้าใช่ไหมคะ”
“ครับ”
คำตอบของเขาสั้นนัก
มิโอะมองตัวอักษรบนฉลาก เป็นลายมือเล็กเรียวนุ่มนวล ตัว “เนะ” ตรงปลายสุดม้วนกลมเหมือนระฆังใบเล็ก ๆ ลายมือน่ารักจังเลย มิโอะคิด
*
ระหว่างที่รอเทปแห้ง ลมข้างนอกก็ค่อย ๆ อ่อนลง เสียงฝนเปลี่ยนจากเสียงที่สาดมาทางข้าง เป็นเสียงที่ตกตรง ๆ ลงมา
โทรศัพท์ของมิโอะดังขึ้น เป็นพ่อ
“มิโอะเหรอ! ระฆังเป็นยังไงบ้าง!”
แม้ถือโทรศัพท์ห่างจากหู ก็ยังได้ยิน เป็นเสียงดังที่ถูกฝึกมาจากการสวดมนต์ ชายคนนั้นตาโต
“หยุดไว้แล้ว ไม่เป็นไรหรอก หนูผูกไม้ตีไว้กับเสาแล้ว”
“จริงรึ! ไม่ร้าวใช่ไหม!”
“เท่าที่ดูก็ไม่เห็นนะ เสียงก็น่าจะไม่เป็นไร”
“พ่อจะกลับเรือเที่ยวแรก! ระฆังเช้าหกโมง ก่อนหน้านั้นห้ามให้ใครขึ้นหอระฆังเด็ดขาด!”
“อื้อ รู้แล้ว พ่อก็ระวังตัวตอนกลับด้วยนะ”
สายตัดดังปึ้ง มิโอะถอนหายใจเบา ๆ
〈แต่มีคนขึ้นไปอยู่ก่อนแล้วนะเนี่ย〉
ชายคนนั้นพูดขึ้นเบา ๆ
“คุณพ่อ เสียงดังนะครับ เป็นเสียงที่ดี”
“เสียงดีหรือคะ”
“ครับ เป็นเสียงของวัด”
มิโอะยิ้มเล็กน้อยแล้วเงยหน้ามองชั้นในครัว บนนั้นมีเครื่องบันทึกเทปสีน้ำเงินวางอยู่
“เครื่องนั้น เป็นของที่ระลึกจากแม่ค่ะ แม่เสียตอนที่ฉันอายุสิบสอง เมื่อสิบหกปีที่แล้ว”
“…อย่างนั้นหรือครับ”
“เครื่องนั้นมีนิสัยแปลก ๆ ตอนอัดเสียง มันจะหมุนเร็วขึ้นนิดหน่อย”
“เครื่องก็มีนิสัยด้วย”
“ค่ะ เหมือนคนเลยนะคะ”
ชายคนนั้นพยักหน้าเล็กน้อย แล้วก้มหน้าลง เริ่มฮัมท่วงทำนองต่ำ ๆ
ไม่มีเนื้อร้อง เป็นเพลงสั้น ๆ ที่ค่อย ๆ ไต่ขึ้นแล้วไหลลงมาเหมือนระลอกคลื่น
มิโอะหลับตา เวลาได้ยินเสียงคน เธอทำแบบนี้ทุกครั้ง
“เสียงดีจัง”
ชายคนนั้นสะดุ้งแล้วหุบปาก
“ขอโทษครับ เป็นนิสัยน่ะ”
“อย่าหยุดเลยนะคะ ช่วยร้องให้ฟังจนจบเถอะค่ะ”
ชายคนนั้นยิ้มอย่างเขิน ลักยิ้มขึ้นเฉพาะที่แก้มขวา แล้วเขาก็ร้องซ้ำตั้งแต่ต้นอีกครั้ง
“แม่สอนผมครับ ตอนเด็ก ๆ ทุกคืน”
“เพลงเพราะนะคะ ชื่อเพลงอะไรคะ”
“ชื่อ…ผมไม่รู้ครับ แม่ก็ไม่เคยบอก”
