มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 1

ระฆังท่ามกลางพายุ

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

ก้อง—เสียงทุ้มต่ำดังกระแทกเข้าไปถึงก้นท้อง

มิโอะ คาวาเสะ สะดุ้งตื่นลุกพรวดขึ้นจากฟูก ห้องมืดสนิท สายฝนกระหน่ำบานเกล็ดไม้ ลมดันหลังคาเก่าจนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด

ก้อง

ดังขึ้นอีกแล้ว ห่างกันถี่เกินไป ไม่ใช่เสียงที่คนตีแน่

〈ไม้ตีระฆัง〉

มิโอะหลับตาลงแล้วตั้งใจฟัง ระดับเสียงเท่ากับระฆังยามเช้าทุกวัน แต่ทุกครั้งที่กระทบ ปลายเสียงครางจะขุ่นลงเล็กน้อย ไม้ตีกำลังกระแทกผิดตำแหน่งจากที่เคย

เป็นพายุใหญ่นอกฤดูกาลของเดือนพฤศจิกายน และพรุ่งนี้หกโมงเช้า มิโอะรับงานอัดเสียงระฆังใบนี้ไว้ งานนี้มาจากสตูดิโออัดเสียงในโตเกียว นักร้องจากต่างประเทศจะใช้เสียงนี้ในเพลงใหม่ ผู้ว่าจ้างเจาะจงเลือกระฆังของวัดโจอนจิในเมืองชิโอมิ และขอให้ปิดชื่อเป็นความลับจนถึงวันงาน

ถ้าระฆังร้าว ทุกอย่างก็จบ

มิโอะคว้าไฟฉายที่หัวนอนขึ้นมา แล้วคล้องเครื่องอัดเสียงสีดำขนาดเท่าฝ่ามือไว้ที่คอ เปียหนาเส้นเดียวที่ถักไว้ก่อนนอนแกว่งไปมาเบา ๆ ที่แผ่นหลัง

เอชิน คาวาเสะ ผู้เป็นพ่อไม่อยู่บ้าน ท่านไปร่วมงานสวดศพของครอบครัวที่เป็นศรัทธาวัดอยู่ที่เกาะฝั่งตรงข้าม แล้วเรือก็หยุดวิ่งเสียก่อนจึงกลับมาไม่ได้

มิโอะสวมรองเท้าบูตหนังสั้นสีน้ำตาลที่ประตูทางเข้า แล้วเปิดประตู สายฝนสาดเข้าหน้าจากด้านข้าง กลิ่นทะเลเข้มข้น เป็นกลิ่นราวกับน้ำทะเลถาโถมขึ้นมาถึงใต้บันไดหินแล้ว

เธอวิ่งไปบนพื้นหินที่เปียกชุ่ม หอระฆังอยู่ทางซ้ายของโบสถ์ ขึ้นบันไดหินไปแล้วก็ถึง แสงกลม ๆ จากไฟฉายตัดผ่านเส้นสายฝนเป็นทางยาว

ในแสงนั้นมีคนอยู่

เป็นผู้ชาย เปียกโชกไปทั้งตัว มือทั้งสองกำเชือกเส้นหนาที่ห้อยลงมาจากไม้ตีระฆัง ใช้น้ำหนักตัวทั้งร่างถ่วงไปข้างหลัง ทุกครั้งที่ลมดันไม้ตี เท้าของเขาก็ไถลไปบนพื้นหิน

ไม่มีเวลาให้คิด ไม้ตีกำลังแกว่งเข้าหาระฆังอีกครั้ง มิโอะกระโจนเข้าไปจับเชือก

ด้วยน้ำหนักของสองคน ไม้ตีหยุดอยู่ก่อนถึงระฆังนิดเดียว

“Thank you!”

