บทที่ 12
กระสอบทรายบนสะพาน
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
“อีกฉบับหนึ่ง ฉันจะทำกระดาษขึ้นมาอีกแผ่น คราวนี้เป็นแผ่นที่มีแต่จิลเบร์โตเท่านั้นที่มองเห็น”
คืนวันเสาร์ ตอนตีหนึ่ง ที่ฐานทัพอากาศในซานซัลวาดอร์ ในห้องเล็กลึกเข้าไปหลังโรงเก็บเครื่องบิน เตเรซาหมุนฝากระติกสุญญากาศออก ส่วนเมาริซิโอถูกส่งกลับห้องไปก่อนแล้ว
“กับดักสินะครับ”
“แล้วมันฟังเป็นอย่างอื่นได้หรือ เวลาสิบโมงสิบนาทีอาจรั่วออกมาจากโต๊ะของเมาริซิโอ คำว่าอาจ ยังไม่พอ”
เตเรซาคลี่แผนที่บนโต๊ะ จากฐานทัพมุ่งไปทางตะวันตก ถนนสายเก่าเลียบแม่น้ำ กลางทางมีสะพานเก่าแห่งหนึ่ง
“ผู้ลำเลียงเมื่อคืนต้องส่งให้ตำรวจของประเทศนี้ตามระเบียบ ส่วนตัวจริง พรุ่งนี้เที่ยงอูลิเซสจะพาไปอย่างเงียบ ๆ สิ่งที่เขียนลงกระดาษคือการย้ายตัวปลอม ว่าคืนวันเสาร์ ห้าทุ่ม จะผ่านสะพานบนถนนสายเก่า”
“แล้วเอากระดาษแผ่นนั้นไปวางไว้ในห้องผม”
“จิลเบร์โตจะถือชาเข้าไปในห้องเธอ ส่วนยามที่เฝ้าอยู่ ฉันจะให้จดชื่อทุกคนที่เข้าออกไม่ให้ตกหล่น คนที่เห็นกระดาษได้จึงมีจิลเบร์โตคนเดียว”
“ถ้าที่สะพานมีศัตรูโผล่มาล่ะครับ”
“ถ้ามา ก็คือจิลเบร์โต ถ้าไม่มา ก็แปลว่าเรามองผิดไปเอง ไม่ว่าทางไหน เราก็ได้คำตอบ”
ดวงตาเล็กและคมกริบของเตเรซาแหงนขึ้นมองราฟาเอล
“เป็นหน้าที่ที่ทรมานนะ”
“ผมทำเองครับ”
ราฟาเอลหยิบแก้วกระดาษขึ้นมา กาแฟที่เย็นไปครึ่งหนึ่งขมกว่าปกติ
เวลาสี่โมงที่ไร่ไม่ได้ถูกเขียนไว้ในกระดาษ คำถามนั้นยังค้างอยู่ในอก แต่ตอนนี้ต้องจัดการกระดาษของคืนนี้ให้เสร็จก่อน
*
เที่ยงวันเสาร์ ห้องว่างในสุดของฐานทัพ
เนโตนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง หน้าต่างถูกตีไม้ปิดไว้ มีแสงเพียงหลอดไฟดวงเดียวบนเพดาน นิ้วของเขาหมุนลูกประคำไม้ที่ข้อมือซ้ายเล่นไปมา
“เบื่อไหม”
“จะตายอยู่แล้วนะบอส พี่สาวมาทีไรก็วางหนังสือไว้ให้อ่านทุกที ดูนี่สิ”
ข้างหมอนมีหนังสือเล่มหนาวางซ้อนกันอยู่สามเล่ม
“เป็นมาตั้งแต่เด็กแล้ว ที่ผมเขียนหนังสือได้ ก็เพราะพี่สาวนั่นแหละ ต้องโทษเธอเลย”
“ไม่ใช่โทษ ต้องขอบคุณต่างหาก”
“อะไรก็เหมือนกันแหละ”
เนโตเปิดหนังสือแล้วก็ปิดทันที ราฟาเอลเอามือแตะที่กระเป๋าเสื้อด้านอกตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ สายตาของเนโตหยุดอยู่ที่มือนั้น