เปลวเทียนไหวระริก ดวงตาของเขาเป็นประกายสีเขียวมะกอกเข้ม
“เอ่อ ขอถามชื่อได้ไหมคะ ฉันชื่อมิโอะ คาวาเสะ เป็นลูกสาวของวัดนี้ค่ะ”
“คุณมิโอะ”
เขาทวนชื่อเหมือนกำลังยืนยันกับตัวเอง
“ผมชื่อ ยูซุฟ”
เพียงเท่านั้น มิโอะอยากถามว่ามาจากที่ไหน แต่ก็ล้มเลิกความคิด ยูซุฟกุมถ้วยชาด้วยสองมือและเงียบไปกะทันหัน เป็นความเงียบแบบของคนที่เหนื่อยล้า
ทั้งสองเงียบ รอให้พายุผ่านไป กลิ่นธูปปนกับกลิ่นทะเลที่เข้ามาตามช่องประตู ไกลออกไป รางน้ำฝนดังติ๊ก ๆ
ใกล้รุ่งสาง เทปก็แห้งสนิท มิโอะม้วนแถบกลับทีละรอบ ปิดตัวเรือน แล้วขันสกรูห้าตัวกลับเข้าที่ เธอไม่ได้แตะปุ่มเล่นเลยสักครั้ง
“เชิญค่ะ น่าจะไม่เป็นไรแล้ว”
“ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริง ๆ”
ยูซุฟโอบเทปไว้ที่หน้าอกด้วยสองมือ ราวกับกอดสิ่งมีชีวิต
*
ฝนหยุดแล้ว
เมื่อเปิดประตูครัวออกไป ขอบฟ้าก็เป็นสีเทาจาง กระเบื้องหลังคาที่เปียกส่องประกายทึบ ๆ ที่ไหนสักแห่ง นกนางนวลร้องขึ้นหนึ่งครั้ง
จากเชิงเนินมีเสียงเครื่องยนต์ไต่ขึ้นมา ไฟหน้าสองดวงมาหยุดอยู่หน้าประตูวัด เป็นรถตู้สีขาว ชายหนุ่มในเสื้อดาวน์สีกรมท่ากระโดดลงมาแล้ววิ่งขึ้นบันไดหิน
พอชายหนุ่มเห็นยูซุฟที่ยืนอยู่ด้านหลังมิโอะ ก็โค้งศีรษะลงลึก
“คุณอักชัย! ผมตามหาอยู่ตั้งนาน! คุณไม่ได้อยู่ที่โรงแรม ตลอดทั้งคืนเลย…”
“คุณอักชัย?”
มิโอะพึมพำ ชายหนุ่มจึงหันมามอง
“อ้อ คุณคาวาเสะที่มาอัดเสียงใช่ไหมครับ ขอบคุณที่ช่วยดูแลนะครับ คนนี้คือผู้ว่าจ้างของวันนี้ คุณยูซุฟ อักชัยครับ”
“ผู้ว่าจ้าง…คุณคือนักร้องหรือคะ”
มิโอะมองยูซุฟ ยูซุฟก็มองมิโอะอยู่เช่นกัน เขาทาบเทปที่เพิ่งแห้งไว้ที่หน้าอก แล้วเงยหน้ามองหอระฆัง ที่เบื้องหลังไม้ตีซึ่งถูกมัดอยู่กับเสา ระฆังเริ่มรับแสงยามเช้า
“คุณมิโอะ ได้ยินไหมครับ”
“…ค่ะ”
ในลานวัดที่ลมสงบแล้ว เสียงนั้นส่งมาถึงอย่างตรงไปตรงมา
“วัดแห่งนี้ คือระฆังที่ดังอยู่ในเทปของแม่ผมครับ”
── จบบทที่ 1 ──