ชายคนนั้นตะโกน เป็นเสียงที่กังวานชัดเจนจนฝนก็กลบไม่มิด ทุ้มและนุ่มกลม ทั้งที่เป็นคืนเช่นนี้ มิโอะกลับเผลอฟังเสียงนั้นอยู่ชั่วขณะ

“ฉันจะผูกกับเสา ห้ามปล่อยมือนะคะ”

“ครับ ไม่ปล่อย…ผมเข้าใจ”

เป็นภาษาญี่ปุ่นที่พูดเหมือนค่อย ๆ ตรวจสอบทีละคำ

มิโอะพาปลายเชือกอ้อมไปที่เสา เชือกที่เปียกแข็งและบาดเข้าไปในนิ้ว เธอพันสองรอบ สามรอบ แล้วมัดให้แน่น สุดท้ายชายคนนั้นก็ใช้มือกระชากปมให้แน่นอีกที ในแสงไฟ ปลายนิ้วมือขวาของเขาดูขาวและแข็ง

ไม้ตีระฆังนิ่งสนิท

มิโอะส่องไฟไปที่ระฆัง ไม่เห็นรอยร้าว เธอเอาฝ่ามือแตะผิวระฆังเบา ๆ เย็นเฉียบ ข้างในยังมีร่องรอยเสียงก้องที่สั่นสะท้านค้างอยู่จาง ๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ร้าว”

“ดีจริง ๆ ดีใจจริง ๆ”

ชายคนนั้นเอามือกดลำคอทับผ้าพันคอสีเทาที่พันไว้สองชั้น แล้วถอนหายใจยาว

ทันใดนั้น ไฟที่ท่าเรือเชิงเนินก็ดับลง ทั้งไฟถนนและหน้าต่างของทุกบ้านดับพร้อมกัน ทั้งเมืองจมลงในความมืด เหลือเพียงเสียงลมที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ

“ไฟดับแล้วนะคะ”

“เทย์เดง?”

“Blackout ไฟฟ้าทั้งเมืองหยุดจ่ายน่ะค่ะ”

“Ah…ทั้งเมือง หลับไปหมดเลย”

มิโอะรู้สึกว่าชายคนนั้นยิ้มเล็กน้อย ในความมืดมองไม่เห็นหน้า รู้แต่ว่าเป็นคนที่เสียงดีจริง ๆ และเป็นนักเดินทางที่ดูเหงา ๆ อย่างไรชอบกล

“มาทางนี้ค่ะ ฉันจะก่อไฟที่ครัวของวัด ถ้าอยู่ตรงนี้จะเป็นหวัดเอา”

“แต่ผม…เป็นคนแปลกหน้านะครับ”

“ต่อให้เป็นคนแปลกหน้า ก็ปล่อยให้คนเปียกโชกอยู่กลางสายฝนไม่ได้หรอกค่ะ”

*

ในครัวของกุริ มิโอะขีดไม้ขีดไฟ เปลวเทียนดวงเล็กส่องให้เห็นเสาดำและพื้นไม้กระดานเก่า จากห้องพระข้าง ๆ กลิ่นธูปที่พ่อจุดไว้ตอนกลางวันยังลอยมาจาง ๆ

เธอจุดเตาแก๊สแล้ววางกาน้ำลงไป ยื่นผ้าขนหนูแห้งให้ ชายคนนั้นรับไว้ด้วยสองมืออย่างสุภาพ ไหล่ของเขาสั่นเบา ๆ มิโอะหยิบเสื้อฮาโอริบุนวมสีน้ำตาลของพ่อลงมาจากตะปูที่เสา แล้วยื่นให้

“ของพ่อค่ะ อาจจะเล็กไปหน่อยนะคะ”

“ได้หรือครับ”

“เพราะไม่มีอย่างอื่นที่อุ่นพอแล้วน่ะค่ะ”

ชายคนนั้นคลุมฮาโอริไว้บนไหล่ แขนเสื้อสั้นจนข้อมือโผล่ออกมาหมด เขามองแล้วหางคิ้วตกอย่างเก้อเขิน มิโอะอดหัวเราะคิกออกมาไม่ได้

