มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 13

ชาที่ขมเกินไป

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

สายน้ำสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้า เป็นประกายสีน้ำตาลขุ่น

เช้าวันอาทิตย์ หกโมง ที่สันดอนกลางน้ำ ห่างจากสะพานถนนเก่าลงไปทางท้ายน้ำราวสามกิโลเมตร ในดงหญ้ามีชายคนหนึ่งนอนคว่ำหน้าติดค้างอยู่ คนที่พบคือชาวประมงที่มาทอดแหตอนเช้า

ราฟาเอล ดูอาร์เต ยืนมองลงมาจากคันดิน เตเรซายืนอยู่ข้างๆ เมื่ออยู่นอกฐาน เขาจะไม่ห่างจากสายตาของเตเรซา นั่นคือกฎในตอนนี้

อูลิเซส อามายา เดินขึ้นมาจากชายหาดริมน้ำ ผมขาวแนบติดหน้าผากเพราะเหงื่อ

“เมื่อคืนเขากระโดดลงจากสะพานครับ ไม่ผิดแน่”

“จมน้ำตายเหรอ”

“ไม่ใช่ครับ ถูกยิงที่ขมับนัดเดียว ที่โคลนฝั่งตรงข้ามมีรอยเท้าตอนตะกายขึ้นฝั่งกับรอยเลือดเหลืออยู่ ขึ้นฝั่งได้ก็โดนยิง แล้วถูกผลักกลับลงน้ำ … เป็นคนจากสถานีเดียวกันครับ นี่คนที่สามแล้ว”

“มีคนดักรออยู่ท้ายน้ำ”

พอราฟาเอลพูดเสียงต่ำ เตเรซาที่กำลังจะเปิดฝาขวดเก็บอุณหภูมิก็ชะงัก แล้วหยุดมือไว้

“คนที่ปิดปากเขาคือพวกเดียวกัน มันรู้ว่าคนที่หนีจะขึ้นฝั่งตรงไหน”

“ฝั่งนั้นไม่รู้เรื่องไฟสปอตไลต์ริมหาด ไม่รู้ด้วยว่าเรามีกี่คน สิ่งเดียวที่มันรู้คือเวลาที่รถจะผ่านสะพานครับ”

“และคนที่เห็นกระดาษแผ่นนั้น มีอยู่คนเดียว”

เตเรซาไม่พูดอะไรอีก เหลือเพียงเสียงน้ำไหลที่ดังต่อไป

*

ก่อนเที่ยง ในห้องเล็กด้านในโรงเก็บเครื่องบิน อิซาเบล โมราเลส วางโทรศัพท์สองเครื่องเรียงบนโต๊ะ เครื่องหนึ่งเป็นของชายหนุ่มที่จับได้หน้าเรือนจำ อีกเครื่องเป็นของชายที่ยอมมอบตัวที่สะพาน

วันศุกร์ สามทุ่มสามสิบเอ็ดนาที คอนดอร์สี่ทุ่มสิบนาที ทำให้เสร็จเร็วๆ

วันเสาร์ หนึ่งทุ่มห้าสิบสองนาที เสาร์ ห้าทุ่ม สะพานถนนเก่า ทำให้คนส่งของเงียบซะ

บนหน้าจอทั้งสอง ตัวเลขของผู้ส่งเรียงกันเหมือนกันทุกตัว

“เบอร์เดียวกัน”

“แปดหลักทั้งหมด ตรงกันถึงหลักสุดท้าย ใช้โทรศัพท์ใช้แล้วทิ้งสองคืนติดกัน คุณว่าเขารีบ หรือว่าประมาท?”

“คงทั้งสองอย่าง”

“งั้นถามหน่อย ศุกร์ สามทุ่มสามสิบเอ็ด จิลเบร์โตอยู่ที่ไหน”

“น่าจะอยู่ฐาน ตอนผมกลับมาห้าทุ่มครึ่ง เขายังชงชาอยู่ที่บันไดหอพัก”

“แล้วเสาร์ หนึ่งทุ่มห้าสิบสองล่ะ”

“อยู่ในห้องผม คนเดียว”

อิซาเบลดันแว่นขึ้น

“เบอร์นี้ซื้อด้วยเงินสดจากร้านเล็กๆ ในประเทศนี้ ไม่มีชื่อใครอยู่เลย ถ้าไม่เจอตัวเครื่อง เบอร์ก็ไม่ใช่หน้าของใครทั้งนั้น”

“ถ้าค้นห้องจิล ก็ต้องเจอ”

“แล้วใครกันที่ถูกสั่งว่า ห้ามแตะต้องแม้แต่นิ้วเดียวจนกว่าท่านพลตรีจะมาถึง?”