“บอส ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วที่เอามือกดตรงนั้นอยู่เรื่อย ของสำคัญใช่ไหมล่ะ”
ราฟาเอลพิงผนัง ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยปาก
“มือถือของน้องชายผม เขาตายเมื่อหกปีก่อน”
“…น้องชายเหรอ เป็นคนยังไง”
“พูดเก่ง ทำงานขี่มอเตอร์ไซค์ส่งของ ภูมิใจนักที่ตัวสูงกว่าผม ทุกครั้งที่เจอกันก็ต้องเอามือมาเทียบกันเหนือหัว”
“เฮ้อ แล้วไงต่อ”
“ชามาเตขม ๆ เขาทำหน้าเหยเก แต่ก็ดื่มหมดในสามอึก เป็นคนไม่ยอมแพ้ใคร”
“เหมือนผมเลยนี่”
เนโตยิ้มให้เห็นฟันหน้าสีเงิน หน้าตาพลันกลายเป็นเด็กไปทันที
“นี่ บอส ผมไม่เคยมีพี่ชายนะ มีแต่พี่สาวคนเดียว การมีพี่น้องผู้ชายเป็นยังไงเหรอ”
“หนวกหู แล้วพอเขาไม่อยู่ ก็เงียบเกินไป”
เนโตหยุดนิ้วที่หมุนลูกประคำ
“งั้นพอออกไปจากที่นี่ พาผมไปประเทศบอสหน่อยสิ ผมอยากเห็นทะเล อยู่ประเทศนี้มาจนป่านนี้ยังไม่เคยเห็นเลยสักครั้ง”
“ทะเลซานโตสสีน้ำตาลนะ”
“สีน้ำตาลก็ไม่เป็นไรหรอก”
“…เดี๋ยวจะคิดดู”
“รู้นะ พี่สาวบอกไว้ ‘เดี๋ยวจะคิดดู’ ของบอสน่ะ แปลว่าไป”
เนโตยัดหนังสือหนึ่งเล่มไว้ใต้หมอนแล้วล้มตัวลงนอน ราฟาเอลไม่เถียงอะไรกลับ แล้วเดินออกจากห้องไป
*
หนึ่งทุ่ม ห้องของราฟาเอล
เขาวางกระดาษแผ่นหนึ่งไว้บนโต๊ะ เป็นลายมือตัวตรงของเตเรซา
วันเสาร์ ห้าทุ่ม ย้ายผู้ลำเลียงไปยังตำรวจแห่งชาติ ผ่านสะพานข้ามแม่น้ำบนถนนสายเก่า
ราฟาเอลพับกระดาษเป็นสองทบ แล้ววางโดยหันรอยพับไปทางหน้าต่าง เป็นเครื่องหมายเล็ก ๆ ที่มีแต่เขาเท่านั้นที่รู้
ประตูถูกเคาะสองครั้ง
“ไง ราฟา ได้เวลาดื่มชาแล้ว อีร์เมา”
จิลเดินเข้ามาพร้อมกระติกน้ำร้อนกับถ้วยน้ำเต้า ใบหน้ากลมแดงก่ำกับรอยตีนกาตอนยิ้มเหมือนเคย
“วันนี้ฉันชงเอง”
“นายน่ะเหรอ เซอร์ไพรส์จริง”
ราฟาเอลอัดใบชาลงในถ้วย เทน้ำร้อนลงไป เสียบหลอดเงิน แล้ววางตรงหน้าจิล
จิลดูดเข้าไปคำหนึ่ง ตาก็เบิกกว้าง
“ใบชาเยอะไป น้ำก็ร้อนไป…เหมือนวิธีชงของทิอาโกเปี๊ยบเลย”
“คนสอนเขาก็คือฉัน”
“รู้อยู่แล้ว สองพี่น้องนี่ชงไม่เป็นเหมือนกันทั้งคู่”
จิลหัวเราะเสียงดัง เป็นเสียงหัวเราะที่เขาได้ยินอยู่ข้างตัวมาหลายปี
“ฉันไปอาบน้ำก่อน นั่งตามสบายนะ”
“ได้ เดี๋ยวเหลือน้ำร้อนไว้ให้”