ในแสงเทียน ในที่สุดก็มองเห็นใบหน้าของเขา ผมหยักศกสีน้ำตาลเข้มยาวถึงไหล่ รวบไว้ด้านหลังเพียงครึ่งบน ปอยผมที่เปียกฝนแนบติดอยู่กับแก้ม

“ทำไมถึงมาที่วัดในคืนแบบนี้คะ”

“ผมอยากฟังระฆัง รถ Bus หยุดวิ่ง ผมเลยเดินมา แล้วระฆังก็…”

ชายคนนั้นใช้สองมือทำท่าไม้ตีระฆังแกว่ง

“เสียงเหมือนเจ็บมากเลยครับ ผมเลยเข้าไปจับไว้”

“เสียงเหมือนเจ็บหรือคะ”

“ครับ ระฆังเหมือนกำลังร้องไห้”

มิโอะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เสียงครางขุ่น ๆ นั้น เขาก็แยกแยะออกเหมือนกัน

กาน้ำเริ่มส่งเสียงดัง มิโอะรินน้ำร้อนใส่ถ้วยชา ไอน้ำสีขาวไหวอยู่เหนือกองไฟ ชายคนนั้นกำลังจะถอดโค้ตตัวยาวสีไวน์แดง แต่ก็หยุดมือเสียก่อน เขาควานหาในกระเป๋าด้านใน

สิ่งที่หยิบออกมาคือเครื่องเล่นเทปคาสเซ็ตต์สีเงินเก่า ๆ ที่มุมบิ่น กับเทปหนึ่งม้วน ทั้งสองอย่างมีน้ำหยดติ๋ง ๆ

สีหน้าของเขาซีดเผือดลงทันที

“ขอฉันดูหน่อยค่ะ อาจจะทำให้แห้งได้”

“ทำให้แห้ง? ทำได้หรือครับ”

“เคยทำมาหลายครั้งตามงานค่ะ ถ้าหมุนเทปทั้งที่มีน้ำเข้าไป เทปจะติดกันแล้วขาด ดังนั้นฉันจะไม่หมุน แต่จะเปิดออกค่ะ”

ชายคนนั้นจ้องเทปอยู่นาน แล้วจึงยื่นมันมาด้วยสองมือ

“ผมมีเรื่องขอร้อง ข้างในนั้น อย่าฟังนะครับ Please”

“ไม่ฟังค่ะ สัญญา”

มิโอะชำเลืองมองเครื่องอัดเสียงที่คอ ไฟดวงเล็กที่บอกว่าเปิดเครื่องดับอยู่ แต่เพื่อความแน่ใจ เธอก็กดสวิตช์ไปทางด้านปิดอีกครั้ง ชายคนนั้นเห็นแล้วก็พยักหน้าเล็กน้อย

เธอหยิบไขควงเล็กจากถุงเครื่องมือ ถอดสกรูตัวเล็กที่ตัวเรือนเทปออกทั้งหมดห้าตัว พอเปิดเปลือกออกเบา ๆ ก็เห็นแถบสีน้ำตาลม้วนอยู่ข้างใน มิโอะคลี่ผ้าเช็ดมือแห้งออก ค่อย ๆ ดึงเฉพาะส่วนที่เปียกออกมาทีละนิด จัดวางเป็นรูปคลื่น โดยไม่ให้ปลายนิ้วสัมผัส กลั้นหายใจไว้

แสงเทียนทำให้แถบเทปเป็นประกายวาว

ด้านหน้าของตัวเรือนมีฉลากกระดาษติดอยู่ ถึงจะเลอะเพราะน้ำแต่ก็ยังอ่านออก เขียนด้วยฮิรางานะว่า “อาสะโนะคาเนะ”

“อาสะโนะคาเนะ ระฆังยามเช้าใช่ไหมคะ”

“ครับ”

คำตอบของเขาสั้นนัก

มิโอะมองตัวอักษรบนฉลาก เป็นลายมือเล็กเรียวนุ่มนวล ตัว “เนะ” ตรงปลายสุดม้วนกลมเหมือนระฆังใบเล็ก ๆ ลายมือน่ารักจังเลย มิโอะคิด

*

ระหว่างที่รอเทปแห้ง ลมข้างนอกก็ค่อย ๆ อ่อนลง เสียงฝนเปลี่ยนจากเสียงที่สาดมาทางข้าง เป็นเสียงที่ตกตรง ๆ ลงมา

โทรศัพท์ของมิโอะดังขึ้น เป็นพ่อ

“มิโอะเหรอ! ระฆังเป็นยังไงบ้าง!”