ราฟาเอลกำหมัดแน่น แล้วค่อยๆ คลายออก รอยเย็บเก่าที่ฝ่ามือซ้ายตุบอยู่ใต้ผ้าเช็ดหน้า

*

บ่ายสองโมง ห้องว่างด้านในสุดของฐาน

พอราฟาเอลกับอิซาเบลก้าวเข้ามา เนโตก็ดีดตัวลุกขึ้นจากเตียง

“ในที่สุดก็มีคนมา! ผมนับรอยด่างบนเพดานครบแล้วนะ สี่สิบสองรอยเลย”

“นับผิดแล้ว สี่สิบสามรอย”

“ไปนับมาจริงเหรอ พี่สาว!”

อิซาเบลหัวเราะเบาๆ ที่มุมปาก ราฟาเอลพิงผนัง

“ถ้าว่างก็อ่านหนังสือซะ”

“อ่านแล้วน่า ว่าแต่เจ้านาย ถ้าไปบราซิล จะบอกว่าอยากดูทะเลยังไงดี”

“เกโร แวร์ อู มาร์”

“เกโร … เบร์ …”

“แวร์ ให้กัดริมฝีปากล่างเบาๆ”

“เบร์”

“ไม่มีประโยชน์หรอก ปากคนพูดสเปนไม่มีที่ให้เสียง ว อยู่”

“พี่สาวเงียบไปก่อนเถอะ”

เนโตขมวดคิ้ว แล้วเอาฟันหน้าบนขบริมฝีปากล่างเต็มแรง

“แรงไป เบาๆ”

“วึ … โอ๊ย! … ว แวร์”

“พูดได้แล้ว”

ดวงตากลมโตของเนโตสว่างวาบขึ้นทันที เห็นฟันหน้าที่หุ้มเงินไว้

“น้องชายของเจ้านาย พูดคำนี้ได้ไหม”

“ได้ตั้งแต่เกิด”

“งั้นผมก็เป็นน้องคนที่สองที่กำลังฝึกอยู่สินะ”

ราฟาเอลไม่พูดอะไร วางมือลงบนหัวของเนโต แล้วเลื่อนมือในแนวราบไปยังหัวของตัวเอง ฝ่ามือหยุดอยู่ที่ราวหน้าผากของราฟาเอล

“ฉันยังสูงกว่า”

“เดี๋ยวก็แซงแล้วน่า จริงๆ นะ จริงๆ”

อิซาเบลหันหน้าไปทางไม้ที่ตีปิดหน้าต่าง เห็นเธอใช้นิ้วปาดข้างใต้แว่นตา

*

พอออกมาที่ทางเดิน อิซาเบลก็พูดขึ้น

“เด็กคนนั้นเขียนคำเกี่ยวกับทะเลไว้ที่ฝ่ามือ กันลืมน่ะ”

“ก็เธอสอนเขาเขียนหนังสือ”

“นี่ ฉันมีอีกคำที่อยากเก็บไว้ ‘เซาดาดี’ แปลว่าอะไรเหรอ”

ราฟาเอลคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“คือการคิดถึงคนที่ไม่อยู่แล้ว หนักกว่า ‘อยากเจอ’ อีกนิด ต่อให้รู้ว่าไม่มีวันได้เจออีก ก็ยังคิดถึง”

“งั้นก็เป็นคำที่ฉันจะใช้ ตอนที่คุณกลับบราซิลสินะ”

อิซาเบลหลบสายตา ยกกระเป๋าสีเหลืองขึ้นพาดไหล่ใหม่

“ยังไม่กลับ”

“รู้แล้ว แค่ลองพูดดู”

เสียงฝีเท้าของเธอ ช้าลงกว่าปกติเล็กน้อย

*

หกโมงเย็น ที่บันไดหอพัก จิลกำลังแนบโทรศัพท์ข้างหู

“… อ้อ รู้แล้วน่า รักนะ ไว้ค่อยคุยกัน”