ในห้องอาบน้ำริมทางเดิน ราฟาเอลเปิดน้ำเย็นราดหัว นาฬิกาข้อมือบอกหนึ่งทุ่มสี่สิบนาที เขานับไปสิบนาที เป็นสิบนาทีที่ยาวนาน
พอกลับถึงห้อง จิลก็ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ถือถ้วยในมือ มองลานบินนอกหน้าต่าง
“อาบน้ำนานนะ อีร์เมา มีผู้หญิงแล้วเหรอ”
“พูดบ้าอะไร”
กระดาษบนโต๊ะยังอยู่ที่เดิม
รอยพับหันไปทางประตู
ราฟาเอลเอาผ้าเช็ดผม มือไม่หยุดเลยสักนิด
“งั้นฉันไปล่ะ รีบนอนนะ ราฟา หน้าดูเหนื่อยแล้ว”
“อืม ชาอร่อยดี”
“ก็นายชงเองไม่ใช่หรือไง”
จิลหัวเราะแล้วเดินออกไป ราฟาเอลเปิดประตู เรียกทหารยามที่เฝ้าอยู่
“มีใครเข้าไปไหม”
“ตั้งแต่หนึ่งทุ่มจนถึงตอนนี้ มีแต่คุณจิลเบร์โตคนเดียวครับ เขาชวนให้ดื่มชา แต่เป็นคำสั่งของพันเอก ผมเลยไม่ได้ดื่ม”
“เข้าใจแล้ว ขอบใจ”
ราฟาเอลขยำกระดาษแล้วยัดใส่กระเป๋า
*
สี่ทุ่มห้าสิบนาที ถนนสายเก่า
รถตู้สีดำคันหนึ่งเปิดไฟหน้าวิ่งเลียบแม่น้ำ คนขับคือเซซาร์ ปอร์ติลโญ ผมหน้าม้าปรกคิ้ว เป็นทหารหนุ่มชาวเอลซัลวาดอร์ คือคนที่ตะโกนว่า “เดเรชา” หน้าเรือนจำแล้ววิ่งไปทางขวา
ราฟาเอลนั่งที่นั่งข้างคนขับ เบาะหลังมีกระสอบทรายใบหนึ่งสวมแจ็กเก็ตหนัง ถูกใส่กุญแจมือล่ามกับราวจับ ถ้ามองผ่านกระจกมืด ๆ ก็เหมือนคนก้มหน้าอยู่
ข้างหลังเป็นรถของเตเรซากับอูลิเซส อามายา ตามมาโดยเว้นระยะห่าง
วิทยุดังขึ้น เป็นอิซาเบลจากรถบัญชาการ
“โบอา ซอร์เต…ถูกไหม”
“ซอร์ชี ท้ายเสียงใกล้ ‘ชี’”
“ภาษาโปรตุเกส แปลว่าขอให้โชคดี ฉันเก็บคำจากภาษาประเทศคุณทีละคำ เหมือนลอกลายรอยสัก”
“เบเลซา”
“คำนั้นเก็บไว้แล้ว”
สะพานเริ่มปรากฏให้เห็น ยาวราวแปดสิบเมตร เป็นสะพานคอนกรีตเก่า ราวสะพานเตี้ย ในพงหญ้าตรงริมน้ำข้างใต้ คนของคอนดอร์แปดคนนอนซุ่มอยู่ พร้อมไฟสปอตไลต์ในอ้อมแขน
พอรถตู้มาถึงกลางสะพาน ในความมืดข้างหน้าก็มีไฟสว่างวาบขึ้น
รถกระบะสีขาวจอดขวางอยู่ที่ปลายสะพาน
“หยุด อย่าชน”
เซซาร์เหยียบเบรก ในกระจกมองหลังเห็นรถอีกคันดับไฟ ปิดทางเข้าสะพานไว้
〈ทั้งหน้าและหลัง ถูกปิดหมดแล้ว〉
จากเงาของรถกระบะ มีชายสองคนก้าวออกมา ยกปืนเล็งแล้วเดินอ้อมไปข้างรถตู้ ตรงไปที่เป้าหมาย ไม่ใช่ที่นั่งคนขับ แต่เป็นเบาะหลัง
เสียงแห้ง ๆ ดังรัวต่อเนื่อง กระจกหลังแตกกระจาย เศษกระจกโปรยลงบนต้นคอ มีเส้นร้อนผ่านพาดแก้มซ้าย
“หมอบลง เซซาร์!”