แม้ถือโทรศัพท์ห่างจากหู ก็ยังได้ยิน เป็นเสียงดังที่ถูกฝึกมาจากการสวดมนต์ ชายคนนั้นตาโต

“หยุดไว้แล้ว ไม่เป็นไรหรอก หนูผูกไม้ตีไว้กับเสาแล้ว”

“จริงรึ! ไม่ร้าวใช่ไหม!”

“เท่าที่ดูก็ไม่เห็นนะ เสียงก็น่าจะไม่เป็นไร”

“พ่อจะกลับเรือเที่ยวแรก! ระฆังเช้าหกโมง ก่อนหน้านั้นห้ามให้ใครขึ้นหอระฆังเด็ดขาด!”

“อื้อ รู้แล้ว พ่อก็ระวังตัวตอนกลับด้วยนะ”

สายตัดดังปึ้ง มิโอะถอนหายใจเบา ๆ

〈แต่มีคนขึ้นไปอยู่ก่อนแล้วนะเนี่ย〉

ชายคนนั้นพูดขึ้นเบา ๆ

“คุณพ่อ เสียงดังนะครับ เป็นเสียงที่ดี”

“เสียงดีหรือคะ”

“ครับ เป็นเสียงของวัด”

มิโอะยิ้มเล็กน้อยแล้วเงยหน้ามองชั้นในครัว บนนั้นมีเครื่องบันทึกเทปสีน้ำเงินวางอยู่

“เครื่องนั้น เป็นของที่ระลึกจากแม่ค่ะ แม่เสียตอนที่ฉันอายุสิบสอง เมื่อสิบหกปีที่แล้ว”

“…อย่างนั้นหรือครับ”

“เครื่องนั้นมีนิสัยแปลก ๆ ตอนอัดเสียง มันจะหมุนเร็วขึ้นนิดหน่อย”

“เครื่องก็มีนิสัยด้วย”

“ค่ะ เหมือนคนเลยนะคะ”

ชายคนนั้นพยักหน้าเล็กน้อย แล้วก้มหน้าลง เริ่มฮัมท่วงทำนองต่ำ ๆ

ไม่มีเนื้อร้อง เป็นเพลงสั้น ๆ ที่ค่อย ๆ ไต่ขึ้นแล้วไหลลงมาเหมือนระลอกคลื่น

มิโอะหลับตา เวลาได้ยินเสียงคน เธอทำแบบนี้ทุกครั้ง

“เสียงดีจัง”

ชายคนนั้นสะดุ้งแล้วหุบปาก

“ขอโทษครับ เป็นนิสัยน่ะ”

“อย่าหยุดเลยนะคะ ช่วยร้องให้ฟังจนจบเถอะค่ะ”

ชายคนนั้นยิ้มอย่างเขิน ลักยิ้มขึ้นเฉพาะที่แก้มขวา แล้วเขาก็ร้องซ้ำตั้งแต่ต้นอีกครั้ง

“แม่สอนผมครับ ตอนเด็ก ๆ ทุกคืน”

“เพลงเพราะนะคะ ชื่อเพลงอะไรคะ”

“ชื่อ…ผมไม่รู้ครับ แม่ก็ไม่เคยบอก”

เปลวเทียนไหวระริก ดวงตาของเขาเป็นประกายสีเขียวมะกอกเข้ม

“เอ่อ ขอถามชื่อได้ไหมคะ ฉันชื่อมิโอะ คาวาเสะ เป็นลูกสาวของวัดนี้ค่ะ”