พอวางสาย ใบหน้ากลมแดงก่ำก็ยู่ยี่ด้วยรอยยิ้ม

“เมียฉันเอง บอกว่าพอเรื่องทั้งหมดเรียบร้อยแล้วให้พานายไปบ้านด้วย ราฟา เธอว่าจะอบขนมปังชีสที่ติอาโกชอบให้กองเป็นภูเขาเลย”

จิลรินน้ำร้อนจากกระติกใส่ถ้วยน้ำเต้า แหวนแต่งงานที่นิ้วนางซ้ายส่องประกายในแสงอาทิตย์ยามเย็น

ราฟาเอลรับถ้วยมา แล้วค่อยๆ จิบชาขมนั้น

“ว่าแต่คืนนี้ได้ยินว่าจะมีผู้ใหญ่มาจากโบโกตาใช่ไหม พวกฝ่ายขนส่งโวยวายกันใหญ่ว่าให้ทำความสะอาดห้องว่าง มาธุระอะไรกันนะ อิร์เมา”

“ไม่รู้”

“แล้วสะพานเมื่อคืนล่ะ คนส่งของเป็นยังไงบ้าง”

“เรื่องนั้นก็ไม่รู้”

“ช่วงนี้นายไม่รู้อะไรเยอะจังนะ”

ดวงตาสีฟ้าสดใสของจิลมองลงไปที่กระเป๋าเสื้อของราฟาเอลครั้งหนึ่ง แล้วเงยกลับมา

“ก็นะ คนซวยก็มีอยู่ ไม่ใช่ความผิดของใครหรอก”

หลังคืนฝนตกที่เซาเปาลู ตอนที่คุยกันเรื่องรายงานของติอาโก จิลก็พูดประโยคเดียวกันนี้

ราฟาเอลส่งถ้วยคืน มือไม่สั่น

*

สามทุ่ม เครื่องบินลำเลียงลำเล็กลงจอดที่ทางวิ่ง

คนที่ลงมาจากบันไดเครื่องบินเป็นชายสูง ผมขาว เสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยน ราฟาเอลคิดว่าเขาดูเหมือนหมอแก่ประจำเมืองมากกว่านายพล

เมื่อเข้ามาในห้องเล็กด้านในโรงเก็บเครื่องบิน พลตรีมักซิโม อัลดานา เปเรอา ก็มองไปที่แก้มของราฟาเอลก่อนเป็นอย่างแรก

“แผลนั่นได้มาที่สะพานหรือ”

“กระจกครับ ไม่หนักหนาอะไร”

“ได้ยินว่านายทหารหนุ่มชื่อเซซาร์ที่ขับรถก็ปลอดภัยดี ดีแล้ว”

อัลดานาหันไปทางเตเรซา

“จดหมายถึงมามีไปถึงแล้วหรือ”

“ส่งไปเมื่อเช้าค่ะ เขียนได้ห้าบรรทัด”

“ผมก็อยากขอเขียนเพิ่มอีกสักบรรทัด … เอาละ ขอฟังหน่อย”

เตเรซาเล่าเรียงตามลำดับ รอยพับของกระดาษปลอม สมุดบันทึกของคนเฝ้า ข้อความตอนหนึ่งทุ่มห้าสิบสอง เบอร์เดียวกันที่ใช้สองคืนติด และชายที่พบที่สันดอนเมื่อเช้า

อัลดานาไม่แทรกเลยสักครั้ง พอฟังจบก็ถอนหายใจยาว

“ทำได้ดีมาก เตเรซา แต่ยังจับกุมไม่ได้ เช้าวันอังคารจะมีผู้สอบสวนจากตำรวจสหพันธ์ของบราซิลมาหนึ่งคน ผมคุยตกลงไว้เมื่อคืนแล้ว ตำรวจบราซิลต้องให้มือของบราซิลเป็นคนสอบสวน ทำอย่างนั้นแล้วไม่มีประเทศไหนจะเอ่ยปากได้”

“จะปล่อยมันไว้อย่างนั้นถึงวันอังคารหรือครับ”

ราฟาเอลพูด

“ไม่ได้ปล่อยไว้เฉยๆ จะให้คนเฝ้าดูจากระยะไกล ถ้าเขารู้ตัว เขาจะหายไป ทั้งโทรศัพท์ ทั้งหลักฐาน … ผมคิดว่าเข้าใจความรู้สึกของคุณนะ”

“ยาดิเอลไม่กลับมาอีกแล้วครับ”

“เพราะอย่างนั้นไงถึงพลาดไม่ได้”