“หมอบอยู่แล้วครับ หัวหน้าหน่วย!”
กระสุนยิงใส่แจ็กเก็ตของกระสอบทรายครั้งแล้วครั้งเล่า ตั้งแต่แรกแล้วที่พวกมันไม่คิดจะให้ผู้ลำเลียงได้เปิดปาก
ราฟาเอลกดปุ่มวิทยุ
“ริมน้ำ ตอนนี้”
จากใต้สะพาน แสงสีขาวสี่ดวงพุ่งขึ้นพร้อมกัน ส่องผ่านช่องว่างของราวสะพานตรงเข้าใบหน้าของพวกผู้ชาย
พวกมันยกแขนปิดตา มือที่ยิงหยุดชะงัก
“ทิ้งปืน! เอามือประสานบนหัว!”
ราฟาเอลถีบประตูเปิดแล้วกลิ้งออกมา เซซาร์ออกจากอีกด้าน ชุดที่ซุ่มริมน้ำวิ่งขึ้นมาตามเนินดินทั้งสองฝั่งสะพาน
คนหนึ่งทิ้งปืน อีกคนเหยียบราวสะพานแล้วกระโจนลงแม่น้ำมืด เสียงน้ำกระเซ็น แสงไฟไล่ตามผิวน้ำ แต่กระแสไหลเชี่ยวเกินไป
รถคันหลังดับไฟค้างไว้แล้วถอยหลังหนีไป คนที่สามลงจากที่นั่งคนขับของรถกระบะพร้อมชูสองมือขึ้น
“ครบทุกคนไหม”
เสียงตอบกลับมาจากริมน้ำ หนึ่ง สอง สาม ทั้งหมดแปดคน เซซาร์ เตเรซากับอูลิเซสในรถคันหลัง ไม่มีใครขาดหายไป
เมื่อเอามือแตะแก้ม ปลายนิ้วก็เปียกแดง เป็นแค่แผลที่กระจกบาดเท่านั้น
*
จากกระเป๋าของคนขับรถกระบะ พบสมุดเล่มสีดำ เป็นบัตรประจำตัวของตำรวจแห่งชาติเอลซัลวาดอร์ อูลิเซสมองรูปถ่ายแล้วหลับตา พูดเบา ๆ ว่า คนจากสถานีเดียวกันอีกแล้ว
อิซาเบลเปิดมือถือของอีกคนใต้แสงไฟ มีข้อความหนึ่งฉบับจากเบอร์ใช้แล้วทิ้ง
วันเสาร์ ห้าทุ่ม สะพานบนถนนสายเก่า ปิดปากผู้ลำเลียงซะ
“เวลาที่ส่งมาถึง คือหนึ่งทุ่มห้าสิบสองนาที”
เสียงของอิซาเบลสั่นไปเล็กน้อย
“ผมกลับมาจากห้องอาบน้ำตอนหนึ่งทุ่มห้าสิบนาทีกว่า ๆ รอยพับของกระดาษหันไปทางประตู”
“ในห้องมีจิลเบร์โตคนเดียว ในสมุดของยามก็มีจิลเบร์โตคนเดียว”
เตเรซากอดกระติกสุญญากาศแน่นขึ้น
“พันเอก”
“เข้าใจแล้ว”
เตเรซาถอนหายใจยาว แล้วพับนิ้วลงทีละนิ้ว
“สี่โมงที่ไร่ สิบโมงสิบนาทีที่เรือนจำ สะพานคืนนี้…ยาดิเอล”
มือหยุดอยู่ตรงนิ้วก้อยที่ขาดหายไป
“พอกลับถึงฐานทัพ จะควบคุมตัวจิลเบร์โต ก่อนหน้านั้นจะรายงานผู้บังคับบัญชา แค่นี้”
เตเรซาหยิบมือถือออกจากกระเป๋าเสื้อด้านอก นิ้วเลือกกดเบอร์หนึ่ง
ขณะฟังเสียงเรียกสาย เตเรซายืดหลังตรง ก้าวถอยออกไปหนึ่งก้าวแล้วแนบหูกับเครื่อง