“คุณมิโอะ”

เขาทวนชื่อเหมือนกำลังยืนยันกับตัวเอง

“ผมชื่อ ยูซุฟ”

เพียงเท่านั้น มิโอะอยากถามว่ามาจากที่ไหน แต่ก็ล้มเลิกความคิด ยูซุฟกุมถ้วยชาด้วยสองมือและเงียบไปกะทันหัน เป็นความเงียบแบบของคนที่เหนื่อยล้า

ทั้งสองเงียบ รอให้พายุผ่านไป กลิ่นธูปปนกับกลิ่นทะเลที่เข้ามาตามช่องประตู ไกลออกไป รางน้ำฝนดังติ๊ก ๆ

ใกล้รุ่งสาง เทปก็แห้งสนิท มิโอะม้วนแถบกลับทีละรอบ ปิดตัวเรือน แล้วขันสกรูห้าตัวกลับเข้าที่ เธอไม่ได้แตะปุ่มเล่นเลยสักครั้ง

“เชิญค่ะ น่าจะไม่เป็นไรแล้ว”

“ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริง ๆ”

ยูซุฟโอบเทปไว้ที่หน้าอกด้วยสองมือ ราวกับกอดสิ่งมีชีวิต

*

ฝนหยุดแล้ว

เมื่อเปิดประตูครัวออกไป ขอบฟ้าก็เป็นสีเทาจาง กระเบื้องหลังคาที่เปียกส่องประกายทึบ ๆ ที่ไหนสักแห่ง นกนางนวลร้องขึ้นหนึ่งครั้ง

จากเชิงเนินมีเสียงเครื่องยนต์ไต่ขึ้นมา ไฟหน้าสองดวงมาหยุดอยู่หน้าประตูวัด เป็นรถตู้สีขาว ชายหนุ่มในเสื้อดาวน์สีกรมท่ากระโดดลงมาแล้ววิ่งขึ้นบันไดหิน

พอชายหนุ่มเห็นยูซุฟที่ยืนอยู่ด้านหลังมิโอะ ก็โค้งศีรษะลงลึก

“คุณอักชัย! ผมตามหาอยู่ตั้งนาน! คุณไม่ได้อยู่ที่โรงแรม ตลอดทั้งคืนเลย…”

“คุณอักชัย?”

มิโอะพึมพำ ชายหนุ่มจึงหันมามอง

“อ้อ คุณคาวาเสะที่มาอัดเสียงใช่ไหมครับ ขอบคุณที่ช่วยดูแลนะครับ คนนี้คือผู้ว่าจ้างของวันนี้ คุณยูซุฟ อักชัยครับ”

“ผู้ว่าจ้าง…คุณคือนักร้องหรือคะ”

มิโอะมองยูซุฟ ยูซุฟก็มองมิโอะอยู่เช่นกัน เขาทาบเทปที่เพิ่งแห้งไว้ที่หน้าอก แล้วเงยหน้ามองหอระฆัง ที่เบื้องหลังไม้ตีซึ่งถูกมัดอยู่กับเสา ระฆังเริ่มรับแสงยามเช้า

“คุณมิโอะ ได้ยินไหมครับ”

“…ค่ะ”

ในลานวัดที่ลมสงบแล้ว เสียงนั้นส่งมาถึงอย่างตรงไปตรงมา

“วัดแห่งนี้ คือระฆังที่ดังอยู่ในเทปของแม่ผมครับ”

── จบบทที่ 1 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

มิโอะ คาวาเสะลูกสาววัด ช่างเสียงยูซุฟ อักชัยนักร้องผู้ว่าจ้างเอชิน คาวาเสะเจ้าอาวาสวัดโชอนจิพบกันคืนพายุผู้ว่าจ้างงานพ่อ

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 2

เช้าแห่งระฆังสิบแปดครั้งตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 2) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