เสียงของอัลดานาไม่แข็งขึ้นเลยแม้แต่น้อย

“อีกเรื่องหนึ่ง ได้ยินว่ามีพยานเป็นเด็กหนุ่ม พรุ่งนี้เช้าผมจะไปพบและฟังเรื่องด้วยตัวเอง เขาอยู่ที่ไหน”

เตเรซามองไปที่ราฟาเอล

“เรากำหนดไว้ว่า คนที่รู้สถานที่มีแค่สามคนครับ”

ราฟาเอลพูด

“เป็นกฎที่ถูกต้อง งั้นให้คนที่สี่เป็นผมคนสุดท้าย”

“… ห้องว่างด้านในสุดของฐานค่ะ”

เตเรซาตอบ

“ขอบคุณ คืนนี้พักผ่อนได้แล้ว ทั้งสองคนหน้าตาแย่มาก”

“… ครับ”

พอราฟาเอลตอบสั้นๆ อัลดานาก็ยิ้ม แล้วเดินออกจากห้องไป

เตเรซายัดแก้วกระดาษใบหนึ่งใส่มือราฟาเอล

“มีโฮ ถึงเช้าวันอังคาร อดทนไว้ แค่นี้”

*

หลังเที่ยงคืนไปแล้ว ราฟาเอลพาทหารเฝ้ายามไปด้วยหนึ่งคน เดินในทางเดินด้านในของฐาน เขานอนไม่หลับ อยากเห็นหน้าเนโตสักครั้ง

พอเคาะประตู ประตูก็เปิดออกทันที

เนโตยืนอยู่ ในมือถือถ้วยน้ำเต้า มีหลอดเงินปักอยู่

เท้าของราฟาเอลหยุดชะงัก

“เจ้านาย ชานี่ขมเกินไปนะ รสเหมือนดิน”

“… ใครให้มา”

“เมื่อกี้ลุงอารมณ์ดีเอามาให้ คนพุงยื่น หน้าแดงๆ บอกว่าเป็นพี่ชายของเจ้านาย”

“เธอเปิดประตูเหรอ”

“ก็แกรู้ชื่อพี่สาว รู้ชื่อเจ้านายด้วยไง แกหัวเราะแล้วบอกว่า ‘เธอคือเนโตสินะ’ ลุงนั่นออกเสียง ว เหมือนเจ้านายเลย”

ในถ้วยยังมีไอน้ำลอยอยู่

ราฟาเอลรับถ้วยมา มันอุ่น เป็นความอุ่นที่เขารับมาจากมือเดียวกันนี้มาหลายปี

คนที่รู้ว่าห้องนี้อยู่ตรงไหน ควรมีแค่สี่คนเท่านั้น

อีกสามสิบเอ็ดชั่วโมงเศษ กว่าผู้สอบสวนจากบราซิลจะมาถึงในเช้าวันอังคาร

เนโตทำหน้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย ท่องคำเกี่ยวกับทะเลที่เขียนไว้ที่ฝ่ามือซ้ำไปซ้ำมาด้วยเสียงเบาๆ

── จบบทที่ 13 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ราฟาเอล ดูอาร์เตหัวหน้าชุดบุกคอนดอร์เตเรซาเบลตรานไกเซโดผู้บัญชาการคอนดอร์มักซิโมอัลดานาพลจัตวาโคลอมเบียอิซาเบลโมราเลสนักวิเคราะห์รอยสักจิลเบร์to ไปเซาผู้ประสานงานชาวบราซิลเอร์เนสโต กาญาสพยานที่อยู่ในความคุ้มครองผู้บังคับบัญชาสั่งให้อดทนรอNEWสั่งระงับการจับกุมนายพลคู่หูดึงดูดกันNEWคู่หูเหมือนพี่ชายซ่อนความสงสัยNEWสอนภาษาเหมือนน้องชายNEWใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

มาเขียนต่อจากตอนล่าสุดของเรื่องนี้กันเถอะ!

เขียนเรื่องของคุณเองด้วยการตั้งค่าเดียวกับเรื่องนี้

ผู้อ่าน แนวเรื่อง สไตล์การเขียน ความชอบด้านเนื้อเรื่อง ฯลฯ จะถูกใส่ลงในแบบฟอร์มสร้างเรื่องตามเดิม ส่วนชื่อตัวละครและเนื้อเรื่อง คุณเป็นผู้กำหนดเอง

แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