“เบลตรานครับ ท่านพลตรี ขออภัยที่รบกวนยามค่ำ…ครับ คืนนี้ดิฉันวางกับดักการย้ายตัวปลอมไว้ที่สะพานบนถนนสายเก่า ต้นทางที่รั่วคือเจ้าหน้าที่ประสานงานชาวบราซิล พอกลับถึงฐานทัพแล้วจะ…ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้น…”
เสียงค่อย ๆ ต่ำลง ท้ายที่สุดเธอพูดสั้น ๆ เพียงว่า รับทราบ
เตเรซาวางสายแล้วเงียบไปครู่ใหญ่
“พลตรีอัลดานา มักซิโม อัลดานา เปเรอา นายพลของตำรวจแห่งชาติโคลอมเบีย เป็นผู้ที่ไปรวบรวมเงินสนับสนุนคอนดอร์มาจากรัฐสภา และเป็นผู้ที่ทำให้ฉันได้เป็นพันเอกด้วย”
“ท่านว่ายังไงบ้างครับ”
“ท่านว่า การจับกุมโดยไม่มีหลักฐานแน่ชัดคือจุดจบของคอนดอร์ ถ้าเอาแค่รอยพับกระดาษกับสมุดของยามไปจับตำรวจบราซิลในฐานทัพของอีกประเทศ บราซิลจะโกรธ แล้วหน่วยก็จะแตก”
“หมอนั่นคือคนที่ขายยาดิเอลนะครับ”
“ท่านพลตรีก็เข้าใจดี เพราะอย่างนั้นคืนวันอาทิตย์ ท่านจะบินจากโบโกตามาเอง จนกว่าจะถึงตอนนั้น ห้ามแตะต้องจิลเบร์โตแม้แต่ปลายนิ้ว…และคำถามแรกที่ท่านถามคือ ที่สะพานมีผู้บาดเจ็บหรือเปล่า”
ราฟาเอลใช้นิ้วลูบรอยแผลที่แก้ม
“แล้วระหว่างนั้น ผมต้อง”
“ทำตัวให้เหมือนเดิม นั่นคือคำสั่งที่หนักที่สุดของคืนนี้”
*
เที่ยงคืนครึ่ง พอผ่านประตูฐานทัพเข้ามา ใต้แสงไฟของบันไดหอพัก จิลนั่งอยู่ ในอ้อมแขนมีกระติกน้ำร้อนที่ไอควันกรุ่น
จิลเห็นแก้มของราฟาเอลแล้วก็ลุกขึ้นยืน
“เฮ้ย ราฟา! หน้านายเป็นอะไรไป”
“กระจกบาด ไม่เป็นอะไรมาก”
“ไม่เป็นอะไรมากที่ไหนล่ะ นั่งลง เดี๋ยวทำแผลให้”
“ไม่เป็นไร จะนอนแล้ว”
ตอนเดินผ่านกัน มือของจิลวางลงบนไหล่ เป็นมือใหญ่และอบอุ่น มือที่ตบหลังเขามาหลายปี
ราฟาเอลไม่ได้สะบัดมันออก
“อย่าบุ่มบ่ามนักนะ ทิอาโกฝากให้ฉันดูแลนายไว้เลยนะ”
“…อืม”
พอหันกลับไปที่หน้าห้อง จิลก็ยังโบกมืออยู่ที่เชิงบันได ราฟาเอลยกมือข้างหนึ่งขึ้นตอบ
มือถือในกระเป๋าเสื้อด้านอกยังดำสนิทอยู่อย่างนั้น ไม่ไหวติง
กว่าพลตรีอัลดานาจะมาถึงคืนวันอาทิตย์ ก็ยังเหลืออีกกว่ายี่สิบชั่วโมง ตลอดช่วงนั้น ชายคนนั้นจะยังคงหัวเราะอยู่ในฐานทัพแห่งนี้
── จบบทที่ 12 ──
